คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 90 · ห้องเดียวกัน

ตอน 90
ห้องเดียวกัน

ทาเลียหันกลับไปมองเขาด้วยใบหน้าแข็งค้าง

“นั่นหมายความว่ายังไง?”

“หมายความว่านับจากนี้ไปเราต้องอยู่ด้วยกันครับ”

เขาตอบกลับอย่างใจเย็น

“ระหว่างการเวียนรอบเขตปกครอง อาจจะมีบางครั้งที่ต้องขี่ม้า แต่ผมตั้งใจจะใช้รถม้าร่วมกับคุณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เธอลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก

“ถ้าอย่างนั้นที่พัก...”

“ที่พักเราก็จะใช้ร่วมกันครับ”

หัวใจของเธอร่วงวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัว หรือเพราะความรู้สึกที่กัดกินใจเธอมาอย่างยาวนานกันแน่

ทาเลียบิดเครื่องประดับหยกที่ข้อมือพลางเอ่ยออกมาอย่างกระวนกระวาย

“จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”

บาร์คัสไม่ตอบคำถามนั้น ทาเลียจึงเริ่มโพล่งออกมาอย่างรุกราน

“นายก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่าถ้าแต่งงานกับฉัน คนเขาจะนินทาว่าร้ายยังไงบ้าง ในเมื่อคนทั้งโลกต่างก็รู้เบื้องลึกเบื้องหลังการแต่งงานของเราหมดแล้ว การมาทำเป็นแสร้งว่าเป็นสามีภรรยาที่รักกันดี มันจะไม่ยิ่งดูน่าหัวรำคาญไปใหญ่เหรอ?”

“ไม่จำเป็นต้องดูรักกันดีขนาดนั้นก็ได้ครับ”

บาร์คัสถอนหายใจยาว

“แค่ดูเหมือนว่าเราเป็นสามีภรรยาที่ ‘มีความสัมพันธ์’ ต่อกันได้จริงก็พอแล้ว”

ทาเลียทำสีหน้าฉงน ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่ว่า... มันหมายถึงเรื่อง ‘อย่างนั้น’ จริงๆ น่ะเหรอ

เธอมองค้างไปยังใบหน้าที่ดูเคร่งครัดและไร้ซึ่งความปรารถนาทางโลกของเขาอย่างไร้คำพูด ก่อนที่เขาจะเอ่ยต่ออย่างเรียบเฉย

“ไม่ว่าเบื้องหลังจะเป็นยังไง ตอนนี้เราก็ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว และคุณเองก็น่าจะรู้ว่าหน้าที่ที่ตามมาหลังการแต่งงานของขุนนางคืออะไร การที่เราทำให้คนเห็นว่าเราเป็นคู่รักที่ปกติ มันจะเป็นผลดีต่อสถานะของคุณและของผมด้วย”

ใบหน้าของทาเลียแดงก่ำจนถึงหู ดูเหมือนสิ่งที่เขาหมายถึงจะตรงกับเรื่องที่เธอคิดจริงๆ

ถ้อยคำโง่เขลาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก

“สรุปคือนายจะบอกว่าเรา... ต้องดูเหมือนเป็นคนที่ ‘นอนร่วมเตียง’ กันอย่างนั้นเหรอ?”

รอยหยักเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่หางตาของเขา เป็นหยักที่ก้ำกึ่งระหว่างรอยยิ้มและการขมวดคิ้วอย่างประหลาด

“ถ้าจะพูดให้ตรงไปตรงมา ก็ใช่ครับ”

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นพลางสำรวจมองเขาอย่างพิจารณา

ภายใต้ชุดผ้าไหมเนื้อบางเงางาม ร่างกายที่กำยำและสมส่วนของเขาแจ่มชัดอยู่ในสายตา

หัวไหล่ที่กว้างขวาง ทรวงอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อละเอียดอ่อน เอวที่สอบเพรียว และช่วงขาที่ยาวหนาแน่นประดุจม้าศึก...

