คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 93 · เมืองสองโลก

ตอน 93
เมืองสองโลก

“ท่านกำลังเดินสำรวจเขตปกครองร่วมกับผู้ดูแลที่นี่น่ะค่ะ ท่านเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง คงมีเรื่องให้ต้องตรวจสอบมากมายทีเดียว”

แม่นมตอบส่งๆ พลางจัดวางอาหารบนโต๊ะ

“เอาล่ะ อย่ามัวแต่เหม่อเลยค่ะ รีบมานั่งทานเร็วเข้า คุณหนูทานเสร็จแล้วจะได้รีบเตรียมตัวออกเดินทางนะคะ”

ทาเลียลอบถอนหายใจยาวก่อนจะลากเก้าอี้ลงนั่งที่โต๊ะ แม้จะยังไม่มีความอยากอาหาร แต่เธอก็ไม่อยากขัดใจแม่นมที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติในเช้านี้

“ฉันจะทานแค่นิดเดียวเท่านั้นนะ”

“ก็ตามใจคุณหนูเถอะค่ะ”

แม่นมยิ้มเต็มใบหน้าพลางหั่นอาหารเป็นชิ้นเล็กๆ พอดีคำใส่จานให้เธอ

ทาเลียหยิบเศษขนมปังชิ้นจิ๋วที่ถูกหั่นจนเท่าขนาดเล็บมือขึ้นมาแยกส่วนประกอบดูอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอมผสมอยู่ เมื่อมั่นใจว่าอาหารปลอดภัยดีแล้ว เธอจึงค่อยๆ พยายามกลืนขนมปังที่กลายเป็นเศษผงพร้อมกับแยมเหนียวๆ ลงคอไปอย่างยากลำบาก เธอตั้งใจจะจบมื้ออาหารเพียงแค่นั้น ทว่าแม่นมกลับยื่นเนื้อที่ปรุงด้วยซอสสีน้ำตาลประหลาดและไข่ต้มมาให้เพิ่ม

เนื้อที่มีกลิ่นคาวนั่นเธอไม่คิดจะแตะต้องเลยสักนิด จึงฝืนทานไข่ต้มไปได้เพียงฟองเดียวแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง ในตอนนั้นเองเธอก็สัมผัสได้ถึงใครบางคนที่อยู่ด้านนอกกระโจม

“องค์หญิง ผมมาเพื่อตรวจดูร่างกายค่ะ”

เขาคือนักเวทรักษาที่เซเนเวียร์ส่งมาดูแลเธอนั่นเอง ทาเลียตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

“เข้ามาสิ”

เมื่อได้รับอนุญาต หญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าหมดจดก็ก้าวเข้ามาในกระโจม หล่อนถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“อาการปวดเป็นยังไงบ้างคะ?”

“วันนี้ไม่ค่อยรุนแรงเท่าไหร่”

ทาเลียตอบอย่างทื่อๆ พลางนั่งลงบนเตียง หญิงคนนั้นนั่งลงเบื้องหน้าเธออย่างรู้งานและเริ่มแกะผ้าพันแผลที่ขาออก เมื่อรอยแผลเป็นสีแดงปนม่วงปรากฏแก่สายตา แม่นมก็รีบเบือนหน้าหนีทันที

ทาเลียแสร้งทำเป็นไม่เห็นกิริยานั้นและก้มมองขาของตนเองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า นักเวทรักษาป้ายครีมเหนียวๆ ลงบนรอยแผลเป็นก่อนจะพันผ้าพันแผลกลับเข้าไปใหม่

“ผิวหนังอาจจะระคายเคืองได้ วันนี้ฉันจะพันให้หลวมหน่อยนะคะ”

“ไม่เป็นไร พันให้แน่นๆ เลย อย่าให้หลุดเด็ดขาด”

“ท่านอยากจะให้รอยแผลเป็นลามไปมากกว่านี้เหรอคะ?”

