คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 99 · คำเตือนถึงลูกัส

ตอน 99
คำเตือนถึงลูกัส

เจ้าเมืองที่คอยสังเกตอาการเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหลุดยิ้มแห้งๆ ออกมาพลางเกาศีรษะแก้เก้อ

“ผมคงเสียมารยาทไปหน่อย ถ้าทำให้ท่านไม่พอใจก็ต้องขออภัยด้วยครับ”

บาร์คัสจ้องมองเขาด้วยดวงตาเย็นชาครู่หนึ่งก่อนจะเดินตัดผ่านลานบ้านไป

ที่หน้าประตูเมือง กองทหารม้าที่เตรียมพร้อมออกเดินทางตั้งแถวรออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว

เขากวาดสายตามองพวกเขาก่อนจะชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นทาเลียเดินอยู่บนทางดิน

เส้นผมสีบลอนด์ขี้เถ้าที่ถักไว้อย่างเป็นระเบียบต้องแสงแดดฤดูใบไม้ร่วงจนส่องประกายราวกับทองคำแท้

บาร์คัสเพ่งมองใบหน้าที่ซีดเซียวพิษความเหนื่อยล่าอย่างละเอียด ก่อนจะฝากม้าไว้กับมหาดเล็กแล้วเดินเข้าไปหยุดด้านหลังเธอ ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังเอื้อมมือไปคว้าที่จับประตูรถม้า เธอก็หันขวับมาถลึงตาใส่เขาอย่างระแวดระวัง

“อะ-อะไร...”

บาร์คัสที่ตั้งใจจะช่วยพยุงเธอขึ้นรถม้าค่อยๆ ลดมือลง

ภรรยาของเขาดูเหมือนเหยื่อที่กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูทางธรรมชาติไม่มีผิด เมื่อต้องจ้องสบกับดวงตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในส่วนลึกของช่องท้อง—ในจุดที่ระบุไม่ได้แน่ชัด—ก็พลันเกิดอาการบิดเกร็งเล็กน้อย

เขาหรี่ตาลงเฝ้ามองใบหน้าของเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าเธอเริ่มผ่อนคลายความตึงเครียดลงราวกับโล่งอก รสขมจางๆ ก็อบอวลอยู่ในปาก

เขาวางเฉยต่อปฏิกิริยาประหลาดที่ร่างกายแสดงออกมาและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเปลี่ยนไปขี่ม้าแทน ฉันจัดกององครักษ์แยกไว้คุ้มกันข้างรถม้าให้แล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรก็เรียกได้ทันที”

แววตาโล่งใจพาดผ่านใบหน้าของเธอวูบหนึ่ง หญิงสาวหลุบขนตาที่หนาและยาวลงเพื่อปกปิดความรู้สึกก่อนจะตอบกลับอย่างบึ้งตึง

“ตามใจสิ”

พูดจบเธอก็รีบมุดเข้าไปในรถม้าเหมือนกำลังวิ่งหนี

บาร์คัสยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่ที่หน้าประตูก่อนจะลอบถอนหายใจและหันหลังกลับ ดูเหมือนความพยายามที่จะทำให้เธอคุ้นชินกับสัมผัสของเขาจะสูญเปล่าไปเสียหมดแล้ว

แต่เมื่อลองทบทวนการกระทำที่วู่วามของตัวเองเมื่อคืนนี้ ปฏิกิริยาของเธอก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไหร่นัก

...พักนี้อย่าเพิ่งไปแตะต้องตัวเธอเลยจะดีกว่า

เธอเป็นผู้หญิงที่อ่อนไหวและขี้ตระหนกไม่ต่างจากม้าป่าอายุน้อย

หากอยากให้เธอคลายความระแวง บางทีช่วงนี้เขาไม่ควรจะพุ่งเข้าหาเธอจนเกินไป

เขารู้สึกได้ถึงรสขมในปากที่เริ่มเข้มข้นขึ้น ก่อนจะกระโดดขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างฉับไว

“ขอบพระคุณอีกครั้งที่ยอมรับคำเชิญครับ ท่านแกรนด์ดยุค”

เจ้าเมืองที่ยืนรออยู่ห่างๆ เดินเข้ามาหาเขาอีกครั้ง บาร์คัสเบนหน้าม้าไปยังหัวขบวนกองทหารม้าที่เรียงรายกันเป็นสายยาวพลางพยักหน้าเล็กน้อยอย่างถือตัว

“เรื่องพวกปล้นสะดม ฉันจะจัดการให้เร็วที่สุด”

“ขอบพระคุณครับ ถ้าอย่างนั้น อีกไม่นานผมจะไปเข้าพบที่คาลมอร์นะครับ”

ชายผู้นั้นแผดเสียงตะโกนอย่างฮึกเหิม

เขาสะกิดสีข้างม้าออกตัวทันที

ทหารม้านักรบเคลื่อนขบวนพ้นประตูเมืองและติดตามมาตามระเบียบ กลิ่นไวน์ฉุนกึกยังคงติดอยู่ที่ตัวของพวกเขา บ่งบอกว่าเมื่อคืนคงสนุกกันเต็มคราบไม่น้อย

บาร์คัสกวาดสายตามองใบหน้าของทหารม้าทีละคน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบพุ่งไปที่ไทรรอนที่กำลังควบม้าอยู่ใกล้ๆ

“ไปพาลูกัสมาที่หัวขบวน นับจากนี้จนกว่าจะถึงคาลมอร์ ฉันจะอบรมเขาด้วยตัวเอง”

แววตาที่เป็นกังวลพาดผ่านใบหน้าของชายคนดังกล่าว

นี่กังวลว่าเขาจะทำอันตรายไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นหรืออย่างไร?

