คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 88 · พิธีมอบอำนาจ

ตอน 88
พิธีมอบอำนาจ

เมื่อทาเลียขึ้นเสียงตวาด สีหน้าของเหล่าคนรับใช้ที่ยืนรอรับใช้อยู่ทั้งซ้ายและขวาก็ปรากฏร่องรอยแห่งความไม่พอใจพาดผ่าน ทว่าบาร์คัสกลับไม่ได้สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

เขาเลื่อนปลายนิ้วไปตามขมับของเธอ ก่อนจะลูบคลำติ่งหูที่กำลังร้อนผ่าวอย่างแผ่วเบา ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ทะ-ทำอะไรของนายน่ะ”

“แดงไปถึงหูเลยนะครับ”

ปลายนิ้วที่ค่อนข้างหยาบกร้านลูบไล้ผ่านใบหูอย่างนุ่มนวล ทาเลียรู้สึกถึงกระแสความรู้สึกซาบซ่านที่แล่นผ่านลำคอจนต้องห่อไหล่ บาร์คัสจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอพลางเอ่ยตำหนิราวกับจะปราม

“รักษาตัวอย่างถูกต้องอยู่หรือเปล่าครับ? หรือเอาแต่ใช้กำยานนิทราอีก...”

“นายเป็นแม่นมของฉันหรือไง?”

ทาเลียออกแรงผลักเขาออกอย่างค่อนข้างรุนแรง เมื่อเห็นเขาที่แต่งกายอย่างหรูหราสง่างาม ผิดกับตัวเธอเองที่นิ่งอึ้งจนเสียกิริยา แต่เขากลับปฏิบัติกับเธอเหมือนเป็นคนไข้หนัก ความรู้สึกสมเพชตัวเองก็จู่โจมเข้ามาอีกครั้ง

“ฉันดูแลตัวเองได้ดีอยู่แล้ว เพราะงั้นอย่ามายุ่งเลย ที่ผ่านมานายก็ทำแบบนั้นมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

เมื่อเธอพูดจิกกัดถึงเรื่องที่เขาไม่ยอมโผล่หน้ามาให้เห็นเลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา แววตาของเขาก็หรี่ลงทันที

ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง เสียงที่ดูเย็นเยือกและหดหู่ก็ดังมาจากด้านในห้อง

“จะให้รอไปถึงไหน บาร์คัส”

ทาเลียหันไปมองเตียงหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง แขนที่ซูบผอมจนเหลือแต่กระดูกยื่นออกมาจากใต้ผ้าม่านบางเบาของเตียงไม้ เขากระดิกนิ้วสั่งอย่างถือดี

“พาภรรยาของนายมานี่”

ทาเลียหรี่ตาลง ต่อให้จะเป็นแกรนด์ดยุค แต่ก็ไม่มีสิทธิ์มาใช้นิ้วกระดิกเรียกองค์หญิงแห่งจักรวรรดิเช่นนี้

ทว่าเธอก็รู้ดีว่าในสถานที่ที่เหล่าผู้มีอำนาจแห่งตะวันออกมารวมตัวกันเช่นนี้ การไปต่อปากต่อคำกับผู้นำของพวกเขามีแต่จะส่งผลเสีย

เธอกวาดสายตามองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนล้อมรอบเตียง ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง บาร์คัสวาดวงแขนโอบรอบเอวของเธออย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อตระหนักได้ว่าเขากำลังช่วยพยุงเธออยู่ ทาเลียก็เม้มริมฝีปากแน่น

ในสายตาของผู้ชายคนนี้ เธอคงเป็นเพียงเด็กน้อยที่ต้องคอยดูแลสินะ แม้เมื่อก่อนเขาจะเคยแตะต้องตัวเธออย่างไม่ถือตัว แต่ดูเหมือนหลังจากเหตุการณ์ไวเวิร์นบุกครั้งนั้น เขาจะยิ่งทำตัวรุ่มร่ามกับร่างกายของเธอมากขึ้นเป็นพิเศษ

