คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 100 · ยาที่ป้อนด้วยปาก

ตอน 100
ยาที่ป้อนด้วยปาก

ลูกัสรีบหันหลังหนีไปทันที

ดาเรนซึ่งเฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ๆ เดาะลิ้นพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ท่านไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอครับ? หากเขาเกิดผูกใจเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง”

“ตอนนื้ลูกัสคือทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลแกรนด์ดยุค ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน เขาคือคนที่จะต้องสืบทอดตระกูลต่อ”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์

“ในทางกลับกัน ฉันอยากจะถามมากกว่าว่าปล่อยให้เขาเป็นถึงขนาดนี้ได้ยังไง”

“ในเมื่อท่านยังหนุ่มแน่นและแข็งแรงขนาดนี้ ทำไมจะต้องเตรียมตัวนายน้อยรองให้เป็นทายาทด้วยล่ะครับ”

ดาเรนไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“อีกอย่างท่านก็แต่งงานแล้ว ไม่นานก็คงจะมีทายาทสายตรงเองไม่ใช่เหรอ”

บาร์คัสไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่เปิดกระบอกน้ำที่เหน็บข้างเอวขึ้นมาจิบเพื่อดับกระหาย

ท่ามกลางเหล่าทหารที่เดินกันขวักไขว่ เขาเห็นเกวียนสัมภาระสิบสี่เล่ม และรถม้าสี่ล้อคันใหญ่ที่สร้างขึ้นเพื่อการเดินทางโดยเฉพาะ

ควอเตอร์ดวาร์ฟคนหนึ่งแบกอ่างน้ำขนาดใหญ่เดินตรงไปทางนั้น ดูเหมือนกำลังจะไปปรนนิบัติภรรยาของเขา

ทันใดนั้น รสฝาดเฝื่อนเหมือนเคี้ยวโลหะเก่าๆ ก็แผ่ซ่านไปทั่วปาก

นับตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บที่ขา ทาเลียก็ตอบสนองต่อการเปิดเผยร่างกายของตนอย่างรุนแรงถึงขีดสุด เธอไม่ยอมให้ใครแตะต้องขาเลย ยกเว้นหญิงรับใช้คนนั้นและนักเวทรักษาที่แม่ของเธอส่งมาให้

ภาพที่เธอแสดงอาการหวาดผวาทุกครั้งที่เขาพยายามจะตรวจดูบาดแผลด้วยตัวเองแวบเข้ามาในหัว รสคาวจางๆ ในปากจึงยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เขาเทเหล้าแรงๆ ลงคออีกอึกเพื่อชะล้างความรู้สึกสากระคายในลำคอ ก่อนจะจงใจเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

“ภายในปราสาทดอร์คาเอนมีอะไรผิดปกติไหม”

“ไม่พบอะไรที่น่าสงสัยครับ ดูเหมือนเขาจะเชิญท่านมาเพียงเพื่อสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลแกรนด์ดยุคเท่านั้น”

ดาเรนลูบเคราพลางเอ่ยต่ออย่างใจเย็น

“ในระหว่างที่ท่านคุยเป็นการส่วนตัวกับเจ้าเมือง ผมได้ไปสำรวจที่ลานฝึกซ้อมมา ดูเหมือนเรื่องที่ว่ากำลังพลไม่พอน่าจะเป็นความจริงครับ”

“มีเหตุผลพิเศษอะไรที่ทำให้กำลังพลลดลงไหม”

“น่าจะเป็นเพราะปัญหาด้านการคลังครับ”

ดาเรนถอนหายใจยาว

“ดูเหมือนเจ้าเมืองดอร์คาเอ็นจะไม่มีพรสวรรค์ในการบริหารปกครองเท่าไหร่ เขาจ่ายเบี้ยหวัดไม่ได้ตามกำหนดทำให้นักรบจำนวนมากทิ้งเมืองไป ประกอบกับพวกโจรป่าที่ชุกชุมทำให้เกิดความสูญเสียอย่างหนัก ดูแล้วเขาคงไม่มีปัญญามาแข็งข้อกับตระกูลแกรนด์ดยุคหรอกครับ”

บาร์คัสจมอยู่ในความคิดพลางทอดสายตามองทุ่งหญ้าที่ถูกย้อมด้วยแสงอัสดง

สิ่งที่เขาประเมินก็ไม่ต่างจากดาเรนนัก ในระหว่างที่พ่อของเขาป่วยหนัก เหล่าขุนนางท้องถิ่นต่างพยายามซุ่มซ่องกำลังสมุนและขยายอำนาจของตนเอง