บาร์คัสกระตุกยิ้มเย้ยก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ต้องให้สั่งซ้ำสองรอบหรือไง?”

“...จะรีบไปพามาเดี๋ยวนี้ครับ”

ชายหนุ่มชักม้ากลับมุ่งหน้าไปยังท้ายขบวนทันที

ไม่นานนัก ลูกัสที่ทำสีหน้าบูดบึ้งก็ควบม้าตามมา

บาร์คัสปรายสายตามองน้องชายด้วยแววตาที่เรียบเฉยก่อนจะพยักหน้าเป็นสัญญาณ

“นับจากนี้ไป นายต้องทำหน้าที่เป็นคนนำทาง ขึ้นไปข้างหน้าซะ”

ความตื่นตระหนกฉายชัดบนใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ยังมีขนอ่อนจางๆ ดูเหมือนเขาจะรับรู้ถึงชะตากรรมที่กำลังจะเผชิญต่อจากนี้ได้ทันที

บาร์คัสพยักหน้ากึ่งคำสั่งอีกครั้ง

“มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ไม่รีบขึ้นไปนำหน้าอีกล่ะ?”

เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดบังเหียนม้าขึ้นไปอยู่หัวขบวน

เขาเสริมด้วยน้ำเสียงดุดันไล่หลังแผ่นหลังที่แข็งทื่อนั้นไป

“นับจากนี้ไป ห้ามนอกลู่นอกทางตามอำเภอใจหรือหายไปจากสายตาของฉันเด็ดขาด ถ้านายทำงานในส่วนของตัวเองได้ไม่ดีพอ นายก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้นด้วย”

“ท่านแกรนด์ดยุคครับ นายน้อยยังขาดประสบการณ์...”

“ไทรรอน เอล ดราแคน”

ชายที่พยายามสอดแทรกเข้ามาอย่างไม่เจียมตัวรีบหุบปากลงทันควัน

บาร์คัสส่งคำเตือนครั้งแรกและครั้งสุดท้ายออกไป

“ถ้าบังอาจแทรกคำพูดของฉันอีกเป็นครั้งที่สอง นายจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสมแน่นอน”

ความเงียบที่แสนเย็นเยียบปกคลุมไปทั่วกองทหารม้า ดูเหมือนทุกคนจะรับรู้ได้ว่าคำเตือนนี้พุ่งเป้าไปที่ทุกคนที่อยู่ที่นี่

บาร์คัสกวาดสายตามองเหล่าทหารม้าด้วยแววตาคมปราบ ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังลูกัส

“ออกเดินทางได้”

ลูกัสที่ลอบมองเขาข้ามไหล่รีบสะกิดสีข้างม้าเดินหน้าทันที บาร์คัสควบม้าตามน้องชายไปติดๆ

พวกเขาตั้งใจจะอ้อมพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นวงกว้างมุ่งหน้าสู่ทิศใต้

หลังจากเคลื่อนขบวนไปจนถึงเขตชายแดนของอดีตอาณาจักรอาเร็กซ์แล้ว ก็จะเปลี่ยนทิศทางไปทางทิศตะวันตกเพื่อตรวจตราพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงใต้ และสุดท้ายจะวนไปรอบภาคตะวันตกเฉียงเหนือก่อนจะกลับถึงคาลมอร์ เป็นอันเสร็จสิ้นการตรวจตราพื้นที่ในเขตปกครอง

หากนับเวลาคร่าวๆ จนถึงตอนนั้น ก็น่าจะประมาณสิบห้าวัน

ซึ่งเป็นเวลาที่เพียงพอสำหรับการอบรมสั่งสอนน้องชายที่ไม่เอาไหนคนนี้

เขาคอยสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระแวดระวังพลางควบม้าตามหลังลูกัสไปอย่างกระชั้นชิด เขาตั้งใจว่าจะไม่เข้าไปก้าวก่ายหน้าที่การนำทางของน้องชาย หากไม่มีเหตุอันตรายร้ายแรงเกิดขึ้น

โชคดีที่ลูกัสทำหน้าที่ได้ค่อนข้างดี เขาสามารถหาเส้นทางที่ถูกต้องได้โดยไม่ออกนอกลู่นอกทางมากนัก

ทว่า ด้วยความที่ยังขาดประสบการณ์ในการนำกลุ่มใหญ่เข้าแถมยังไม่ค่อยใส่ใจคนที่ตามหลังอยู่ เขาจึงมักจะพากองทหารม้าหลงเข้าไปในเส้นทางที่ทุรกันดารหรือทางตันโดยไม่ใช้สมองคิดบ่อยครั้ง

