บาร์คัสหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใดเพิ่มเติม
ทาเลียเดินตามเขาออกจากห้องด้วยความรู้สึกกึ่งถูกลาก เธอสอดส่ายสายตาไปรอบๆ ด้วยความกังวล นึกกลัวขึ้นมาในภายหลังว่าจะมีใครหยิบยกเรื่องพิธีสืบทอดตำแหน่งที่พังไม่เป็นท่านี้ขึ้นมาสร้างปัญหาหรือไม่
ทว่าเหล่าข้ารับใช้ส่วนใหญ่กลับมีสีหน้าผ่อนคลายราวกับได้ยกภูเขาออกจากอก
"เพียงเท่านี้ ระเบียบวินัยของแดนตะวันออกคงจะกลับมามั่นคงเสียทีนะครับ"
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายข้างกายพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ใบหน้าของเขาดูคุ้นตาอยู่บ้าง น่าจะเป็นคนที่ทาเลียเคยเห็นในวันที่บาร์คัสทำการประลองเดือด
ชายในชุดพิธีการหรูหราน้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังบาร์คัส
"ท่านมีแผนจะเริ่มการเวียนรอบเขตปกครองตั้งแต่วันนี้เลยหรือเปล่าครับ?"
"ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเป็นพิเศษ"
บาร์คัสตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งทื่อ ก่อนจะก้มมองทาเลียแล้วถาม
"พร้อมจะออกเดินทางเลยไหม?"
"...ไปไหน?"
"มันคือหนึ่งในขั้นตอนหลักของพิธีสืบทอดตำแหน่งครับ เป็นการเดินทางเวียนไปตามเขตต่างๆ เพื่อให้เหล่าราษฎรได้เห็นหน้าผู้ปกครองคนใหม่ และสำรวจความเป็นอยู่ของพื้นที่ เป็นงานเชิงพิธีการน่ะครับ"
ชายผู้นั้นโพล่งอธิบายขึ้นมาแทน ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าประหม่า
"เรื่องนั้น... ฉันต้องไปด้วยจริงๆ เหรอ?"
"โดยปกติแล้ว พระชายาแกรนด์ดัชเชสก็มักจะเดินทางร่วมไปด้วยเป็นธรรมดาครับ..."
เขาเอ่ยอย่างคลุมเครือพลางลอบสังเกตสีหน้าบาร์คัส บาร์คัสที่กำลังเดินไปตามโถงทางเดินอย่างเงียบเชียบหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน
ทาเลียรู้สึกได้ถึงมือที่แตะลงบนแก้มจนต้องห่อไหล่ บาร์คัสเชิดหน้าเธอขึ้นและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสม่ำเสมอ
"คุณต้องไปด้วย"
ทาเลียเบิกตาโพลง นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เธอได้รับบาดเจ็บที่ขา ที่เขาแสดงท่าทีบังคับบางอย่างกับเธอเช่นนี้
"นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าจะไม่ให้ฉันต้องหลบซ่อนตัวอีกต่อไป"
เขาเสริมด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างและจริงจัง
"ผมตั้งใจจะทำตามนั้นครับ ต่อไปนี้จะต้องไม่มีใครในแผ่นดินนี้ที่ไม่รู้ว่าคุณคือแกรนด์ดัชเชสแห่งเชียคาน"
เธออ้าปากค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ เธอเข้าใจว่ามันจบแค่การปรากฏตัวต่อหน้าข้ารับใช้ก็เพียงพอแล้ว ไม่นึกเลยว่าเขาจะกะให้คนทั้งแดนตะวันออกต้องจดจำใบหน้าของเธอให้ได้
ทาเลียลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก
"ตะ-ตอนนี้เลยไม่ได้หรอก ฉันต้องจัดกระเป๋า ไหนจะแม่นม แล้วก็นักเวทรักษาของฉันอีก..."