สำหรับเจ้าเมืองที่ไร้กำลังพลที่เหมาะสม การดำรงอยู่ของเหล่าเจ้าเมืองข้างเคียงที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวันคงเป็นภัยคุกคาม

เพื่อความปลอดภัยของตนเอง เขาคงคิดว่าการสนับสนุนแกรนด์ดยุคคนใหม่เป็นทางเลือกที่ดีกว่า

ปัญหาคือ ชายคนนั้นจะมีประโยชน์ต่อเขาหรือไม่

“ท่านตั้งใจจะสนับสนุนดาร์เคนเพื่อเอาไว้คานอำนาจข้ารับใช้คนอื่นเหรอครับ”

ในขณะที่เขากำลังประเมินผลได้ผลเสียในหัว ดาเรนก็เอ่ยถามขึ้น

บาร์คัสค่อยๆ ส่ายหน้า

“รอขอดูท่าทีของเจ้าเมืองคนอื่นๆ ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ”

“เป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาดครับ”

หลังจากจบบทสนทนากับดาเรน บาร์คัสก็มุ่งหน้าไปยังใจกลางแคมป์พักแรม

เหล่าทหารพากันมานั่งล้อมวงกินข้าวแถวกองไฟ เขาเดินสำรวจรอบแคมป์ก่อนจะเดินกลับไปยังกระโจมพักของตนเอง

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในกระโจมที่มืดสลัว กลิ่นน้ำมันกุหลาบที่เข้มข้นและความหวานเหนอะหนะก็พุ่งเข้าแตะจมูก

บาร์คัสหยุดชะงักที่หน้าประตูพลางเบนสายตาไปยังเตียงที่จุดเทียนสว่างไว้ หญิงสาวในชุดนอนผ้าลินินสีฟ้าตัวโคร่งนอนเอกเขนกอยู่บนผ้าห่ม

พริบตานั้น ความเย็นเยือกก็แทรกผ่านซี่โครงเข้าไปในอก

เขาก้าวเข้าไปหยุดข้างเตียงและใช้หลังมือแตะที่แก้มของเธอ ผิวพรรณที่เนียนละเอียดประดุจเซรามิกเคลือบมีเม็ดเหงื่อเย็นๆ ผุดซึมออกมาเล็กน้อย

อาการปวดกำเริบอีกแล้วอย่างนั้นหรือ

บาร์คัสขมวดคิ้วพลางยันตัวขึ้นรื้อค้นตู้ลิ้นจี่ หากเธอต้องทรมานแม้ในยามหลับ การจุดสมุนไพรน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

เขาใส่สมุนไพรแห้งลงในกระถางกำยานใบจิ๋วที่นักเวทเตรียมไว้ให้

ในจังหวะที่กำลังจะจุดไฟ เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นใกล้ๆ

“...บาร์คัส”

เมื่อหันกลับไป ดวงตาที่ยังคงพร่ามัวด้วยความง่วงงุนก็ปรากฏแก่สายตา

ท่าทางเหมือนกำลังเคลิ้มเคลิ้มทำให้เขาต้องหรี่ตาลง

หรือว่าเธอจะแอบจุดหญ้านิทราไปก่อนแล้ว?

เขาโน้มตัวลงไปใกล้ๆ จนจมูกแทบจะสัมผัสกับปกเสื้อเพื่อดมกลิ่น ทว่าเขากลับไม่ได้กลิ่นควันเลย สิ่งที่ได้รับกลับเป็นกลิ่นกายที่หอมหวานจนทำให้ลำคอรู้สึกเหนียวหนืดและอึดอัด

สัมผัสที่เย้ายวนจนเกินไปทำให้สติของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ ความรู้สึกที่เกือบจะตายด้านไปนานแล้วดูเหมือนจะถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างพร้อมเพรียง

เขาพยายามสะบัดความรู้สึกประหลาดนั้นทิ้งพลางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และเห็นไหล่ที่ห่อลงราวกับกำลังอัดอั้นความอึดอัดจากการที่เขาเข้าใกล้เกินไป เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติ

“คุณมีไข้หรือเปล่าครับ?”

ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาบังช่วงอกและตอบกลับอย่างบึ้งตึง

“ไม่เป็นไร แค่เผลอหลับไปเท่านั้น”

“ทานข้าวเรียบร้อยหรือยังครับ?”

