คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 101 · ปฏิบัติการกวาดล้าง

ตอน 101
ปฏิบัติการกวาดล้าง

เขาสัมผัสได้ว่าเส้นประสาทของตนเองกำลังเขม็งเกลียวจนตึงเปรี๊ยะ

ยามที่ค่อยๆ ปล่อยให้ของเหลวรสป่าเถื่อนไหลรินเข้าสู่พื้นที่แคบและเปียกชื้น ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะเกลียดรสชาติของยานี้จากใจจริง

ทว่าเขาไม่อาจร่วมรู้สึกไปกับอารมณ์ที่เธอกำลังเผชิญได้ แม้เขาจะได้รับกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกที่พุ่งแตะจมูกและรสขมจัดที่กระตุ้นต่อมรับรส แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับไม่ได้นำไปสู่ความไม่พึงพอใจสำหรับเขา

บาร์คัสสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากที่หดเกร็งซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางโอบรัดร่างกายที่ดิ้นรนของเธอให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น

เธอเบือนหน้าหนีและสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่กลืนของเหลวในปากลงไป เสียงหอบหายใจรัวของเธอทำเอาลำคอของเขาพลอยเปียกชื้นตามไปด้วย

เขาพยายามจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นที่หดเกร็งของเธอเข้ากับลิ้นของตน แต่เมื่อไม่เป็นไปตามที่คิด เขาก็เงยหน้าขึ้น

ภาพใบหน้าที่ยับเยินไม่มีชิ้นดีจากการกระทำที่ไม่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา

ทันใดนั้น ความรู้สึกแหลมคมบางอย่างก็กรีดผ่านกระดูกสันหลังของเขา

เขาใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือกดริมฝีปากล่างที่บวมเป่งลงเพื่อบังคับให้เธออ้าปากออก จากนั้นจึงสูดลมหายใจที่หอบถี่ซึ่งพ่นออกมาจากโพรงปากอุ่นชื้นและเอ่ยเร่งอย่างดุดัน

"แลบลิ้นออกมา"

ดวงตาที่ฉ่ำวาวสั่นระริกด้วยความกังวล

เขาสอดนิ้วเข้าไปด้านหลังไรฟันและกดลงบนลิ้นที่เปียกชื้นเบาๆ

น้ำเสียงที่ติดจะร้อนรนเล็ดลอดออกมา

"เร็วเข้า"

หญิงสาวที่มองเขาด้วยสายตาที่สับสนค่อยๆ แลบลิ้นออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

เขารีบงับมันไว้ในปากและดูดดึงอย่างนุ่มนวล พริบตานั้นร่างกายที่ผอมบางจนดูเหมือนจะหักได้ก็แข็งทื่อด้วยความตกตะลึง

เขารวบต้นคอที่ตั้งชันของเธอไว้แน่นและโน้มศีรษะเข้าไปใกล้กว่าเดิม

ลิ้นเล็กๆ ดิ้นรนอย่างกระเสือกกระสน เขาตามไปเกี่ยวกระหวัดสิ่งที่พยายามจะหนีหนีอย่างมุ่งมั่นพลางโอบแขนรอบเอวที่บอบบาง

สัมผัสผ่านอาภรณ์เนื้อบางทำให้เขารับรู้ถึงโครงกระดูกที่ละเอียดอ่อนและส่วนโค้งเว้าที่นุ่มนวล

ร่างกายที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดภายในเวลาเพียงสองฤดูกาลทำให้เขารู้สึกว่าหากออกแรงมากกว่านี้อีกเพียงนิดเธออาจแหลกสลายลงได้ ความรู้สึกกังวลอย่างประหลาดทำให้เขาต้องยอมปล่อยลิ้นของเธอให้เป็นอิสระ

หยาดน้ำใสไหลซึมออกมาจากระหว่างริมฝีปากสีแดงสดที่บวมช้ำ เขาโน้มลงไปเลียซับมันออกในจังหวะเดียวกับที่เสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ดังขึ้น

"ทำไม..."

เธอช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาที่เหมือนคนกำลังจับไข้

"ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?"

เขาขมวดคิ้วมุ่น

ในทางกลับกัน เขาอยากจะถามเธอมากกว่า

ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ?

ในเมื่อพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน

ความสัมพันธ์ที่ต่อให้ทำมากกว่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาเพียงแต่ไม่ได้เรียกร้องเพราะรู้ดีว่าเธอไม่ต้องการมัน

แต่เธอนั่นแหละที่เป็นคนยื่นมือออกมาก่อน

เขาข่มความรู้สึกที่อยากจะตำหนิเช่นนั้นไว้ในใจพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สับสนจนยากจะจดจำคู่นั้น

แววตาที่ผสมปนเประหว่างความสับสน ความระแวง และความสงสัยทำให้ในอกของเขาเริ่มบิดเบี้ยว

เขายอมผ่อนวงแขนออกอย่างช้าๆ

"ถ้าเกลียดที่ผมทำแบบนี้ วันหลังก็อย่ามาล้อเล่นกับผมอีก"

หญิงสาวจิกริมฝีปากและรีบหลุบสายตาลงต่ำ

ริมฝีปากที่บวมแดงนั่นดึงดูดสายตาของเขาอีกครั้ง เขาแค่นยิ้มเยาะให้กับตัวเองก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าน้ำเสียงที่แหบพร่ากลับรั้งความสนใจของเขาไว้

"คะ-ใครบอกว่าเกลียดกันล่ะ?"

