คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 98 · ภรรยาที่ยอดเยี่ยม

ตอน 98
ภรรยาที่ยอดเยี่ยม

ความหนาวเยือกแล่นพล่านไปตามแนวสันหลัง

ทาเลียพยายามหลบสายตาเพื่อปกปิดความตื่นตระหนก เธอเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงโพล่งคำพูดเช่นนั้นออกไป

หัวใจเต้นโครมครามรุนแรงราวกีบว่าจะระเบิดออกมาในพริบตา ความคิดที่ว่าเขาอาจได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวนี้ทำให้เธอขนลุกชันไปทั้งตัว

ท่ามกลางความตระหนกที่ทำให้สติปั่นป่วน ทาเลียเริ่มพ่นคำพูดอะไรก็ได้ออกมาเพื่อกลบเกลื่อน

“แค่คิดก็สยองแล้วใช่ไหมล่ะ? เพราะฉะนั้นเลิกเอาไอ้ยาเฮงซวยนี่มาจ่อปากฉันสักที ที่พูดไปน่ะ... เพื่อจะบอกว่าฉันเกลียดมันขนาดไหนต่างหาก...”

คำพูดที่พ่นออกมาเพื่อปัดสวะกลับยิ่งเหมือนการเปิดเปลือยความในใจจนความร้อนลามไปถึงใบหู เธอใช้ลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากซ้ำๆ

เธอรู้สึกถึงร่องรอยของบาร์คัสที่ยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ข้างเตียง ทว่าเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

เขาคงกำลังทำสีหน้าเหลือเชื่ออยู่เป็นแน่ ผู้หญิงที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังอาละวาดราวกับถูกผีเข้า แต่ตอนนี้กลับมาพ่นเรื่องไร้สาระพรรค์นี้ออกมา เขาคงจะระอาใจจนสีหน้าเย็นชา หรือไม่ก็กำลังเหยียดยิ้มเย้ยหยันอยู่ก็ได้

เธอรีบพูดจาวกวนต่อประหนึ่งกำลังถูกบางอย่างไล่ล่า

“นายรู้ไหมว่ายานี่มันรสชาติห่วยแตกขนาดไหน? กินเข้าไปแล้วปวดไปถึงข้างในเลยนะ แต่เพราะนายมัวแต่บังคับ ฉันก็เลยพูดแบบนั้นออกไปเพื่อให้หยุด...”

“ทาเลีย”

สุ้มเสียงที่ดังขึ้นเหนือหน้าผากทำให้ทาเลียหยุดชะงัก

เมื่อค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาที่ดูเหมือนทะเลสาบในฤดูหนาวช่วงรุ่งสางก็เข้ามาเต็มกรอบสายตา

เขามองเธอด้วยแววตาเหมือนกำลังพยายามต่อจิ๊กซอว์ที่เข้ากันไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“ผมจะป้อนให้... มานี่สิ”

ทาเลียกะพริบตาปริบๆ อย่างโง่งม

เธอไม่อาจทำความเข้าใจสิ่งที่ได้ยินได้อย่างเต็มที่

เธอมองขวดยาในมือเขาด้วยสายตาที่สับสน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังริมฝีปากที่ดูเรียบเนียนคู่นั้น

จู่ๆ ความกระหายประหลาดก็ปะทุขึ้น

เธอเบือนหน้าหนีพลางจิกริมฝีปากที่แห้งกร้านของตนเอง

“ฉันก็แค่...”

แค่พูดเล่นน่ะ อย่าจริงจังนักเลย—ในวินาทีที่กำลังจะพูดเช่นนั้น เขาก็เปิดฝาขวดยาออก

ทาเลียสะดุ้งเงยหน้าขึ้น

ดวงตาโปร่งแสงที่เดาใจไม่ออกจ้องมองเธอราวกับจะยืนยันเจตจำนง มันเป็นดวงตาที่เหมือนจะมองทะลุเข้าไปในใจแต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนไม่ได้มองสิ่งใดเลย

เขาตรึงดวงตาที่นิ่งงันราวกับแร่ธาตุคู่นั้นไว้ที่เธอ ก่อนจะจรดขวดยาลงที่ริมฝีปากตนเอง

หัวใจของเธอเต้นกระตุก

หากเธอบอกให้เขาหยุดตอนนี้ อย่างน้อยเธอก็ยังรักษาเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีไว้ได้

มิใช่ศักดิ์ศรีนี้หรอกหรือที่เธอพยายามดิ้นรนรักษามันไว้แทบตายมาโดยตลอด

หากไร้ซึ่งสิ่งนี้ เธอก็จะไม่เหลืออะไรเลยจริงๆ

‘แต่ว่า...’

เธอมองเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก

ความทรงจำในวันที่ริมฝีปากของเขาสัมผัสเธอย้อนกลับเข้ามาในหัว หากการสละศักดิ์ศรีเพียงหยิบมือจะทำให้เธอได้ยืนยันความรู้สึกในคืนนั้นอีกครั้ง...

ทาเลียหลับตาลงแน่น

ทันใดนั้น มือใหญ่ที่มีข้อกระดูกเด่นชัดก็โอบรอบลำคอของเธอ

กลิ่นของน้ำ กลิ่นมิ้นต์ และกลิ่นของสายลมที่มักทำให้เธอกังวลอยู่เสมอพัดผ่านปลายจมูก ก่อนที่สัมผัสเปียกชื้นที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้ป่าจะประทับลงบนริมฝีปาก

ริมฝีปากคู่นี้... ครั้งหนึ่งเคยพ่นแต่คำพูดเชือดเฉือนที่ทำให้ปวดใจ ตอนเด็กๆ เธอเคยคิดว่าหากสัมผัสมันเข้าอาจรู้สึกเจ็บเหมือนถูกมีดบาดด้วยซ้ำ ทว่าริมฝีปากที่เคยใจร้ายคู่นั้นบัดนี้กำลังสั่นคลอนทุกโสตประสาทของเธอ

ทาเลียขยำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

เขาโน้มศีรษะเธอไปด้านหลังและบดเบียดริมฝีปากลงมาหนักหน่วงยิ่งขึ้น ทาเลียที่เคยเกร็งตัวทื่อจำต้องอ้าปากออกตามแรงกดที่ข้างแก้ม รสสัมผัสเข้มข้นของสมุนไพรไหลผ่านปลายลิ้นเข้าสู่ภายใน

เธอขมวดคิ้วกับรสขมปร่าที่ราวกับจะแผดเผาในช่องปากได้เพียงครู่เดียว ลิ้นที่นุ่มนวลก็แทรกผ่านรอยแยกเข้ามา

ความตกใจจากการรุกล้ำลึกที่เหมือนจะถึงลำคอทำให้เธอพยายามผลักอกเขาออก มวลเนื้อที่ชุ่มชื้นจึงยอมถอยห่างไปเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันได้เบาใจ เนื้อเยื่อที่อ่อนไหวภายในแก้มก็ถูกบดคลึงอีกครั้ง

สัมผัสที่ไม่คุ้นเคยทำให้ทาเลียหดคอหนี มวลเนื้ออุ่นชื้นเปลี่ยนทิศทางไปกดคลึงเพดานปากก่อนจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเธออย่างเหนียวหนืด หยาดน้ำใสเริ่มเอ่อล้นภายในปาก

รสขมของยาผสมปนเปกับน้ำลายของคนสองคนจนไหลซึมออกมาที่มุมปาก ทว่าก่อนที่จะทันรู้สึกอัปยศ ปลายลิ้นที่แหลมคมก็รุกรานลึกเข้าไปอีกครั้ง

ลำคอของเธอหดเกร็งและเริ่มดูดกลืนสัมผัสนั้นโดยสัญชาตญาณ สัญชาตญาณในการกลืนกินกลับกลายเป็นการกระทำที่แสนเย้ายวนอย่างน่าหวาดหวั่นในพริบตา

เธอสะท้านเยือกพลางเปล่งเสียงครางประหลาดที่หล่อนไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะออกจากปากตนเอง เสียงเปียกแฉะที่ซึมลึกไปถึงแก้วหูทำให้จิตใจพร่าเลือน

ทาเลียทนรับจังหวะที่รุนแรงขึ้นไม่ไหวจึงใช้กำปั้นทุบลงบนไหล่ที่แข็งแกร่งราวก้อนเหล็กของเขา

ในที่สุดริมฝีปากก็ถอนออก หยาดน้ำใสเชื่อมต่อกันเป็นเส้นบาง

เธอมองสิ่งนั้นด้วยดวงตาที่สั่นพร่าก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าที่แสนจะเรียบเฉยราวกำลังสังเกตปฏิกิริยาของเธอปรากฏแก่สายตา

