คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 97 · คำขอที่บ้าบิ่น

ตอน 97
คำขอที่บ้าบิ่น

เขาบิดศีรษะหนีพลางบีบข้อมือของเธอไว้แน่น

ทาเลียพยายามกัดฟันยันตัวไว้สุดแรงพร้อมกับจิกเล็บลงบนก้อนเนื้อที่หยุ่นมือ ใบหน้าที่เคยแดงก่ำบัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างน่ากลัว

เขาดิ้นรนไปมาพลางส่งเสียงสำลักและร้องแปลกๆ ในลำคอ ทว่าเธอไม่ใส่ใจ กลับเพิ่มแรงบีบที่นิ้วมือราวกับจะบดขยี้ลิ้นของเขาให้แหลกคามือ

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมคมก็ดังมาจากที่ไหนสักแห่ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังก้องไปทั่ว ก่อนที่ใครบางคนจะพุ่งเข้ามาคว้าไหล่ของเธอไว้

ทาเลียแผดเสียงตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว

“ปล่อยนะ! ฉันจะกระชากลิ้นมันออกมา จะได้ไม่ต้องมาพ่นเรื่องน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้ได้อีกเป็นครั้งที่สอง!”

“ตะ-ตายแล้ว! ใครก็ได้ช่วยห้ามที!”

เสียงแหลมสูงดังระงมไปทั่วบริเวณ

ทาเลียไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เธอรวบกรามของลูกัสไว้แน่นแล้วไสนิ้วเข้าไปในปากเขาให้ลึกยิ่งกว่าเดิม

ในจังหวะที่เธอกำลังจะฝังเล็บลงบนโคนลิ้นนั้นเอง เธอก็รู้สึกถึงแรงกดมหาศาลที่ช่วงเอว ก่อนที่ร่างกายจะลอยหวือขึ้นเหนือพื้น

ทาเลียหอบหายใจรัวพลางหันกลับไปมอง บาร์คัสที่อุ้มเธอขึ้นมาเหมือนสัมภาระกำลังส่งสายตาที่เย็นเฉียบดุจเกล็ดน้ำค้างแข็งมาให้

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เขาถามพลางมองสลับระหว่างเธอกับลูกัส ราวกับพยายามจะทำความเข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า

เมื่อนั้น ลูกัสซึ่งล้มลงไปนั่งแหมะอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ก็พลันดีดตัวลุกขึ้นยืน

“ยะ-ยัยนั่น... เมื่อกี้พยายามจะกระชากลิ้นผม! ดูนี่สิ!”

ลูกัสแผดเสียงฟ้องพลางชี้หน้าเธอ และแลบลิ้นที่มีรอยแผลเป็นทางยาวออกมาให้ดู

ทาเลียเบ่งเส้นเลือดที่ลำคอตะโกนใส่

“เอาลิ้นเน่าๆ ของนายมานี่! ฉันจะถอนออกมาให้ถึงรากเลย!”

เด็กหนุ่มสะดุ้งตัวโยนและก้าวถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว

“หะ-เห็นไหม? ยัยนี่มันบ้าไปแล้ว! สติไม่ดีชัดๆ! ทิ้งองค์หญิงหนึ่งมาแต่งงานกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง? ตอนนี้แหละ รีบไปยื่นเรื่องขอให้การสมรสเป็นโมฆะเดี๋ยวนี้เลย...!”

“ลูกัส ราเอดโก เชียคาน”

น้ำเสียงทุ้มต่ำปนเสียงถอนหายใจดังกดทับบรรยากาศในโถงทางเดินจนหนักอึ้ง

ไม่เพียงแต่ลูกัสเท่านั้น แม้แต่ทาเลียที่กำลังคลุ้มคลั่งก็พลันแข็งทื่อไปตามๆ กัน

บาร์คัสสูดลมหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยเสียงเรียบ

“นายพูดอะไรกับภรรยาของฉัน?”

“ผมก็แค่...”

ลูกัสอึกอักทำหน้าไม่ถูกพลางลดเสียงลงจนแทบไม่ได้ยิน

บาร์คัสจ้องมองลงไปด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ดูท่าจะเป็นคำพูดที่พูดต่อหน้าฉันไม่ได้สินะ”

ใบหน้าของลูกัสพลันซีดเผือดลงทันควัน

เด็กหนุ่มกลอกตาไปมาด้วยความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมพลางบ่นอุบอิบ

“ไม่สิ... ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่ปกติคนเขาทำกันถึงขนาดนี้เลยเหรอ...”

ในขณะที่เธอกำลังจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาอาฆาต สายตาคมปลาบดุจใบมีดของบาร์คัสก็ตวัดกลับมาที่เธอ

ทาเลียสะดุ้งจนไหล่เกร็ง

เขาเค้นถาม ราวกับเป็นผู้พิพากษาในศาล

“ท่านหญิงจะช่วยอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผมฟังได้ไหมครับ?”