"ผมแจ้งข้ารับใช้ของคุณไว้ล่วงหน้าแล้ว ป่านนี้พวกเขาน่าจะเตรียมการเดินทางเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ"
เขาเอ่ยตัดเส้นทางหนีของเธออย่างสิ้นเชิง
ทาเลียกลอกตาไปมา ทว่าก่อนที่เธอจะทันนึกคำแก้ตัวใหม่ บาร์คัสก็โน้มตัวลงใช้แขนเพียงข้างเดียวอุ้มเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทาเลียเผลอร้องอุทานและรีบโอบคอเขาไว้แน่น
บาร์คัสก้าวลงบันไดไปอย่างมั่นคงโดยไม่สนอาการลนลานของเธอ เขาเดินตัดผ่านโถงอันโอ่อ่าพลางออกคำสั่งกับเหล่าข้ารับใช้
"เตรียมกองทหารม้าให้พร้อม เราจะมุ่งหน้าสู่ที่ราบนอร์เดน”
จากนั้นเขาก็เดินผ่านประตูทรงโค้งที่มีแสงแดดสาดส่องเข้ามา ทาเลียหรี่ตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงจ้า เมื่อคุ้นชินแล้ว ภาพของบรรดาผู้ติดตามจำนวนมหาศาลที่มารวมตัวกันบริเวณลานบ้านก็ปรากฏแก่สายตา
ทาเลียเกร็งร่างกายขึ้นมาทันทีเมื่อปะทะกับสายตาที่มองมาที่เธอราวกับมองสัตว์ประหลาด
เธอนึกถึงภาพของนกประหลาดที่เคยเห็นในวังหลวงขึ้นมา ภาพของผู้คนที่ยืนมุงดูสัตว์ประหลาดในลูกกรงอย่างตื่นเต้นพัดผ่านเข้ามาในหัว
เมื่อความรู้สึกคลื่นไส้เริ่มรุนแรงขึ้น ทาเลียจึงซุกใบหน้าลงกับไหล่ของเขา
"บอกพวกนั้นอย่าจ้องหน้าฉันสิ มันน่าหงุดหงิด"
"...ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะฟังคำสั่งผมไหมนะ"
บาร์คัสตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ทาเลียเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขาอย่างเหลือเชื่อ
"นายเป็นแกรนด์ดยุคแล้วนะ ก็สั่งพวกนั้นไปสิว่าถ้าใครบังอาจมองหน้าฉันจะสั่งประหารให้หมด หรือไม่ก็บอกว่าจะเอาหอกเสียบให้เหมือนงานประลองนั่นก็ได้"
มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเยาะจางๆ
"คุณอยากให้ผมสังหารชาวตะวันออกให้สิ้นซากเลยเหรอครับ?"
ทาเลียขมวดคิ้ว ผู้ชายคนนี้กำลังเล่นมุกตลกกับเธอในเวลาแบบนี้หรือไง?
ในขณะที่เธอกำลังจ้องใบหน้าเรียบเฉยนั้นราวกับจะผ่าดูความคิดข้างใน บาร์คัสก็เสริมต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ถ้าผมต้องประหารทุกคนที่กล้ามองหน้าคุณล่ะก็ เผ่าข่านคงจะสูญพันธุ์ไปในไม่ช้านี้แน่นอนครับ"
"อย่ามาพูดจาไร้สาระ ฉันหมายถึงให้ขู่พวกนั้นไว้เฉยๆ"
"ชาวตะวันออกไม่เอ่ยคำขู่พร่ำเพรื่อครับ ถ้าพูดออกไปแล้วก็แปลว่าต้องทำให้ได้จริงเท่านั้น"
ทาเลียจมลงสู่ความสับสนประหลาด เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าจะต้องมาถกเถียงเรื่องไร้สาระแบบนี้กับบาร์คัส สมองของเธอที่ไม่ได้ใช้สมุนไพรมาหลายวันเริ่มมึนตื้อไปหมด
เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผากและบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด
"ที่พูดมาตั้งยาวก็แค่อยากจะบอกให้ฉันทนๆ ไปแค่นั้นเองไม่ใช่เหรอ"
"น่ายินดีที่คุณเข้าใจครับ"
บาร์คัสกระตุกยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะประคองหน้าเธอให้หันไปมองตรงๆ ทาเลียห่อไหล่ลงพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่กระซิบแผ่วข้างใบหู
"เชิดหน้าขึ้น"
บาร์คัสจัดท่าทางให้ศีรษะของเธอเชิดขึ้นก่อนจะกระซิบเสียงพร่า
"ในเมื่อตอนนั้นคุณเป็นคนบอกเองว่า ต่อให้คุณจะพยายามซ่อนตัวตนแค่ไหน แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปิดบังคุณไว้อีกต่อไป... จำได้ใช่ไหมครับ?"
