คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 87 · ไข้หรือความเขินอาย

ตอน 87
ไข้หรือความเขินอาย

เธอจ้องมองกองเสื้อผ้าที่สุมพูนสูงขึ้นมา ก่อนจะลดสายตาลงมองที่ขาสองข้างซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้ชายกระโปรง

เมื่อเช้ามืดทันทีที่ลืมตาตื่น เธอได้รับปรนนิบัติการอาบน้ำจากแม่นม ก่อนจะเรียกนักเวทรักษามาเพื่อพันผ้าพันแผลให้ใหม่เรียบร้อยแล้ว คนพวกนี้จะไม่มีวันได้เห็นรอยแผลเป็นนั่นเด็ดขาด

ทาเลียจิกริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“ตามใจพวกเธอเถอะ”

เมื่อนางอนุญาต เหล่านางกำนัลก็ยกฉากกั้นมาตั้งไว้ใจกลางห้อง ทาเลียเดินไปยืนหลังฉากนั้นด้วยความรู้สึกเหมือนวัวที่กำลังถูกลากเข้าโรงฆ่าสัตว์ นางกำนัลสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาช่วยถอดชุดคลุมตัวบางออก และค่อยๆ ปลดกระดุมชุดเดรสลำลองสำหรับระดูร้อนออกทีละเม็ด ไม่นานนักชุดเดรสตัวโคร่งที่เคยห่อหุ้มร่างกายไว้ก็กองลงที่พื้น

ทาเลียสังเกตเห็นนางกำนัลชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ เธอจึงรีบก้มสำรวจกระโปรงชั้นในของตนเองทันที ภายใต้เนื้อผ้าบางเบานั้น เงาตะคุ่มของขาที่พิดรูปพาดผ่านออกมาเบาๆ ความอัปยศทำให้ใบหูร้อนผ่าว เธอจึงแผดเสียงด่านางกำนัลคนนั้นทันที

“มัวยืนบื้อทำไม! รีบทำให้มันจบๆ ไปสิ!”

นางกำนัลที่ตัวแข็งทื่อรีบกุลีกุจอหยิบซ้อนชุดออกมา หัวหน้านางกำนัลที่ดูจะทนความงุ่มง่ามนั้นไม่ไหวจึงผลักนางกำนัลสาวออกไปแล้วลงมือสวมชุดเดรสผ้าไหมสีขาวนวลให้เธอด้วยตัวเอง

เนื้อผ้าบางเบาที่จับจีบอย่างละเอียดลออไหลหลั่งลงมาตามร่างกายประดุจสายหมอก หัวหน้านางกำนัลสวมทับอีกชั้นด้วยผ้าไหมโปร่งแสงสีเทาอมน้ำเงิน ก่อนจะรัดรอบเอวด้วยสายรัดที่ปักลวดลายวิจิตรบรรจง

บนเข็มขัดที่ทำจากผ้าไหมซ้อนกันสองชั้น มีทั้งหินหยกสีเขียว หินบุษราคัม และเครื่องประดับรูปสัตว์ตัวเล็กๆ ประดับอยู่ เมื่อรัดจนเห็นส่วนโค้งเว้าของเอวชัดเจนแล้ว นางก็นำเส้นไหมหลากสีที่ประดับด้วยกระพรวนโลหะและพู่ห้อยมาวางระย้าเหนือช่วงสะโพก

การตกแต่งยังไม่จบเพียงเท่านี้ อัญมณีนานาชนิดที่ร้อยด้วยเส้นทองคำบางเฉียบถูกนำมาสวมทับกันหลายชั้นที่ลำคอและข้อมือ ส่วนที่ติ่งหูก็มีต่างหูคู่ยักษ์ที่สลักรูปวิหคทองคำถ่วงน้ำหนักอยู่

เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตู้โชว์อัญมณีอย่างไรอย่างนั้น ชุดประจำชาติของตะวันออกมันต้องรุงรังขนาดนี้จริงๆ เหรอ ในขณะที่เธอกำลังขมวดคิ้วสงสัย นางกำนัลที่กำลังสวมเสื้อนอกผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่มีแขนเสื้อกว้างพิเศษให้เธอก็หลุดเสียงอุทานออกมาเบาๆ

“ดูงดงามราวกับ ‘ทิราแมร์’ ในตำนานเลยค่ะ”

“ทิราแมร์?”

