ทาเลียหันกลับไปมองเขาด้วยใบหน้าแข็งค้าง
“นั่นหมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่านับจากนี้ไปเราต้องอยู่ด้วยกันครับ”
เขาตอบกลับอย่างใจเย็น
“ระหว่างการเวียนรอบเขตปกครอง อาจจะมีบางครั้งที่ต้องขี่ม้า แต่ผมตั้งใจจะใช้รถม้าร่วมกับคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
เธอลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก
“ถ้าอย่างนั้นที่พัก...”
“ที่พักเราก็จะใช้ร่วมกันครับ”
หัวใจของเธอร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัว หรือเพราะความรู้สึกที่กัดกินใจเธอมาอย่างยาวนานกันแน่
ทาเลียบิดเครื่องประดับหยกที่ข้อมือพลางเอ่ยออกมาอย่างกระวนกระวาย
“จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”
บาร์คัสไม่ตอบคำถามนั้น ทาเลียจึงเริ่มโพล่งออกมาอย่างรุกราน
“นายก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่าถ้าแต่งงานกับฉัน คนเขาจะนินทาว่าร้ายยังไงบ้าง ในเมื่อคนทั้งโลกต่างก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังการแต่งงานของเราหมดแล้ว การมาทำเป็นแสร้งว่าเป็นสามีภรรยาที่รักกันดี มันจะไม่ยิ่งดูน่าหัวรำคาญไปใหญ่เหรอ?”
“ไม่จำเป็นต้องดูรักกันดีขนาดนั้นก็ได้ครับ”
บาร์คัสถอนหายใจยาว
“แค่ดูเหมือนว่าเราเป็นสามีภรรยาที่ ‘มีความสัมพันธ์’ ต่อกันได้จริงก็พอแล้ว”
ทาเลียทำสีหน้าฉงน ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่ว่า... มันหมายถึงเรื่อง ‘อย่างนั้น’ จริงๆ น่ะเหรอ
เธอมองค้างไปยังใบหน้าที่ดูเคร่งครัดและไร้ซึ่งความปรารถนาทางโลกของเขาอย่างไร้คำพูด ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่ออย่างเรียบเฉย
“ไม่ว่าเบื้องหลังจะเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว และคุณเองก็น่าจะรู้ว่าหน้าที่ที่ตามมาหลังการแต่งงานของขุนนางคืออะไร การที่เราทำให้คนเห็นว่าเราเป็นคู่รักที่ปกติ มันจะเป็นผลดีต่อสถานะของคุณและของผมด้วย”
ใบหน้าของทาเลียแดงก่ำจนถึงหู ดูเหมือนสิ่งที่เขาหมายถึงจะตรงกับเรื่องที่เธอคิดจริงๆ
ถ้อยคำโง่เขลาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก
“สรุปคือนายจะบอกว่าเรา... ต้องดูเหมือนเป็นคนที่ ‘นอนร่วมเตียง’ กันอย่างนั้นเหรอ?”
รอยหยักเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หางตาของเขา เป็นหยักที่ก้ำกึ่งระหว่างรอยยิ้มและการขมวดคิ้วอย่างประหลาด
“ถ้าจะพูดให้ตรงไปตรงมา ก็ใช่ครับ”
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นพลางสำรวจมองเขาอย่างพิจารณา
ภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบางเงางาม ร่างกายที่กำยำและสมส่วนของเขาแจ่มชัดอยู่ในสายตา
หัวไหล่ที่กว้างขวาง ทรวงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อละเอียดอ่อน เอวที่สอบเพรียว และช่วงขาที่ยาวหนาแน่นประดุจม้าศึก...