“เชิญทางนี้ครับ”

ทาเลียเดินเข้าไปชิดข้างเตียงใหญ่ในสภาพที่แทบจะสิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ชายท่าทางเคร่งขรึมที่ดูจะเป็นที่ปรึกษากฎหมายและชายในชุดนักบวชรีบถอยหลีกทางให้อย่างเงียบเชียบ

ทาเลียมองสำรวจแกรนด์ดยุคเชียคานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ชายผู้นี้ดูไม่มีส่วนไหนที่เหมือนกับบาร์คัสเลย แต่ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกันอย่างประหลาด ร่างกายที่โชกโชนไปด้วยอาการป่วยโชยกลิ่นอายแห่งความตายออกมาอย่างรุนแรง ทว่าใบหน้าที่ดูเหมือนถูกสกัดด้วยสิ่วอย่างหยาบกระด้างกลับเปี่ยมไปด้วยอำนาจ และดวงตาที่เย็นเยือกประดุจเหล็กกล้าหลอมละลายนั้นก็เต็มไปด้วยความโอหัง

เขาจ้องมองสำรวจเธอทุกระเบียดนิ้วด้วยสายตาอันเฉียบคม ก่อนจะเค้นเสียงทุ้มหนักออกมาจากลำคอ

“...เหมือนจนน่ารังเกียจ ผู้หญิงคนนั้นสร้างโฮมุนครูสของตัวเองขึ้นมาหรือยังไงนะ”

คำพูดนั้นไม่ต่างอะไรกับการตั้งคำถามถึงสายเลือดของเธอ ทาเลียจึงเหวี่ยงความคิดเรื่องมารยาททิ้งไปทันที

“ถ้าฉันไม่ใช่สายเลือดของดาเรียนจริง พวกท่านก็คงจะสืบจนรู้ความจริงไปนานแล้วล่ะ”

เธอเชิดคางขึ้นสูงพลางตอกกลับอย่างเผ็ดร้อน

“หรือว่าท่านกำลังจะสารภาพความไร้สามารถของตัวเอง ที่ไม่สามารถรับมือกับลูกสาวแห่งตระกูลทาเรนได้เพียงคนเดียว?”

คำสวนกลับของเธอทำให้คนในห้องถึงกับสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกใจ ใบหน้าของท่านแกรนด์ดยุคแข็งทื่อทันที เขาถลึงตาที่คมกริบประดุจเหล็กแหลมจ้องหน้าเธอราวกับจะฉีกเลือดเนื้อ

“กล้าดีนี่ ไม่รู้หรือไงว่าฉันคือผู้กุมอำนาจที่มีกองทัพทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิไว้ในมือ”

ทาเลียทำสีหน้าเคร่งขรึม แรงกดดันที่แกรนด์ดยุคแผ่ออกมาทำให้เธอรู้สึกขาสั่นไปชั่วขณะ ทว่าเธอก็แสร้งทำเก่งข่มขวัญกลับ

“แล้วจะทำไมล่ะ? จะเอากองทัพทหารม้ามาเหยียบฉันหรือไง?”

“เธอคิดว่าฉันไม่กล้าทำเหรอ?”

ชายผู้นั้นแค่นหัวเราะเยาะ

“เธอคิดจริงๆ เหรอว่าอำนาจของเธอที่ดูไร้ค่าแม้แต่ในวังหลวงจะได้รับการการันตีในดินแดนตะวันออกแห่งนี้?”

