หนึ่งในข้ารับใช้จ้องมองเธอด้วยสีหน้าพินอบพิเทา เขาชื่อดาร์เรน ดรู เชียคาน หรือเปล่านะ? ชายผู้เป็นญาติห่างๆ ของบาร์คัสเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“หากมีสินค้าชิ้นไหนที่ท่านถูกใจ ผมจะจัดการซื้อให้ทันทีครับ”
“พอเถอะ ฉันไม่ต้องการ...”
ทาเลียเกือบจะพ่นคำปฏิเสธออกไปตามความเคยชิน แต่แล้วก็ชะงักลง เธอเริ่มรู้สึกเบื่อกับการนั่งนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาประดับห้องประชุมเต็มทีแล้ว
เธอเหลือบมองบาร์คัสที่ยังถูกห้อมล้อมด้วยเจ้าหน้าที่บริหารและสมาชิกสภา ก่อนจะดึงฮู้ดขึ้นคลุมศีรษะแล้วลุกขึ้นยืน
“ก็ได้ นำทางไปสิ”
เมื่อเดินออกจากห้องประชุมทางประตูหลัง พื้นที่กว้างขวางที่คลาคล่ำไปด้วยพ่อค้านับร้อยก็ปรากฏสู่สายตา
ทาเลียยืนอยู่ตรงระเบียงพลางกวาดสายตาลงไปมองด้านล่าง บนแผงขายของที่ตั้งเรียงรายมีสิ่งทอจากขนสัตว์และผ้าสักหลาดสีสันฉูดฉาดกองพะเนินอยู่เป็นภูเขาเลากา ด้านหลังมีรถเข็นและหีบที่บรรทุกสินค้าวางเรียงกันเป็นแถวยาว
“เชิญทางนี้ครับ”
ชายคนนั้นนำทางเธอลงบันได ทาเลียใช้มือข้างหนึ่งเกาะราวบันไดไว้แน่นพลางก้าวเดินอย่างระมัดระวัง เมื่อถึงบันไดขั้นสุดท้าย บรรยากาศอันคึกคักของลานประมูลก็โอบล้อมรอบตัวเธอ
ทาเลียเดินไปตามทางเดินที่เนืองแน่นพลางดูเหล่าสมาชิกสมาคมพ่อค้าที่กำลังแข่งขันประมูลสินค้า ชายกลุ่มหนึ่งที่แต่งกายภูมิฐานไม่แพ้ขุนนางกำลังเจรจาต่อรองกันอย่างเผ็ดร้อน ในขณะที่เหล่าคนกลางต่างใช้ตาชั่งและลูกคิดคำนวณค่าธรรมเนียมกับภาษี ส่วนคนลากรถก็กำลังขนม้วนสิ่งทอที่บรรจุไว้เรียบร้อยแล้วขึ้นรถ
เธอรู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็ถูกผลักเข้ามาอยู่กลางงานเลี้ยงที่บ้าคลั่ง
เธอเดินชมพวกเครื่องเทศที่พ่อค้าต่างชาติส่งมาขาย ก่อนจะเบนความสนใจไปยังร้านค้าแผงหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบเหงา
บนแผงขายที่ดูทรุดโทรม มีงานอัญมณีฝีมือหยาบๆ วางเรียงรายอยู่ เธอเหลือบมองพวกมันด้วยสายตาเรียบเฉย ทันใดนั้นชายที่เดินตามหลังเธอมาเงียบๆ ประดุจองครักษ์ก็เอ่ยขึ้น
“ร้านอัญมณีเลอค่าจะอยู่บริเวณปีกข้างครับ ให้ผมนำทางไปไหมครับ?”
