กลิ่นอายของน้ำที่เข้มข้นและกลิ่นมิ้นต์ที่เย็นซ่านพุ่งเข้าสู่ปอด
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่สั่นระริก บาร์คัสโน้มศีรษะลงมาหาเธอพลางกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ข้างใบหู
“ถ้าคุณส่งเสียงเอะอะแบบนั้น การที่เราอยู่ร่วมห้องกันก็ไร้ความหมายสิครับ”
น้ำเสียงเชิงตำหนินั้นทำให้เธอได้สติขึ้นมาทันที ทาเลียสะบัดมือเขาออกแล้วรีบถอยหนีไปด้านหลัง
เมื่อระยะห่างเพิ่มขึ้น ร่างกายที่แข็งแกร่งและงดงามราวกับรูปสลักซึ่งสะท้อนแสงแวววาวก็ปรากฏแก่สายตาทั้งหมด
ทาเลียรีบหลุบสายตาลงต่ำทันควัน
“ไปใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้! นายไม่มีความละอายใจบ้างเลยหรือไง?”
เมื่อเธอจิกเสียงตำหนิด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดไว้ หัวคิ้วของเขาคิ้วก็ขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย
บาร์คัสส่ายหัวอย่างระอาใจก่อนจะยืดตัวขึ้นและเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา
“คำพูดนั้นไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากของคนที่ชอบสวมชุดหมิ่นเหม่เดินว่อนไปทั่ววังหลวงเลยนะครับ”
“ฉันไปทำแบบนั้นตอนไหน...!”
ทาเลียเชิดหน้าขึ้นเตรียมจะโต้กลับ แต่เมื่อเห็นเขากำลังสวมเสื้อเชิ้ตตัวใหม่เธอก็รีบหุบปากลงทันที บาร์คัสสอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อพลางหยอดคำพูดแฝงความนัย
“นับตั้งแต่ก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะ คุณก็เริ่มทำตัวเลียนแบบจักรพรรดินีไม่ใช่เหรอครับ”
ทาเลียหน้าบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกอัปยศ
เมื่อนึกถึงวันที่เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา ความเศร้าเสียใจก็พุ่งพล่านจนจุกอก
เธอคว้าหมอนที่วางอยู่หัวเตียงแล้วฟาดลงบนแผ่นหลังของเขาเต็มแรงเท่าที่มี
“ตอนนี้ร่างกายฉันมันพังจนฝันถึงชุดพรรค์นั้นไม่ได้แล้ว นายคงจะสะใจและโล่งอกมากเลยสินะ!”
บาร์คัสที่กำลังติดกระดุมชะงักและหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นเยือก
ทาเลียที่กำลังหอบหายใจด้วยความโกรธถึงกับตัวแข็งทื่อ นับตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ บาร์คัสมักจะยอมรองรับทุกอารมณ์ฉุนเฉียวของเธอมาโดยตลอด ทว่าในตอนนี้นิสัยอดทนของเขาดูเหมือนจะเริ่มหมดลงแล้ว
ชายหนุ่มที่ส่งสายตาไร้ความปรานีมาให้ก้าวขึ้นมาบนเตียง ทาเลียรีบพลิกตัวหนีไปอีกฝั่งตามสัญชาตญาณ ในขณะที่เธอกำลังจะหนีพ้น วงแขนที่แข็งแกร่งก็รวบเอวเธอไว้อย่างแน่นหนา
ในพริบตาที่ถูกดึงให้นอนราบลงอีกครั้ง ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ตื่นตระหนก
เขาคือผู้ชายที่มักจะใช้กำลังเข้าควบคมและสยบเธออย่างเด็ดขาดทุกครั้งที่เธอเริ่มคลุ้งคลั่งจนคุมตัวเองไม่ได้ แม้การกระทำที่ค่อนข้างรุนแรงของเขาจะไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอ แต่มันกลับทำให้หัวใจเธอหล่นวูบถึงตาตุ่ม
บาร์คัสโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนชิดพลางเอ่ยข่มขู่
“ถึงเวลาที่คุณควรจะเลิกนิสัยมือไวแบบนี้ได้แล้วครับ”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาหวาดกลัว สายตาไร้อารมณ์ของเขาจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอที่สั่นระริกจากการถูกกัดซ้ำๆ ก่อนที่เขาจะเสริมต่ออย่างเนิบนาบ
“รวมถึงนิสัยชอบทำร้ายตัวเองด้วย”
หัวใจที่เคยเต้นผิดจังหวะเริ่มรัวเร็วราวกับจะระเบิดออกมา
เธอไม่รู้เลยว่ามันเป็นเพราะความกลัว หรือเพราะความรู้สึกอื่นกันแน่
เธอหลับตาลงแน่น
“ถะ-ถอยไปนะ”
“.....”
“ไม่ได้ยินหรือไง บอกให้ถอยไป!”
