“หากต้องการสิ่งใดเพิ่มเติม โปรดแจ้งได้ทันทีครับ”
เจ้าเมืองส่งเสียงทักในขณะที่ทาเลียกำลังกวาดสายตาสำรวจห้องด้วยแววตาจู้จี้ บาร์คัสถอดเสื้อคลุมออกแขวนไว้ข้างเตาผิงก่อนจะเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบอันเป็นเอกลักษณ์
“ขอเป็นน้ำสำหรับอาบ กับไวน์ร้อนๆ สักหน่อยจะขอบใจมาก”
“จะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ”
เมื่อชายคนนั้นลับตาไป ทาเลียก็ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุเบาะกำมะหยี่ทันที
เธอรู้สึกหมดเรี่ยวแรงจากการต้องตระเวนไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ตั้งแต่เช้าตรู่ ทาเลียแสร้งทำเป็นจัดระเบียบชายกระโปรงที่เปียกชื้นเพื่อลอบนวดหัวเข่าที่ปวดระบม
บาร์คัสที่ลอบสังเกตท่าทางนั้นอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้น
“ผมจะให้คนไปตามนักเวทรักษามาให้ วันนี้ท่านควรพักผ่อนได้แล้วครับ”
ทาเลียขมวดคิ้วฉับ
“แล้วนายล่ะ?”
“ผมมีนัดสนทนากับเจ้าเมืองดอร์คาเอนต่อ อาจจะดึกหน่อย ท่านนอนก่อนได้เลย”
“พูดอย่างกับปกติไม่เป็นแบบนั้นงั้นแหละ”
ทาเลียสวนกลับด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสะบัด
ตลอดหลายวันที่ผ่านมาที่ต้องใช้ห้องร่วมกัน เธอไม่เคยเห็นเขาเอนตัวลงนอนเลยสักครั้ง
บาร์คัสมักจะนั่งทำงานจนถึงรุ่งสาง หรือบางครั้งก็อยู่ดื่มสังสรรค์หารือกับเหล่าเจ้าเมืองท้องถิ่นจนโต้รุ่ง ความกังวลที่เธอเคยมีทุกครั้งเวลาต้องเข้าห้องร่วมกับเขากลายเป็นเรื่องตลกไปเสียฉิบ
ทาเลียจ้องหน้าเขาเขม็งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงดังปึก
“ฉันจะพักของฉันเอง นายก็ไปทำงานของนายเถอะ”
บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาแล้วเปิดประตูเดินจากไป
ไม่นานนัก คนรับใช้ของปราสาทก็ยกถาดไวน์ ผลไม้ และอ่างนวดเท้าไม้น้ำอุ่นเข้ามาในห้อง
ทาเลียเรียกแม่นมมาช่วยดูแลเรื่องการอาบน้ำอย่างง่ายๆ จากนั้นก็ทานผลไม้แช่อิ่มน้ำผึ้งคู่กับไวน์ไปนิดหน่อย
กำลังจะเอ่ยปากสั่งให้นักเวทรักษาช่วยจุดสมุนไพรม้วนให้นอนหลับ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะดังลั่นมาจากนอกห้อง ดูท่าพวกอัศวินจะเริ่มตั้งวงเหล้าฉลองกันแล้ว
ตอนแรกทาเลียก็ทำหน้าเบื่อหน่ายตามปกติ ทว่าเธอกลับต้องชะงักเกร็งไหล่ขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะแหลมสูงของผู้หญิงปะปนอยู่ในเสียงอึกทึกนั้น
เธอรีบเขย่าตัวแม่นมที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าเตาผิงให้สะดุ้งตื่น
“แม่นม เจ้าเมืองคนนี้มีลูกสาวหรือเปล่า?”
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะ” แม่นมตอบอย่างงุนงง
ทาเลียจิกเสียงถามอย่างหงุดหงิด
“เดินไปเดินมาไม่ได้ยินใครพูดอะไรบ้างเลยเหรอ!”