จู่ๆ เธอก็รู้สึกลมหายใจติดขัดจนต้องรีบหลุบสายตาลงต่ำ ภายใต้ชายกระโปรงบางเบา เธอเห็นภาพรางๆ ของขาที่ผอมกะหร่องของตัวเอง

ช่องท้องของเธอรู้สึกสบแปลบ มันคือรอยแผลเป็นที่แม้แต่ท่านแม่ยังมองด้วยความสะอิดสะเอียน แม้แต่แม่นมที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่แบเบาะยังปิดบังความลำบากใจไว้ไม่ได้ยามที่ต้องเช็ดล้างร่างกายให้เธอ

เพียงแค่คิดว่าต้องเปิดเผยสิ่งที่อัปลักษณ์เช่นนั้นต่อหน้าเขา เหงื่อเย็นๆ ก็เริ่มผุดพราย

เธอคว้าชายกระโปรงไว้แน่นพลางพ่นน้ำเสียงแหลมคมออกมา

“ฉันไม่เอาด้วยหรอก ใครจะอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไปสิ ปกติคนเราก็นิยมชมชอบการนินทาอยู่แล้ว ปากเขามีไว้ทำไมล่ะถ้าไม่ใช่เอาไว้พูดเรื่องคนอื่น ทำไมฉันต้องมาเล่นละครปาหี่เพียงเพื่อคอยสังเกตสายตาของพวกคนรับใช้...”

“ทาเลีย”

มือหนาขยับมาบังหลังมือที่แข็งเกร็งของเธอไว้ ทาเลียสะดุ้งและเงยหน้ามองเขา

บาร์คัสกุมมือที่เย็นเยียบของเธอไว้แน่นพลางเอ่ยอย่างเฉียบขาด

“ผมไม่ได้ขอให้คุณไปเล่นละครอะไรทั้งนั้น”

“.....”

“แค่แสดงให้คนภายนอกเห็นว่าเราได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันจริงๆ ก็พอแล้ว”

คำพูดของบาร์คัสฟังดูเหมือนคำขอร้องมากกว่าคำสั่ง นั่นทำให้คำปฏิเสธที่มาจุกอยู่ที่ลำคอพลัดหายไปหมด

ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจางๆ ของเขาผ่านดวงตาที่สั่นระริก จากท่าทีของแกรนด์ดยุคที่ผ่านมา สถานะของบาร์คัสเองก็อาจจะไม่มั่นคงนัก ระหว่างที่เธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน เขาคงต้องกดดันตัวเองอย่างหนักเพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเองไว้สินะ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกปากคอแห้งผาก หากไอล่าเป็นคนที่มาที่นี่ หล่อนคงจะถลกแขนเสื้อลุยเพื่อช่วยเหลือบาร์คัสไปแล้ว ด้วยความเป็นผู้นำและความสง่างามที่มีมาแต่กำเนิด ไอล่าคงช่วยเสริมรากฐานอำนาจให้กับเขาได้เป็นอย่างดี

บาร์คัสคงไม่ต้องมาร้องขออะไรพรรค์นี้ด้วยซ้ำ เพราะทั้งสองคนคงส่งผ่านคืนวันในฐานะสามีภรรยาที่ปกติธรรมดาไปแล้ว...

ทาเลียจิกริมฝีปากล่าง ความคิดทำร้ายตัวเองเริ่มผุดขึ้นมาไม่หยุด บาร์คัสจะปฏิบัติกับไอล่าด้วยท่าทางแบบไหนกันนะ? ขนาดกับเธอที่เป็นศัตรูกันเขายังปฏิบัติด้วยความอดทนและสุภาพได้ขนาดนี้ กับไอล่าเขาคงจะทุ่มเทให้มากกว่านี้เป็นแน่

และเขาคงจะสัมผัสร่างกายของไอล่าได้อย่างไม่ลังเล เหมือนที่พยายามจะแตะต้องเธอทุกครั้งที่มีโอกาส ภาพของบาร์คัสที่ลูบแก้มหรือใบหู และโอบเอวไอล่าพัดผ่านเข้ามาในหัว ในจินตนาการนั้นทั้งสองคนอาจจะทำสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นลงไปแล้ว ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเจ็บเหมือนถูกไฟเผา

ทาเลียสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขาอย่างรุนแรง เธอเบนสายตาออกไปนอกหน้าต่างเพื่อข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านข้างในให้สงบลง

“นายอยากทำอะไรก็ทำเถอะ”