จู่ๆ เธอก็รู้สึกลมหายใจติดขัดจนต้องรีบหลุบสายตาลงต่ำ ภายใต้ชายกระโปรงบางเบา เธอเห็นภาพรางๆ ของขาที่ผอมกะหร่องของตัวเอง
ช่องท้องของเธอรู้สึกสบแปลบ มันคือรอยแผลเป็นที่แม้แต่ท่านแม่ยังมองด้วยความสะอิดสะเอียน แม้แต่แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่แบเบาะยังปิดบังความลำบากใจไว้ไม่ได้ยามที่ต้องเช็ดล้างร่างกายให้เธอ
เพียงแค่คิดว่าต้องเปิดเผยสิ่งที่อัปลักษณ์เช่นนั้นต่อหน้าเขา เหงื่อเย็นๆ ก็เริ่มผุดพราย
เธอคว้าชายกระโปรงไว้แน่นพลางพ่นน้ำเสียงแหลมคมออกมา
“ฉันไม่เอาด้วยหรอก ใครจะอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปสิ ปกติคนเราก็นิยมชมชอบการนินทาอยู่แล้ว ปากเขามีไว้ทำไมล่ะถ้าไม่ใช่เอาไว้พูดเรื่องคนอื่น ทำไมฉันต้องมาเล่นละครปาหี่เพียงเพื่อคอยสังเกตสายตาของพวกคนรับใช้...”
“ทาเลีย”
มือหนาขยับมาบังหลังมือที่แข็งเกร็งของเธอไว้ ทาเลียสะดุ้งและเงยหน้ามองเขา
บาร์คัสกุมมือที่เย็นเยียบของเธอไว้แน่นพลางเอ่ยอย่างเฉียบขาด
“ผมไม่ได้ขอให้คุณไปเล่นละครอะไรทั้งนั้น”
“.....”
“แค่แสดงให้คนภายนอกเห็นว่าเราได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันจริงๆ ก็พอแล้ว”
คำพูดของบาร์คัสฟังดูเหมือนคำขอร้องมากกว่าคำสั่ง นั่นทำให้คำปฏิเสธที่มาจุกอยู่ที่ลำคอพลัดหายไปหมด
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจางๆ ของเขาผ่านดวงตาที่สั่นระริก จากท่าทีของแกรนด์ดยุคที่ผ่านมา สถานะของบาร์คัสเองก็อาจจะไม่มั่นคงนัก ระหว่างที่เธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เขาคงต้องกดดันตัวเองอย่างหนักเพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้สินะ
จู่ๆ เธอก็รู้สึกปากคอแห้งผาก หากไอล่าเป็นคนที่มาที่นี่ หล่อนคงจะถลกแขนเสื้อลุยเพื่อช่วยเหลือบาร์คัสไปแล้ว ด้วยความเป็นผู้นำและความสง่างามที่มีมาแต่กำเนิด ไอล่าคงช่วยเสริมรากฐานอำนาจให้กับเขาได้เป็นอย่างดี
บาร์คัสคงไม่ต้องมาร้องขออะไรพรรค์นี้ด้วยซ้ำ เพราะทั้งสองคนคงส่งผ่านคืนวันในฐานะสามีภรรยาที่ปกติธรรมดาไปแล้ว...
ทาเลียจิกริมฝีปากล่าง ความคิดทำร้ายตัวเองเริ่มผุดขึ้นมาไม่หยุด บาร์คัสจะปฏิบัติกับไอล่าด้วยท่าทางแบบไหนกันนะ? ขนาดกับเธอที่เป็นศัตรูกันเขายังปฏิบัติด้วยความอดทนและสุภาพได้ขนาดนี้ กับไอล่าเขาคงจะทุ่มเทให้มากกว่านี้เป็นแน่
และเขาคงจะสัมผัสร่างกายของไอล่าได้อย่างไม่ลังเล เหมือนที่พยายามจะแตะต้องเธอทุกครั้งที่มีโอกาส ภาพของบาร์คัสที่ลูบแก้มหรือใบหู และโอบเอวไอล่าพัดผ่านเข้ามาในหัว ในจินตนาการนั้นทั้งสองคนอาจจะทำสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นลงไปแล้ว ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเจ็บเหมือนถูกไฟเผา
ทาเลียสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขาอย่างรุนแรง เธอเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่างเพื่อข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านข้างในให้สงบลง
“นายอยากทำอะไรก็ทำเถอะ”
ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมห้อง เธออยากจะสบตาดูสีหน้าของเขา แต่จู่ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
