ทาเลียทนไม่ไหวกับความโกรธที่เดือดพล่านจนต้องคว้าหมอนขึ้นมาขว้างใส่เขา
“ถ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ! อย่ามาทำตัวน่ารำคาญให้ประสาทกินอยู่ได้!”
ปลอกหมอนที่อัดแน่นไปด้วยขนนกตกกระทบเข้าที่หลังศีรษะของเขาเสียงดัง ‘ปั้ก’ บาร์คัสที่กำลังเปิดขวดยาบนชั้นวางเพื่อตรวจสอบเนื้อหาทีละขวด ตวัดสายตาอันเย็นเยียบกลับมามองข้ามไหล่
ทาเลียหดคอหนีและเบียดแผ่นหลังติดพนักเตียงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอกำลังเกร็งตัวเพื่อป้องกันการตอบโต้ใดๆ ที่อาจพุ่งเข้ามา บาร์คัสกลับเพียงแค่ถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะคุกเข่าลงข้างประเตียง
“ยื่นมือมาสิครับ”
ทาเลียทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง ทันใดนั้น เขาก็ดึงมือของเธอไปจ่อดูภาพใต้แสงไฟ ผิวหนังบนฝ่ามือของเธอบวมเป่งจนเป็นสีแดงก่ำ
บาร์คัสเดาะลิ้นเบาๆ ก่อนจะเทของเหลวข้นหนืดลงบนฝ่ามือของเธอ สัมผัสที่แสบร้อนทำให้ทาเลียกระตุกแขนกลับทันทีตามสัญชาตญาณ ทว่าข้อมือของเธอถูกพันธนาการไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
เธอถลึงตาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดจ้องมองเขา
“ทำอะไรของนายเนี่ย!”
“เป็นยาทาแผลฟกช้ำที่จะออกฤทธิ์ได้ดีมากครับ”
บาร์คัสตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบทื่อและเกลี่ยน้ำยาบนฝ่ามือเธออย่างสม่ำเสมอ
สัมผัสประหลาดนั้นทำให้ทาเลียต้องเผลอหงิกนิ้วเท้าเข้าหากัน ทุกครั้งที่นิ้วเรียวยาวอันงดงามนั้นลูบคลำลงบนผิวหนังที่บวมปูด ความรู้สึกจี๊ดๆ ก็แล่นไปทั่วร่าง เธอรู้สึกได้ว่าใบหูเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาจึงพยายามบิดข้อมือออก
“พะ-พอได้แล้ว”
“อยู่นิ่งๆ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำและลึกลงกว่าเดิมพุ่งผ่านสันหลังของเธอไป
เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ เขาใช้ปลายนิ้วลูบผ่านเส้นบางๆ บนฝ่ามืออย่างเชื่องช้า
นี่เขากำลังทายาให้จริงๆ เหรอ?
สัมผัสที่จดจ่ออยู่กับการลูบคลำไปตามลายเส้นมือทีละเส้น ทำให้เธอมันรู้สึกแปลกๆ จนบรรยายไม่ถูก
“ข้อมือช้ำรอยจางๆ ด้วยนี่ครับ”
จู่ๆ น้ำเสียงของเขาก็ลดระดับลงไปหนึ่งโทน ทาเลียพยายามกลืนน้ำลายลงลำคอที่ตีบตันอย่างยากลำบาก
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้รู้สึกสะดุ้งตัวสั่นขึ้นมา
ทาเลียชำเลืองมองปฏิกิริยาของเขา ก่อนจะออกแรงสะบัดแขนให้หลุดจากมือเขาอีกครั้ง
“พอได้แล้ว ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ”
จากนั้นเธอก็พลิกตัวหันหลังให้นอนลง ทว่าพริบตาเดียวก็โดนเขาจับดึงให้หันตัวกลับมาอีกครั้ง
ทาเลียเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตื่นตระหนก บาร์คัสที่โน้มตัวลงมาเหนือร่างคร่อมเธออยู่ ถามราวกับกำลังเค้นความจริง
“วันนี้... คุณมุดออกไปที่ลานประลองทำไม?”