ความเงียบที่หนักอึ้งเข้าปกคลุมห้อง เธออยากจะสบตาดูสีหน้าของเขา แต่จู่ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

ทาเลียเท้าศอกลงบนขอบหน้าต่างแสร้งทำเป็นมองดูกองทหารม้าข้างนอก

ไม่นานนัก เสียงเป่าแตรสัญญาณอันกึกก้องก็ดังขึ้น รถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้า

ทาเลียชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย เมื่อรถม้าผ่านประตูเมืองออกมา ที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ปรากฏสู่สายตา พายุหมุนลูกใหญ่พัดพากระหน่ำอยู่เหนือทุ่งกว้างที่เชื่อมต่อจดไปกับท้องฟ้า

ทาเลียเฝ้ามองทุ่งหญ้าที่กำลังถูกย้อมไปด้วยสีสีนของดินปนทอง พลางแอบชำเลืองมองคนข้างๆ

บาร์คัสเองก็กำลังทอดสายตามองทุ่งหญ้าเช่นกัน แสงอาทิตย์สีขาวนวลสร้างเงาที่งดงามและเจิดจ้าทาบทับลงบนใบหน้าของเขา

ความรู้สึกประหลาดทำให้หน้าอกของเธอบีบคัด

ในดินแดนที่แสนแปลกตาและงดงามแห่งนี้ เธอต้องใช้เวลาร่วมกับเขา

เธอจะสามารถรักษาปราแพงที่สั่งสมมานานเพื่อปกป้องตัวเองเอาไว้ได้ตลอดรอดฝั่งจริงหรือเปล่านะ

◆ ◆ ◆

ลูกัสสะบัดบังเหียนอย่างไม่รอช้า

นี่เป็นการขี่ม้าครั้งแรกในรอบเกือบสัปดาห์ เจ้า 'ตูร์กัน' ม้าศึกคู่ใจที่ถูกทิ้งไว้หลายวันจนหงุดหงิดส่งเสียงพ่นลมหายใจฮึดฮัดพลางควบวิ่งตัดผ่านทุ่งหญ้าไปอย่างทรงพลัง

เขาสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อของม้าที่กำลังสั่นไหวอยู่ภายใต้เรียวขา

เขาเหยียบโกลนม้าแล้วดีดตัวลุกขึ้นยืนพลางร้องตะโกนออกมาด้วยความสะใจ ลมที่แห้งกร้านพัดปะทะร่างกายอย่างรุนแรง มันช่างเป็นความรู้สึกที่สดชื่นจนน่าเหลือเชื่อ

“อย่าแตกแถวสิครับ!”

ไทรรอนควบม้าตามมาติดๆ พลางตะโกนบอก ลูกัสหันไปมองเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์

“แค่นี้เองจะเป็นอะไรไป!”

“ผมอุตส่าห์ขออนุญาตเกลี่ยกล่อมเรื่องกิริยามารยาทในฐานะข้ารับใช้ จนนายท่านอนุญาตให้ร่วมเดินทางได้นะครับ! ถ้าขืนนายน้อยทำตามใจชอบแบบนี้ ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”

ลูกัสเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจพลางดึงบังเหียนม้า เมื่อม้าที่กำลังตื่นเต้นค่อยๆ สงบลง ไทรรอนก็ชะลอความเร็วเข้ามาอยู่ข้างๆ

“อย่างที่บอกไปแล้วครับ ท่านต้องอยู่ในฐานะอัศวินติดตามของท่านแกรนด์ดยุคไปสักพัก อย่าได้ออกห่างจากรถม้าเด็ดขาด”

“คนไม่รู้เรื่องก็เงียบไปเถอะ ที่ทำไปเนี่ยก็อยากจะช่วยท่านพี่หรอกนะ”

ลูกัสเอ่ยประชดประชัน

“ท่านพี่คงจะรำคาญมากกว่าเวลาเห็นฉันไปเดินป้วนเปี้ยนใกล้ๆ ยัยนั่นเองก็คงเหมือนกัน”

เขาพ่นคำพูดที่แฝงไปด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเหลียวหลังกลับไปมองรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวช้าๆ ลงจากเนินเขาที่เนิ่นนาน

เขายังรู้สึกแสบที่แก้มตรงที่ถูกผู้หญิงคนนั้นตบมา รอยนูนแดงที่เห่อขึ้นมาเพิ่งจะยุบลงไปเมื่อสองวานนี้เอง

