ลูกัสเค่นเสียงหัวเราะอย่างดูแคลนออกมา
“ชาวตะวันออกสนใจเรื่องสันติภาพตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“ก็ควรจะเริ่มสนใจได้แล้วล่ะ”
ประกายแห่งคำเตือนปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้าของไทรรอน ทหารม้าหนุ่มจ้องมองลูกัสด้วยสายตาเรียวคมราวกับจะมองให้ทะลุปรุโปร่งก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ในระหว่างที่ท่านแกรนด์ดยุคล้มป่วยลง ความเป็นปึกแผ่นของตะวันออกก็อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด ในทางกลับกัน พวกซูรามกลับสะสมกำลังพลเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ถ้าพวกนั้นตัดสินใจบุกเข้ามา ตะวันออกคงจะกลายเป็นทะเลเพลิงในพริบตา นี่ไม่ใช่เวลาจะมาทะเลาะกันเรื่องไร้สาระหรอกนะครับ”
ลูกัสสลัดรอยยิ้มยียวนที่มุมปากทิ้งไป
“ไม่พูดเกินจริงไปหน่อยเหรอ? พวกซูรามอาจจะเป็นตัวปัญหาอยู่บ้าง แต่พวกเรามีกองทัพทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิเลยนะ พวกคนเถื่อนที่ถูกขับไล่ไปอยู่ชายขอบจะไปสะสมกำลังอะไรได้มากมายขนาดนั้น”
“กองทัพทหารม้านั่นน่ะ หากขาดผู้นำที่ทรงอำนาจไป มันก็เป็นแค่กลุ่มคนไร้ระเบียบเท่านั้นแหละครับ”
ไทรรอนถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ
“ในช่วงที่ท่านแกรนด์ดยุคถอนตัวไปอยู่แนวหลัง บรรดาเจ้าเมืองในเขตต่างๆ ของตะวันออกต่างพากันสร้างขุมกำลังของตัวเองขึ้นมา เหล่านักรบในปกครองของคนพวกนั้นต่างมอบความจงรักภักดีให้กับเจ้าเมืองของตน ไม่ใช่ตระกูลเชียคาน หากเจ้าเมืองเหล่านั้นเกิดรวมตัวกันขัดแย้งขึ้นมา ตะวันออกจะล่มสลายและแตกแยกทันที”
เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์แง่ลบที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุด ลูกัสก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
เขารู้อยู่เหมือนกันว่าข้ารับใช้บางส่วนเริ่มมีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสถานการณ์จะเลวร้ายขนาดที่ไทรรอนว่าไว้
ลูกัสจึงตอบโต้ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ถ้าพวกข้ารับใช้คิดกบฏ ทางวังหลวงคงไม่อยู่เฉยหรอก ตระกูลเชียคานเป็นถึงข้าราชบริพารของจักรพรรดิ การขัดขืนตระกูลแกรนด์ดยุคก็ไม่ต่างจากการประกาศเป็นศัตรูกับจักรวรรดิโรเอ็มแขนงหนึ่งนั่นแหละ”
“นายน้อยไม่เข้าใจที่ผมสื่อเลยนะครับ”
ไทรรอนเดาะลิ้นอย่างหยาบคาย
“ประเด็นคือเราต้องไม่ปล่อยให้เกิดการกบฏเกิดขึ้นตั้งแต่แรกครับ ถ้าต้องรอให้วังหลวงเข้ามาแทรกแซง ป่านนั้นตะวันออกคงจะพินาศไปหมดแล้ว เราต้องจัดระเบียบวินัยให้เข้าที่เข้าทางก่อนเรื่องจะบานปลายไปถึงจุดนั้น”
ลูกัสเงียบเสียงลงเพราะหาคำโต้แย้งไม่ได้ ไทรรอนจ้องมองเขาด้วยสายตาเคร่งครัดก่อนจะย้ำประโยคสุดท้ายอย่างเด็ดขาด
“การก้าวขึ้นรับตำแหน่งของแกรนด์ดยุคคนใหม่ จะเป็นจุดเริ่มต้นของการรวมใจชาวตะวันออกให้กลับมาเป็นหนึ่งอีกครั้ง นายน้อยในฐานะสายเลือดคนหนึ่งของตระกูลเชียคานก็ควรจะให้ความร่วมมือด้วยนะครับ”
“...สรุปคือจะบอกให้ฉันยอมทำตามคำสั่งท่านพี่ดีๆ สินะ”
“ในเมื่อเกิดมาเป็นลูกชายคนที่สอง มันก็เป็นธรรมเนียมที่เลี่ยงไม่ได้ไม่ใช่เหรอครับ?”