ทันใดนั้น ความสับสนอย่างรุนแรงก็จู่โจม

หรือว่าการกระทำที่รัญจวนใจเมื่อครู่จะเป็นเพียงจินตนาการของเธอเอง? ความเยือกเย็นบนใบหน้าเขาทำให้เธอสงสัยเช่นนั้น ขณะที่เธอกำลังแข็งทื่อ บาร์คัสก็หยิบขวดยาขึ้นมาเขย่าเบาๆ

“ยา... ยังเหลืออยู่นะ”

น้ำเสียงทุ้มพร่าปนเสียงทุ้มต่ำเสียดแทงแก้วหู

ทาเลียเบิกตาโพลงก่อนจะรีบหลุบสายตาลงต่ำ เธอรู้สึกถึงชีพจรที่เต้นตุ้บอยู่ที่ขมับ เขาโน้มตัวลงมาใกล้ใบหูและเอ่ยขอศักดิ์ศรีจากเธออีกเศษเสี้ยวหนึ่ง

“ยานี่... จะเอายังไงดี”

ทาเลียจิกริมฝีปากที่บวมช้ำพลางมองดูเงาที่วูบไหวของเปลวไฟ

ท่ามกลางความเงียบที่สะกดลมหายใจ หลังจากลนลานอยู่ในใจอยู่นาน ในที่สุดเธอก็พยักหน้า ทว่าเขาไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับมา

หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ทาเลียจึงเค้นเสียงที่ตีบตันในลำคอออกมาอย่างยากลำบาก

“...ป้อนฉันสิ”

พริบตานั้นศีรษะของเธอก็ถูกเชิดไปด้านหลัง

ของเหลวเข้มข้นซึมซาบเข้าสู่ปากทันที เธอพยายามกลืนมันลงไปทีละอึก ความร้อนที่น่าอึดอัดไหลผ่านหลอดอาหารลงไป

ทว่ารสขมที่ทำให้ปวดร้าวนั้นกลับถูกชะล้างด้วยน้ำลายที่เหนียวหนืดในพริบตา

ทาเลียขยำเสื้อเชิ้ตของเขาพลางหอบหายใจรัว

มวลเนื้อที่ร้อนผ่าวแหวกว่ายอยู่ในพื้นที่แคบๆ อย่างไม่หยุดหย่อน แรงผลักดันที่หนักหน่วงทำให้แผ่นหลังที่ค่อยๆ ถอยร่นไปสัมผัสกับผ้าปูเตียงในที่สุด

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น เธออยากจะยันตัวลุกขึ้น แต่กลับไม่อาจหลุดพ้นจากเขาได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาที

บาร์คัสใช้มือข้างหนึ่งยันเตียงพลางโน้มกายลงมาบดเบียดริมฝีปากไม่หยุดหย่อน

ภายใต้ใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยเงามืด มีเพียงดวงตาสองข้างของเขาที่ส่องประกายวาววับ ราวกับเธอกำลังแช่อยู่ในเปลวเพลิงที่แสนเย็นเยือก สัมผัสทั้งหมดกำลังละลายหายไป ทว่าในอกกลับเหน็บหนาวด้วยความกังวล

“อ้าปาก... ให้กว้างกว่านี้หน่อย”

เสียงที่เปียกชื้นชโลมลงบนริมฝีปาก

ทาเลียช้อนสายตามองเขาด้วยความสั่นเทา ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากให้กว้างขึ้น

มวลเนื้อที่ร้อนผ่าวขูดผ่านลิ้นและรุกล้ำเข้าไปจนเกือบถึงโคนคำ สัมผัสนั้นแช่ค้างอยู่ครู่หนึ่งคล้ายกำลังสนุกกับการรับรู้แรงดูดกลืนที่สั่นกระตุกของเธอ ก่อนจะค่อยๆ ถอนออกอย่างเชื่องช้า

การกระทำที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำให้สติของเธอเลือนลาง

เมื่อเธอเบือนหน้าหนีเพื่อสูดอากาศที่แห้งขอด เขาก็คว้าหมับเข้าที่กลุ่มผม นิ้วมือเรียวยาวพันเกี่ยวเส้นผมและออกแรงดึงในระดับที่ห่วงหาแต่ไม่เจ็บ ทว่านั่นกลับให้ความรู้สึกที่เย้ายวนจนน่าขนลุก

“บาร์คัส...”

