คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 96 · ปากที่สกปรก

ตอน 96
ปากที่สกปรก

“หากต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม โปรดแจ้งได้ทันทีครับ”

เจ้าเมืองส่งเสียงทักในขณะที่ทาเลียกำลังกวาดสายตาสำรวจห้องด้วยแววตาจู้จี้ บาร์คัสถอดเสื้อคลุมออกแขวนไว้ข้างเตาผิงก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบอันเป็นเอกลักษณ์

“ขอเป็นน้ำสำหรับอาบ กับไวน์ร้อนๆ สักหน่อยจะขอบใจมาก”

“จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ”

เมื่อชายคนนั้นลับตาไป ทาเลียก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุเบาะกำมะหยี่ทันที

เธอรู้สึกหมดเรี่ยวแรงจากการต้องตระเวนไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ตั้งแต่เช้าตรู่ ทาเลียแสร้งทำเป็นจัดระเบียบชายกระโปรงที่เปียกชื้นเพื่อลอบนวดหัวเข่าที่ปวดระบม

บาร์คัสที่ลอบสังเกตท่าทางนั้นอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น

“ผมจะให้คนไปตามนักเวทรักษามาให้ วันนี้ท่านควรพักผ่อนได้แล้วครับ”

ทาเลียขมวดคิ้วฉับ

“แล้วนายล่ะ?”

“ผมมีนัดสนทนากับเจ้าเมืองดอร์คาเอนต่อ อาจจะดึกหน่อย ท่านนอนก่อนได้เลย”

“พูดอย่างกับปกติไม่เป็นแบบนั้นงั้นแหละ”

ทาเลียสวนกลับด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสะบัด

ตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่ต้องใช้ห้องร่วมกัน เธอไม่เคยเห็นเขาเอนตัวลงนอนเลยสักครั้ง

บาร์คัสมักจะนั่งทำงานจนถึงรุ่งสาง หรือบางครั้งก็อยู่ดื่มสังสรรค์หารือกับเหล่าเจ้าเมืองท้องถิ่นจนโต้รุ่ง ความกังวลที่เธอเคยมีทุกครั้งเวลาต้องเข้าห้องร่วมกับเขากลายเป็นเรื่องตลกไปเสียฉิบ

ทาเลียจ้องหน้าเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงดังปึก

“ฉันจะพักของฉันเอง นายก็ไปทำงานของนายเถอะ”

บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาแล้วเปิดประตูเดินจากไป

ไม่นานนัก คนรับใช้ของปราสาทก็ยกถาดไวน์ ผลไม้ และอ่างนวดเท้าไม้น้ำอุ่นเข้ามาในห้อง

ทาเลียเรียกแม่นมมาช่วยดูแลเรื่องการอาบน้ำอย่างง่ายๆ จากนั้นก็ทานผลไม้แช่อิ่มน้ำผึ้งคู่กับไวน์ไปนิดหน่อย

กำลังจะเอ่ยปากสั่งให้นักเวทรักษาช่วยจุดสมุนไพรม้วนให้นอนหลับ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากนอกห้อง ดูท่าพวกอัศวินจะเริ่มตั้งวงเหล้าฉลองกันแล้ว

ตอนแรกทาเลียก็ทำหน้าเบื่อหน่ายตามปกติ ทว่าเธอกลับต้องชะงักเกร็งไหล่ขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแหลมสูงของผู้หญิงปะปนอยู่ในเสียงอึกทึกนั้น

เธอรีบเขย่าตัวแม่นมที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าเตาผิงให้สะดุ้งตื่น

“แม่นม เจ้าเมืองคนนี้มีลูกสาวหรือเปล่า?”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ” แม่นมตอบอย่างงุนงง

ทาเลียจิกเสียงถามอย่างหงุดหงิด

“เดินไปเดินมาไม่ได้ยินใครพูดอะไรบ้างเลยเหรอ!”

