คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 95 · ปราสาทเก่าแก่

ตอน 95
ปราสาทเก่าแก่

บาร์คัสจ้องมองอัญมณีสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาพ่อค้าและจ่ายเงิน

ทาเลียก้มมองเข็มกลัดทับทิมในมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

บาร์คัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มีชิ้นอื่นอีกไหม?”

มันคงเป็นเพียงคำถามที่เขาโยนออกมาส่งๆ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนเขากำลังหยั่งเชิงความรู้สึกของเธออยู่กันนะ

เธอพยายามบังคับสายตาไม่ให้หันกลับไปมองมูนสโตนก้อนนั้นอีก

“ไม่เอาแล้ว มีแต่ของพื้นๆ ทั้งนั้น”

ใบหน้าของพ่อค้าบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง ทาเลียทำเป็นมองไม่เห็นและหมุนตัวกลับไปยังประตูทางออก บาร์คัสก้าวตามมาและโอบแขนรอบเอวเธอไว้ ดูเหมือนเขาจะพยายามช่วยพยุงเธอที่มักจะเดินโอนเอนอยู่บ่อยครั้ง

เธอยอมรับสัมผัสที่เริ่มคุ้นชินนั้นและเดินออกมานอกร้าน พบว่าดาร์เรน ดรู เชียคาน และเหล่าข้ารับใช้คนอื่นๆ กำลังยืนรออยู่

หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามารายงาน

“การตรวจตราตลาดเสร็จสิ้นแล้วครับ การจัดส่งเสบียงยังคงเสถียรดี และสินค้าหลักก็มีการซื้อขายกันอย่างคึกคักครับ เพียงแต่มีข้อร้องเรียนค่อนข้างมากเกี่ยวกับความปลอดภัยที่ดูไม่ค่อยมั่นคงนัก”

บาร์คัสที่กำลังเดินผ่านทางเดินที่เริ่มเงียบเหงาหันกลับไปมอง

“กองรักษาความปลอดภัยมีปัญหาอะไร?”

“ไม่ใช่ปัญหาของกองกำลังโดยตรงครับ แต่ดูเหมือนช่วงนี้กลุ่มโจรจะเริ่มออกอาละวาดหนักขึ้น ได้ยินว่ามีการดักซุ่มโจมตีขบวนพ่อค้าเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องครับ”

หัวคิ้วของบาร์คัสขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย ชายคนนั้นกล่าวเสริมอย่างระมัดระวัง

“เจ้าเมืองดอร์คาเอนขอเข้าพบเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ ท่านจะว่ายังไง?”

“...ตกลง ไปพบเจ้าเมืองก่อนแล้วกัน”

บาร์คัสลูบคางพลางพยักหน้าตอบรับ ทาเลียที่ลอบมองเหตุการณ์อยู่แอบเหลียวหลังกลับไปมองทางด้านหลัง

อัญมณีที่เธอตัดใจทิ้งมายังคงติดตาเธออยู่

แม้จะพยายามปลอบใจตัวเองว่าอัญมณีไร้ค่าอย่างมูนสโตนจะมีหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่ความรู้สึกเสียดายกลับไม่จางหายไปง่ายๆ จนกระทั่งเดินออกจากศูนย์การค้าและขึ้นไปบนรถม้าที่จอดรออยู่ริมถนน ความกระวนกระวายก็เริ่มเข้าจู่โจม

บางทีอัญมณีที่มีสีสันแบบนั้นอาจจะหาไม่ได้เป็นครั้งที่สองแล้วก็ได้ ทาเลียนั่งอยู่บนเบาะพลางก้มมองทับทิมในมืออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลอบมองออกไปนอกหน้าต่าง

บาร์คัสกำลังหารือบางอย่างกับเหล่าข้ารับใช้ ดูเหมือนเขากำลังถ่ายทอดคำสั่งที่เพิ่งตัดสินใจไปเมื่อครู่ให้แก่เหล่าอัศวิน