หน้าของเธอพลันบูดเบี้ยว
สรุปคือ ที่เขาโกรธหน้าดำหน้าแดงเมื่อครู่ก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง ทาเลียส่งสายตาที่อาบไปด้วยพิษร้ายจ้องตอบพลางเอ่ยประชด
“ทำไม? ฉันจะไปที่ลานประลองไม่ได้หรือไง?”
“.....”
“ก็นายเพิ่งพูดเองไม่ใช่เหรอว่าฉันคือคนที่สูงศักดิ์ที่สุดในปราสาทนี้ แล้วทำไมถึงหวังให้ฉันทำตัวเหมือนนักโทษที่ถูกขังล่ะ?”
“...คนที่ปฏิเสธจะเอาหน้าไปเจอผู้คนคือตัวคุณเองไม่ใช่เหรอ”
“แล้วนายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าฉันหลบหน้าเพราะสาเหตุอะไรน่ะ?”
ทันใดนั้น ความคับแค้นที่ถูกกดทับไว้ในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ทาเลียผลักไหล่เขาออกอย่างรุนแรง แล้วนั่งกอดเข่าจ้องมองเขาด้วยสายตากล่าวหา
“เพราะสภาพฉันมันเละเทะเป็นแบบนี้แล้วไงล่ะ!”
ดวงตาของเขาปกคลุมไปด้วยเงามืด ทาเลียจ้องมองกลับไปราวกับเป็นเจ้าหนี้หน้าเลือดที่กำลังข่มขู่ลูกหนี้
“แต่ต่อให้ฉันจะละอายในสภาพของตัวเอง นายน่ะไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนั้นกับฉัน ต่อให้ฉันมุดหัวซ่อนตัว นายก็ไม่มีสิทธิ์จะมาห้ามฉันเด็ดขาด!”
เส้นเลือดที่ลำคอบาร์คัสขึงตึงขึ้นจนเห็นได้ชัด ภาพที่เขาพยายามกดข่มความโกรธไว้ในใจอย่างหนักหน่วงนั้นกลับยิ่งกรีดลึกในใจเธอ
ทาเลียคว้าหมอนใบสุดท้ายที่เหลืออยู่ขึ้นมาฟาดใส่เขาทันที บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ทาเลียก็ยังหวดหมอนใส่ใบหน้าเขาอย่างต่อเนื่องพลางด่าทอ
“แล้วถามทำไมล่ะว่าทำไมถึงไปที่ลานประลอง? ก็เพราะอยากจะไปฟังน่ะสิว่าพวกนายสุมหัวนินทาอะไรฉันหลังลับหลัง! ฉันจะได้รู้ว่าตัวเองถูกปฏิบัติกึ่งบีบบังคับยังไง จะได้หาทางเอาชีวิตรอดได้ถูก! เพราะงั้นฉันถึงไม่ได้แต่งตัวเต็มยศ แต่เลือกซ่อนตัวเหมือนลูกหนูภายใต้เสื้อคลุมไปแอบฟังไงล่ะ!”