เมื่อเธอขมวดคิ้วถามถึงคำศัพท์ที่ไม่เคยได้ยิน นางกำนัลคนนั้นก็หน้าซีดเผือดและรีบยกมืออุดปากทันที ปฏิกิริยาที่น่าสงสัยนั้นทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิด หรือว่ายัยนี่กำลังหลอกด่าว่าเธอโง่กันแน่?

บางทีพวกหล่อนอาจจะใช้ความจริงที่ว่าเธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยมาแอบหัวเราะเยาะลับหลังก็ได้

เธอเค้นถามซ้ำอย่างคาดคั้น

“มันคืออะไร? ทำไมพูดไม่จบ?”

“ทิราแมร์คือ... คือ...”

“ทิราแมร์คือจิตวิญญาณแห่งผืนพสุธาผู้ดูแลฤดูกาลค่ะ”

หัวหน้านางกำนัลเป็นฝ่ายเอ่ยคัดบทพลางใช้เข็มกลัดยึดชายเสื้อผ้าไหมสีน้ำเงินให้เป็นแนวทแยงอย่างพอดิบพอดี

“ชาวตะวันออกโบราณเชื่อว่าตนเองคือลูกหลานของทิราแมร์ นางได้รับการยกย่องว่าเป็นตัวตนที่งดงามและสูงส่งที่สุดในบรรดาจิตวิญญาณแห่งแผ่นดินนี้ค่ะ”

ทาเลียจ้องมองใบหน้าอันเรียบเฉยของหัวหน้านางกำนัลด้วยสายตาเคลือบแคลง

“ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง แล้วทำไมยัยนั่นถึงต้องทำหน้าซีดเหมือนเห็นผีด้วยล่ะ?”

“บริซ่าคงกังวลว่าท่านหญิงจะเข้าใจผิดว่าพวกดิฉันยังคงงมงายเชื่อในตำนานเหล่านั้นว่าเป็นเรื่องจริงอยู่ค่ะ”

หัวหน้านางกำนัลจัดชายเสื้อนอกให้ทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติพลางยืดตัวตรงตอบ

“เรื่องเล่าของทิราแมร์นับเป็นเพียงนิทานพื้นบ้านที่เก่าแก่เท่านั้น ดิฉันไม่อยากให้ท่านหญิงเคลือบแคลงในความภักดีต่อศาสนจักรของพวกดิฉันเลย”

ทาเลียจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าที่ขึงตึงของหัวหน้านางกำนัล ใบหน้าที่เรียวยาวเหมือนม้านั้นมีร่องรอยของความตึงเครียดจางๆ เธอเดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายกำลังโกหก หรือกำลังกลัวว่าจะถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนอกรีตกันแน่

เธอหันหน้าไปเผชิญกับกระจกที่จงใจเมินเฉยมาตลอด บนพื้นผิวที่ราบเรียบภายใต้เงามืดหนาทึบ ปรากฏใบหน้าที่เหมือนกับท่านแม่จนน่าขนพองสยองเกล้า

ทว่า บนใบหน้าที่แสนประณีตนั้น กลับมีเงาสีเทาอันหม่นหมองทาบทับอยู่แทนที่จะเป็นความมีชีวิตชีวาจดจะระเบิดออกมาเหมือนอย่างเซเนเวียร์ ดวงตาที่ดูหิวกระหายบางอย่าง ใบหน้าที่ซูบผอม และร่างกายที่ทรุดโทรมซึ่งห่างไกลจากความยั่วยุสมบูรณ์แบบของท่านแม่ไปหลายขุม.....

จู่ๆ เสียงเยาะหยันของกาเร็ธก็ดังกังวานขึ้นในหัว

‘ใบหน้าของผู้หญิงบนร่างกายของสัตว์ประหลาด...’