“ไม่รู้จริงๆ ค่ะ พอมาถึงฉันก็ถูกเรียกตัวมาปรนนิบัติคุณหนูทันทีเลยนี่นา” แม่นมถอนหายใจยาว “ว่าแต่ฉันกลับห้องได้หรือยังคะ? ฉันเองก็อยากพักเหมือนกัน”

ทาเลียตั้งใจจะส่งนางลงไปข้างล่างแต่ก็ต้องเม้มริมฝีปากไว้

พอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า มโนธรรมเพียงน้อยนิดในใจก็เริ่มทำงาน

แม่นมเองก็คงเหนื่อยจากการเดินทางที่ไม่คุ้นเคย แถมยังต้องมาปรนนิบัติเธออาบน้ำอีก คงจะเพลียมากจริงๆ

ทาเลียจึงพยักหน้าช้าๆ

“ก็ได้ ไปเถอะ”

เมื่อแม่นมลับตาไป ทาเลียก็ชะโงกหน้าออกไปดูที่โถงทางเดินทันที

เมื่อเสียงอึกทึกจากข้างนอกชัดเจนขึ้น ความวิตกกังวลในท้องก็เริ่มปั่นป่วน แม้จะรู้ดีว่าบาร์คัสไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนั้น แต่ความกระวนกระวายกลับไม่ยอมจางหายไป

ทาเลียที่มัวแต่กัดริมฝีปากด้วยสีหน้าเป็นกังวล ในที่สุดก็ทนไม่ไหว คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วก้าวออกจากห้องไป

เมื่อเดินผ่านโถงทางเดินที่สั่นไหวด้วยแสงไฟจากคบเพลิงลงบันไดไป เธอก็เห็นกลุ่มชายหญิงจับคู่กันหยอกล้ออย่างสนุกสนาน

เธอหรี่ตาลงสำรวจใบหน้าของผู้ชายเหล่านั้น ดูเหมือนจะเป็นเหล่าทหารม้าของตระกูลเชียคานที่คุ้นหน้าคุ้นตาทั้งสิ้น

ทหารคนหนึ่งโอบเอวหญิงรับใช้สาวรั้งเข้ามาแนบชิดพลางกระซิบที่ข้างหู จนหญิงสาวคนนั้นหน้าแดงฉ่าและหัวเราะคิกคัก

ทาเลียมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนก่อนจะมุ่งหน้าเข้าไปในโถงด้านใน

รอบโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยเหล้าและอาหารคือเหล่าผู้ช่วยของบาร์คัส พวกเขากำลังได้รับการปรนนิบัติจากหญิงสาวที่แต่งกายหมิ่นเหม่ราวกับจะเปลือยร่ายกาย

ดูเหมือนเจ้าเมืองคนนี้จะเรียกโสเภณีมาต้อนรับแขกยกใหญ่

ทาเลียกวาดสายตาพิฆาตมองไปรอบๆ พลางรีบก้าวเท้าเดินตัดผ่านโถงกว้าง ในหัวสมองมีเพียงความคิดเดียวคือต้องลากตัวบาร์คัสออกจากที่สกปรกนี่ให้ได้เดี๋ยวนี้

“องค์หญิง!”

ในขณะที่เธอกำลังกะเผลกๆ ลากขาที่ปวดระบมไปทั่วงานเลี้ยง เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ตัว

ทาเลียหันขวับไปมองและพบกับ ไทรรอน อัศวินจากแดนตะวันออกท่ามกลางฝูงชน

ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาพลางเกาหัวด้วยท่าทางเคอะเขิน

“ได้ยินว่าท่านพักผ่อนแล้วนี่ครับ มาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ...”

“มันหนวกหูจนฉันนอนไม่หลับน่ะสิ”

ทาเลียกลอกตาหาบาร์คัสพลางยิ้มเหยียดประชดใส่ไทรรอน

“ฉันคงมาขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขของนายสินะ?”

“ฮ่าๆๆ” ชายหนุ่มระเบิดหัวเราะกลบเกลื่อน

ทาเลียส่งสายตาเย็นชาใส่เขาก่อนจะเบนสายตาไปรอบงานที่แสนวุ่นวายอีกครั้ง

“แล้วบาร์คัสอยู่ไหน?”

“ท่านอยู่ที่ห้องทำงานชั้นสามครับ ท่านดาร์เคนขอเข้าพบเป็นการส่วนตัว”

ทาเลียหันขวับทันทีที่สำรวจงานเลี้ยงเสร็จ

“แค่สองคนเหรอ?”