บาร์คัสไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว การจ้องมองอย่างยาวนานทำให้ริมฝีปากของเธอแห้งผาก
เธอเม้มริมฝีปากที่เต็มไปด้วยแผลตกสะเก็ดเข้าไปข้างใน เมื่อเห็นเช่นนั้น แววตาของบาร์คัสก็หรี่ลง เขาคลายมือที่บีบข้อมือเธอออก แต่ก่อนที่เธอจะได้ใช้มือที่ได้รับอิสระทำอะไร เขาก็คว้าคางเธอไว้แน่น
ทาเลียสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง ปลายนิ้วที่มีรอยด้านหนาของเขาบีบเค้นริมฝีปากที่เธอซ่อนไว้ให้ออกมาอีกครั้ง ปลายนิ้วที่ยังหางร่องรอยความชื้นอยู่ลูบไล้ไปบนเนื้อปากที่บวมช้ำ
“เลิกนิสัยทารุณริมฝีปากตัวเองสักที”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความสับสน
หากเป็นคนอื่นมาสัมผัสเธอในลักษณะนี้ เธอคงเข้าใจว่ามันแฝงไปด้วยความต้องการทางเพศ เพราะในช่วงที่เธอเดินสายอยู่ตามงานเลี้ยงของเซเนเวียร์ เธอเคยเผชิญกับพวกผู้ชายที่พยายามหาทางแตะต้องร่างกายเธอมานับไม่ถ้วนไม่ใช่หรือ
ทว่าใบหน้าที่ตายด้านและไร้ซึ่งความปรารถนาของเขาทำให้เธอสับสนเหลือเกิน สำหรับเธอแล้วสัมผัสนี้มันรุนแรงจนบีบคั้นหัวใจ แต่สำหรับเขามันกลับดูเหมือนเป็นการกระทำที่ไร้ความหมายใดๆ โดยสิ้นเชิง
ทาเลียพ่นลมหายใจที่ถูกอัดอั้นออกมา
“ขะ-เข้าใจแล้ว... ไปให้พ้นเถอะ”
น้ำเสียงที่หลุดออกมาเหมือนการอ้อนวอนทำให้ดวงตาที่มีประกายสีเงินนั้นเหลือบมองขึ้น สันหลังที่ลึกและไร้ก้นบึ้งนั่นดูเหมือนจะพรากเอาสติสัมปชัญญะของเธอไปจนหมด
ทาเลียเผลอแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตามความเคยชิน ทว่าพริบตานั้นปลายลิ้นกลับไปแตะถูกหัวแม่มือของเขา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ บาร์คัสเฝ้าสังเกตปฏิกิริยานั้นของเธออย่างจดจ่อ ดูเหมือนเขากำลังสำรวจดูว่าเธอรู้สึกรังเกียจจริงๆ หรือไม่
ความสัจจริงในใจของเธอดูเหมือนจะถูกตีแผ่ออกมาจนหมดสิ้นจนหยดเหงื่อเริ่มผุดพราย ทาเลียที่ทนต่อความเงียบไม่ไหวจึงโพล่งออกมาอย่างลนลาน
“ฉัน... ฉันปวดขา”
บาร์คัสชะงักไปเล็กน้อย
เธอเบือนหน้าหนีและพึมพำย้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ฉันตื่นขึ้นมาเพราะมันปวด... ชะ-ช่วยไปตามนักเวทรักษามาที”
เมื่อนั้นบาร์คัสจึงยอมถอยห่างออกไปในที่สุด
ทาเลียรีบขยับตัวหนีไปยังมุมเตียงราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดจากกับดัก บาร์คัสจ้องมองเธอดุจตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจและหันหลังกลับ
“ผมไปรับยามาให้ล่วงหน้าแล้วครับ”
“ฉันไม่ต้องการยา กำยานนิทราได้ผลดีกว่าเป็นร้อยเท่า ไปเรียกนักเวทรักษาของฉันมา แล้วหล่อนจะจัดการ...”
บาร์คัสส่งสายตาเย็นเยือกกลับมาทันทีที่ได้ยินคำพูดประชดประชันของเธอ ทาเลียเสียงอ่อนลงและรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงคอ
บาร์คัสหยิบขวดแก้วจากชั้นวางแล้วเปิดฝายื่นมาให้เธอ ทาเลียจ้องมองขวดน้ำในมือนั้นด้วยแววตาที่เป็นศัตรู แต่สุดท้ายก็ต้องยอมรับขวดมาแต่โดยดี นับตั้งแต่วันแรกที่มาถึงตะวันออกและถูกบังคับให้ดื่มยานี้ เธอมักจะลอบเอาไปเทราดใส่ต้นไม้ทุกครั้ง
เธอหลับตาลงแน่นแล้วค่อยๆ กล้ำกลืนของเหลวที่รสชาติขมปร่าจนแสบลิ้นลงไปในลำคอ
เขารับขวดเปล่าคืนไปอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะพยุงเธอนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ท่าทีที่ดูเรียบเฉยและปฏิบัติกับเธอราวกับเด็กสิบขวบทำให้ความรู้สึกในหัวของเธอยิ่งซับซ้อนขึ้นไปอีก
การกระทำเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่? เขาแค่ต้องการขู่ให้เธอกลัว หรือว่า...