นักเวทรักษาตำหนิด้วยน้ำเสียงเคร่งครัด ทาเลียถลึงตาจ้องมองด้วยแววตาเฉียบคมครู่หนึ่ง ก่อนจะจิกริมฝีปากและพยักหน้ายอมรับ หญิงที่มีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าพันผ้าพันแผลให้อย่างหลวมๆ พลางเอ่ยปลอบ

“ฉันผูกเงื่อนให้แน่นหนาแล้ว ไม่หลุดแน่นอนค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ”

ทาเลียไม่ตอบแต่ใช้นิ้วมือลูบสำรวจผ้าพันแผลดู แน่นอนว่าถ้าเธอไม่จงใจแกะออกมันคงไม่หลุดง่ายๆ เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในตอนนั้นเองหญิงคนนั้นก็หยิบกระถางธูปขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ข้างกาย

“ก่อนออกเดินทาง ฉันจะจุดกำยานให้ก่อนนะคะ ท่านจะได้ทนกับการเดินทางด้วยรถม้าได้ง่ายขึ้น”

จากนั้นหล่อนก็เตรียมจะปักธูปสมุนไพรแห้งที่ม้วนเป็นก้อนลงในโถเซรามิก ทาเลียรีบเอื้อมมือไปคว้ามือหล่อนไว้เพื่อขัดขวาง

“พอแล้ว”

นักเวทรักษาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“ท่านแน่ใจเหรอคะ? ถ้านั่งรถม้าที่สั่นสะเทือน อาการปวดจะรุนแรงขึ้นนะคะ”

“ไม่เป็นไร ฉันจะทนเอา... บาร์คัสเขา...”

เธอกำลังจะหลุดปากบอกว่าบาร์คัสเกลียดกลิ่นสมุนไพร แต่ก็รีบหุบปากลงทันควัน เธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอกำลังใส่ใจความรู้สึกของเขา แม้ตอนนี้จะไม่มีใครมาจดจ้องคอยหัวเราะเยาะเย้ยความรู้สึกของเธออีกแล้วก็ตาม

ทาเลียแกล้งทำเป็นหงุดหงิดกลบเกลื่อน

“บอกว่าพอแล้วก็คือพอสิ”

นักเวทรักษาจ้องมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเก็บกระถางธูปลงกระเป๋าตามเดิม

ทาเลียลุกขึ้นไปล้างหน้าเบาๆ จากนั้นก็เปลี่ยนเสื้อผ้าโดยมีแม่นมคอยช่วยเหลือ

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้วก้าวออกมาด้านนอกกระโจม ภาพของกระโจมสีเหลืองทองที่ตั้งเรียงรายไม่เป็นระเบียบและผู้คนที่เดินขลักขวักอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นก็ปรากฏแก่สายตา

ทาเลียห่อไหล่ลงกับบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย ภาพเด็กๆ ที่วิ่งเล่นเท้าเปล่าบนสนามหญ้า หญิงสาวที่นั่งยองๆ อยู่หน้าเตาไฟขนาดใหญ่เพื่อย่างขนมปังและเนื้อ รวมถึงชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบนควบม้าไปมา... ทุกอย่างช่างดูแปลกตาเหลือเกิน

“เพิ่งจะตื่นล่ะสิ”

ในระหว่างที่เธอกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างเหม่อลอย เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นที่ไหนสักแห่ง

เมื่อทาเลียหันกลับไปมอง เธอก็พบกับเด็กหนุ่มร่างเพรียวที่มีดวงตาสีน้ำตาลทองกำลังนั่งอยู่บนหีบใบใหญ่และจ้องมองมาที่เธออย่างขุ่นเคือง เขาคือน้องชายจอมประหลาดของบาร์คัสนั่นเอง

“พวกราชวงศ์เนี่ยขี้เกียจเหมือนเธอทุกคนเลยเหรอ? ทุกคนเขามารอเธอเตรียมตัวจนคอจะยาวเป็นนกกระยางหมดแล้วเนี่ย”

ทาเลียชักสีหน้าใส่ทันที ทันใดนั้นใบหน้าที่ดูสามหาวของเด็กหนุ่มก็ฉายแววหวาดเกรงออกมาวูบหนึ่ง

“ปะ-เปล่า ก็พระอาทิตย์ขึ้นจนจะตรงหัวแล้วแต่เธอยังไม่โผล่หัวออกมาเลย...”

