เจ้าเมืองที่คอยสังเกตอาการเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลุดยิ้มแห้งๆ ออกมาพลางเกาศีรษะแก้เก้อ
“ผมคงเสียมารยาทไปหน่อย ถ้าทำให้ท่านไม่พอใจก็ต้องขออภัยด้วยครับ”
บาร์คัสจ้องมองเขาด้วยดวงตาเย็นชาครู่หนึ่งก่อนจะเดินตัดผ่านลานบ้านไป
ที่หน้าประตูเมือง กองทหารม้าที่เตรียมพร้อมออกเดินทางตั้งแถวรออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
เขากวาดสายตามองพวกเขาก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นทาเลียเดินอยู่บนทางดิน
เส้นผมสีบลอนด์ขี้เถ้าที่ถักไว้อย่างเป็นระเบียบต้องแสงแดดฤดูใบไม้ร่วงจนส่องประกายราวกับทองคำแท้
บาร์คัสเพ่งมองใบหน้าที่ซีดเซียวพิษความเหนื่อยล่าอย่างละเอียด ก่อนจะฝากม้าไว้กับมหาดเล็กแล้วเดินเข้าไปหยุดด้านหลังเธอ ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังเอื้อมมือไปคว้าที่จับประตูรถม้า เธอก็หันขวับมาถลึงตาใส่เขาอย่างระแวดระวัง
“อะ-อะไร...”
บาร์คัสที่ตั้งใจจะช่วยพยุงเธอขึ้นรถม้าค่อยๆ ลดมือลง
ภรรยาของเขาดูเหมือนเหยื่อที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูทางธรรมชาติไม่มีผิด เมื่อต้องจ้องสบกับดวงตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในส่วนลึกของช่องท้อง—ในจุดที่ระบุไม่ได้แน่ชัด—ก็พลันเกิดอาการบิดเกร็งเล็กน้อย
เขาหรี่ตาลงเฝ้ามองใบหน้าของเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดลงราวกับโล่งอก รสขมจางๆ ก็อบอวลอยู่ในปาก
เขาวางเฉยต่อปฏิกิริยาประหลาดที่ร่างกายแสดงออกมาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเปลี่ยนไปขี่ม้าแทน ฉันจัดกององครักษ์แยกไว้คุ้มกันข้างรถม้าให้แล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกได้ทันที”
แววตาโล่งใจพาดผ่านใบหน้าของเธอวูบหนึ่ง หญิงสาวหลุบขนตาที่หนาและยาวลงเพื่อปกปิดความรู้สึกก่อนจะตอบกลับอย่างบึ้งตึง
“ตามใจสิ”
พูดจบเธอก็รีบมุดเข้าไปในรถม้าเหมือนกำลังวิ่งหนี
บาร์คัสยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะลอบถอนหายใจและหันหลังกลับ ดูเหมือนความพยายามที่จะทำให้เธอคุ้นชินกับสัมผัสของเขาจะสูญเปล่าไปเสียหมดแล้ว
แต่เมื่อลองทบทวนการกระทำที่วู่วามของตัวเองเมื่อคืนนี้ ปฏิกิริยาของเธอก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่นัก
...พักนี้อย่าเพิ่งไปแตะต้องตัวเธอเลยจะดีกว่า
เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวและขี้ตระหนกไม่ต่างจากม้าป่าอายุน้อย
หากอยากให้เธอคลายความระแวง บางทีช่วงนี้เขาไม่ควรจะพุ่งเข้าหาเธอจนเกินไป
เขารู้สึกได้ถึงรสขมในปากที่เริ่มเข้มข้นขึ้น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างฉับไว
“ขอบพระคุณอีกครั้งที่ยอมรับคำเชิญครับ ท่านแกรนด์ดยุค”
เจ้าเมืองที่ยืนรออยู่ห่างๆ เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง บาร์คัสเบนหน้าม้าไปยังหัวขบวนกองทหารม้าที่เรียงรายกันเป็นสายยาวพลางพยักหน้าเล็กน้อยอย่างถือตัว
“เรื่องพวกปล้นสะดม ฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด”
“ขอบพระคุณครับ ถ้าอย่างนั้น อีกไม่นานผมจะไปเข้าพบที่คาลมอร์นะครับ”
ชายผู้นั้นแผดเสียงตะโกนอย่างฮึกเหิม
เขาสะกิดสีข้างม้าออกตัวทันที
ทหารม้านักรบเคลื่อนขบวนพ้นประตูเมืองและติดตามมาตามระเบียบ กลิ่นไวน์ฉุนกึกยังคงติดอยู่ที่ตัวของพวกเขา บ่งบอกว่าเมื่อคืนคงสนุกกันเต็มคราบไม่น้อย
บาร์คัสกวาดสายตามองใบหน้าของทหารม้าทีละคน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบพุ่งไปที่ไทรรอนที่กำลังควบม้าอยู่ใกล้ๆ
“ไปพาลูกัสมาที่หัวขบวน นับจากนี้จนกว่าจะถึงคาลมอร์ ฉันจะอบรมเขาด้วยตัวเอง”
แววตาที่เป็นกังวลพาดผ่านใบหน้าของชายคนดังกล่าว
นี่กังวลว่าเขาจะทำอันตรายไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นหรืออย่างไร?