ดวงตาของแกรนด์ดยุคฉายแววเป็นศัตรูและส่องประกายเย็นเยียบ เขาเริ่มกดดันด้วยถ้อยคำที่พรั่งพรูออกมาราวกับกระสุน

“ถ้าฉันตัดสินใจจะตัดคอเธอเสียเดี๋ยวนี้ ใครจะหยุดฉันได้? จักรพรรดิจะยอมแบกรับความเสี่ยงที่จักรวรรดิจะแตกแยกเพียงเพื่อเธอเหรอ? แทนที่จะทำสงครามกับตะวันออก เขาคงจะเลือกหลับตาข้างหนึ่งแล้วทำเป็นไม่เห็นเสียมากกว่า แม่ของเธออาจจะทำตัวน่ารำคาญบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีทางที่ฉันจะต้องไปยืนอยู่ในศาลแน่นอน อำนาจในฐานะองค์หญิงของเธอน่ะมันต่ำขนาดนั้นนั่นแหละ”

ทาเลียรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อกาฬ ความโกรธแค้นพุ่งพล่านต่อชายที่แฉความจริงที่เธอพยายามแกล้งทำเป็นไม่รู้มาตลอดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย

เธอก้าวถอยหลังราวกับสัตว์ป่าที่ถูกต้อนจนมุม ทว่ากลับจ้องมองท่านแกรนด์ดยุคด้วยแววตาอาฆาต

“งั้นก็ฆ่าดูสิ! แม่ของฉันไม่จบแค่การทำตัวน่ารำคาญแน่ ท่านจะไม่ยอมทิ้งโอกาสที่จะใช้ความตายของฉันเป็นข้ออ้างในการกวาดล้างพวกขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยมไปง่ายๆ หรอก ไม่มีทางเด็ดขาด”

ทาเลียแค่นหัวเราะเยาะอย่างเย้ยหยัน

“ท่านรู้ไหมว่านั่นหมายความว่ายังไง? มันหมายความว่าชีวิตที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของท่านจะกลายเป็นเรื่องที่เหนื่อยยากและวุ่นวายสุดๆ ไงล่ะ แล้วคิดว่าตายแล้วจะสบายงั้นเหรอ? ท่านฆ่าผู้หญิงที่ไม่มีกำลังขัดขืนเพียงเพราะถูกจี้ใจดำไม่กี่คำ ท่านจะต้องตกนรกขุมที่ลึกที่สุดแน่นอน”

ใบหน้าของแกรนด์ดยุคขาวซีดด้วยความโกรธต่อคำสาปแช่งที่รุนแรงเกินพิกัด ทาเลียยังคงพ่นคำพูดออกมาไม่หยุดราวกับไม่เปิดโอกาสให้เขาหายใจ

“ท่านคิดว่าความเจ็บปวดจะจบลงเพียงแค่นั้นงั้นเหรอ? ท่านจะได้พบกับเวลาที่แสนทรมานแม้ในนรก เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้ท่านอยู่สงบสุขแม้แต่วินาทีเดียว! ฉันจะตามไปรังควานท่านทั้งวันทั้งคืนแม้ในนรกเพื่อแก้แค้น ฉันน่ะมีพรสวรรค์พิเศษในด้านนี้มากเลยนะ ถ้าไม่เชื่อก็ลองถามบาร์คัสดูสิ!”

เธอตวัดสายตาไปมองบาร์คัสเป็นเชิงให้ช่วยเสริม ทว่าเขากลับก้มมองลงมาที่เธอด้วยสีหน้าที่ประหลาดอย่างยิ่ง

เมื่อเห็นเขาไม่ยอมเข้าข้างเธอในทันที ทาเลียก็หน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกเหมือนถูกทรยศ สุดท้ายก็ไม่มีใครที่เชื่อใจได้จริงๆ สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงรังของศัตรูเท่านั้น

ทาเลียกวาดสายตามองกลุ่มชายฉกรรจ์ที่พกดาบไว้ที่เอวด้วยความระแวง ก่อนจะหมุนตัวตั้งท่าจะวิ่งหนีไปทันที ทว่าบาร์คัสกลับคว้าต้นแขนของเธอไว้ได้ทัน ทาเลียสะดุ้งตัวโยน

“ปล่อยนะ!”

