เขาบิดศีรษะหนีพลางบีบข้อมือของเธอไว้แน่น
ทาเลียพยายามกัดฟันยันตัวไว้สุดแรงพร้อมกับจิกเล็บลงบนก้อนเนื้อที่หยุ่นมือ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำบัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างน่ากลัว
เขาดิ้นรนไปมาพลางส่งเสียงสำลักและร้องแปลกๆ ในลำคอ ทว่าเธอไม่ใส่ใจ กลับเพิ่มแรงบีบที่นิ้วมือราวกับจะบดขยี้ลิ้นของเขาให้แหลกคามือ
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมคมก็ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังก้องไปทั่ว ก่อนที่ใครบางคนจะพุ่งเข้ามาคว้าไหล่ของเธอไว้
ทาเลียแผดเสียงตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว
“ปล่อยนะ! ฉันจะกระชากลิ้นมันออกมา จะได้ไม่ต้องมาพ่นเรื่องน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง!”
“ตะ-ตายแล้ว! ใครก็ได้ช่วยห้ามที!”
เสียงแหลมสูงดังระงมไปทั่วบริเวณ
ทาเลียไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เธอรวบกรามของลูกัสไว้แน่นแล้วไสนิ้วเข้าไปในปากเขาให้ลึกยิ่งกว่าเดิม
ในจังหวะที่เธอกำลังจะฝังเล็บลงบนโคนลิ้นนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงแรงกดมหาศาลที่ช่วงเอว ก่อนที่ร่างกายจะลอยหวือขึ้นเหนือพื้น
ทาเลียหอบหายใจรัวพลางหันกลับไปมอง บาร์คัสที่อุ้มเธอขึ้นมาเหมือนสัมภาระกำลังส่งสายตาที่เย็นเฉียบดุจเกล็ดน้ำค้างแข็งมาให้
“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
เขาถามพลางมองสลับระหว่างเธอกับลูกัส ราวกับพยายามจะทำความเข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า
เมื่อนั้น ลูกัสซึ่งล้มลงไปนั่งแหมะอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก็พลันดีดตัวลุกขึ้นยืน
“ยะ-ยัยนั่น... เมื่อกี้พยายามจะกระชากลิ้นผม! ดูนี่สิ!”
ลูกัสแผดเสียงฟ้องพลางชี้หน้าเธอ และแลบลิ้นที่มีรอยแผลเป็นทางยาวออกมาให้ดู
ทาเลียเบ่งเส้นเลือดที่ลำคอตะโกนใส่
“เอาลิ้นเน่าๆ ของนายมานี่! ฉันจะถอนออกมาให้ถึงรากเลย!”
เด็กหนุ่มสะดุ้งตัวโยนและก้าวถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว
“หะ-เห็นไหม? ยัยนี่มันบ้าไปแล้ว! สติไม่ดีชัดๆ! ทิ้งองค์หญิงหนึ่งมาแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง? ตอนนี้แหละ รีบไปยื่นเรื่องขอให้การสมรสเป็นโมฆะเดี๋ยวนี้เลย...!”
“ลูกัส ราเอดโก เชียคาน”
น้ำเสียงทุ้มต่ำปนเสียงถอนหายใจดังกดทับบรรยากาศในโถงทางเดินจนหนักอึ้ง
ไม่เพียงแต่ลูกัสเท่านั้น แม้แต่ทาเลียที่กำลังคลุ้มคลั่งก็พลันแข็งทื่อไปตามๆ กัน
บาร์คัสสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงเรียบ
“นายพูดอะไรกับภรรยาของฉัน?”
“ผมก็แค่...”
ลูกัสอึกอักทำหน้าไม่ถูกพลางลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน
บาร์คัสจ้องมองลงไปด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด
“ดูท่าจะเป็นคำพูดที่พูดต่อหน้าฉันไม่ได้สินะ”
ใบหน้าของลูกัสพลันซีดเผือดลงทันควัน
เด็กหนุ่มกลอกตาไปมาด้วยความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมพลางบ่นอุบอิบ
“ไม่สิ... ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่ปกติคนเขาทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ...”
ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาอาฆาต สายตาคมปลาบดุจใบมีดของบาร์คัสก็ตวัดกลับมาที่เธอ
ทาเลียสะดุ้งจนไหล่เกร็ง
เขาเค้นถาม ราวกับเป็นผู้พิพากษาในศาล
“ท่านหญิงจะช่วยอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผมฟังได้ไหมครับ?”