บาร์คัสกระตุกยิ้มเย้ยก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ต้องให้สั่งซ้ำสองรอบหรือไง?”
“...จะรีบไปพามาเดี๋ยวนี้ครับ”
ชายหนุ่มชักม้ากลับมุ่งหน้าไปยังท้ายขบวนทันที
ไม่นานนัก ลูกัสที่ทำสีหน้าบูดบึ้งก็ควบม้าตามมา
บาร์คัสปรายสายตามองน้องชายด้วยแววตาที่เรียบเฉยก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณ
“นับจากนี้ไป นายต้องทำหน้าที่เป็นคนนำทาง ขึ้นไปข้างหน้าซะ”
ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังมีขนอ่อนจางๆ ดูเหมือนเขาจะรับรู้ถึงชะตากรรมที่กำลังจะเผชิญต่อจากนี้ได้ทันที
บาร์คัสพยักหน้ากึ่งคำสั่งอีกครั้ง
“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ไม่รีบขึ้นไปนำหน้าอีกล่ะ?”
เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดบังเหียนม้าขึ้นไปอยู่หัวขบวน
เขาเสริมด้วยน้ำเสียงดุดันไล่หลังแผ่นหลังที่แข็งทื่อนั้นไป
“นับจากนี้ไป ห้ามนอกลู่นอกทางตามอำเภอใจหรือหายไปจากสายตาของฉันเด็ดขาด ถ้านายทำงานในส่วนของตัวเองได้ไม่ดีพอ นายก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย”
“ท่านแกรนด์ดยุคครับ นายน้อยยังขาดประสบการณ์...”
“ไทรรอน เอล ดราแคน”
ชายที่พยายามสอดแทรกเข้ามาอย่างไม่เจียมตัวรีบหุบปากลงทันควัน
บาร์คัสส่งคำเตือนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายออกไป
“ถ้าบังอาจแทรกคำพูดของฉันอีกเป็นครั้งที่สอง นายจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสมแน่นอน”
ความเงียบที่แสนเย็นเยียบปกคลุมไปทั่วกองทหารม้า ดูเหมือนทุกคนจะรับรู้ได้ว่าคำเตือนนี้พุ่งเป้าไปที่ทุกคนที่อยู่ที่นี่
บาร์คัสกวาดสายตามองเหล่าทหารม้าด้วยแววตาคมปราบ ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังลูกัส
“ออกเดินทางได้”
ลูกัสที่ลอบมองเขาข้ามไหล่รีบสะกิดสีข้างม้าเดินหน้าทันที บาร์คัสควบม้าตามน้องชายไปติดๆ
พวกเขาตั้งใจจะอ้อมพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นวงกว้างมุ่งหน้าสู่ทิศใต้
หลังจากเคลื่อนขบวนไปจนถึงเขตชายแดนของอดีตอาณาจักรอาเร็กซ์แล้ว ก็จะเปลี่ยนทิศทางไปทางทิศตะวันตกเพื่อตรวจตราพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ และสุดท้ายจะวนไปรอบภาคตะวันตกเฉียงเหนือก่อนจะกลับถึงคาลมอร์ เป็นอันเสร็จสิ้นการตรวจตราพื้นที่ในเขตปกครอง
หากนับเวลาคร่าวๆ จนถึงตอนนั้น ก็น่าจะประมาณสิบห้าวัน
ซึ่งเป็นเวลาที่เพียงพอสำหรับการอบรมสั่งสอนน้องชายที่ไม่เอาไหนคนนี้
เขาคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระแวดระวังพลางควบม้าตามหลังลูกัสไปอย่างกระชั้นชิด เขาตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายหน้าที่การนำทางของน้องชาย หากไม่มีเหตุอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น
โชคดีที่ลูกัสทำหน้าที่ได้ค่อนข้างดี เขาสามารถหาเส้นทางที่ถูกต้องได้โดยไม่ออกนอกลู่นอกทางมากนัก
ทว่า ด้วยความที่ยังขาดประสบการณ์ในการนำกลุ่มใหญ่เข้าแถมยังไม่ค่อยใส่ใจคนที่ตามหลังอยู่ เขาจึงมักจะพากองทหารม้าหลงเข้าไปในเส้นทางที่ทุรกันดารหรือทางตันโดยไม่ใช้สมองคิดบ่อยครั้ง
สุดท้ายเมื่อต้องควบม้ากลับย้อนเส้นทางเดิม ลูกัสก็ทำสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด
“จำแผนที่ให้ขึ้นใจ พรุ่งนี้เราต้องไปให้ถึงเขตบริแนก”
บาร์คัสเอ่ยกับน้องชายด้วยเสียงดุดันเมื่อขบวนทหารม้ามาถึงจุดแคมป์พักแรมในช่วงพระอาทิตย์ลับฟ้าพอดี
“ถ้าหากการเดินทางต้องล่าช้าไปมากกว่านี้ ทุกอย่างคือความผิดของนาย ตั้งสติให้ดีแล้วทำหน้าที่ของนายให้ดีที่สุด”
“...แล้วทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นความผิดของผมด้วยล่ะครับ!”