ดูเหมือนไทรรอนจะเริ่มจับพิรุธได้ว่าทำไมเธอถึงได้เดินหาคนจนทั่วแบบนี้ รอยยิ้มนึกสนุกจึงปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ครับ ท่านสั่งให้หญิงรับใช้ออกมาให้หมดแล้ว ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ”

วินาทีนั้น ทาเลียรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจออกจนหน้าแดงซ่าน

เธอขึ้นเสียงกลบเกลื่อน

“ใครกังวลกัน!”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินหนีทันที แต่ไทรรอนก็รีบก้าวตามมาติดๆ

“เดินคนเดียวไม่ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งที่ห้องเอง”

“ไม่จำเป็น”

“จำเป็นครับ” ไทรรอนตอบอย่างเด็ดขาด “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านแกรนด์ดัชเชส ความรับผิดชอบจะตกอยู่ที่พวกเราทุกคน เชิญครับ”

เขาคว้าข้อศอกเธอไว้อย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

ทาเลียสะบัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณ

“ก็บอกว่าไม่ต้องการไง!”

อาการตอบโต้อย่างรุนแรงทำให้ไทรรอนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ

ทาเลียเมินเขาแล้วรีบก้าวเดินหนีเหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างไปตามทางเดิม

เมื่อก้าวขึ้นบันไดท่ามกลางแสงไฟสลัว กล้ามเนื้อต้นขาและน่องก็เริ่มเกิดอาการตะคริวรุนแรง

ดูเหมือนวันนี้เธอจะใช้งานขาหนักเกินไปจริงๆ แม้จะดึกแล้วแต่เธอคิดว่าอาจจะต้องตามนักเวทรักษามาช่วยใช้เวทมนตร์บรรเทาอาการเสียหน่อย

เธอใช้กำปั้นทุบต้นขาที่สั่นระริกเบาๆ พลางเดินไปตามระเบียงยาว ทันใดนั้นเธอก็หยุดกะทัดหันเมื่อได้ยินเสียงครางประหลาด เธอหันไปมองทิศทางของเสียงและเห็นเงาร่างลางๆ สองร่างที่ทาบทับกันอยู่สุดทางเดิน

ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่านั่นคือชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันอยู่จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน อาหารที่เพิ่งฝืนทานเข้าไปทำท่าจะขย้อนออกมาทันที

เธอพยายามสะกดอาการคลื่นไส้และจะถอยหลังกลับ

ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็ไปประสานเข้ากับเด็กหนุ่มที่กำลังจมดิ่งอยู่กับรสจูบอันเร่าร้อนของหญิงรับใช้ร่างอวบ

ทาเลียเผลอกลั้นหายใจด้วยความช็อก

คนที่กำลังทำเรื่องบัดสีอยู่ตรงระเบียงไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นน้องชายของบาร์คัสนั่นเอง

ทาเลียยืนเซถอยหลังพลางพยายามจะหมุนตัวหนี แต่เธอก็เสียหลักจนล้มพับลงกับพื้นดังปึก

แรงกระแทกส่งผลให้ความเจ็บปวดแล่นริ้วตั้งแต่หัวเข่าไปจนถึงสะโพกและแผ่นหลัง เธอเผลอส่งเสียงร้องไห้ออกมาพร้อมกับเสียงอุทานที่แผ่วเบา

“พี่สะใภ้!”

เมื่อเห็นดังนั้น ลูกัสก็รีบผลักหญิงรับใช้ออกแล้ววิ่งตรงเข้ามาหาเธอทันที

ทาเลียสะบัดมือที่เขาพยายามจะเข้ามาพยุงออกอย่างรุนแรง

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”

ลูกัสชะงักไปและก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเยือกรุจน้ำแข็งพลางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล

เธอใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างยากลำบาก ในขณะที่ลูกัสซึ่งยืนนิ่งอยู่บ่นพึมพำออกมาอย่างรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม

“ที่โกรธเนี่ยเพราะเรื่องเมื่อกี้เหรอ? ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนะ ยัยนั่นบอกว่าจะพาไปหา ‘ประสบการณ์ดีๆ’ ผมก็เลยแค่ตามน้ำไปเท่านั้นเอง”

คำแก้ตัวพล่อยๆ นั่นฟังแล้วชวนให้รู้สึกหูหนวกจริงๆ

ทาเลียส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจใส่เขา

“ใครพูดอะไรล่ะ? ทำไมชอบพล่ามเรื่องที่คนเขาไม่อยากฟังมาทำหูคนอื่นสกปรกอยู่ได้?”