ทาเลียเท้าศอกลงบนขอบหน้าต่างแสร้งทำเป็นมองดูกองทหารม้าข้างนอก
ไม่นานนัก เสียงเป่าแตรสัญญาณอันกึกก้องก็ดังขึ้น รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า
ทาเลียชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย เมื่อรถม้าผ่านประตูเมืองออกมา ที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ปรากฏสู่สายตา พายุหมุนลูกใหญ่พัดพากระหน่ำอยู่เหนือทุ่งกว้างที่เชื่อมต่อจดไปกับท้องฟ้า
ทาเลียเฝ้ามองทุ่งหญ้าที่กำลังถูกย้อมไปด้วยสีสีนของดินปนทอง พลางแอบชำเลืองมองคนข้างๆ
บาร์คัสเองก็กำลังทอดสายตามองทุ่งหญ้าเช่นกัน แสงอาทิตย์สีขาวนวลสร้างเงาที่งดงามและเจิดจ้าทาบทับลงบนใบหน้าของเขา
ความรู้สึกประหลาดทำให้หน้าอกของเธอบีบคัด
ในดินแดนที่แสนแปลกตาและงดงามแห่งนี้ เธอต้องใช้เวลาร่วมกับเขา
เธอจะสามารถรักษาปราแพงที่สั่งสมมานานเพื่อปกป้องตัวเองเอาไว้ได้ตลอดรอดฝั่งจริงหรือเปล่านะ
ลูกัสสะบัดบังเหียนอย่างไม่รอช้า
นี่เป็นการขี่ม้าครั้งแรกในรอบเกือบสัปดาห์ เจ้า 'ตูร์กัน' ม้าศึกคู่ใจที่ถูกทิ้งไว้หลายวันจนหงุดหงิดส่งเสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัดพลางควบวิ่งตัดผ่านทุ่งหญ้าไปอย่างทรงพลัง
เขาสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อของม้าที่กำลังสั่นไหวอยู่ภายใต้เรียวขา
เขาเหยียบโกลนม้าแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนพลางร้องตะโกนออกมาด้วยความสะใจ ลมที่แห้งกร้านพัดปะทะร่างกายอย่างรุนแรง มันช่างเป็นความรู้สึกที่สดชื่นจนน่าเหลือเชื่อ
“อย่าแตกแถวสิครับ!”
ไทรรอนควบม้าตามมาติดๆ พลางตะโกนบอก ลูกัสหันไปมองเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
“แค่นี้เองจะเป็นอะไรไป!”
“ผมอุตส่าห์ขออนุญาตเกลี่ยกล่อมเรื่องกิริยามารยาทในฐานะข้ารับใช้ จนนายท่านอนุญาตให้ร่วมเดินทางได้นะครับ! ถ้าขืนนายน้อยทำตามใจชอบแบบนี้ ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
ลูกัสเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจพลางดึงบังเหียนม้า เมื่อม้าที่กำลังตื่นเต้นค่อยๆ สงบลง ไทรรอนก็ชะลอความเร็วเข้ามาอยู่ข้างๆ
“อย่างที่บอกไปแล้วครับ ท่านต้องอยู่ในฐานะอัศวินติดตามของท่านแกรนด์ดยุคไปสักพัก อย่าได้ออกห่างจากรถม้าเด็ดขาด”
“คนไม่รู้เรื่องก็เงียบไปเถอะ ที่ทำไปเนี่ยก็อยากจะช่วยท่านพี่หรอกนะ”
ลูกัสเอ่ยประชดประชัน
“ท่านพี่คงจะรำคาญมากกว่าเวลาเห็นฉันไปเดินป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ยัยนั่นเองก็คงเหมือนกัน”
เขาพ่นคำพูดที่แฝงไปด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเหลียวหลังกลับไปมองรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวช้าๆ ลงจากเนินเขาที่เนิ่นนาน
เขายังรู้สึกแสบที่แก้มตรงที่ถูกผู้หญิงคนนั้นตบมา รอยนูนแดงที่เห่อขึ้นมาเพิ่งจะยุบลงไปเมื่อสองวานนี้เอง
เขาทำปากยื่น
“วันนั้นนายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ายัยบ้านั่นทำกับฉันยังไง”
“ผมก็เห็นด้วยครับ ตอนที่นายน้อยเอาปลายจมูกไปจ่อที่คอของท่านหญิงน่ะ”
ลูกัสหน้าแดงก่ำ
“พูดแบบนั้นฉันก็ดูเหมือนพวกโรคจิตน่ะสิ! ฉันก็แค่ได้กลิ่นแปลกๆ เลยจะลองดมดูเฉยๆ!”