“ค่านิยมการพูดยกย่องหายไปไหนหมด?”

ทาเลียถามสวนกลับไปอย่างเย็นเยือก เด็กหนุ่มยักไหล่พลางตอบอย่างหน้าด้านๆ

“ฉันไม่ได้พูดจายกย่องแม้แต่กับพ่อของฉันเองด้วยซ้ำ”

“การเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าเนี่ยมันน่าภูมิใจนักเหรอ?”

แววตาของเด็กหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธทันที

“ใครไม่มีหัวนอนปลายเท้า! ฉันก็แค่เป็นคนรักอิสระนิดหน่อยเท่านั้นเอง!”

ทาเลียไม่เห็นค่าที่จะเสียเวลาต่อล้อต่อเถียงด้วยจึงเบนตัวเดินหนี ทว่าเขากลับรีบวิ่งตามหลังมาทันที

“นี่ เธอเนี่ยนิสัยเสียแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยเหรอ? ไม่สิ ทำไมถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้?”

“.....”

“ตามข่าวลือเขาบอกว่าเธอชอบโบยนางกำนัลจนต้องลาออกไปตั้งหลายคน แถมยังแอบวางยาในจอกเหล้าขององค์หญิงหนึ่งด้วย เรื่องพวกนั้นจริงหรือเปล่า?”

ทาเลียที่กำลังก้าวเดินอย่างช้าๆ หยุดนิ่งลงทันควัน เด็กหนุ่มรีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวยังกับกลัวจะโดนฟาด

เธอจ้องมองเขาเขม็งโดยไม่ปริปากพูด ก่อนจะค่อยๆ ยกมุมปากยิ้มออกมา

“ใช่ เรื่องพวกนั้นจริงทั้งหมดเลยล่ะ”

ดวงตาสีน้ำตาลทองของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง ทาเลียจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่โตนั้นพลางเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างจดจ่อ

“ถ้าฉันเบื่อ ฉันก็แค่โบยนางกำนัลแก้เซ็ง และฉันก็เคยแอบวางยาในจอกเหล้าของพี่สาวต่างแม่ด้วย”

รูม่านตาของเด็กหนุ่มสั่นระริกอย่างรุนแรง เขาแยกไม่ออกเลยว่านั่นคือเรื่องจริงหรือแค่การข่มขู่ ทาเลียโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนชิดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยพิษร้าย

“และนายรู้อะไรไหม? เพื่อที่จะกรีดใบหน้าที่น่าเอ็นดูของนายนี่ให้แหลกเป็นชิ้นๆ ฉันถึงขั้นลับมีดเอาไว้ทุกคืนเลยล่ะ”

เธอเห็นขนอ่อนตามแก้มเนียนๆ ของเขาลุกชันขึ้นทันที ทาเลียกระซิบที่ข้างใบหูที่กำลังแดงก่ำเพราะเลือดลมที่สูบฉีดด้วยความตกใจอย่างเยือกเย็น

“เพราะฉะนันนายเองก็ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ฉันน่ะมันพวกคนไม่มีหัวใจ”

เมื่อเธอยืดตัวตรง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาปรากฏแก่สายตา ทาเลียส่งเสียงเหยียดหยันในลำคอพลางเยาะเย้ยประชดประชัน ก่อนจะเดินกะเผลกๆ มุ่งหน้าไปยังรถม้าอย่างผู้ชนะ

◆ ◆ ◆

หลังจากพักค้างคืนที่ทุ่งหญ้าใกล้กับปราสาทราเอดโก พวกเขาก็มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเพื่อสำรวจหมู่บ้านขนาดใหญ่ จากนั้นจึงวกกลับขึ้นไปทางทิศเหนือ