“ไม่รู้จริงๆ ค่ะ พอมาถึงฉันก็ถูกเรียกตัวมาปรนนิบัติคุณหนูทันทีเลยนี่นา” แม่นมถอนหายใจยาว “ว่าแต่ฉันกลับห้องได้หรือยังคะ? ฉันเองก็อยากพักเหมือนกัน”
ทาเลียตั้งใจจะส่งนางลงไปข้างล่างแต่ก็ต้องเม้มริมฝีปากไว้
พอมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า มโนธรรมเพียงน้อยนิดในใจก็เริ่มทำงาน
แม่นมเองก็คงเหนื่อยจากการเดินทางที่ไม่คุ้นเคย แถมยังต้องมาปรนนิบัติเธออาบน้ำอีก คงจะเพลียมากจริงๆ
ทาเลียจึงพยักหน้าช้าๆ
“ก็ได้ ไปเถอะ”
เมื่อแม่นมลับตาไป ทาเลียก็ชะโงกหน้าออกไปดูที่โถงทางเดินทันที
เมื่อเสียงอึกทึกจากข้างนอกชัดเจนขึ้น ความวิตกกังวลในท้องก็เริ่มปั่นป่วน แม้จะรู้ดีว่าบาร์คัสไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนั้น แต่ความกระวนกระวายกลับไม่ยอมจางหายไป
ทาเลียที่มัวแต่กัดริมฝีปากด้วยสีหน้าเป็นกังวล ในที่สุดก็ทนไม่ไหว คว้าเสื้อคลุมมาสวมแล้วก้าวออกจากห้องไป
เมื่อเดินผ่านโถงทางเดินที่สั่นไหวด้วยแสงไฟจากคบเพลิงลงบันไดไป เธอก็เห็นกลุ่มชายหญิงจับคู่กันหยอกล้ออย่างสนุกสนาน
เธอหรี่ตาลงสำรวจใบหน้าของผู้ชายเหล่านั้น ดูเหมือนจะเป็นเหล่าทหารม้าของตระกูลเชียคานที่คุ้นหน้าคุ้นตาทั้งสิ้น
ทหารคนหนึ่งโอบเอวหญิงรับใช้สาวรั้งเข้ามาแนบชิดพลางกระซิบที่ข้างหู จนหญิงสาวคนนั้นหน้าแดงฉ่าและหัวเราะคิกคัก
ทาเลียมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนก่อนจะมุ่งหน้าเข้าไปในโถงด้านใน
รอบโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยเหล้าและอาหารคือเหล่าผู้ช่วยของบาร์คัส พวกเขากำลังได้รับการปรนนิบัติจากหญิงสาวที่แต่งกายหมิ่นเหม่ราวกับจะเปลือยร่ายกาย
ดูเหมือนเจ้าเมืองคนนี้จะเรียกโสเภณีมาต้อนรับแขกยกใหญ่
ทาเลียกวาดสายตาพิฆาตมองไปรอบๆ พลางรีบก้าวเท้าเดินตัดผ่านโถงกว้าง ในหัวสมองมีเพียงความคิดเดียวคือต้องลากตัวบาร์คัสออกจากที่สกปรกนี่ให้ได้เดี๋ยวนี้
“องค์หญิง!”
ในขณะที่เธอกำลังกะเผลกๆ ลากขาที่ปวดระบมไปทั่วงานเลี้ยง เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ตัว
ทาเลียหันขวับไปมองและพบกับ ไทรรอน อัศวินจากแดนตะวันออกท่ามกลางฝูงชน
ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาพลางเกาหัวด้วยท่าทางเคอะเขิน
“ได้ยินว่าท่านพักผ่อนแล้วนี่ครับ มาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ...”
“มันหนวกหูจนฉันนอนไม่หลับน่ะสิ”
ทาเลียกลอกตาหาบาร์คัสพลางยิ้มเหยียดประชดใส่ไทรรอน
“ฉันคงมาขัดจังหวะเวลาแห่งความสุขของนายสินะ?”
“ฮ่าๆๆ” ชายหนุ่มระเบิดหัวเราะกลบเกลื่อน
ทาเลียส่งสายตาเย็นชาใส่เขาก่อนจะเบนสายตาไปรอบงานที่แสนวุ่นวายอีกครั้ง
“แล้วบาร์คัสอยู่ไหน?”
“ท่านอยู่ที่ห้องทำงานชั้นสามครับ ท่านดาร์เคนขอเข้าพบเป็นการส่วนตัว”
ทาเลียหันขวับทันทีที่สำรวจงานเลี้ยงเสร็จ
“แค่สองคนเหรอ?”