“ทานแล้ว”

เธอเชิดคางชี้ไปทางถาดอาหารที่วางอยู่ข้างเตียง

เขาก้มมองจานที่ยังเต็มไปด้วยอาหารพลางขมวดคิ้ว

แทบไม่มีร่องรอยของการทานเลย เธอคงแค่จิบไวน์น้ำผึ้งหรือกินผลไม้ไม่กี่ชิ้นเหมือนเคย

ความรู้สึกประหลาดที่รบกวนจิตใจเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดในพริบตา เขาขยี้ผมแรงๆ อย่างแรง

ทาเลียลอบมองปฏิกิริยาของเขา ท่าทางที่ดูกระวนกระวายใจของเธอทำให้เขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น ดูเหมือนการที่เขาออกไปข้างนอกจนกว่าเธอจะหลับไปอีกครั้งน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

เขาหันหลังมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกกระโจม

“พักผ่อนเถอะครับ”

“บะ-บาร์คัส!”

ทันใดนั้น มือที่ร้อนรนก็เอื้อมมาฉุดรั้งเขาจากด้านหลัง

เขาหันกลับไปมองด้วยความตกใจ ทาเลียที่กำลังคว้าสาบเสื้อคลุมของเขาไว้แน่นพลางกลอกตาไปมา เค้นเสียงที่แหบพร่าออกมาว่า

“ฉัน... ฉันปวดขา”

เมื่อเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับ ทาเลียก็ลอบกลืนน้ำลายและพูดต่ออย่างยากลำบาก

“ป้อนยาฉันหน่อย”

บาร์คัสกะพริบตาปริบๆ อย่างโง่งมพลางเลื่อนสายตาลงมองที่ริมฝีปากของเธอ เนื้อสีแดงที่บวมเป่งนั้นดูเหมือนเมล็ดทับทิมที่ถูกบดขยี้

สัมผัสยามที่เขาได้ครอบครองและดูดดึงมันแวบเข้ามาในหัว ความรู้สึกของเนื้อมวลนุ่มเปียกชื้นที่เกี่ยวกระหวัดอยู่บนลิ้นกลับมาแจ่มชัดอีกครั้ง

จู่ๆ ความกระหายที่ราวกับจะแผดเผาภายในลำคอก็ปะทุขึ้น เขาค่อยๆ เดินไปที่ชั้นวางและหยิบขวดยาแก้วใบจิ๋วออกมา เมื่อเขาถือมันไว้และนั่งลงที่ขอบเตียง ความกังวลอย่างหนักก็ปรากฏบนใบหน้าของเธอ

เขาแสร้งยื่นขวดยาไปตรงหน้าเป็นเชิงหยั่งเชิง

“นี่ฃเหรอ?”

ผิวพรรณที่โปร่งแสงจนมองเห็นอวัยวะภายใน พลันปรากฏริ้วแดงระเรื่อพาดผ่าน

หญิงสาวที่มีใบหูและลำคอแดงก่ำกลอกตาไปมาอย่างสับสน ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

เขารีบเปิดฝาขวดและอมของเหลวเหนียวหนืดไว้ในปากทันที

เมื่อเขาโอบมือรอบลำคอที่บอบบางจนดูเหมือนจะหักได้ทุกเมื่อ เขาก็สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นแรงและรวดเร็ว

เขานึกถึงตอนที่ถือลูกนกตัวเล็กๆ ไว้ในมือ ความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนที่สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ภายใต้ผิวหนังที่อ่อนแอบอบบางถาโถมเข้าใส่

เขาประคองคางที่สวยงามประดุจงานแกะสลักไว้ แล้วจรดริมฝีปากลงบนมวลเนื้อนุ่มที่ดูราวกับปั้นขึ้นมาจากหยดเลือดคู่นั้น

ทันทีที่เขาสอดลิ้นเข้าไปในรอยแยกเพียงเล็กน้อย เสียงครางที่เหมือนแมวครวญครางก็ดังสั่นสะเทือนในลำคอของเธอให้เขารับรู้ได้ทันที

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 100

สรุปตอน 100

บาร์คัสอธิบายกับดาเรนว่าลูกัสคือทายาทเพียงคนเดียวที่ต้องสืบทอดตระกูลหากเขาเป็นอะไรไป คืนนั้นเขาทำตามคำขอของทาเลียด้วยการป้อนยาด้วยปาก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 101 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 99กลับหน้าเรื่อง
ตอน 99ตอน 101