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้น

เมื่อนึกถึงคำพูดถ่อยๆ ที่น้องชายของเขาพ่นออกมา ร่องรอยของความโกรธก็ทำให้ร่างกายของเธอก็สั่นเทิ้ม

จะให้เธอพ่นคำพูดเน่าหนอนพวกนั้นออกมาจากปากตัวเองอีกครั้งงั้นเหรอ?

เธอเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาว่า

“ขอตายซะยังจะดีกว่า”

ดวงตาของบาร์คัสหรี่ลง

เขาผ่อนลมหายใจยาวราวกับพยายามรวบรวมความอดทน ก่อนจะเสริมต่ออย่างแข็งกร้าว

“คุณต้องบอกเหตุผลมา ผมถึงจะสามารถลงโทษได้อย่างเหมาะสม”

ใบหน้าของลูกัสบิดเบี้ยว เขามีสีหน้าขุ่นเคืองราวกับตัวเองเป็นฝ่ายถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม

ทาเลียที่จ้องมองใบหน้านั้นราวกับอยากจะฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ เริ่มดิ้นรนขยับตัว

“ไม่ต้องวุ่นวาย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้”

“.....”

“ไม่ได้ยินหรือไงว่าให้ปล่อย!”

ในที่สุดเขาก็ยอมวางเธอลงบนพื้น

ทาเลียพยายามยืนหยัดด้วยขาที่สั่นเทาและกวาดสายตามองกลุ่มคนที่มายืนมุงดูตรงโถงทางเดิน

ใบหน้าของคนที่เพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงต่างมองมาที่พวกเขาอย่างสงสัย ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาในอก

หลังจากส่งสายตาอาฆาตไปทั่วทุกทิศทาง ทาเลียก็หันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังห้องนอน ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวกลับรู้สึกไกลปืนเที่ยง เธอเปิดประตูเข้าไปอย่างยากลำบากแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงทันที

ไม่นานนัก บาร์คัสก็เดินตามเธอเข้ามา

ทาเลียซุกหน้าลงกับหมอนและทำเป็นเมินเฉยต่อตัวตนของเขา หากไม่ทำเช่นนั้น เธอเกรงว่าจะโผนเข้าหาเขาแล้วเค้นถามอย่างบ้าคลั่งเหมือนที่ทำกับลูกัส

สิ่งที่น้องชายนายพูดมันจริงเหรอ? นายทำเรื่องแบบนั้นกับไอล่าจริงๆ เหรอ?

“ทาเลีย โรเอ็ม เชียคาน”

เตียงด้านหนึ่งยุบตัวลงพร้อมกับเงาสีเข้มที่ทาบทับลงบนศีรษะ

ทาเลียเกร็งกระดูกสันหลังจนแน่น

สัมผัสที่ค่อนข้างหยาบกระด้างโอบล้อมไหล่ของเธอไว้ ก่อนที่ร่างกายจะถูกบังคับให้พลิกกลับมา ทัศนวิสัยที่พร่าเลือนด้วยน้ำตาถูกบดบังด้วยใบหน้าที่คมกริบดุจใบมีด

เขาเค้นถามอย่างหนักหน่วง

“อธิบายมาให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น”

“จะให้พูดอะไรอีก”

ทาเลียตอกกลับอย่างเกรี้ยวกราด

“นายก็เห็นหมดแล้วนี่ ฉันพยายามจะกระชากลิ้นน้องชายนายแต่โดนนายขัดขวางจนล้มเหลว ยังต้องการคำอธิบายอะไรมากกว่านี้อีกล่ะ?”

“ทำไมถึงทำเรื่องแบบนั้น?”

“ก็เพราะฉันอยากทำไงล่ะ”

ความอดทนต่อการโต้เถียงที่ไร้เดียงสาดูเหมือนจะสิ้นสุดลง ดวงตาของบาร์คัสพลันเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง

เขาบีบคางของเธอไว้และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและข่มขวัญ

“คิดจะทำตัวเป็นเด็กไปถึงเมื่อไหร่กัน?”

ใบหน้าของทาเลียบิดเบี้ยว

คนที่ล้ำเส้นก่อนคือ ลูกัส ราเอดโก เชียคาน ต่างหาก แล้วทำไมเธอถึงต้องมาเป็นฝ่ายถูกตำหนิด้วยล่ะ

ทาเลียสะบัดมือเขาออกและตอกกลับอย่างเผ็ดร้อน

“ฉันก็แค่แก้แค้นในสิ่งที่ฉันโดนดูถูกมาก็เท่านั้น ถ้าจะโทษก็ไปโทษพ่อของนายเถอะที่สั่งสอนลูกออกมาได้สำมะเลเทเมาแบบนั้น!”