“นอนเถอะครับ พรุ่งนี้มีแผนการเดินทางที่ต้องทำให้เสร็จ คุณควรจะพักผ่อนให้เพียงพอ”
สายใยแห่งความคิดถูกตัดขาดลงทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่จัดระเบียบผ้าห่มให้
ทาเลียจ้องมองเขาเขม็งราวกับกำลังเฝ้าดูงูเหลือมที่อาจจะเปลี่ยนท่าทีได้ทุกเมื่อ
บาร์คัสที่ดูจะไม่ใส่ใจอาการระแวดระวังของเธอ เดินไปหรี่แสงไฟในตะเกียงให้มืดลง ก่อนจะเดินไปยังมุมกระโจม เขานั่งลงที่โต๊ะและเริ่มเปิดสมุดบัญชีออกอ่าน ดูเหมือนเขากำลังตรวจสอบบันทึกทางการเงินของที่นี่อยู่
ทาเลียเฝ้ามองแผ่นหลังที่เคร่งขรึมนึ่งอยู่นานพลางจดจ้องรอว่าเมื่อไหร่เขาจะเดินมานอนข้างข่าย ทว่าจนกระทั่งดึกดื่น เขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม่ขยับไปไหน
สุดท้ายเป็นตัวเธอเองที่ทนไม่ไหวจนหมดแรงและเผลอหลับไปก่อน
ทาเลียลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในรุ่งเช้าและพบว่าภายในกระโจมมีเพียงเธออยู่ตัวคนเดียว ความกังวลที่ต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับเขาเมื่อคืนกลายเป็นความว่างเปล่าในเช้านี้
เธอกวาดสายตาที่ยังพร่ามัวมองดูรอบพับผ้าใบท่ามกลางแสงอรุณจางๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจหดหู่ใจออกมา
ตั้งแต่แรก เขาก็สัญญาไปแล้วว่าไม่มีอะไรจะเกิดขึ้น แล้วทำไมเธอถึงต้องมากังวลใจจนเกร็งไปหมดแบบนี้กันนะ
“คุณหนู ตื่นแล้วเหรอคะ?”
ในขณะที่เธอกำลังสอดส่ายสายตาหาทางร่องรอยการมีอยู่ของเขาอยู่นั่นเอง เสียงของแม่นมก็ดังขึ้นจากด้านนอกกระโจม
ทาเลียพยายามพยุงตัวลุกจากเตียงอย่างทุลักทุเล
“ตื่นแล้ว”
ครู่ต่อมา แม่นมที่ยกถาดอาหารขนาดยักษ์ไว้บนศีรษะก็ก้าวเดินเข้ามาในกระโจม
“เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมคะ?”
นางดูมีสีหน้าแจ่มใสกว่าปกติ รอยยิ้มประดับอยู่บนริมฝีปากในขณะที่นางวางถาดอาหารลงและเริ่มพูดย้ำไม่หยุด
“ฉันเตรียมอาหารเช้ามาให้ค่ะ คราวนี้คุณหนูต้องถูกใจแน่นอน เพราะเมื่อเย็นวานผู้ดูแลที่นี่จัดอาหารมาให้เพียบเลยค่ะ รสชาติดีทุกอย่างเลยด้วย”
ทาเลียขมวดคิ้วจ้องมองจานทองคำที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า ข้าวต้มธัญพืชหลากหลายชนิด ขนมปังขาวก้อนใหญ่หนาๆ รวมถึงชีสและแยมรสจัดจ้านที่กองพะเนินอยู่ แค่เห็นรูปทรงอาหารที่ดูดิบๆ เธอก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาแล้ว
“พอเถอะ ไปเอาเหล้าน้ำผึ้งมาให้แทนสิ”
“ไม่ได้ค่ะ ฉันโดนท่านแกรนด์ดยุคเอ็ดมาหูชาเลยค่ะเรื่องที่ดูแลการกินของคุณหนูไม่ดี คุณหนูอยากเห็นฉันโดนลงโทษจริงๆ เหรอคะ?”
ทาเลียหยิบขนมปังขึ้นมาหนึ่งก้อนพลางสำรวจมองดูว่ามีแมลงวันเกาะอยู่หรือเปล่า ก่อนจะชำเลืองมองนางด้วยสายตามีเลศนัย
แม่นมเป็นคนที่เชื่อมั่นอย่างแรงกล้ามาตลอดว่าองค์จักรพรรดิจริงๆ แล้วแอบห่วงใยลูกสาวนอกสมรสคนนี้อยู่ลึกๆ ครั้งนี้ก้เช่นกัน นางคงหยิบยกคำพูดเพียงไม่กี่คำที่บาร์คัสโยนทิ้งมาตีความเป็นความหมายที่ลึกซึ้งไปเองอีกตามเคย
ทาเลียมองประชดประชันพลางถามแขวะออกมา
“แล้วท่านแกรนด์ดยุคนั่นน่ะหายหัวไปไหนแต่เช้ากันล่ะ?”
บาร์คัสกระซิบเตือนว่าการโวยวายจะทำให้การอยู่ร่วมห้องไร้ความหมาย เช้าวันต่อมาแม่นมตีความคำพูดของบาร์คัสเรื่ององค์จักรพรรดิไปไกลเกินจริง
กำลังโหลดความเห็น...