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้น
เมื่อนึกถึงคำพูดถ่อยๆ ที่น้องชายของเขาพ่นออกมา ร่องรอยของความโกรธก็ทำให้ร่างกายของเธอก็สั่นเทิ้ม
จะให้เธอพ่นคำพูดเน่าหนอนพวกนั้นออกมาจากปากตัวเองอีกครั้งงั้นเหรอ?
เธอเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาว่า
“ขอตายซะยังจะดีกว่า”
ดวงตาของบาร์คัสหรี่ลง
เขาผ่อนลมหายใจยาวราวกับพยายามรวบรวมความอดทน ก่อนจะเสริมต่ออย่างแข็งกร้าว
“คุณต้องบอกเหตุผลมา ผมถึงจะสามารถลงโทษได้อย่างเหมาะสม”
ใบหน้าของลูกัสบิดเบี้ยว เขามีสีหน้าขุ่นเคืองราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
ทาเลียที่จ้องมองใบหน้านั้นราวกับอยากจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ เริ่มดิ้นรนขยับตัว
“ไม่ต้องวุ่นวาย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”
“.....”
“ไม่ได้ยินหรือไงว่าให้ปล่อย!”
ในที่สุดเขาก็ยอมวางเธอลงบนพื้น
ทาเลียพยายามยืนหยัดด้วยขาที่สั่นเทาและกวาดสายตามองกลุ่มคนที่มายืนมุงดูตรงโถงทางเดิน
ใบหน้าของคนที่เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงต่างมองมาที่พวกเขาอย่างสงสัย ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาในอก
หลังจากส่งสายตาอาฆาตไปทั่วทุกทิศทาง ทาเลียก็หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องนอน ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวกลับรู้สึกไกลปืนเที่ยง เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างยากลำบากแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงทันที
ไม่นานนัก บาร์คัสก็เดินตามเธอเข้ามา
ทาเลียซุกหน้าลงกับหมอนและทำเป็นเมินเฉยต่อตัวตนของเขา หากไม่ทำเช่นนั้น เธอเกรงว่าจะโผนเข้าหาเขาแล้วเค้นถามอย่างบ้าคลั่งเหมือนที่ทำกับลูกัส
สิ่งที่น้องชายนายพูดมันจริงเหรอ? นายทำเรื่องแบบนั้นกับไอล่าจริงๆ เหรอ?
“ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน”
เตียงด้านหนึ่งยุบตัวลงพร้อมกับเงาสีเข้มที่ทาบทับลงบนศีรษะ
ทาเลียเกร็งกระดูกสันหลังจนแน่น
สัมผัสที่ค่อนข้างหยาบกระด้างโอบล้อมไหล่ของเธอไว้ ก่อนที่ร่างกายจะถูกบังคับให้พลิกกลับมา ทัศนวิสัยที่พร่าเลือนด้วยน้ำตาถูกบดบังด้วยใบหน้าที่คมกริบดุจใบมีด
เขาเค้นถามอย่างหนักหน่วง
“อธิบายมาให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น”
“จะให้พูดอะไรอีก”
ทาเลียตอกกลับอย่างเกรี้ยวกราด
“นายก็เห็นหมดแล้วนี่ ฉันพยายามจะกระชากลิ้นน้องชายนายแต่โดนนายขัดขวางจนล้มเหลว ยังต้องการคำอธิบายอะไรมากกว่านี้อีกล่ะ?”
“ทำไมถึงทำเรื่องแบบนั้น?”
“ก็เพราะฉันอยากทำไงล่ะ”
ความอดทนต่อการโต้เถียงที่ไร้เดียงสาดูเหมือนจะสิ้นสุดลง ดวงตาของบาร์คัสพลันเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง
เขาบีบคางของเธอไว้และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและข่มขวัญ
“คิดจะทำตัวเป็นเด็กไปถึงเมื่อไหร่กัน?”
ใบหน้าของทาเลียบิดเบี้ยว
คนที่ล้ำเส้นก่อนคือ ลูกัส ราเอดโก เชียคาน ต่างหาก แล้วทำไมเธอถึงต้องมาเป็นฝ่ายถูกตำหนิด้วยล่ะ
ทาเลียสะบัดมือเขาออกและตอกกลับอย่างเผ็ดร้อน
“ฉันก็แค่แก้แค้นในสิ่งที่ฉันโดนดูถูกมาก็เท่านั้น ถ้าจะโทษก็ไปโทษพ่อของนายเถอะที่สั่งสอนลูกออกมาได้สำมะเลเทเมาแบบนั้น!”
