บาร์คัสจ้องมองอัญมณีสีแดงฉานราวกับเปลวเพลิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาพ่อค้าและจ่ายเงิน
ทาเลียก้มมองเข็มกลัดทับทิมในมือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้
บาร์คัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“มีชิ้นอื่นอีกไหม?”
มันคงเป็นเพียงคำถามที่เขาโยนออกมาส่งๆ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนเขากำลังหยั่งเชิงความรู้สึกของเธออยู่กันนะ
เธอพยายามบังคับสายตาไม่ให้หันกลับไปมองมูนสโตนก้อนนั้นอีก
“ไม่เอาแล้ว มีแต่ของพื้นๆ ทั้งนั้น”
ใบหน้าของพ่อค้าบิดเบี้ยวไปวูบหนึ่ง ทาเลียทำเป็นมองไม่เห็นและหมุนตัวกลับไปยังประตูทางออก บาร์คัสก้าวตามมาและโอบแขนรอบเอวเธอไว้ ดูเหมือนเขาจะพยายามช่วยพยุงเธอที่มักจะเดินโอนเอนอยู่บ่อยครั้ง
เธอยอมรับสัมผัสที่เริ่มคุ้นชินนั้นและเดินออกมานอกร้าน พบว่าดาร์เรน ดรู เชียคาน และเหล่าข้ารับใช้คนอื่นๆ กำลังยืนรออยู่
หนึ่งในนั้นก้าวเข้ามารายงาน
“การตรวจตราตลาดเสร็จสิ้นแล้วครับ การจัดส่งเสบียงยังคงเสถียรดี และสินค้าหลักก็มีการซื้อขายกันอย่างคึกคักครับ เพียงแต่มีข้อร้องเรียนค่อนข้างมากเกี่ยวกับความปลอดภัยที่ดูไม่ค่อยมั่นคงนัก”
บาร์คัสที่กำลังเดินผ่านทางเดินที่เริ่มเงียบเหงาหันกลับไปมอง
“กองรักษาความปลอดภัยมีปัญหาอะไร?”
“ไม่ใช่ปัญหาของกองกำลังโดยตรงครับ แต่ดูเหมือนช่วงนี้กลุ่มโจรจะเริ่มออกอาละวาดหนักขึ้น ได้ยินว่ามีการดักซุ่มโจมตีขบวนพ่อค้าเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องครับ”
หัวคิ้วของบาร์คัสขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย ชายคนนั้นกล่าวเสริมอย่างระมัดระวัง
“เจ้าเมืองดอร์คาเอนขอเข้าพบเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องนี้ครับ ท่านจะว่ายังไง?”
“...ตกลง ไปพบเจ้าเมืองก่อนแล้วกัน”
บาร์คัสลูบคางพลางพยักหน้าตอบรับ ทาเลียที่ลอบมองเหตุการณ์อยู่แอบเหลียวหลังกลับไปมองทางด้านหลัง
อัญมณีที่เธอตัดใจทิ้งมายังคงติดตาเธออยู่
แม้จะพยายามปลอบใจตัวเองว่าอัญมณีไร้ค่าอย่างมูนสโตนจะมีหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร แต่ความรู้สึกเสียดายกลับไม่จางหายไปง่ายๆ จนกระทั่งเดินออกจากศูนย์การค้าและขึ้นไปบนรถม้าที่จอดรออยู่ริมถนน ความกระวนกระวายก็เริ่มเข้าจู่โจม
บางทีอัญมณีที่มีสีสันแบบนั้นอาจจะหาไม่ได้เป็นครั้งที่สองแล้วก็ได้ ทาเลียนั่งอยู่บนเบาะพลางก้มมองทับทิมในมืออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลอบมองออกไปนอกหน้าต่าง
บาร์คัสกำลังหารือบางอย่างกับเหล่าข้ารับใช้ ดูเหมือนเขากำลังถ่ายทอดคำสั่งที่เพิ่งตัดสินใจไปเมื่อครู่ให้แก่เหล่าอัศวิน