ไทรรอนหย่อนคำพูดที่กรีดลึกเข้าไปในใจทิ้งไว้
ลูกัสจ้องมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดบังเหียนม้าควบหนีเจ้าคนขี้บุ่นที่น่ารำคาญไป
เขามีอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น เขาไม่อยากจะมานั่งกังวาลเรื่องการเมืองที่ซับซ้อนของตะวันออก หรือภาระหน้าที่ในฐานะลูกชายคนที่สองอะไรนั่นตอนนี้เลย
เขาแกล้งกระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้าออกไปประชดสายตา
ม้าศึกควบทะยานผ่านทุ่งหญ้าไปอย่างรวดเร็ว เบื้องล่างของแสงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลงไปทางทิศตะวันตก ที่ราบกว้างสำหรับการเลี้ยงสัตว์ปรากฏสู่สายตา
ลูกัสหยุดม้าลงที่ยอดเนินเขา เขากวาดสายตามองม้านับร้อยตัวที่กำลังเล็มหญ้าอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะเบนหัวม้าไปยังค่ายพักแรมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียง
เมื่อมุ่งหน้าไปถึงหน้ากระโจมใหญ่ที่ดูเหมือนศูนย์รวมของค่าย ชายร่างกำยำในชุดคลุมหรูหราก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับเขา
“ยินดีต้อนรับครับ! ผมเฝ้ารอจนคอแทบหลุดเลยว่าท่านจะมาถึงเมื่อไหร่!”
เขาคือหนึ่งในข้ารับใช้ของตระกูลเชียคานที่เขารู้จักคุ้นเคยเป็นอย่างดี ลูกัสกระโดดลงจากอานม้าแล้วทักทายกลับอย่างร่าเริง
“คูน บาเดรา! ไม่เจอกันนานเลยนะ”
“ไม่เจอกันนานเลยครับนายน้อยลูกัส ช่วงที่ผ่านมาท่านดูตัวสูงขึ้นเยอะเลยนะครับ”
“ส่วนนายน่ะ ไม่เจอกันแปปเดียวดูจะอ้วนขึ้นกว่าเดิมอีกนะ”
ชายคนนั้นหัวเราะลั่นพลางยื่นมือหยาบมาลูบผมของเขาจนยุ่งเหยิง
“วาจาร้ายกาจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”
ชายหนุ่มที่มีหนวดเคราดกครึ้มประดับรอยยิ้มนึกสนุกอยู่บนใบหน้า ก่อนจะหันมองไปรอบบริเวณ
“ว่าแต่ท่านอื่นๆ อยู่ที่ไหนกันครับ? เห็นแจ้งข่าวมาว่าท่านแกรนด์ดยุคคนใหม่จะนำกองทหารม้ามุ่งหน้ามาพร้อมกันนี่นา...”