“ไม่ต้องหรอก ปกติฉันไม่สวมเครื่องประดับที่ไม่ใช่งานฝีมือจากพวกคนแคระอยู่แล้ว”
“อา... อย่างนั้นเหรอครับ”
ชายคนนั้นเกาหัวด้วยความเก้อเขิน ทาเลียเมินเฉยต่อเขาแล้วก้าวเดินเข้าไปในซอยที่มีร้านค้าแผงลอยเล็กๆ ตั้งเรียงราย ในตอนนั้นเอง ภาพปักแขวนผนังผืนหนึ่งก็สะดุดตาเธอเข้า
ทาเลียเดินเข้าไปใกล้และเงยหน้ามองผืนผ้าประดับที่มีลวดลายแปลกตานั้น บนสิ่งทอที่ถักทอด้วยเส้นด้ายสีทอง สีแดง และสีน้ำตาลแดงอย่างประณีต ปรากฏเป็นรูปหญิงสาวอ่อนวัยผู้มีผิวพรรณขาวผ่องกับสัตว์ร้ายสีดำที่มีสามหัว
เธอขมวดคิ้วสงสัยขณะพิจารณาภาพที่ดูสยดสยองเล็กน้อยนั่น ในตอนนั้นเองเสียงแปลกหน้าก็ดังขึ้นในระยะประชิด
“ถูกใจภาพปักผืนนี้เหรอคะ?”
ทาเลียหันกลับไปมองและพบกับหญิงชาวตะวันออกคนหนึ่งที่อยู่หลังแผงขาย เธอจึงแสดงสีหน้าหวาดระแวงออกมา
หญิงคนนั้นวางสมุดบัญชีในมือลงแล้วยื่นข้อเสนอทางการค้าอย่างสุจริต
“ภาพนี้ฉันตั้งราคาไว้ที่ 30 โซลเด็มค่ะ แต่ถ้าคุณผู้หญิงรับไป ฉันจะลดให้เหลือ 26 โซลเด็มค่ะ”
“ภาพปักประหลาดแบบนี้ใครจะไปซื้อลง”
เมื่อเธอตอบกลับอย่างเย็นชา แววตาของหญิงแม่ค้าก้ฉายแววนึกสนุกออกมา หล่อนเอียงคอพลางพิจารณาใบหน้าของทาเลียอย่างจดจ่อ
“คุณผู้หญิงคงจะมาจากภูมิภาคอื่นสินะคะ”
ทาเลียจ้องมองหล่อนด้วยแววตาหวาดระแวง
“รู้ได้ยังไง?”
“ภาพปักผืนนี้ถ่ายทอดเรื่องราวพื้นบ้านที่โด่งดังที่สุดของตะวันออกค่ะ ในเมื่อท่านดูไม่ออก ฉันเลยเดาว่าท่านคงเป็นคนจากต่างถิ่นน่ะค่ะ”
“เรื่องพื้นบ้าน?”
ทาเลียเงยหน้ามองผืนผ้าบนฝาผนังอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มมีท่าทีสนใจ แม่ค้าจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทันที
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนแห่งนี้มีสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่พยายามจะเขมือบแม้กระทั่งดวงดาวบนท้องฟ้าอาศัยอยู่ สัตว์ร้ายที่เต็มไปด้วยความโลภตัวนั้นพยายามจะกลืนกินทุกชีวิตบนแผ่นดินนี้ค่ะ”
หญิงสาวเกริ่นนำได้อย่างน่าสนใจและหยุดลงเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของเธอ
ทาเลียบุ้ยปากแสดงเจตนาให้เล่าต่อ หญิงสาวจึงเริ่มเล่าต่อด้วยน้ำเสียงใสและจังหวะที่เนิบนาบชวนให้หลงใหล
“จนกระทั่งวันหนึ่ง จิตวิญญาณแห่งผืนพสุธาได้ตื่นขึ้นเพื่อสยบสัตว์ร้ายที่กำลังคุกคามโลกใบนี้ นางขับขานบทเพลงติดต่อกันร้อยวันร้อยคืนโดยไม่หยุดพักจนสัตว์ร้ายยอมเชื่อง และในที่สุดบุตรที่เกิดจากทั้งสองก็กลายเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ค่ะ ชาวตะวันออกโบราณเชื่อว่าตนเองคือลูกหลานที่สืบเชื้อสายมาจากนักรบผู้นั้น”
ทาเลียนึกถึงเรื่องเล่าที่คล้ายกันนี้ซึ่งเธอเคยได้ยินจากเหล่านางกำนัลในปราสาทราเอดโกและขมวดคิ้วตาม
แม่ค้าที่กำลังรื้อกองผ้าพับไว้อย่างมีระเบียบ หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมากางบนแผงขาย
“แม้แต่ตอนนี้ ยังมีชาวตะวันออกไม่น้อยที่เชื่อว่าหากพกสัญลักษณ์ของสัตว์ร้ายสามหัวไว้จะช่วยปัดเป่าโชคร้ายได้ คุณผู้หญิงจะรับไว้เป็นที่ระลึกสักผืนไหมคะ?”