บาร์คัสคว้าหมอนที่เธอกำลังฟาดใส่ แล้วดันร่างของเธอให้หงายลงทับเตียงอย่างแรง ด้วยฝ่ามืออันหยาบโลนนั้น หมอนผ้าชิ้นบางของเธอถูกฉีกขาดกระจุยจนขนเป็ดสีขาวฟุ้งกระจายไปทุกทิศทาง
ทาเลียนอนหอบหายใจรัวอยู่ใต้ร่วงขนนกที่ลอยล่องระเรื่อประดุจหิมะ
บาร์คัสที่กดข้อมือของเธอลงกับเตียง ส่งสายตามืดมิดดุจท้องฟ้ายามรัตติกาลลงมา จมูกอยู่ห่างจากกันเพียงปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงที่ถูกกดดันอย่างหนักลงมา
“ผมเข้าใจสิ่งที่คุณพูดชัดเจนแล้วครับ”
บาร์คัสสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยต่ออย่างแห้งแล้ง
“อีกไม่กี่วันข้างหน้าจะมีพิธีสืบทอดตำแหน่งเกิดขึ้น ในงานนั้น ผมจะพาคุณออกไปแนะนำตัวอย่างเป็นทางการในฐานะแกรนด์ดัชเชสแห่งตะวันออกแน่นอนครับ”
ในวินาทีนั้น ทาเลียรู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วสรรพางค์กาย เธอไม่อาจบอกได้ว่าความรู้สึกนั้นเกิดจากชะตากรรมของตัวเอง หรือเพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้ากันแน่
เขาค่อยๆ ปัดขนนกที่ติดอยู่ที่แก้มของเธอออกอย่างอ่อนโยนพลางเอ่ยเสริม
“เพราะงั้น... จนกว่าจะถึงตอนนั้น โปรดอยู่ให้เรียบร้อยด้วยนะครับ”
ทาเลียขบเม้มริมฝีป่าแน่นและจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ขนนกหลายชิ้นร่วงหล่นลงบนไหล่ของเขา บาร์คัสปัดมันออกเบาๆ แล้วค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน
จากนั้นเสียงเปิดและปิดประตูก็ดังขึ้น ทาเลียที่จ้องมองจุดที่เขาเคยยืนอยู่ด้วยสายตาเลื่อนลอย ค่อยๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างจนมิดถึงปลายหัว
หลังจากพิธีต้อนรับที่แสนโหดเหี้ยมผ่านพ้นไป ความตึงเครียดอันหนักอึ้งก็เข้าปกคลุมทั่วปราสาทราเอดโก
เหล่านางกำนัลที่เคยแข็งทื่อก็เริ่มแสดงท่าทีระแวดระวังราวเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่บอบบาง และบรรดาทหารยามก็ต่างก้มหน้าหลบสายตาอย่างหวาดผวาทุกครั้งที่ทาเลียก้าวเท้าออกจากห้อง
ดูเหมือนมีข่าวลือแพร่สพัดสะสนั่นว่า หากใครทำกิริยาหยาบกระด้างใส่องค์หญิงสองแม้เพียงนิด ย่อมต้องได้รับโทษทัณฑ์จากว่าที่แกรนด์ดยุคอย่างแน่นอน
เหตุผลส่วนหนึ่งคือการเสียชีวิตของข้ารับใช้ที่แสดงความไม่ให้เกียรติเธอ คนเหล่านั้นคิดว่าอเล็ก กูดวาน ชายผู้น่าเกรงขามดั่งสัตว์ร้ายนั้นพุ่งไปหาเรื่องทายาทผู้สูงศักดิ์จนมีจุดจบ ไม่คิดเลยว่าเพราะไปทำอะไรเข้าเขาถึงต้องโดนแบบนั้น แต่ทาเลียก็ไม่ได้คิดจะไปแก้ไขข่าวลือนั้นเลยแม้แต่น้อย
บางที... การถูกมองว่าเป็นบุคคลที่น่าหวั่นเกรงยังมีประโยชน์กว่าการถูกมองว่าเป็นคนโง่ให้คนเขาย่ำยี ในอดีต หากใครพยายามทำดีต่อเธอแต่เพียงเล็กน้อย ก็มักจะมีคนที่คอยหาจังหวะจับกดหัวเธอเสมอ... ตลอดระยะเวลาที่เธอคลุกคลีในวัยเยาว์ นี่คือบทเรียนที่เธอได้รับ
“ฉันไม่ต้องการใครมาดูแล ออกไปให้หมดซะ”
ทาเลียซึ่งกรีดกรายพลิกหน้าหนังสือด้วยท่าทางจองหอง ปฏิเสธไปอย่างไม่แยแส
ทว่าพวกนางกำนัลที่รวมตัวกันอยู่หน้าประตูกลับแลกสายตาอย่างกระอักกระอ่วนใจ หากเป็นปกติก็คงจะหลบหน้าหนีไปนานแล้ว ทว่ายามนี้หล่อนกลับยังยืนนิ่งอยู่ ทาเลียจึงกดเสียงดุดันขึ้นไปอีก
“ไม่ได้ยินที่ไล่ให้ออกไปหรือไง?”