เธอดิ้นรนขัดขืนเพราะเกรงว่าเขาจะส่งตัวเธอให้แกรนด์ดยุคจัดการ ทว่าบาร์คัสกลับถอนหายใจยาวก่อนจะรวบตัวเธอเข้ามากอดแนบแผงอก

ทาเลียหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อบาร์คัสพันธนาการเธอไว้จนขยับไม่ได้ เขาก็เค้นเสียงเย็นชาบอกกับท่านแกรนด์ดยุค

“ผมขออนุญาตแก้ไขอะไรบางอย่างนะครับ หากท่านจะคิดทำร้ายทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน ผมจะเป็นคนที่ยืนขวางท่านเอง”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง เขาค่อยๆ กล่าวทิ้งท้ายอย่างเนิบนาบ

“ท่านอยากจะเสียผู้สืบทอดไปตลอดกาลเพียงเพราะการโต้เถียงที่ไร้สาระเหรอครับ?”

แกรนด์ดยุคที่อ้าปากค้างด้วยความอึ้งถึงกับหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล ท่าทางเหมือนพร้อมจะพ่นไฟออกมาได้ทุกเมื่อ

ทว่าสิ่งที่ระเบิดออกมาจากปากของเขาไม่ใช่เสียงโฮกฮาก แต่เป็นเสียงไออย่างรุนแรง ชายที่ซูบผอมสั่นสะท้านไปทั้งร่างพลางหอบหายใจรัว ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งออกมา

“ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ”

“.....”

“นายกล้าสามหาวขนาดนี้ เพราะคิดว่าฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนายเหรอ”

“ถ้าท่านมีทางเลือกอื่น ท่านจะส่งคนอื่นมาแทนก็ได้นะครับ”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าขนลุก

“ผมตั้งใจจะทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาอำนาจของผมไว้ หากท่านต้องการให้ตะวันออกต้องแตกแยกและห้ำหั่นกันเองก็เชิญทำตามใจเถอะครับ”

มุมปากของแกรนด์ดยุคกระตุกด้วยความเจ็บปวด ชายผู้นั้นจ้องมองลูกชายคนโตด้วยสายตาที่ลุกโชนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอนศีรษะพิงพนักเตียงอย่างหมดแรง แล้วยื่นมือข้างหนึ่งไปทางที่ปรึกษากฎหมาย

“เอาหนังสือมอบอำนาจมานี่”

ที่ปรึกษาที่ยืนแข็งทื่อรีบยื่นม้วนคัมภีร์หนังแกะส่งให้ด้วยมือที่สั่นเทา

แกรนด์ดยุคคว้าปากกาขนนกมาจดจ่อเขียนลงชื่อด้วยลายมือที่ดุดัน ก่อนจะถอดแหวนประจำตำแหน่งออกจากนิ้ว ที่ปรึกษารีบหยดครั่งลงที่ท้ายเอกสารทันที ท่านแกรนด์ดยุคประทับตราลงไปแล้วโยนคัมภีร์หนังแกะส่งให้บาร์คัส

“ด้วยสิ่งนี้ อำนาจทั้งหมดของฉันจะถูกโอนย้ายไปยัง บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน”

บาร์คัสรับหนังสือมอบอำนาจมาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ชายผู้นั้นหลับตาลงราวกับจะบอกว่าธุระจบสิ้นลงแล้ว ก่อนจะโบกมือไล่อย่างรุนแรง

“ไปให้พ้นหน้าได้แล้ว”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 88

สรุปตอน 88

บาร์คัสสัมผัสใบหูที่แดงก่ำของทาเลียจนเธอตื่นตระหนก ต่อมาแกรนด์ดยุคประทับตราโอนอำนาจทั้งหมดให้บาร์คัสก่อนไล่ทั้งคู่ออกไป

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 89 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 87กลับหน้าเรื่อง
ตอน 87ตอน 89