เขาใช้นิ้วมือกดขมับราวกับกำลังปวดศีรษะอย่างหนัก

“การแก้แค้นเขาทำผ่านตัวแทน ไม่ใช่พุ่งเข้าใส่เองเหมือนพวกอันธพาลอายุสิบขวบแบบนี้”

“แล้วใครล่ะที่จะมาเป็นตัวแทนให้ฉัน? นายเหรอ? นายจะยอมตัดหัวน้องชายตัวเองเพื่อฉันหรือไง?”

ทาเลียแค่นหัวเราะเยาะ

“ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวนายเลย ใครหน้าไหนที่มาโจมตีฉัน ฉันก็จะล้างแค้นด้วยกำลังของฉันเอง”

แววตาของเขายิ่งเย็นเยียบหนักกว่าเดิม

“นี่คิดจะขึ้นไปคร่อมผู้ชายแล้วเปิดฉากหมากัดกันอีกหรือไง?”

“ฉันทำได้แน่ ไม่ต้องห่วง”

ทาเลียส่งสายตาที่เป็นศัตรูเข้าใส่

“ถ้าไม่อยากเห็นภาพแบบนั้น ก็อย่าให้น้องชายนายมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก ถ้าไอ้เด็กนั่นบังอาจมาป้วนเปี้ยนต่อหน้าฉันอีกครั้งละก็ คราวนี้นายเตรียมเก็บศพมันได้เลย”

รอยแยกขมวดปมระหว่างคิ้วของเขาเข้มขึ้น

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่มองเธอราวกับเป็นตัวปัญหาสุดแสนรำคาญ ปลายนิ้วของเธอก็เริ่มรู้สึกคันยุบยิบ

ทาเลียสะกดกลั้นความปรารถนาที่จะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าเขาไว้ แล้วมุดหนีไปอยู่ที่มุมเตียงและดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้

เธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของบาร์คัสที่ลุกขึ้นยืน ไม่นานนักเสียงประตูก็ปิดลง ตามมาด้วยความเงียบเชียบอันเหน็บหนาวที่เข้าปกคลุมห้อง

ทาเลียค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาสำรวจรอบห้องที่ว่างเปล่า

เมื่อมั่นใจว่าอยู่ตัวคนเดียวแล้ว หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ก็พรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก

เธอกัดริมฝีปากเพื่อสะกดเสียงร้องไห้ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

จนกระทิ่งเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ทาเลียลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวและสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงกระทบกันของขวดแก้ว

บาร์คัสกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขากำลังจัดเรียงขวดยาบนชั้นวาง ในขณะที่เธอเฝ้ามองภาพนั้นอย่างเหม่อลอย สายตาที่เรียบเฉยก็ปรายมองข้ามไหล่มาที่เธอ

“ฉันได้ยินเสียงเธอครางตลอด เลยไปรับยาแก้ปวดมาให้ ทานเสร็จแล้วก็นอนพักซะ”

ท่าทีที่สงบนิ่งราวกับไม่มีเรื่องบาดหมางเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดแน่นในอก

ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดจนถึงสันจมูก

“ไม่เอา”

เสียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ท่าทางที่เขาเสยผมขึ้นอย่างลวกๆ บ่งบอกถึงอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัว

ผู้ชายคนนี้เองก็กำลังอดกลั้นความโกรธอยู่เหมือนกันสินะ

ทาเลียลอบสังเกตใบหน้าของเขาภายใต้แสงไฟ ใบหน้าที่ดูซีดจางไปทุกส่วนกลับมีเพียงริมฝีปากที่ขึ้นสีชัดเจนแต่บัดนี้กลับเม้มแน่นจนดูเย็นชา เธอเฝ้ามองอยู่นิ่งๆ ครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงที่แฝงด้วยการดูหมิ่นของลูกัสจะดังกังวานขึ้นในหัวอีกครั้ง:

บางทีพี่ชายของฉันน่ะ อาจจะยังลืมคู่หมั้นคนเก่าไม่ได้หรือเปล่านะ?

ทาเลียกัดริมฝีปากแน่น ทันใดนั้น คำพูดที่ไม่คาดคิดก็พลันหลุดออกจากปากเธอโดยไม่ทันตั้งตัว

“ถ้าป้อนด้วยปาก... ฉันจะยอมทานก็ได้”

บาร์คัสที่กำลังวางขวดยาลงบนชั้นชะงักไปทันที และหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และนั่นทำให้เธอรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่าตนเองเพิ่งพูดอะไรที่แสนบ้าบิ่นออกไป

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 97

สรุปตอน 97

ทาเลียสั่งสอนลูกัสอย่างรุนแรงจนเกิดความโกลาหล ต่อมาเมื่อบาร์คัสจะให้เธอกินยา เธอเผลอพูดออกไปว่าถ้าป้อนด้วยปากจะยอมกิน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 98 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 96กลับหน้าเรื่อง
ตอน 96ตอน 98