เมื่อเห็นว่ายังไม่น่าจะออกเดินทางในทันที ทาเลียจึงเริ่มรื้อค้นตู้เก็บของในรถม้า หลังจากกวาดข้าว물ของของบาร์คัสจนกระจุยกระจาย เธอก็พบถุงหนังใส่เหรียญทอง เธอรีบซุกมันไว้ในสาบเสื้อและย่องลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง

เหล่าทหารกำลังวุ่นอยู่กับการขนของขวัญแต่งงานที่เหล่าผู้มีอิทธิพลในเมืองมอบให้ขึ้นรถ ทาเลียลอบสังเกตท่าทางของพวกเขาชั่วครู่ก่อนจะรีบวิ่งข้ามถนนไป

เมื่อกลับเข้ามาในศูนย์การค้าอีกครั้ง ภาพของเหล่าพ่อค้าที่กำลังเก็บร้านก็ปรากฏสู่สายตา

เธอดึงฮู้ดลงมาปิดหน้าให้ลึกขึ้นแล้วแทรกตัวผ่านฝูงชนที่วุ่นวาย การเคลื่อนไหวที่รีบร้อนนั้นดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อร่างกาย กล้ามเนื้อน่องเริ่มแข็งเกร็งและลามปามความเจ็บปวดไปถึงสะโพก เธอพยายามเมินเฉยต่อความเจ็บนั้นและวิ่งเข้าไปในร้านอัญมณี ตรงดิ่งไปยังแผงขาย

อัญมณีที่ดูคล้ายดวงตาของบาร์คัสยังคงเปล่งประกายอ่อนนุ่มอยู่บนหมอนสีแดง เธอหยิบมันขึ้นมาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาพ่อค้า

“ฉันจะซื้ออัญมณีชิ้นนี้”

ชายคนนั้นมองเธอด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า

“ตาถึงจริงๆ ครับ มูนสโตนก้อนนี้มีสีและลวดลายที่พิเศษและหายากมาก ปกติผมต้องขายที่ 35 โซลเด็ม แต่สำหรับท่านแกรนด์ดัชเชส ผมจะลดให้เป็นพิเศษเหลือ 30 โซลเด็มครับ”

ทาเลียฟังคำพูดพล่อยๆ ของพ่อค้าอย่างไม่ใส่ใจพลางเปิดถุงหนังออก ในตอนนั้นเองก็ได้ยินน้ำเสียงยียวนดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“นี่มันต้มตุ๋นชัดๆ มูนสโตนก้อนเดียวราคาตั้งสามสิบเหรียญทองเลยเหรอ?”

ทาเลียหันกลับไปมองและต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเป็น ลูกัส ราเอดโก เชียคาน

เขาก้มมองอัญมณีในมือเธอพลางพ่นลมหายใจ

“ห้าเหรียญทองยังไม่น่าจะถึงเลยมั้ง”

“ขะ-เข้าใจผิดแล้วครับท่าน!” พ่อค้าขึ้นเสียงอย่างรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม “มูนสโตนเกรดนี้เป็นของพรีเมียมที่หาได้ยากนะครับ! สีและลวดลายแบบนี้คุณคิดว่ามันหากันได้ง่ายๆ เหรอครับ?”

“ถึงอย่างนั้น 30 โซลเด็มก็เกินไปหน่อย”

“30 โซลเด็มคือราคาที่ถูกมากแล้วครับ ถ้าเอาไปเข้าประมูล ราคาอาจจะพุ่งสูงกว่านี้ด้วยซ้ำ...!”

ในขณะที่พ่อค้ากำลังเถียงจนหน้าดำหน้าแดง ทาเลียก็เทเหรียญทองลงบนแผงขาย

เสียงเหรียญทองที่ประทับตราของราชวงศ์ดังกังวานขณะที่มันกองพูนอยู่บนโต๊ะ ดูจากสายตาน่าจะเกิน 30 เหรียญไปพอดู

เธอซุกอัญมณีลงในกระเป๋าพลางเอ่ยอย่างโอหัง

“ขี้เกียจมานั่งนับน่ะ เอาไปจัดการเองแล้วกัน”

จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินออกจากร้านไป

ที่หน้าร้านมีเหล่าทหารม้าที่ยืนรอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทาเลียเชิดหน้าขึ้นสูงและเดินผ่านพวกเขาไป แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็ถูกลูกัสรั้งไว้

“นี่! เดินเพ่นพ่านตามใจชอบแบบนี้...”