จังหวะเดียวกับที่สายลมรุนแรงพัดผ่านร่างของพวกเขา ทาเลียทำตัวไม่ถูกจนต้องเชิดหน้าขึ้นตามแรงดึง
ลมเย็นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าแห้งพัดปะทะใบหน้าจนชุดผ้าไหมปลิวหวือ ความรู้สึกอึดอัดที่เคยเกาะกินตามผิวหนังค่อยๆ จางหายไป ทาเลียกะพริบตาอย่างเชื่องช้า
ชุดผ้าไหมบางเบาพริ้วไหวรอบกาย หลังจากแหงนมองท้องฟ้าที่เจิดจ้าครู่หนึ่ง ทาเลียก็กวาดสายตาลงมองที่ลานจัตุรัสเบื้องล่าง
ผู้คนยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา ทว่าครั้งนี้ทาเลียกลับค้นพบบางสิ่งที่แตกต่างออกไปจากสายตาเหล่านั้น
มันคือสิ่งที่เรียกว่า 'ความยำเกรง' กระแสไฟฟ้าประหลาดแล่นผ่านแผ่นหลังทันที คนพวกนี้กำลังมองเธอด้วยสายตาคล้ายกับตอนที่พวกเขามองเซเนเวียร์ไม่มีผิด เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อนั้น เธอก็หันกลับไปมองบาร์คัส
เป็นเพราะผู้ชายคนนี้ที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอหรือเปล่า? ที่ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าจริงๆ แล้วร่างกายของเธอมันพังทลายเพียงใด
"ขอถวายความเคารพ ท่านแกรนด์ดยุค"
เมื่อบาร์คัสเดินผ่านลานกว้างมาจนถึงประตูเมือง หนึ่งในองครักษ์ม้าที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบก้าวออกมาทำความเคารพ เขาคือทหารม้าที่ชื่อไทรรอนนั่นเอง
บาร์คัสหยุดลงหน้าม้าศึกขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับการเดินทาง และตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก
"ฉันยังเป็นเพียงรักษาการ"
"แต่ว่าอำนาจที่ท่านถือครองอยู่ในมือตอนนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดอีกไม่ใช่หรือครับ"
ชายผู้นั้นกอดอกพลางเผยรอยยิ้มขี้เล่น
"ทุกคนต่างพากันคลั่งไคล้ในการปรากฏตัวของผู้นำคนใหม่ที่ทั้งหนุ่มและทรงอำนาจ อย่าเอาบรรยากาศมาขัดขวางความสนุกสิครับ"
บาร์คัสไม่แม้แต่จะเสียเวลาคุยด้วย เขาเดินเลี่ยงชายคนนั้นไปเปิดประตูรถม้าออก
ทาเลียกวาดสายตามองพื้นที่ภายในที่แสนสะดวกสบายพลางหรี่ตา เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงหายตัวไปเป็นสัปดาห์ นอกจากจะต้องสยบเหล่าข้ารับใช้และกดดันจะให้แกรนด์ดยุคยอมส่งมอบตำแหน่งให้เร็วขึ้นแล้ว เขายังต้องลงมือเตรียมการเดินทางอย่างไร้ที่ติแบบนี้ด้วยตัวเองจนแทบไม่มีเวลามาเจอเธอเลย
เขาวางร่างของเธอลงบนเบาะกว้าง ทันทีที่เขาทำท่าจะปิดประตู ทหารม้าที่รอรับใช้อยู่ข้างนอกก็รีบเอามือรั้งประตูไว้
"มีเรื่องหนึ่งอยากจะเสนอครับ ขออนุญาตให้นายน้อยรอง ลูกัส ร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ด้วยเถอะครับ"
"นายไม่ได้ยินเสั่งหรอว่าฉันสั่งกักบริเวณเขาห้ามออกไปนอกปราสาทสักก้าวเดียวน่ะ?"