“ท่านหญิง ช่วงบ่ายวันนี้จะมีพิธีสืบทอดตำแหน่งเกิดขึ้นนะคะ”
หัวหน้านางกำนัลผู้มีใบหน้าบูดบึ้งขึ้นเอ่ยบอก ทาเลียเบิกตาโพลง
“เร็วขนาดนี้เชียว?”
แม้บาร์คัสจะพูดอยู่ปาวๆ ว่าจะจัดพิธีขึ้นเร็วๆ นี้ แต่เธอก็ไม่ได้คาดคิดเลยว่ามันจะเกิดรวดเร็วถึงขนาดจัดขึ้นภายในไม่กี่วันที่ผ่านมา
ใบหน้าของทาเลียพลันซีดเผือดขณะกระโดดลงจากเตียง
“บาร์คัสอยู่ที่ไหน?”
“นายน้อย... กำลังรอเข้าพบกับบิชอปผู้เป็นประธานประกอบงานศพอยู่ค่ะ ทันทีที่มีการเจรจากล่าวถึงพิธีในเวลาสิ้นสุดก็จะเริ่มดำเนินการตามพิธีการค่ะ”
ทาเลียตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด
“ทำไมถึงเพิ่งมาแจ้งเอาป่านนี้เล่า!”
“นายน้อยได้ให้ความประสงค์ไว้ว่า... ห้ามไม่ให้ท่านหญิงทราบข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้จนกว่าจะรับการมาถึงก่อนวันเวลาอันสมควรค่ะ”
หัวหน้านางกำนัลพยักหน้าออกมาดุจเสียงถอนหายใจ
ใบหน้าของทาเลียบิดเบี้ยว ดูเหมือนเธอพอเข้าใจจุดประสงค์ของคำสั่งนั้นเป็นอย่างดี
เขาคงคิดว่าหากเธอล่วงรู้เธอก็จะต้องไปซ่อนตัวหรือหลบหนีเป็นแน่ ในกรณีที่เกิดสถานการณ์ดื้อรั้น เธอก็จะใช้ทริคการหายตัวเข้าช่วยให้เกิดปัญหาเหมือนเดิม แต่ในครั้งนี้เธอไม่คิดจะหนีแล้ว ทาเลียที่รู้สึกอยากเอาจริงเอาจังกับการเผชิญหน้าก็พุ่งสายตาไปที่หน้าต่างเบื้องนอก ทว่าหัวหน้านางกำนัลกลับก้าวเข้ามาปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
“ยังมีเวลาอีกมาก อย่าได้เดือดดาลและเป็นกังวลไปเลยค่ะ”
ทาเลียตวัดสายตาดุดันจ้องไปที่หล่อนพลางสบถคำหยาบเบาๆ และถามต่อ
“แล้วฉันต้องทำยังไง?”
“ชุดเครื่องแต่งกายซึ่งเป็นชุดราชนิกุลตะวันออกที่รับสั่งเตรียมการพร้อมสำหรับท่านหญิงถูกเตรียมมาให้แล้วค่ะ”
หัวหน้านางกำนัลผู้หายดื้อขานตอบ ก่อนจะก้าวหลบออกไปด้านข้าง จากนั้นชายฉกรรจ์สี่คนก็พากันแบกของที่แลดูเหมือนเสื้อผ้าหลากสีสันหลายสิบกล่องเดินเข้ามาในห้อง
“เหล่าคนรับใช้จากภูมิภาคกลางคงไม่คุ้นเคยกับชุดนี้ แต่ว่าในวันนี้โปรดไว้วางใจในการตระเตรียมด้วยพวกดิฉันด้วยเถอะค่ะ”
ทาเลียขว้างหมอนใส่บาร์คัสด้วยความหงุดหงิด ก่อนเหล่านางกำนัลจะขนชุดสไตล์ตะวันออกหลายสิบกล่องมาเตรียมแต่งตัวให้เธอสำหรับพิธีสำคัญ
กำลังโหลดความเห็น...