ในเสียงหอบหายใจที่พ่นออกมามีน้ำเสียงอ้อนวอนเจือปนอยู่

เธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังอ้อนวอนขอสิ่งใด เมื่อช้อนตามองด้วยแววตาที่คลอน้ำตา เธอก็เห็นแววตาของเขาที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย ฝ่ามือที่ค่อนข้างหยาบโลนลูบไล้ขึ้นมาตามลำคอที่ชุ่มเหงื่อ

ทันใดนั้น ความอยากรู้ที่แสนเจ็บปวดก็พุ่งขึ้นมา

เขาเคยสัมผัสแบบนี้กับคนอื่นไหม?

ภาพของเขาที่กำลังจูบกับไอล่าแวบเข้ามาในหัว

เขาคงเคยพานางขึ้นมาบนเตียง และบดจูบริมฝีปากแบบนี้เหมือนกันสินะ

เขาคงจะยอมตอบรับคำขอของนางเฉกเช่นที่ยอมทำให้เธอยามนี้

เพราะสำหรับเขาแล้ว... การกระทำเช่นนี้คงไม่มีความหมายใดๆ เลย

เหตุการณ์ที่เหมือนโลกทั้งใบจะพลิกกลับด้านสำหรับเธอ สำหรับเขาแล้วมันอาจไม่มีค่าอะไรเลยจริงๆ

“...ทำไมถึงร้องไห้?”

เขาผละออกจากริมฝีปากพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก

นิ้วหัวแม่มือที่มีรอยด้านลูบไล้ใต้ตา ทาเลียซ่อนดวงตาไว้ภายใต้แพขนตา

“...ฉันเหนื่อยแล้ว อยากนอนแล้ว”

บาร์คัสขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน เขากลับมามีท่าทางสงบนิ่งจนไม่อยากเชื่อว่านี่คือคนเดียวกับที่เพิ่งรุกล้ำในช่องปากเธออย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อครู่

เขาเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดออก ลมเย็นที่ชุ่มชื่นพัดเข้ามาขับไล่ไอร้อนที่อบอวลอยู่ในห้อง

ทาเลียจ้องมองแผ่นหลังของเขาที่จมอยู่ในความมืดนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวไปอีกทางแล้วหลับตาลง

สติของเธอเริ่มพร่าเลือน

พรุ่งนี้เมื่อตื่นขึ้นมา ฉันจะคิดว่าวันนี้เป็นเพียงความฝันอีกไหมนะ?

เธอครุ่นคิดเช่นนั้นก่อนจะจมดิ่งสู่ความไม่รู้สึกตัวในเวลาต่อมา

◆ ◆ ◆

“ฉันสั่งกำชับคนทุกคนให้ปิดปากเงียบสนิทแล้ว เหตุการณ์ที่ไม่เหมาะสมเมื่อคืนจะไม่มีทางแพร่งพรายออกไปแน่นอนครับ”

บาร์คัสที่กำลังตบไหล่ปลอบโยน 'โทกุ' ม้าที่กำลังสะบัดจมูกฟืดฟาด หันไปมองเจ้าเมืองแห่งดอร์คาเอน

ชายคนนั้นแสยะยิ้มพลางพ่นคำพูดพล่อยๆ ออกมา

“จะว่าไป ท่านได้ภรรยาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ นะครับ ใบหน้าที่เหมือนนางฟ้าแบบนั้นไปซ่อนนิสัยดุดันขนาดนั้นไว้ตรงไหนกัน...”

“อูซาน ดาร์เคน”

ดูเหมือนชายคนนั้นจะรับรู้ถึงกระแสคำเตือนในน้ำเสียงของเขาจึงรีบหุบปากทันที

บาร์คัสเสริมต่ออย่างเรียบเฉย

“ฉันว่านายควรจะกำชับปากของตัวเองก่อนเป็นอันดับแรกนะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 98

สรุปตอน 98

ทาเลียตื่นตระหนกกับคำพูดของตัวเองและพยายามกลบเกลื่อน ส่วนบาร์คัสปรามอูซาน ดาร์เคน ที่พูดถึงภรรยาของเขาอย่างไม่ระวังปาก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 99 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 97กลับหน้าเรื่อง
ตอน 97ตอน 99