ดูเหมือนไทรรอนจะเริ่มจับพิรุธได้ว่าทำไมเธอถึงได้เดินหาคนจนทั่วแบบนี้ รอยยิ้มนึกสนุกจึงปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
“ครับ ท่านสั่งให้หญิงรับใช้ออกมาให้หมดแล้ว ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ”
วินาทีนั้น ทาเลียรู้สึกเหมือนถูกอ่านใจออกจนหน้าแดงซ่าน
เธอขึ้นเสียงกลบเกลื่อน
“ใครกังวลกัน!”
พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินหนีทันที แต่ไทรรอนก็รีบก้าวตามมาติดๆ
“เดินคนเดียวไม่ได้นะครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งที่ห้องเอง”
“ไม่จำเป็น”
“จำเป็นครับ” ไทรรอนตอบอย่างเด็ดขาด “ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่านแกรนด์ดัชเชส ความรับผิดชอบจะตกอยู่ที่พวกเราทุกคน เชิญครับ”
เขาคว้าข้อศอกเธอไว้อย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
ทาเลียสะบัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณ
“ก็บอกว่าไม่ต้องการไง!”
อาการตอบโต้อย่างรุนแรงทำให้ไทรรอนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ
ทาเลียเมินเขาแล้วรีบก้าวเดินหนีเหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างไปตามทางเดิม
เมื่อก้าวขึ้นบันไดท่ามกลางแสงไฟสลัว กล้ามเนื้อต้นขาและน่องก็เริ่มเกิดอาการตะคริวรุนแรง
ดูเหมือนวันนี้เธอจะใช้งานขาหนักเกินไปจริงๆ แม้จะดึกแล้วแต่เธอคิดว่าอาจจะต้องตามนักเวทรักษามาช่วยใช้เวทมนตร์บรรเทาอาการเสียหน่อย
เธอใช้กำปั้นทุบต้นขาที่สั่นระริกเบาๆ พลางเดินไปตามระเบียงยาว ทันใดนั้นเธอก็หยุดกะทัดหันเมื่อได้ยินเสียงครางประหลาด เธอหันไปมองทิศทางของเสียงและเห็นเงาร่างลางๆ สองร่างที่ทาบทับกันอยู่สุดทางเดิน
ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่านั่นคือชายหญิงที่กำลังนัวเนียกันอยู่จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน อาหารที่เพิ่งฝืนทานเข้าไปทำท่าจะขย้อนออกมาทันที
เธอพยายามสะกดอาการคลื่นไส้และจะถอยหลังกลับ
ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของเธอก็ไปประสานเข้ากับเด็กหนุ่มที่กำลังจมดิ่งอยู่กับรสจูบอันเร่าร้อนของหญิงรับใช้ร่างอวบ
ทาเลียเผลอกลั้นหายใจด้วยความช็อก
คนที่กำลังทำเรื่องบัดสีอยู่ตรงระเบียงไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นน้องชายของบาร์คัสนั่นเอง
ทาเลียยืนเซถอยหลังพลางพยายามจะหมุนตัวหนี แต่เธอก็เสียหลักจนล้มพับลงกับพื้นดังปึก
แรงกระแทกส่งผลให้ความเจ็บปวดแล่นริ้วตั้งแต่หัวเข่าไปจนถึงสะโพกและแผ่นหลัง เธอเผลอส่งเสียงร้องไห้ออกมาพร้อมกับเสียงอุทานที่แผ่วเบา
“พี่สะใภ้!”