“'นี่' งั้นเหรอ?”

เมื่อเธอส่งสายตาดุดันกลับไป เด็กหนุ่มก็รีบถอยกริกและหลุบสายตาลงต่ำทันที นี่คือผลลัพธ์จากการที่เธอจัดการสั่งสอนเขาอย่างขยันขันแข็งตลอดหลายวันที่ผ่านมา

เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าเหมือนกำลังสะกดกลั้นความหงุดหงิดพลางแก้ไขคำพูด

“จะเดินไปไหนมาไหนโดยไม่มีองครักษ์ตามใจชอบไม่ได้นะครับ ท่านพี่สะใภ้”

“ฉันกำลังจะกลับน่ะ”

“ถึงอย่างนั้นก็ควรจะบอกกันก่อนสิครับ จู่ๆ ย่องหายมาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน?”

ทาเลียสะบัดมือที่วางอยู่บนหัวไหล่ของเธอออกอย่างแรง

“ฉันไม่ใช่เชลยของตระกูลเชียคานนะ ฉันไม่มีหน้าที่ต้องรายงานทุกฝีก้าวให้ใครทราบ”

“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย ถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไง...!”

ทาเลียทำหูทวนลมกับคำบ่นที่ดูจะจุ้นจ้านเกินเหตุและเดินมุ่งหน้าไปยังจัตุรัส

ดูเหมือนการเตรียมตัวจะเสร็จสิ้นแล้ว เพราะเหล่าอัศวินต่างพากันขึ้นไปนั่งบนหลังม้าเรียบร้อยแล้ว

ทาเลียรีบเดินเข้าไปที่รถม้า ในตอนนั้นเองบาร์คัสที่กำลังสนทนาอยู่กับขุนนางคนหนึ่งก็ส่งสายตาเย็นเยียบมาทางเธอ

ทาเลียลอบกลืนน้ำลาย

เขาโกรธที่เธอหายตัวไปโดยไม่บอกหรือ?

ในขณะที่เธอกำลังยืนเกร็ง บาร์คัสก้ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพลางบุ้ยปากส่งสัญญาณ

“ขึ้นรถเถอะครับ ผมต้องขี่ม้าเคลื่อนย้าย”

จากนั้นเขาก็เดินมุ่งหน้าไปหาเหล่าอัศวิน ทาเลียถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและก้าวขึ้นรถม้า

ไม่นานนัก รถม้าที่หยุดนิ่งก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนใหญ่

ทาเลียหยิบอัญมณีที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมาดู แร่อัญมณีสีเงินปนน้ำเงินทอประกายซีดขาวท่ามกลางเงาสลัว

เธอจ้องมองมันอยู่นานราวกับคนที่ไม่เคยมีอัญมณีในครอบครองมาก่อนในชีวิต ก่อนจะซุกมันกลับเข้าไปในอกและมองออกไปนอกหน้าต่าง

ท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเริ่มมีเมฆสีเทาหม่นเข้าปกคลุม อากาศที่เย็นเยียบซึ่งพัดพาเอาความร้อนของฤดูร้อนออกไปจนหมดสิ้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าแห้ง ดูจากความชื้นในอากาศแล้ว ฝนน่าจะตกในไม่ช้า

เป็นไปตามที่เธอคาด เมื่อรถม้าเคลื่อนที่ออกจากตัวเมืองและผ่านพ้นแนวกำแพงเมืองไป เมฆที่เกาะกลุ่มหนาขึ้ก็นโรยตัวลงมาเป็นฝนหยิมๆ

ทาเลียแนบแก้มเข้ากับกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบพลางสังเกตทิศทางด้านหน้า

ท่ามกลางสายฝนที่มัวซัว ปราสาทรูปทรงค่อนข้างดิบเถื่อนตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่ลาดชัน ดูท่าทางที่นั่นน่าจะเป็นปราสาทดอร์คาเอน

“ขอบคุณที่มาครับ!”

เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูเมือง ชายผู้มีหนังหมีคลุมไหล่ก็วิ่งออกมาจากอาคาร เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราสีดำดกครึ้ม

น้อมศีรษะทำความเคารพบาร์คัสที่ยืนอยู่แถวหน้าอย่างนอบน้อม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับท่านแกรนด์ดยุค ผมชื่อ อูจัน ดาร์เคน ผู้ดูแลพื้นที่แถบนี้ครับ”

บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าพลางยอมรับการต้อนรับของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน”

ชายคนนั้นสำรวจดูผู้นำคนใหม่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา

“เดินทางมาตั้งไกลลำบากแย่เลยนะครับ เชิญด้านในเลยครับ ผมได้เตรียมงานเลี้ยงต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ไว้รอท่าแล้ว”

“ขอบใจที่ใส่ใจนะ”

บาร์คัสตอบรับตามมารยาท ก่อนจะส่งบังเหียนม้าให้คนรับใช้และเดินเข้ามาหาเธอ

ทาเลียที่ยืนทื่ออยู่ท่ามกลางฝนหยิมๆ ห่อไหล่ลง เมื่อบาร์คัสสะบัดชายผ้าคลุมออกและสร้างเป็นหลังคาชั่วคราวเหนือศีรษะของเธอ

เจ้าเมืองดอร์คาเอนจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตามีเลศนัยก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างระมัดระวัง

“สุภาพสตรีผู้งดงามท่านนี้คงจะเป็นท่านแกรนด์ดัชเชสสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับท่าน เรียกผมว่าอูจันได้ตามสบายเลยครับ”

ทาเลียเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยแแทนคำตอบ

ชายคนนั้นแสดงสีหน้าเก้อเขินชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสวมหน้ากากยิ้มแย้มประจบประแจงตามเดิม

“นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับท่านผู้สูงศักดิ์ กระผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อให้ท่านพักผ่อนได้อย่างสะดวกสบายครับ”

“เลิกพูดประจบสอพลอแล้วรีบนำทางไปที่ห้องเถอะ จะให้ยืนตากฝนไปถึงเมื่อไหร่”

เมื่อเธอสวนกลับอย่างเย็นชา ชายคนนั้นก็กุลีกุจอเดินนำขึ้นบันไดไป

“โอ้ ขอประทานอภัยครับท่านแกรนด์ดัชเชส เชิญทางนี้เลยครับ”

เมื่อเดินตามเขาเข้าสู่ภายในอาคารหินขนาดใหญ่ กลิ่นฟืนที่ถูกเผาไหม้และกลิ่นเทียนหอมก็เตะเข้าจมูกทันที

ทาเลียเบียดตัวเข้าข้างกายบาร์คัสพลางกวาดสายตามองไปรอบปราสาทเก่าแก่ที่บรรยากาศดูอึมครึม

ปราสาทเก่าแก่แห่งนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคสิบอาณาจักร ภายในจึงเต็มไปด้วยความมืดมิดและความชื้นแฉะที่น่าขนลุก

“เชิญใช้ห้องนี้ได้เลยครับ”

เจ้าเมืองนำทางพวกเขาไปยังห้องที่ตั้งอยู่บนชั้นสอง มันเป็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นและสวยงามพอใช้ได้ทีเดียว

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 95

สรุปตอน 95

บาร์คัสซื้อเข็มกลัดทับทิมให้ทาเลียและถามว่าต้องการชิ้นอื่นอีกไหม คณะเดินทางเข้าพักในปราสาทเก่าแก่ที่มืดชื้นตั้งแต่ยุคสิบอาณาจักร

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 96 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 94กลับหน้าเรื่อง
ตอน 94ตอน 96