“...พูดแบบไหนก็ฟังดูโรคจิตเหมือนกันนั่นแหละครับ”
ไทรรอนส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
“ก็ตามที่ท่านแกรนด์ดยุคสั่งนั่นแหละครับ ทั้งสองคนน่ะจำเป็นต้องเรียนรู้มารยาทแบบขุนนางเสียใหม่ การพยายามอ้างว่าท่านอดีตแกรนด์ดยุคป่วยหนักเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตอิสระแบบที่ผ่านมาน่ะ พอกันทีเถอะครับ”
ลูกัสตวัดสายตาขุ่นเคืองมองเขา เขารู้สึกโมโหที่อีกฝ่ายดูจะเข้าข้างบาร์คัสแบบออกหน้าออกตา
“นายเนี่ยโดนพี่ชายฉันล้างสมองไปหมดแล้วจริงๆ”
ไทรรอนไม่ได้ปฏิเสธความจริงข้อนั้น ดูเหมือนเขาจะยอมรับบาร์คัสในฐานะนายเหนือหัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
และไม่ใช่เพียงไทรรอนเท่านั้น แม้บรรดาขุนนางรุ่นลายครามจะแสดงความกังวลต่อท่าทีที่รุนแรงของบาร์คัส แต่นักรบวัยหนุ่มที่กระหายสงครามต่างพากันส่งเสียงเชียร์และให้การสนับสนุนอย่างท่วมท้น ทุกคนต่างโหยหาผู้นำที่ทรงอำนาจและเด็ดขาดมานาน
พูดตามตรง แม้แต่ลูกัสเองก็กึ่งๆ จะหลงใหลในพละกำลังอันเหนือชั้นที่บาร์คัสแสดงออกมาเหมือนกัน ทว่าเขาไม่คิดจะยอมรับเรื่องนั้นออกมาง่ายๆ
“ก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นฝ่ายทำตัวเสียมารยาทก่อน แต่ยัยนั่นเองก็ใช่ย่อยที่ไหนล่ะ! แล้วทำไมต้องมีแค่พวกเราที่โดนทำโทษด้วย!”
“ก็ท่านหญิงเป็นถึงราชวงศ์นี่ครับ”
ไทรรอนตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
“ยิ่งตอนนี้ท่านเป็นถึงแกรนด์ดัชเชสแล้วด้วย เพราะฉะนั้นระวังคำพูดคำจาหน่อยจะดีกว่าครับ จำที่ท่านดาร์เรนพูดได้ไหม?”
เขาใช้นิ้วทำท่าเชือดคอประกอบ
“ต่อหน้าแกรนด์ดยุคเชียคานผู้ยิ่งใหญ่ ท่านหญิงยังไม่แม้แต่จะกระพริบตาและกล้าพ่นคำด่าทอเข้าใส่เลย นับประสาอะไรกับนายน้อยล่ะครับ โดนผู้หญิงคนนั้นใช้ลิ้นสับจนกระดูกพรุนแน่ เพราะฉะนั้นเพื่อความสงบสุขของแดนตะวันออก อย่าไปสะกิดต่อมอารมณ์หล่อนเข้าล่ะ”
ทาเลียตกใจเมื่อรู้ว่าต้องใช้ทั้งรถม้าและที่พักร่วมกับบาร์คัสตลอดการเวียนตรวจเขตปกครอง ส่วนเหล่าอัศวินพากันเตือนลูกัสไม่ให้ไปยั่วโมโหท่านหญิง
กำลังโหลดความเห็น...