เมื่อเห็นว่ายังไม่น่าจะออกเดินทางในทันที ทาเลียจึงเริ่มรื้อค้นตู้เก็บของในรถม้า หลังจากกวาดข้าว물ของของบาร์คัสจนกระจุยกระจาย เธอก็พบถุงหนังใส่เหรียญทอง เธอรีบซุกมันไว้ในสาบเสื้อและย่องลงจากรถม้าอย่างระมัดระวัง
เหล่าทหารกำลังวุ่นอยู่กับการขนของขวัญแต่งงานที่เหล่าผู้มีอิทธิพลในเมืองมอบให้ขึ้นรถ ทาเลียลอบสังเกตท่าทางของพวกเขาชั่วครู่ก่อนจะรีบวิ่งข้ามถนนไป
เมื่อกลับเข้ามาในศูนย์การค้าอีกครั้ง ภาพของเหล่าพ่อค้าที่กำลังเก็บร้านก็ปรากฏสู่สายตา
เธอดึงฮู้ดลงมาปิดหน้าให้ลึกขึ้นแล้วแทรกตัวผ่านฝูงชนที่วุ่นวาย การเคลื่อนไหวที่รีบร้อนนั้นดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อร่างกาย กล้ามเนื้อน่องเริ่มแข็งเกร็งและลามปามความเจ็บปวดไปถึงสะโพก เธอพยายามเมินเฉยต่อความเจ็บนั้นและวิ่งเข้าไปในร้านอัญมณี ตรงดิ่งไปยังแผงขาย
อัญมณีที่ดูคล้ายดวงตาของบาร์คัสยังคงเปล่งประกายอ่อนนุ่มอยู่บนหมอนสีแดง เธอหยิบมันขึ้นมาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปหาพ่อค้า
“ฉันจะซื้ออัญมณีชิ้นนี้”
ชายคนนั้นมองเธอด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเต็มใบหน้า
“ตาถึงจริงๆ ครับ มูนสโตนก้อนนี้มีสีและลวดลายที่พิเศษและหายากมาก ปกติผมต้องขายที่ 35 โซลเด็ม แต่สำหรับท่านแกรนด์ดัชเชส ผมจะลดให้เป็นพิเศษเหลือ 30 โซลเด็มครับ”
ทาเลียฟังคำพูดพล่อยๆ ของพ่อค้าอย่างไม่ใส่ใจพลางเปิดถุงหนังออก ในตอนนั้นเองก็ได้ยินน้ำเสียงยียวนดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“นี่มันต้มตุ๋นชัดๆ มูนสโตนก้อนเดียวราคาตั้งสามสิบเหรียญทองเลยเหรอ?”
ทาเลียหันกลับไปมองและต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเป็น ลูกัส ราเอดโก เชียคาน
เขาก้มมองอัญมณีในมือเธอพลางพ่นลมหายใจ
“ห้าเหรียญทองยังไม่น่าจะถึงเลยมั้ง”
“ขะ-เข้าใจผิดแล้วครับท่าน!” พ่อค้าขึ้นเสียงอย่างรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม “มูนสโตนเกรดนี้เป็นของพรีเมียมที่หาได้ยากนะครับ! สีและลวดลายแบบนี้คุณคิดว่ามันหากันได้ง่ายๆ เหรอครับ?”
“ถึงอย่างนั้น 30 โซลเด็มก็เกินไปหน่อย”
“30 โซลเด็มคือราคาที่ถูกมากแล้วครับ ถ้าเอาไปเข้าประมูล ราคาอาจจะพุ่งสูงกว่านี้ด้วยซ้ำ...!”
ในขณะที่พ่อค้ากำลังเถียงจนหน้าดำหน้าแดง ทาเลียก็เทเหรียญทองลงบนแผงขาย
เสียงเหรียญทองที่ประทับตราของราชวงศ์ดังกังวานขณะที่มันกองพูนอยู่บนโต๊ะ ดูจากสายตาน่าจะเกิน 30 เหรียญไปพอดู
เธอซุกอัญมณีลงในกระเป๋าพลางเอ่ยอย่างโอหัง
“ขี้เกียจมานั่งนับน่ะ เอาไปจัดการเองแล้วกัน”
จากนั้นเธอก็หมุนตัวเดินออกจากร้านไป
ที่หน้าร้านมีเหล่าทหารม้าที่ยืนรอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ทาเลียเชิดหน้าขึ้นสูงและเดินผ่านพวกเขาไป แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวเธอก็ถูกลูกัสรั้งไว้
“นี่! เดินเพ่นพ่านตามใจชอบแบบนี้...”