ระหว่างทางที่มุ่งไปตามถนนดินซึ่งเชื่อมต่อหมู่บ้านแต่ละแห่งเข้าด้วยกัน ทาเลียสังเกตเห็นค่ายพักแรมขนาดน้อยใหญ่อุดมสมบูรณ์ไปทั่ว ดูเหมือนชาวข่านส่วนใหญ่จะยังคงยึดถือวิถีชีวิตแบบเร่ร่อนอยู่ เพื่อเลี้ยงดูปศุสัตว์จำนวนมหาศาล พวกเขาจึงจำเป็นต้องย้ายถิ่นฐานตามแหล่งทุ่งหญ้าในแต่ละฤดูกาล

ในทางกลับกัน ชาวบ้านที่ตั้งถิ่นฐานเป็นหลักแหล่งมีวิถีชีวิตที่คล้ายคลึงกับประชาชนในจักรวรรดิ พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านที่สร้างจากหินและดิน มีการทำไร่ไถนา บางส่วนก็เปิดโรงเวิร์กชอปผลิตงานหัตถกรรม หรือซื้อขายอาหารตามตลาดสด

โดยเฉพาะตลาดขนแกะนั้นคึกคักเป็นพิเศษ ดูเหมือนสิ่งทอขนสัตว์เกรดพรีเมียมและผ้าสักหลาดจะเป็นรายได้หลักของแดนตะวันออก

ในเมืองใหญ่ๆ จะมีการจัดตลาดนัดขนาดมหึมา พ่อค้านับร้อยจากทั่วจักรวรรดิจะเข้ามารวมตัวกันเพื่อกว้านซื้อสิ่งทอราคาแพง ส่งผลให้ศูนย์กลางการค้ามีเหรียญทองหลั่งไหลเข้ามามหาศาล งานหลักของบาร์คัสคือการตรวจสอบระบบการดำเนินงานของตลาดการค้าเหล่านี้

“ตลาดกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดในทุกๆ ปีครับ ไม่เพียงแต่สิ่งทอเท่านั้น แต่อาหารและงานฝีมือก็มีการซื้อขายกันอย่างคึกคักครับ”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบริหารที่ยืนอยู่ข้างกายบาร์คัสเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้อมูลที่ลงบันทึกไว้นี้คือสถิติการจัดเก็บภาษีในฤดูกาลนี้ครับ นอกจากนี้ยังมีรายได้จากการเช่าพื้นที่ ค่าธรรมเนียมผ่านทาง และสรุปผลกำไรจากตลาดค้าม้าที่ตระกูลแกรนด์ดยุคบริหารเองโดยตรงด้วย ทุกอย่างถูกรวบรวมไว้อย่างครบถ้วนแล้วครับ”

บาร์คัสนิ่งเงียบพลางกวาดสายตาอ่านบันทึกเล่มหนาอย่างรวดเร็ว ทาเลียที่เฝ้ามองภาพนั้นอยู่ห่างๆ เริ่มหมดความอดทนจากความเบื่อหน่าย เธอจึงเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ทัศนียภาพของเมืองที่มีอาคารหินตั้งเรียงรายตามถนนที่ตัดไว้อย่างเป็นระเบียบปรากฏสู่สายตา

ตะวันออกเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาดจริงๆ กลุ่มคนบางส่วนตั้งกระโจมอยู่กลางทุ่งหญ้ากว้างขวาง ในขณะที่อีกส่วนอาศัยอยู่ในกำแพงเมืองสูงใหญ่ตามแบบฉบับจักรวรรดิ... ราวกับมีโลกสองใบที่แตกต่างกันถูกนำมาหลอมรวมกันไว้อย่างสับสนวุ่นวาย

“ดูเหมือนจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก คุณอยากจะออกไปเดินชมตลาดการค้าด้านนอกสักหน่อยไหมครับ?”

ในขณะที่กำลังเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทาเลียก็สะดุ้งสุดตัวและหันกลับไปมองต้นเสียง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 93

สรุปตอน 93

ทาเลียออกเดินทางต่อและได้เห็นเมืองที่ผสมผสานวิถีชีวิตชนเผ่ากับวัฒนธรรมจักรวรรดิ ก่อนที่ข้ารับใช้จะชวนเธอไปเดินชมตลาดการค้า

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 94 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 92กลับหน้าเรื่อง
ตอน 92ตอน 94