เมื่อเห็นดังนั้น ลูกัสก็รีบผลักหญิงรับใช้ออกแล้ววิ่งตรงเข้ามาหาเธอทันที
ทาเลียสะบัดมือที่เขาพยายามจะเข้ามาพยุงออกอย่างรุนแรง
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”
ลูกัสชะงักไปและก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย็นเยือกรุจน้ำแข็งพลางพยายามพยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
เธอใช้มือข้างหนึ่งยันกำแพงแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างยากลำบาก ในขณะที่ลูกัสซึ่งยืนนิ่งอยู่บ่นพึมพำออกมาอย่างรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“ที่โกรธเนี่ยเพราะเรื่องเมื่อกี้เหรอ? ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อนนะ ยัยนั่นบอกว่าจะพาไปหา ‘ประสบการณ์ดีๆ’ ผมก็เลยแค่ตามน้ำไปเท่านั้นเอง”
คำแก้ตัวพล่อยๆ นั่นฟังแล้วชวนให้รู้สึกหูหนวกจริงๆ
ทาเลียส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจใส่เขา
“ใครพูดอะไรล่ะ? ทำไมชอบพล่ามเรื่องที่คนเขาไม่อยากฟังมาทำหูคนอื่นสกปรกอยู่ได้?”
ใบหน้าของลูกัสแดงก่ำด้วยความโกรธ
เขาขบกรามแน่นพลางถลึงตาใส่เธออย่างดุดัน
“แค่จูบนิดจูบหน่อยทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ทีตังเองยังทำเรื่องที่ ‘ลึกซึ้ง’ กว่านี้กับพี่ชายฉันทุกคืนเลยไม่ใช่หรือไง...”
ทาเลียเหวี่ยงมือออกไปเหมือนฟาดแส้
ทว่าลูกัสที่เดาทางออกอยู่แล้วรีบคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันควัน
“เหอะ! คิดว่าฉันจะยอมโดนตบฝ่ายเดียวไปตลอดหรือไง? ถ้ากล้าลงมืออีกครั้งล่ะก็ ฉันไม่ทนแน่...!”
เด็กหนุ่มที่กดเสียงต่ำข่มขู่จู่ๆ ก็เงียบเสียงลง เมื่อเขาสังเกตเห็นใบหน้าของเธอที่แดงก่ำราวกับมีไฟลุกโชน
เขากะพริบตาปริบๆ พลางบ่นพึมพำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
“หรือว่า... พวกพี่ทั้งสองคนยัง ‘ไม่ได้ทำอะไร’ กันจริงๆ ... อั่ก!”
ลูกัสคนเดิมที่เคยโอหังถึงกับหลังเดาะเมื่อถูกเตะเข้าที่หน้าแข้งเต็มแรง
ทาเลียรัวหมัดใส่แผ่นหลังของเขาอย่างไร้ความปรานี
ลูกัสที่ถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัวรีบทุ่มเธอเข้าที่กำแพง
“โธ่เว้ย! เพราะอารมณ์ร้ายแบบนี้ไงพี่ชายฉันถึงยังไม่ยอมแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บน่ะ!”
ดูเหมือนเขาจะโกรธจนฟิวส์ขาดแล้ว เด็กหนุ่มคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกมีดกรีดที่หัวไหล่
เด็กหนุ่มที่จ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตาที่ลุกเป็นไฟเอ่ยเสริมอย่างใจร้าย
“หรือว่าพี่ชายฉันยังลืมคู่หมั้นเก่าไม่ได้กันแน่? ความทรงจำที่เคยทำกับผู้หญิงคนนั้นมันคงดีมากจนเขารู้สึก... กับเธอไม่ลงสินะ”
เธอไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียวอีกต่อไปแล้ว
ทาเลียใช้เล็บที่เริ่มไว้ยาวขึ้นมาใหม่ในช่วงไม่กี่วันมานี้จิกลงบนริมฝีปากที่กำลังพล่ามไม่หยุดนั่นทันที
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับที่ลูกัสคว้าแขนเธอไว้
ร่างกายที่สมส่วนของเด็กหนุ่มที่กำลังตกใจกับพฤติกรรมที่บ้าคลั่งของเธอหงายหลังล้มลง
ทาเลียขึ้นคร่อมบนตัวเขาทันทีแล้วพยายามง้างปากที่สกปรกราวกับส้วมนั้นออกเพื่อจะดึงลิ้นลื่นๆ ของเขาออกมา ใบหน้าที่ถูกแดดเผาของเด็กหนุ่มแดงก่ำจนแทบจะระเบิดออกมา
ทาเลียเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ก่อนจะระเบิดอารมณ์ใส่ลูกัสที่พูดจาหยาบคายจนถึงขั้นขึ้นคร่อมตัวเขาเพื่อสั่งสอน
กำลังโหลดความเห็น...