บาร์คัสที่เพิ่งกระโดดลงจากอานม้าและกำลังจะจูงม้าไปที่ริมน้ำ ชะงักและหันกลับไปมองน้องชาย
ลูกัสจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความขัดขืน
“ตารางการเดินทางที่ล่าช้านี่ มันเป็นเพราะท่านพี่ระบายอารมณ์โกรธจากเรื่องเมื่อวานอย่างงี่เง่าต่างหากล่ะ!”
เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังมาจากทั่วแคมป์พักแรม
ความตระหนกฉายชัดบนใบหน้าของลูกัสเช่นกัน ทว่าดูเหมือนเขาจะมั่นใจว่าพี่ชายคงไม่ทำอะไรตัวเอง ลำคอสีทองแดงจึงชูตั้งชันขึ้นอย่างอวดดี
บาร์คัสลอบถอนหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าน้องชาย
ลูกัสเชิดคางขึ้นสูงพลางถลึงตาจ้องหน้าเขาอย่างห้าวหาญเกินตัว
บาร์คัสหลุดหัวเราะหึๆ อย่างแห้งแล้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปเสยเส้นผมสีหยักศกสีน้ำตาลเข้มที่รุ่ยร่ายของน้องชายขึ้น ไหล่ของลูกัสเกร็งกระตุกด้วยความตกใจกับการสัมผัสที่กะทันหัน บาร์คัสออกแรงบีบที่ท้ายทอยของน้องชายและโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบคนที่กำลังซีดเผือดลงเรื่อยๆ
“ถ้าฉันตั้งใจจะระบายอารมณ์โกรธเรื่องเมื่อวานนี้จริงๆ ล่ะก็ แทนที่จะมาเสียเวลาทำเรื่องที่แสนจะน่ารำคาญแบบนี้ ฉันคงจับนายไปยืนกางแขนอยู่ในลานประลองไปนานแล้ว”
สีเลือดจางหายไปจากใบหน้าที่เป็นสีน้ำผึ้งทันควัน บาร์คัสกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใส่ใบหน้าที่แสนจะไร้กังวลราวกับไม่เคยแบกรับความรับผิดชอบใดๆ ในชีวิตมาก่อนใบหน้านั้นว่า
“ขอบใจที่นายยังไม่บรรลุนิติภาวะ และขอบใจที่นายยังเป็นน้องชายของฉันนะ ลูกัส เพราะถ้าไม่ใช่แบบนั้น แทนที่จะให้นายมาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ ฉันคงจับนายไปตั้งไว้ในที่เดียวกับอเล็ก กูดวาน ไปเรียบร้อยแล้ว”
“.....”
“ถ้าเข้าใจในสิ่งที่พูดแล้วก็ควรจะเอ่ยปากขอโทษพี่ชายของนายอย่างนอบน้อมซะ”
“...ขอโทษครับ ท่านพี่”
“ดี ฉันจะยกโทษในความลำพองใจของนายให้”
เขาเอ่ยต่ออย่างนุ่มนวล
“ส่วนเรื่องที่นายเที่ยวได้พ่นนิสัยเสียใส่ภรรยาของฉันไว้น่ะ อีกไม่นานนายต้องไปเอ่ยขอโทษเธอด้วย ที่ตอนนี้ฉันยอมปล่อยไปเฉยๆ ก็เพราะเธอบอกว่าไม่อยากแม้แต่จะเห็นขี้หน้านายก็เท่านั้นเอง”
ลูกัสกัดริมฝีปากแน่น
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอัปยศนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมือออกอย่างไม่ไยดี
“ไปทำหน้าที่ของนายต่อซะ”
บาร์คัสเตือนลูกัสว่าต้องไปขอโทษภรรยาของเขาที่เคยพูดจาเสียมารยาท และที่ยอมปล่อยไปตอนนี้ก็เพราะเธอไม่อยากเห็นหน้าเขาเท่านั้น
กำลังโหลดความเห็น...