เขาทำปากยื่น

“วันนั้นนายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ายัยบ้านั่นทำกับฉันยังไง”

“ผมก็เห็นด้วยครับ ตอนที่นายน้อยเอาปลายจมูกไปจ่อที่คอของท่านหญิงน่ะ”

ลูกัสหน้าแดงก่ำ

“พูดแบบนั้นฉันก็ดูเหมือนพวกโรคจิตน่ะสิ! ฉันก็แค่ได้กลิ่นแปลกๆ เลยจะลองดมดูเฉยๆ!”

“...พูดแบบไหนก็ฟังดูโรคจิตเหมือนกันนั่นแหละครับ”

ไทรรอนส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา

“ก็ตามที่ท่านแกรนด์ดยุคสั่งนั่นแหละครับ ทั้งสองคนน่ะจำเป็นต้องเรียนรู้มารยาทแบบขุนนางเสียใหม่ การพยายามอ้างว่าท่านอดีตแกรนด์ดยุคป่วยหนักเพื่อให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตอิสระแบบที่ผ่านมาน่ะ พอกันทีเถอะครับ”

ลูกัสตวัดสายตาขุ่นเคืองมองเขา เขารู้สึกโมโหที่อีกฝ่ายดูจะเข้าข้างบาร์คัสแบบออกหน้าออกตา

“นายเนี่ยโดนพี่ชายฉันล้างสมองไปหมดแล้วจริงๆ”

ไทรรอนไม่ได้ปฏิเสธความจริงข้อนั้น ดูเหมือนเขาจะยอมรับบาร์คัสในฐานะนายเหนือหัวไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

และไม่ใช่เพียงไทรรอนเท่านั้น แม้บรรดาขุนนางรุ่นลายครามจะแสดงความกังวลต่อท่าทีที่รุนแรงของบาร์คัส แต่นักรบวัยหนุ่มที่กระหายสงครามต่างพากันส่งเสียงเชียร์และให้การสนับสนุนอย่างท่วมท้น ทุกคนต่างโหยหาผู้นำที่ทรงอำนาจและเด็ดขาดมานาน

พูดตามตรง แม้แต่ลูกัสเองก็กึ่งๆ จะหลงใหลในพละกำลังอันเหนือชั้นที่บาร์คัสแสดงออกมาเหมือนกัน ทว่าเขาไม่คิดจะยอมรับเรื่องนั้นออกมาง่ายๆ

“ก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันเป็นฝ่ายทำตัวเสียมารยาทก่อน แต่ยัยนั่นเองก็ใช่ย่อยที่ไหนล่ะ! แล้วทำไมต้องมีแค่พวกเราที่โดนทำโทษด้วย!”

“ก็ท่านหญิงเป็นถึงราชวงศ์นี่ครับ”

ไทรรอนตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

“ยิ่งตอนนี้ท่านเป็นถึงแกรนด์ดัชเชสแล้วด้วย เพราะฉะนั้นระวังคำพูดคำจาหน่อยจะดีกว่าครับ จำที่ท่านดาร์เรนพูดได้ไหม?”

เขาใช้นิ้วทำท่าเชือดคอประกอบ

“ต่อหน้าแกรนด์ดยุคเชียคานผู้ยิ่งใหญ่ ท่านหญิงยังไม่แม้แต่จะกระพริบตาและกล้าพ่นคำด่าทอเข้าใส่เลย นับประสาอะไรกับนายน้อยล่ะครับ โดนผู้หญิงคนนั้นใช้ลิ้นสับจนกระดูกพรุนแน่ เพราะฉะนั้นเพื่อความสงบสุขของแดนตะวันออก อย่าไปสะกิดต่อมอารมณ์หล่อนเข้าล่ะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 90

สรุปตอน 90

ทาเลียตกใจเมื่อรู้ว่าต้องใช้ทั้งรถม้าและที่พักร่วมกับบาร์คัสตลอดการเวียนตรวจเขตปกครอง ส่วนเหล่าอัศวินพากันเตือนลูกัสไม่ให้ไปยั่วโมโหท่านหญิง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 91 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 89กลับหน้าเรื่อง
ตอน 89ตอน 91