ใบหน้าที่แสร้งเลียนแบบท่านแม่ได้อย่างงุ่มง่ามบิดเบี้ยวลงอย่างน่าอนาถ เธอรู้สึกปวดใจเหลือเกินที่ต้องเห็นสารรูปที่พังพินิศและไม่สมประกอบของตนเองแบบนี้

เธอสะบัดตัวหันหลังกลับทันที

“ถ้าเสร็จแล้วก็ถอยไป! จะลูบคลำกันไปถึงไหน”

เมื่อเธอสะบัดมือไล่สัมผัสที่กำลังจัดทรงผมให้ออกไปอย่างรุนแรง นางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังก้สะดุ้งตัวโยนและถอยฉากออกไป

หัวหน้านางกำนัลลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“ดิฉันจะสวมมงกุฎให้นะคะ ช่วยอดทนอีกนิดนึง”

นางกำนัลที่สแตนด์บายอยู่รีบนำเครื่องประดับศีรษะทองคำเข้ามาสวมให้ทันที เมื่อครอบลงบนศีรษะแล้ว หัวหน้านางกำนัลก็จัดการม้วนผมยาวของเธอขึ้นไปขดไว้ด้านบนแล้วตรึงด้วยปิ่นประดับหยกอย่างแน่นหนา

ในที่สุดเมื่อการเสริมสวยสิ้นสุดลง เหล่านางกำนัลก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วก้มศีรษะลงอย่างนบนอบ

“จากนี้จะนำทางไปยังที่ประทับของท่านแกรนด์ดยุคค่ะ”

หัวหน้านางกำนัลก้าวเดินมุ่งหน้าไปที่ประตู ทาเลียจ้องมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมก้าวเท้าเดินตามออกไป

ในโถงทางเดินมีทหารนับสิบนายยืนรออยู่ เมื่อเธอก้าวเดินออกไปท่ามกลางสายตาเหล่านั้น เสียงฝีเท้าที่กะเผลกๆ ก็ดังก้องกังวานไปทั่ว

เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะเดินให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ทว่าขาที่แข็งทื่อกลับทรยศต่อความตั้งใจของเธอเช่นเคย

เธอบังคับตนเองไม่ให้แสดงความอัปยศออกมาทางสีหน้าและเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง

ก้าวเดินไปได้ไม่นานนัก หัวหน้านางกำนัลก้หยุดเท้าลง

“ห้องนี้ค่ะ”

นางชี้ไปยังประตูบานยักษ์ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามของบันได

ดูท่าห้องพักของแกรนด์ดยุคจะตั้งอยู่บนชั้นเดียวกัน การที่ไม่ต้องเดินขึ้นลงบันไดทำให้ทาเลียรู้สึกโล่งใจอย่างยิ่ง เธอเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้มาฮอกกานีบานใหญ่

“นำทางองค์หญิงสองมาพบแล้วค่ะ”

เมื่อหัวหน้านางกำนัลเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม เสียงที่แสนจะเคร่งขรึมก็ดังออกมาจากภายในห้อง

“เข้ามาได้”

หัวหน้านางกำนัลปฏิบัติตามคำสั่งทันที นางกำนัลทั้งสองฝั่งช่วยกันผลักบานประตูออกพร้อมกัน เผยให้เห็นโถงกว้างที่อัดแน่นไปด้วยบรรดาข้ารับใช้และบริวาร

ทาเลียเกร็งกระดูกสันหลังจนแข็งทื่อเมื่อต้องปะทะกับสายตานับสิบๆ คู่ที่พุ่งตรงมาที่เธอ ชายในชุดภูมิฐานพากันมองมาที่เธอด้วยสีหน้าที่เหมือนจะได้รับแรงกระแทกจากบางอย่าง