“'นี่' งั้นเหรอ?”
เมื่อเธอส่งสายตาดุดันกลับไป เด็กหนุ่มก็รีบถอยกริกและหลุบสายตาลงต่ำทันที นี่คือผลลัพธ์จากการที่เธอจัดการสั่งสอนเขาอย่างขยันขันแข็งตลอดหลายวันที่ผ่านมา
เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าเหมือนกำลังสะกดกลั้นความหงุดหงิดพลางแก้ไขคำพูด
“จะเดินไปไหนมาไหนโดยไม่มีองครักษ์ตามใจชอบไม่ได้นะครับ ท่านพี่สะใภ้”
“ฉันกำลังจะกลับน่ะ”
“ถึงอย่างนั้นก็ควรจะบอกกันก่อนสิครับ จู่ๆ ย่องหายมาแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน?”
ทาเลียสะบัดมือที่วางอยู่บนหัวไหล่ของเธอออกอย่างแรง
“ฉันไม่ใช่เชลยของตระกูลเชียคานนะ ฉันไม่มีหน้าที่ต้องรายงานทุกฝีก้าวให้ใครทราบ”
“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย ถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไง...!”
ทาเลียทำหูทวนลมกับคำบ่นที่ดูจะจุ้นจ้านเกินเหตุและเดินมุ่งหน้าไปยังจัตุรัส
ดูเหมือนการเตรียมตัวจะเสร็จสิ้นแล้ว เพราะเหล่าอัศวินต่างพากันขึ้นไปนั่งบนหลังม้าเรียบร้อยแล้ว
ทาเลียรีบเดินเข้าไปที่รถม้า ในตอนนั้นเองบาร์คัสที่กำลังสนทนาอยู่กับขุนนางคนหนึ่งก็ส่งสายตาเย็นเยียบมาทางเธอ
ทาเลียลอบกลืนน้ำลาย
เขาโกรธที่เธอหายตัวไปโดยไม่บอกหรือ?
ในขณะที่เธอกำลังยืนเกร็ง บาร์คัสก้ถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพลางบุ้ยปากส่งสัญญาณ
“ขึ้นรถเถอะครับ ผมต้องขี่ม้าเคลื่อนย้าย”
จากนั้นเขาก็เดินมุ่งหน้าไปหาเหล่าอัศวิน ทาเลียถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกและก้าวขึ้นรถม้า
ไม่นานนัก รถม้าที่หยุดนิ่งก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามถนนใหญ่
ทาเลียหยิบอัญมณีที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อออกมาดู แร่อัญมณีสีเงินปนน้ำเงินทอประกายซีดขาวท่ามกลางเงาสลัว
เธอจ้องมองมันอยู่นานราวกับคนที่ไม่เคยมีอัญมณีในครอบครองมาก่อนในชีวิต ก่อนจะซุกมันกลับเข้าไปในอกและมองออกไปนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าที่เคยสดใสเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเริ่มมีเมฆสีเทาหม่นเข้าปกคลุม อากาศที่เย็นเยียบซึ่งพัดพาเอาความร้อนของฤดูร้อนออกไปจนหมดสิ้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหญ้าแห้ง ดูจากความชื้นในอากาศแล้ว ฝนน่าจะตกในไม่ช้า
เป็นไปตามที่เธอคาด เมื่อรถม้าเคลื่อนที่ออกจากตัวเมืองและผ่านพ้นแนวกำแพงเมืองไป เมฆที่เกาะกลุ่มหนาขึ้ก็นโรยตัวลงมาเป็นฝนหยิมๆ
ทาเลียแนบแก้มเข้ากับกระจกหน้าต่างที่เย็นเฉียบพลางสังเกตทิศทางด้านหน้า
ท่ามกลางสายฝนที่มัวซัว ปราสาทรูปทรงค่อนข้างดิบเถื่อนตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่ลาดชัน ดูท่าทางที่นั่นน่าจะเป็นปราสาทดอร์คาเอน
“ขอบคุณที่มาครับ!”
เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูเมือง ชายผู้มีหนังหมีคลุมไหล่ก็วิ่งออกมาจากอาคาร เขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราสีดำดกครึ้ม
น้อมศีรษะทำความเคารพบาร์คัสที่ยืนอยู่แถวหน้าอย่างนอบน้อม
“ยินดีที่ได้รู้จักครับท่านแกรนด์ดยุค ผมชื่อ อูจัน ดาร์เคน ผู้ดูแลพื้นที่แถบนี้ครับ”
บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าพลางยอมรับการต้อนรับของเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“บาร์คัส ราเอดโก เชียคาน”
ชายคนนั้นสำรวจดูผู้นำคนใหม่ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา
“เดินทางมาตั้งไกลลำบากแย่เลยนะครับ เชิญด้านในเลยครับ ผมได้เตรียมงานเลี้ยงต้อนรับที่ยิ่งใหญ่ไว้รอท่าแล้ว”
“ขอบใจที่ใส่ใจนะ”
บาร์คัสตอบรับตามมารยาท ก่อนจะส่งบังเหียนม้าให้คนรับใช้และเดินเข้ามาหาเธอ
ทาเลียที่ยืนทื่ออยู่ท่ามกลางฝนหยิมๆ ห่อไหล่ลง เมื่อบาร์คัสสะบัดชายผ้าคลุมออกและสร้างเป็นหลังคาชั่วคราวเหนือศีรษะของเธอ
เจ้าเมืองดอร์คาเอนจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตามีเลศนัยก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างระมัดระวัง
“สุภาพสตรีผู้งดงามท่านนี้คงจะเป็นท่านแกรนด์ดัชเชสสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับท่าน เรียกผมว่าอูจันได้ตามสบายเลยครับ”
ทาเลียเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยแแทนคำตอบ
ชายคนนั้นแสดงสีหน้าเก้อเขินชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสวมหน้ากากยิ้มแย้มประจบประแจงตามเดิม
“นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ต้อนรับท่านผู้สูงศักดิ์ กระผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อให้ท่านพักผ่อนได้อย่างสะดวกสบายครับ”
“เลิกพูดประจบสอพลอแล้วรีบนำทางไปที่ห้องเถอะ จะให้ยืนตากฝนไปถึงเมื่อไหร่”
เมื่อเธอสวนกลับอย่างเย็นชา ชายคนนั้นก็กุลีกุจอเดินนำขึ้นบันไดไป
“โอ้ ขอประทานอภัยครับท่านแกรนด์ดัชเชส เชิญทางนี้เลยครับ”
เมื่อเดินตามเขาเข้าสู่ภายในอาคารหินขนาดใหญ่ กลิ่นฟืนที่ถูกเผาไหม้และกลิ่นเทียนหอมก็เตะเข้าจมูกทันที
ทาเลียเบียดตัวเข้าข้างกายบาร์คัสพลางกวาดสายตามองไปรอบปราสาทเก่าแก่ที่บรรยากาศดูอึมครึม
ปราสาทเก่าแก่แห่งนี้ดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคสิบอาณาจักร ภายในจึงเต็มไปด้วยความมืดมิดและความชื้นแฉะที่น่าขนลุก
“เชิญใช้ห้องนี้ได้เลยครับ”
เจ้าเมืองนำทางพวกเขาไปยังห้องที่ตั้งอยู่บนชั้นสอง มันเป็นห้องนอนที่ถูกตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นและสวยงามพอใช้ได้ทีเดียว
บาร์คัสซื้อเข็มกลัดทับทิมให้ทาเลียและถามว่าต้องการชิ้นอื่นอีกไหม คณะเดินทางเข้าพักในปราสาทเก่าแก่ที่มืดชื้นตั้งแต่ยุคสิบอาณาจักร
กำลังโหลดความเห็น...