บนผืนผ้าสีแดงปรากฏลายปักรูปสัตว์ร้ายสามหัว มันเป็นตราที่เธอดูคุ้นตาอย่างประหลาด
ทาเลียหรี่ตาพิจารณา ก่อนจะระลึกได้ว่ามันคือตราสัญลักษณ์ที่เธอเคยเห็นจากสมุดภาพเมื่อครั้งที่เธอต้องเรียนประวัติศาสตร์ในยุคสิบอาณาจักร มันคือตราสัญลักษณ์ที่ตระกูลเชียคานเคยใช้ก่อนที่จะเข้าร่วมกับจักรวรรดิโรเอ็มนั่นเอง
เธอพยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างเผลอตัว
แม้จะเป็นของที่ไม่ใช่รสนิยมของเธอเลยสักนิด แต่เธอก็รู้สึกอึดอัดใจที่จะมองข้ามความตั้งใจของแม่ค้าคนนี้
เธอส่งสายตาข้ามไหล่ไปทางด้านหลัง
“ยืนบื้อทำไม? ไม่มาจ่ายเงินล่ะ?”
ในจังหวะนั้นเอง มือเรียวแกร่งที่มีข้อนิ้วชัดเจนก็ยื่นออกมาจากด้านข้าง
“เท่านี้พอไหม”
พร้อมกับน้ำเสียงที่เยือกเย็น เหรียญทองที่ส่องประกายสว่างไสวสองสามเหรียญถูกวางลงบนโต๊ะ
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวและหันไปมอง บาร์คัสผู้สวมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย เขาเบียดตัวเข้ามาชิดแผ่นหลังของเธอพลางส่งเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลที่ข้างขมับ
“มีอย่างอื่นที่อยากได้อีกไหมครับ?”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าปฏิเสธ บาร์คัสจ้องมองใบหน้าของเธอเขม็งครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาไปที่แม่ค้า
“ราคานี้เพียงพอไหม?”
“พะ-พอค่ะ พอแน่นอนค่ะ”
เมื่อแม่ค้ารีบเก็บเหรียญทองไปด้วยท่าทางลนลาน บาร์คัสก้ไม่รีรอและหมุนตัวกลับทันที
ภายใต้สัมผัสจากการฉุดดึงมือนำทางของเขา ทั้งคู่ก็เดินออกมาจากตรอกแคบๆ สู่บรรยากาศที่ค่อนข้างเงียบเหงาของลานประมูล
เขาเดินเข้าไปในโถงทางเดินใจกลางอาคารพลางเปรยขึ้นมาเบาๆ
“ร้านเครื่องประดับอยู่ทางโน้นครับ ได้ยินว่ามีพ่อค้าจากทวีปทางใต้มาเปิดร้านด้วย ท่านน่าจะหาของที่ถูกใจได้ไม่ยาก”
ทาเลียเงยหน้ามองใบหน้าของเขาอย่างเหม่อลอย ในตอนนั้นเองชายที่ติดตามมาข้างหลังก้สอดปากขึ้นมาอย่างไร้มารยาท
“นายน้อยครับ ท่านหญิงบอกว่าปกติท่านจะไม่สวมเครื่องประดับที่ไม่ใช่งานของคนแคระนะครับ แล้วของพวกนอกรีตแบบนี้จะถูกใจท่านหญิงได้ยังไงกัน”
ทาเลียตวัดสายตาอาฆาตจ้องชายคนนั้นลอดผ่านช่องเสื้อคลุม เธอจะปล่อยให้โอกาสที่จะได้รับอัญมณีเป็นของขวัญจากบาร์คัสหลุดลอยไปเพียงเพราะไอ้งั่งคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
เธอจึงรีบเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน
“พอนึกดูดีๆ การมีเครื่องประดับที่ดูแตกต่างไปจากเดิมบ้างก็น่าจะดีเหมือนกันนะ”
บาร์คัสเหลือบมองเธอข้ามไหล่ครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับไปยังทิศทางเดิม
พวกเขาเดินผ่านแผงขายของนับสิบแผงจนมาถึงบริเวณปีกอาคาร
ไม่นานนัก ทางเข้าศูนย์แลกเปลี่ยนอัญมณีที่มีองครักษ์หน้าตาบูดบึ้งคอยรักษาความปลอดภัยก้ปรากฏสู่สายตา บาร์คัสเป็นฝ่ายนำทางเธอเข้าไปด้านใน
“ยินดีต้อนรับครับ”
พ่อค้าที่อยู่หน้าแผงตอบรับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง แม้จะเป็นกิริยาที่ไร้มารยาททว่าบาร์คัสก้ไม่ได้มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ และพาเธอเดินไปที่แผงขาย
“ถ้ามีชิ้นไหนถูกใจช่วยบอกด้วยนะครับ”
ทาเลียกวาดสายตาสำรวจไปบนผ้ากำมะหยี่สีแดง อัญมณีน้อยใหญ่ที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ
ในหมู่ของเหล่านั้น มีชิ้นหนึ่งที่ดูแปลกประหลาดแม้แต่ในสายตาของเธอที่คลุกคลีอยู่กับขุมสมบัติมานาน ในขณะที่เธอเผลอหยิบมันขึ้นมา พ่อค้าที่กำลังใช้กล้องขยายตรวจสอบคุณภาพอัญมณีอยู่นั้นก็ตะคอกออกมา
“ลูกค้า! อย่าจับสุ่มสี่สุ่มห้าสิ...!”
แต่พอพ่อค้าคนนั้นเห็นบาร์คัสเขาก็ถึงกับสะดุ้งโหยงและรีบผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ
“สิ่งไหนที่ท่านหญิงได้สัมผัสไปแล้ว ฉันจะซื้อไว้ทั้งหมด”
“มะ-ไม่ครับ ท่านแกรนด์ดยุค! ไม่ต้องใส่ใจครับ เชิญท่านสำรวจได้ตามสบายเลยครับ เมื่อกี้กระผมเสียมารยาทที่จำท่านไม่ได้...”
ทาเลียไม่ได้ให้ความสำคัญกับคำพูดพล่อยๆ ของพ่อค้าคนนั้นและเบนสายตาไปยังอัญมณีชิ้นอื่น
ทันใดนั้น เธอก็ไปสะดุดตาเข้ากับแร่ธาตุสีน้ำเงินที่เปล่งประกายอย่างนุ่มนวล เมื่อหยิบมันขึ้นมาส่องกับแสงไฟ ประกายสีเงินที่แสนลึกลับก้วนเวียนอยู่บนผิวที่เรียบเนียน มันคือ 'มูนสโตน' ที่งดงามจนนึกถึงสีเลนส์ตาของบาร์คัสขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“ถูกใจชิ้นนั้นเหรอครับ?”
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองอัญมณีประดุจถูกมนต์สะกด บาร์คัสก้ถามขึ้น
ทาเลียสะดุ้งตัวและรีบวางอัญมณีลง ความรู้สึกร้อนผ่าวที่ลำคอแล่นขึ้นมาเพราะสายตาของเขาที่ดูเหมือนจะมองทะลุถึงก้นบึงหัวใจ
“ปะ-เปล่าสักหน่อย”
ทาเลียรีบคว้าทับทิมสีแดงที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาแทน
“ฉันจะเอาชิ้นนี้แหละ”
ทาเลียเดินชมตลาดกับบาร์คัสและเผลอจ้องอัญมณีชิ้นหนึ่งนาน เมื่อเขาถาม เธอรีบปฏิเสธแล้วคว้าทับทิมสีแดงขึ้นมาแทน
กำลังโหลดความเห็น...