จู่ๆ เธอก็รู้สึกหนาวสั่นที่กระดูกสันหลัง

หรือว่าสารรูปของเธอจะมีอะไรผิดปกติ? เธอรีบก้มสำรวจเครื่องแต่งกายของตนเอง บางทีพวกนี้อาจจะรวมหัวกันแต่งตัวให้เธอดูตลกเพื่อเป็นที่หัวเราะเยาะก็ได้ หรืออาจจะหลอกว่านี่คือชุดประจำชาติตะวันออกทั้งที่จริงๆ แล้วมันคือชุดอารักษ์งี่เง่าบางอย่าง

ทาเลียตวัดสายตาอาฆาตจ้องหัวหน้านางกำนัลราวกับจะฉีกเลือดเนื้อออกมา ทว่าจู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าขาของเธออาจจะโผล่พ้นชายเสื้อออกมาหรือเปล่า เธอจึงรีบหลุบสายตาลงต่ำอีกครั้ง

นอกจากชายกระโปรงที่จับจีบหนาแน่นแล้วเธอก็ไม่เห็นสิ่งใด ทว่าหากมองจากมุมตรง รอยหยักของขาที่บิดเบี้ยวอาจจะฉายชัดออกมาก็ได้

เหงื่อกาฬไหลหยดลงตามแผ่นหลัง ทาเลียกลอกตาไปมาด้วยสีหน้าที่เหมือนอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นๆ

ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้น ทาเลียสะดุ้งตัวยันหน้าขึ้นและเบิกตาโพลงเมื่อเห็นบาร์คัสกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ

เขาเองก้สวมอาภรณ์ในลักษณะที่คล้ายกับเธอ เสื้อทูนิคผ้าไหมสีดำที่มีเงาวาวระยับ เข็มขัดปักดิ้นทองลวดลายซับซ้อน และเสื้อนอกแขวนไหล่แขนกว้างที่พาดทับร่างกายที่กำยำดูไหลรื่นและสง่างาม

ทาเลียเฝ้ามองภาพนั้นอย่างหลงใหล ก่อนจะรู้สึกถึงปลายนิ้วที่แสนอบอุ่นแตะลงที่ปลายคางทำให้เธอต้องช้อนสายตาขึ้นมอง

ต่างหูคู่ยักษ์ประดับอัญมณีสีน้ำเงินและสร้อยคอที่เต็มไปด้วยหินบุษราคัมสะท้อนแสงอาทิตย์วิบวับ

วินาทีนั้น หัวใจของเธอพลันร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาประโคมอัญมณีมากมายขนาดนี้ ปกติเขาเป็นผู้ชายที่แต่งกายได้สมถะและดูสะอาดสะอ้านยิ่งกว่านักบวชเสียอีกไม่ใช่เหรอ

บาร์คัสที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการเช่นนี้ ดูไม่เหมือนอัศวินแห่งจักรวรรดิโรเอ็มเลยสักนิด ทว่าเขากลับดูเหมือนผู้ปกครองเผ่าป่าเถื่อนโบราณที่แสนเย่อหยิ่ง

“เจ็บขาอยู่หรือเปล่าครับ?”

บาร์คัสที่จ้องมองสำรวจเธออยู่นาน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและหนักแน่น

ทาเลียเพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ เธอรีบสะบัดมือเขาออกและก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะระเบิดออกมาดูเหมือนจะดังรบกวนจนเข้าหูเขาเข้าด้วย

“มะ-ไม่มีนะ ไม่ได้เจ็บสักหน่อย”

เธอพยายามแสร้งทำเป็นนิ่งเฉยทว่าแก้มทั้งสองข้างกลับร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องมาที่ใบหน้าที่แดงก่ำนั้น

บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่นพลางวางมือลองบนหน้าผากเธอ

“ไข้กลับมาขึ้นอีกแล้วเหรอ...”

“บอกว่าไม่เป็นไรไง!”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 87

สรุปตอน 87

ทาเลียยอมให้นางกำนัลแต่งตัวโดยระวังไม่ให้ใครเห็นรอยแผล เมื่อบาร์คัสเห็นแก้มเธอแดงก่ำก็นึกว่าไข้กลับมาขึ้นอีก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 88 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 86กลับหน้าเรื่อง
ตอน 86ตอน 88