สุดท้ายเมื่อต้องควบม้ากลับย้อนเส้นทางเดิม ลูกัสก็ทำสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

“จำแผนที่ให้ขึ้นใจ พรุ่งนี้เราต้องไปให้ถึงเขตบริแนก”

บาร์คัสเอ่ยกับน้องชายด้วยเสียงดุดันเมื่อขบวนทหารม้ามาถึงจุดแคมป์พักแรมในช่วงพระอาทิตย์ลับฟ้าพอดี

“ถ้าหากการเดินทางต้องล่าช้าไปมากกว่านี้ ทุกอย่างคือความผิดของนาย ตั้งสติให้ดีแล้วทำหน้าที่ของนายให้ดีที่สุด”

“...แล้วทำไมทุกอย่างต้องกลายเป็นความผิดของผมด้วยล่ะครับ!”

บาร์คัสที่เพิ่งกระโดดลงจากอานม้าและกำลังจะจูงม้าไปที่ริมน้ำ ชะงักและหันกลับไปมองน้องชาย

ลูกัสจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความขัดขืน

“ตารางการเดินทางที่ล่าช้านี่ มันเป็นเพราะท่านพี่ระบายอารมณ์โกรธจากเรื่องเมื่อวานอย่างงี่เง่าต่างหากล่ะ!”

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังมาจากทั่วแคมป์พักแรม

ความตระหนกฉายชัดบนใบหน้าของลูกัสเช่นกัน ทว่าดูเหมือนเขาจะมั่นใจว่าพี่ชายคงไม่ทำอะไรตัวเอง ลำคอสีทองแดงจึงชูตั้งชันขึ้นอย่างอวดดี

บาร์คัสลอบถอนหายใจยาวก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าน้องชาย

ลูกัสเชิดคางขึ้นสูงพลางถลึงตาจ้องหน้าเขาอย่างห้าวหาญเกินตัว

บาร์คัสหลุดหัวเราะหึๆ อย่างแห้งแล้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปเสยเส้นผมสีหยักศกสีน้ำตาลเข้มที่รุ่ยร่ายของน้องชายขึ้น ไหล่ของลูกัสเกร็งกระตุกด้วยความตกใจกับการสัมผัสที่กะทันหัน บาร์คัสออกแรงบีบที่ท้ายทอยของน้องชายและโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบคนที่กำลังซีดเผือดลงเรื่อยๆ

“ถ้าฉันตั้งใจจะระบายอารมณ์โกรธเรื่องเมื่อวานนี้จริงๆ ล่ะก็ แทนที่จะมาเสียเวลาทำเรื่องที่แสนจะน่ารำคาญแบบนี้ ฉันคงจับนายไปยืนกางแขนอยู่ในลานประลองไปนานแล้ว”

สีเลือดจางหายไปจากใบหน้าที่เป็นสีน้ำผึ้งทันควัน บาร์คัสกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลใส่ใบหน้าที่แสนจะไร้กังวลราวกับไม่เคยแบกรับความรับผิดชอบใดๆ ในชีวิตมาก่อนใบหน้านั้นว่า

“ขอบใจที่นายยังไม่บรรลุนิติภาวะ และขอบใจที่นายยังเป็นน้องชายของฉันนะ ลูกัส เพราะถ้าไม่ใช่แบบนั้น แทนที่จะให้นายมาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ ฉันคงจับนายไปตั้งไว้ในที่เดียวกับอเล็ก กูดวาน ไปเรียบร้อยแล้ว”

“.....”

“ถ้าเข้าใจในสิ่งที่พูดแล้วก็ควรจะเอ่ยปากขอโทษพี่ชายของนายอย่างนอบน้อมซะ”

“...ขอโทษครับ ท่านพี่”

“ดี ฉันจะยกโทษในความลำพองใจของนายให้”

เขาเอ่ยต่ออย่างนุ่มนวล

“ส่วนเรื่องที่นายเที่ยวได้พ่นนิสัยเสียใส่ภรรยาของฉันไว้น่ะ อีกไม่นานนายต้องไปเอ่ยขอโทษเธอด้วย ที่ตอนนี้ฉันยอมปล่อยไปเฉยๆ ก็เพราะเธอบอกว่าไม่อยากแม้แต่จะเห็นขี้หน้านายก็เท่านั้นเอง”

ลูกัสกัดริมฝีปากแน่น

บาร์คัสจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอัปยศนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยมือออกอย่างไม่ไยดี

“ไปทำหน้าที่ของนายต่อซะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 99

สรุปตอน 99

บาร์คัสเตือนลูกัสว่าต้องไปขอโทษภรรยาของเขาที่เคยพูดจาเสียมารยาท และที่ยอมปล่อยไปตอนนี้ก็เพราะเธอไม่อยากเห็นหน้าเขาเท่านั้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 100 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 98กลับหน้าเรื่อง
ตอน 98ตอน 100