ชายผู้นั้นลอบถอนหายใจยาว
"ทราบครับ แต่ว่านายน้อยรองก็คือสายเลือดเดียวกับท่าน ต่อไปเขาเองก็ต้องดำรงตำแหน่งผู้ช่วยของท่านในอนาคต แทนที่จะขังเด็กอายุสิบกว่าขวบไว้หลังโต๊ะหนังสือ สู้พานายน้อยมาเรียนรู้โลกกว้างจากการเผชิญความจริงไม่ดีกว่าหรือครับ"
บาร์คัสขมวดคิ้ว เขาทำสีหน้าครุ่นคิดพลางจับจ้องใบหน้าเข้มของทหารม้าคนนั้นเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา
"ก็ได้ ให้เขามาเป็นอัศวินติดตามของฉัน"
ชายผู้นั้นพยักหน้าอย่างพึงพอใจและถอยฉากออกไป บาร์คัสรีบปิดประตูรถม้าและนั่งลงบนเบาะฝั่งตรงข้ามกับเธอทันที
ทาเลียลอบสังเกตเขาด้วยแววตาประหม่า บาร์คัสที่ปกติจะโปรดการขี่ม้าศึกคู่ใจอย่าง 'โทร์ก' มาโดยตลอด แต่ในวันนี้กลับนั่งนิ่งอยู่ในรถม้าโดยไม่มีท่าทีจะลงไป จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง ทาเลียจึงตัดสินใจเอ่ยถาม
"นายไม่ไปขี่ม้าเหรอ?"
บาร์คัสที่กำลังถอดเครื่องประดับอันรุงรังที่พันตามข้อมือออก หยุดชะงักและส่งสายตาเย็นชามาให้
"คุณอยากให้ผมลงจากรถม้าไปจริงๆ เหรอครับ?"
"ใครบอกอย่างนั้นล่ะ? ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆ"
เมื่อเห็นเขาดูอารมณ์เสียกว่าปกติ ทาเลียก็หลุบตาต่ำและบ่นพึมพัมกับตัวเอง
ดูท่าว่าเธอเองก็มีชนักติดหลังอยู่บ้าง ทาเลียจึงไม่กล้าแสดงท่าทีจองหองเหมือนปกติ เธอเบียดตัวชิดผนังรถม้าแกล้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง
เขาพิงหลังลงกับเบาะพลางเสยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงไปด้านหลัง
"อย่างที่ท่านน่าจะเดาได้ การแต่งงานของพวกเรามันสร้างข่าวลือที่ไม่ดีนัก เพื่อระงับข่าวลือเหล่านั้น พวกเราจำเป็นต้องทำตัวให้ดูเหมือน 'สามีภรรยาที่ปกติ' ต่อหน้าผู้คนสักระยะครับ"
เหล่าข้ารับใช้โล่งใจที่แดนตะวันออกจะกลับมามั่นคง บาร์คัสบอกทาเลียว่าพวกเขาต้องแสดงเป็นสามีภรรยาที่ปกติต่อหน้าผู้คนเพื่อระงับข่าวลือ
กำลังโหลดความเห็น...