ใบหน้าของลูกัสแดงก่ำด้วยความโกรธ

เขาขบกรามแน่นพลางถลึงตาใส่เธออย่างดุดัน

“แค่จูบนิดจูบหน่อยทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ทีตังเองยังทำเรื่องที่ ‘ลึกซึ้ง’ กว่านี้กับพี่ชายฉันทุกคืนเลยไม่ใช่หรือไง...”

ทาเลียเหวี่ยงมือออกไปเหมือนฟาดแส้

ทว่าลูกัสที่เดาทางออกอยู่แล้วรีบคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันควัน

“เหอะ! คิดว่าฉันจะยอมโดนตบฝ่ายเดียวไปตลอดหรือไง? ถ้ากล้าลงมืออีกครั้งล่ะก็ ฉันไม่ทนแน่...!”

เด็กหนุ่มที่กดเสียงต่ำข่มขู่จู่ๆ ก็เงียบเสียงลง เมื่อเขาสังเกตเห็นใบหน้าของเธอที่แดงก่ำราวกับมีไฟลุกโชน

เขากะพริบตาปริบๆ พลางบ่นพึมพำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“หรือว่า... พวกพี่ทั้งสองคนยัง ‘ไม่ได้ทำอะไร’ กันจริงๆ ... อั่ก!”

ลูกัสคนเดิมที่เคยโอหังถึงกับหลังเดาะเมื่อถูกเตะเข้าที่หน้าแข้งเต็มแรง

ทาเลียรัวหมัดใส่แผ่นหลังของเขาอย่างไร้ความปรานี

ลูกัสที่ถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวรีบทุ่มเธอเข้าที่กำแพง

“โธ่เว้ย! เพราะอารมณ์ร้ายแบบนี้ไงพี่ชายฉันถึงยังไม่ยอมแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บน่ะ!”

ดูเหมือนเขาจะโกรธจนฟิวส์ขาดแล้ว เด็กหนุ่มคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

ทาเลียสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกมีดกรีดที่หัวไหล่

เด็กหนุ่มที่จ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟเอ่ยเสริมอย่างใจร้าย

“หรือว่าพี่ชายฉันยังลืมคู่หมั้นเก่าไม่ได้กันแน่? ความทรงจำที่เคยทำกับผู้หญิงคนนั้นมันคงดีมากจนเขารู้สึก... กับเธอไม่ลงสินะ”

เธอไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียวอีกต่อไปแล้ว

ทาเลียใช้เล็บที่เริ่มไว้ยาวขึ้นมาใหม่ในช่วงไม่กี่วันมานี้จิกลงบนริมฝีปากที่กำลังพล่ามไม่หยุดนั่นทันที

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกัสคว้าแขนเธอไว้

ร่างกายที่สมส่วนของเด็กหนุ่มที่กำลังตกใจกับพฤติกรรมที่บ้าคลั่งของเธอหงายหลังล้มลง

ทาเลียขึ้นคร่อมบนตัวเขาทันทีแล้วพยายามง้างปากที่สกปรกราวกับส้วมนั้นออกเพื่อจะดึงลิ้นลื่นๆ ของเขาออกมา ใบหน้าที่ถูกแดดเผาของเด็กหนุ่มแดงก่ำจนแทบจะระเบิดออกมา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 96

สรุปตอน 96

ทาเลียเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ก่อนจะระเบิดอารมณ์ใส่ลูกัสที่พูดจาหยาบคายจนถึงขั้นขึ้นคร่อมตัวเขาเพื่อสั่งสอน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 97 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 95กลับหน้าเรื่อง
ตอน 95ตอน 97