“เดี๋ยวคงถึงแล้วล่ะ”
ลูกัสชี้แจงพลางบุ้ยปากไปทางด้านหลังเนินเขา
“พอดีพี่ชายฉันเขาขี้บ่นเกินไปหน่อย ฉันเลยควบม้าล่วงหน้ามาก่อนน่ะ”
สิ้นคำพูดของเขา กองทหารม้านับร้อยก็เริ่มปรากฏเงาร่างขึ้นเหนือแนวขอบเนินเขา
คูน บาเดรา รีบออกคำสั่งให้เหล่าคนรับใช้เตรียมการต้อนรับแขกทันที ลูกัสเองก็เดินย้อนกลับไปที่เนินเขาเพื่อทำหน้าที่ของตน
จังหวะเดียวกับที่รถม้าเดินทางมาถึงหน้าศูนย์รวมค่าย บาร์คัสก็ก้าวเดินลงมาจากรถ
ลูกัสที่กำลังจะวิ่งเข้าไปรับใช้พี่ชายถึงกับชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่าในอ้อมแขนของพี่ชายมีองค์หญิงสองนอนซบอยู่
บาร์คัสใช้แขนเพียงข้างเดียวช้อนอุ้มร่างของหญิงสาวที่ดูจะหมดเรี่ยวแรงจนอ่อนปรกเปียกขึ้นมาอย่างแผ่วเบา เขาสำรวจรอบบริเวณก่อนจะถาม
“พวกเราต้องไปพักที่ไหน?”
คูน บาเดรา ที่ยืนทึ่งมองทั้งคู่รีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามาน้อมศีรษะทำความเคารพ
“ดะ-ด้วยความเคารพครับท่านแกรนด์ดยุค ผมชื่อ คูน บาเดรา ผู้ดูแลคอกม้าของท่านครับ”
ชายคนนั้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความประหม่า ก่อนจะรีบเสริม
“ตามผมมาทางนี้เลยครับ ผมจะนำท่านไปยังที่พักที่เตรียมไว้สำหรับการรับรองทั้งสองท่านครับ”
บาร์คัสใช้มือประคองศีรษะที่ไร้เรี่ยวแรงของหญิงสาวให้ซบลงกับไหล่ตนเองให้มั่นคงขึ้น ก่อนจะก้าวเดินตามชายคนดังกล่าวไป ลูกัสที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็รีบเดินตามหลังไปติดๆ
ที่พักที่ชายคนนั้นพาไปคือกระโจมขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางค่ายพัก ภายในกระโจมทรงกรวยที่มุงด้วยผ้าอาบยางมะตอยใบหนา มีการตกแต่งด้วยเตียงนอนขนาดใหญ่และเฟอร์นิเจอร์หรูหราที่จัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อม
บาร์คัสสำรวจภายในรอบหนึ่ง ก่อนจะวางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวัง แล้วหันไปออกคำสั่งกับลูกัส
“นายไปตามคนรับใช้มา บอกว่าขอตัวนางกำนัลที่เป็นควอเตอร์ดวาร์ฟมาหนึ่งคน”
“...หน้าที่ของผมคือการรับใช้ท่านพี่ไม่ใช่เหรอครับ”
บาร์คัสที่กำลังดึงม่านเตียงลงแค่นหัวเราะแห้งแล้งออกมาเหมือนได้ยินเรื่องที่ไร้สาระ
“นี่ไง ฉันกำลังออกคำสั่งกับนายอยู่นี่แล้วไงล่ะ”
“งานที่ท่านพี่สั่งมันเป็นงานจุกจิกของพวกทาสนะครับ หน้าที่ของผมคือดูแลม้าหรืออาวุธของท่านพี่...”
“หน้าที่ของนายคือทำตามคำสั่งของฉันโดยไม่ต้องมีคำโต้แย้ง”
บาร์คัสลุกขึ้นยืนแล้วก้าวยาวเข้าไปหาเขา ลูกัสเผลอก้าวถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ
บาร์คัสคว้าไหล่เขาไว้แน่นพลางใช้อีกมือเสยเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของน้องชายอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น
“ลูกัส ต่อไปนี้นายจะต้องเรียนรู้วิธีการเชื่อฟังฉัน นั่นเป็นคุณสมบัติพื้นฐานที่นายควรจะเรียนรู้มาตั้งแรกเริ่มขี่ม้าได้แล้วด้วยซ้ำ”
ลูกัสตัวแข็งทื่อราวกับหนูที่อยู่ต่อหน้าอสรพิษ บาร์คัสจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาที่เย็นเยือกก่อนจะกล่าวเสริมอย่างราบเรียบ
“ต่อจากนี้ไป ถ้านายยังกล้ายอกย้อนคำพูดฉัน นายจะได้รับโทษที่เหมาะสม เข้าใจไหม?”
ลูกัสลอบกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากก่อนจะคอยๆ พยักหน้าตอบรับ บาร์คัสจึงพยักหน้าให้เป็นสัญญาณ
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปตามหญิงรับใช้มาได้แล้ว”
ลูกัสรีบวิ่งพรวดออกไปนอกกระโจมทันที
ดูเหมือนพิธีการเวียนรอบเขตปกครองครั้งนี้ จะไม่ใช่การท่องเที่ยวพักผ่อนที่น่ารื่นรมย์เสียแล้ว
เขาขยี้ผมตนเองจนยุ่งเหยิงพลางก้าวเดินไปตามทางด้วยท่าทางเซ็งๆ
อาการปวดแปลบที่หัวเข่าเริ่มซึมลึกรุกรานขึ้นมาจนถึงช่วงสะโพก
ทาเลียพลิกตัวไปมาบนเตียงหนานุ่มพลางพยายามลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก
เพดานห้องที่แปลกตาภายใต้แสงไฟที่วับแวมปรากฏแก่สายตาสลึมสลือ
ทาเลียกะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง ทันใดนั้นเธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อพบว่าตนเองสวมเพียงชุดเดรสผ้าลินินสีขาวบางๆ เพียงตัวเดียว
เธอรีบเอื้อมมือไปคลำที่ขาของตนเองด้วยความตระหนก และสัมผัสได้ถึงผ้าพันแผลที่พันไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า ดูเหมือนเสื้อผ้าชั้นนอกจะถูกเปลี่ยนออกไปแล้วเพียงเท่านั้น เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่าในวินาทีนั้นเธอก็ได้ยินเสียงน้ำดังขึ้นเบาๆ จากบริเวณใกล้เคียง
ทาเลียรีบหันขวับไปมอง และต้องตัวแข็งทื่อเมื่อพบกับบาร์คัสที่กำลังเปลือยท่อนบนล้างหน้าล้างตาอยู่
เขาวักน้ำขึ้นมาแล้วลูบไล้ไปตามลำคอ หยดน้ำใสๆ ค่อยๆ ไหลรินไปตามมัดกล้ามเนื้ออันตึงแน่นที่เรียงตัวอย่างสวยงาม ทาเลียจ้องมองภาพนั้นอย่างเหม่อลอยก่อนจะพยายามเค้นรอยยิ้มและคำพูดออกมา
“ทะ-ทำบ้าอะไรของนายน่ะ?”
บาร์คัสที่ใช้มือเปียกๆ ลูบหน้าตนเองหันกลับมามองเธอ ผิวพรรณที่ซีดขาวและชุ่มโชกไปด้วยหยดน้ำสะท้อนเข้าสู่จอประสาทตาของเธอ
ทาเลียใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกทันควัน
“มะ-มาแก้ผ้าทำหน้าไม่รู้จักอายอะไรตรงนี้! ไอ้โรคจิตนี่!”
บาร์คัสจ้องมองเธอเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง
“ใส่เสื้อผ้าอาบน้ำไม่ได้หรอกนะครับ”
“ตะ-แต่ว่าทำไมต้องมาล้างตัวในห้องนี้ด้วยเล่า...!”
ในจังหวะที่ทาเลียกำลังจะแผดเสียงแหลมปรี๊ดออกมา บาร์คัสก็รีบโน้มตัวลงมาที่เตียงและใช้มือเดียวอุดปากเธอไว้ทันที
“ลดเสียงลงหน่อยครับ”
ไทรรอนเตือนลูกัสถึงความเปราะบางของแดนตะวันออก ส่วนทาเลียโวยวายเมื่อบาร์คัสจะอาบน้ำในห้อง จนเขาต้องอุดปากเธอไว้
กำลังโหลดความเห็น...