เขาใช้นิ้วมือกดขมับราวกับกำลังปวดศีรษะอย่างหนัก
“การแก้แค้นเขาทำผ่านตัวแทน ไม่ใช่พุ่งเข้าใส่เองเหมือนพวกอันธพาลอายุสิบขวบแบบนี้”
“แล้วใครล่ะที่จะมาเป็นตัวแทนให้ฉัน? นายเหรอ? นายจะยอมตัดหัวน้องชายตัวเองเพื่อฉันหรือไง?”
ทาเลียแค่นหัวเราะเยาะ
“ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวนายเลย ใครหน้าไหนที่มาโจมตีฉัน ฉันก็จะล้างแค้นด้วยกำลังของฉันเอง”
แววตาของเขายิ่งเย็นเยียบหนักกว่าเดิม
“นี่คิดจะขึ้นไปคร่อมผู้ชายแล้วเปิดฉากหมากัดกันอีกหรือไง?”
“ฉันทำได้แน่ ไม่ต้องห่วง”
ทาเลียส่งสายตาที่เป็นศัตรูเข้าใส่
“ถ้าไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น ก็อย่าให้น้องชายนายมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก ถ้าไอ้เด็กนั่นบังอาจมาป้วนเปี้ยนต่อหน้าฉันอีกครั้งละก็ คราวนี้นายเตรียมเก็บศพมันได้เลย”
รอยแยกขมวดปมระหว่างคิ้วของเขาเข้มขึ้น
เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่มองเธอราวกับเป็นตัวปัญหาสุดแสนรำคาญ ปลายนิ้วของเธอก็เริ่มรู้สึกคันยุบยิบ
ทาเลียสะกดกลั้นความปรารถนาที่จะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าเขาไว้ แล้วมุดหนีไปอยู่ที่มุมเตียงและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้
เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของบาร์คัสที่ลุกขึ้นยืน ไม่นานนักเสียงประตูก็ปิดลง ตามมาด้วยความเงียบเชียบอันเหน็บหนาวที่เข้าปกคลุมห้อง
ทาเลียค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาสำรวจรอบห้องที่ว่างเปล่า
เมื่อมั่นใจว่าอยู่ตัวคนเดียวแล้ว หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก
เธอกัดริมฝีปากเพื่อสะกดเสียงร้องไห้ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น
จนกระทิ่งเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ทาเลียลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวและสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงกระทบกันของขวดแก้ว
บาร์คัสกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขากำลังจัดเรียงขวดยาบนชั้นวาง ในขณะที่เธอเฝ้ามองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย สายตาที่เรียบเฉยก็ปรายมองข้ามไหล่มาที่เธอ
“ฉันได้ยินเสียงเธอครางตลอด เลยไปรับยาแก้ปวดมาให้ ทานเสร็จแล้วก็นอนพักซะ”
ท่าทีที่สงบนิ่งราวกับไม่มีเรื่องบาดหมางเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแน่นในอก
ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงสันจมูก
“ไม่เอา”
เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ท่าทางที่เขาเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว
ผู้ชายคนนี้เองก็กำลังอดกลั้นความโกรธอยู่เหมือนกันสินะ
ทาเลียลอบสังเกตใบหน้าของเขาภายใต้แสงไฟ ใบหน้าที่ดูซีดจางไปทุกส่วนกลับมีเพียงริมฝีปากที่ขึ้นสีชัดเจนแต่บัดนี้กลับเม้มแน่นจนดูเย็นชา เธอเฝ้ามองอยู่นิ่งๆ ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงที่แฝงด้วยการดูหมิ่นของลูกัสจะดังกังวานขึ้นในหัวอีกครั้ง:
บางทีพี่ชายของฉันน่ะ อาจจะยังลืมคู่หมั้นคนเก่าไม่ได้หรือเปล่านะ?
ทาเลียกัดริมฝีปากแน่น ทันใดนั้น คำพูดที่ไม่คาดคิดก็พลันหลุดออกจากปากเธอโดยไม่ทันตั้งตัว
“ถ้าป้อนด้วยปาก... ฉันจะยอมทานก็ได้”
บาร์คัสที่กำลังวางขวดยาลงบนชั้นชะงักไปทันที และหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และนั่นทำให้เธอรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่าตนเองเพิ่งพูดอะไรที่แสนบ้าบิ่นออกไป
ทาเลียสั่งสอนลูกัสอย่างรุนแรงจนเกิดความโกลาหล ต่อมาเมื่อบาร์คัสจะให้เธอกินยา เธอเผลอพูดออกไปว่าถ้าป้อนด้วยปากจะยอมกิน
กำลังโหลดความเห็น...