บาร์คัสก้มมองเธอด้วยสายตาเย็นชา

เธอเอ่ยปากเรียกร้องราวกับกำลังทวงถามหาสิ่งของที่ฝากไว้

"ฉันจะไม่ร้องไห้แล้ว เพราะงั้นทำต่อสิ ยา... ยังเหลืออยู่นะ"

พริบตานั้น ความร้อนที่ดุดันก็พุ่งพล่านไปทั่วท้อง

เขานิ่วหน้าให้กับความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับความไม่พึงพอใจนั้น

ผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่?

“ฉันอยากให้นายเจ็บปวด เจ็บมากๆ มากเท่าที่จะมากได้”

คำพูดที่เธอเคยพึมพำออกมาตอนที่ตกอยู่ในฤทธิ์ยาแวบเข้ามาในหัว

ในตอนนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจมันนัก เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่ความรู้สึกเจ็บปวดไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย บัดนี้เขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความเจ็บปวดนั้นรู้สึกอย่างไร

แต่บางที ความรู้สึกที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่าความเจ็บปวดที่สุดแล้วก็ได้

"ถะ-ถ้าเกลียดนักก็พอแค่นี้ ไปให้พ้นเลย"

ทาเลียที่ทนต่อความเงียบที่ยาวนานไม่ไหวพยายามผลักอกเขาออก

เขาคว้ามือของเธอไว้ทันควันและฉุดร่างที่เบาหวิวจนน่าเหลือเชื่อนั้นขึ้นมาไว้บนตัก ร่างกายที่เคยแข็งทื่อด้วยความเครียดพลันอ่อนระทวยลงในพริบตา

เขาพันเส้นผมที่นุ่มลื่นน่าขนลุกไว้รอบนิ้วมือก่อนจะโน้มลงไปบดเบียดริมฝีปากที่เปียกชื้น

เธอเป็นผู้หญิงที่มักจะทำให้คนอื่น รวมถึงตัวเองต้องยับเยินไม่มีชิ้นดีถึงจะพอใจเสมอ

นับตั้งแต่วันที่เขาเลือกแบกรับเธอไว้ในฐานะความรับผิดชอบ เขาก็เดาได้อยู่แล้วว่าโลกที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาจะต้องพังพินาศลง

บาร์คัสหลับตาลงพร้อมกับความร้อนที่ราวกับจะอวัยวะภายในให้ละลาย

มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังกลืนกินยาพิษอยู่ไม่มีผิด

◆ ◆ ◆

การเดินทางยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

หลังจากเยี่ยมเยียนเมืองสำคัญในเขตตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ขบวนก็มุ่งหน้าลงใต้เพื่อตรวจตราพื้นที่เขตพาณิชย์ต่างๆ

ทัศนียภาพของเมืองใหญ่ที่โอ่อ่าและโอ่อ่าเปิดเผยออกมาเบื้องหน้าตระการตาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการต้อนรับที่กระตือรือล้นจากเหล่าพ่อค้าผู้มั่งคั่งและขุนนางท้องถิ่น

ทว่าไม่มีสิ่งไหนที่สามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้เลย เพราะในหัวของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสับสน

ทาเลียใช้นิ้วมือลูบริมฝีปากที่เจ็บแปลบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง

ท่ามกลางเหล่านักรบทหารม้าที่เคลื่อนขบวนอย่างเป็นระเบียบ เธอรับรู้ถึงเงาร่างของบาร์คัสได้เป็นระยะในครรลองสายตา

ภายใต้ชุดเกราะอกสีดำและท่วงท่าการควบม้าที่สง่างามมั่นคง เขาดูเหมือนเจ้าเมืองผู้เคร่งขรึมและเยือกเย็น ดูไม่ออกเลยว่าเป็นชายคนเดียวกับที่ลุ่มหลงอยู่บนริมฝีปากของเธอในทุกค่ำคืน

ทาเลียรู้สึกมวนท้องขึ้นมาจนทนไม่ไหวจึงเอื้อมมือไปรูดม่านปิดหน้าต่างเสีย ทว่าแม้จะบดบังทัศนวิสัยแล้ว แต่ภาพจำเหล่านั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย

เธอครุ่นคิดย้อนกลับไปถึงการกระทำที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างเขากับเธออย่างบ้าคลั่ง

บาร์คัสไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อนเลยหากเธอมิได้เป็นฝ่ายเรียกร้อง ทว่าถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้ดูเหมือนคนถูกบังคับเลยแม้แต่น้อย เขามักจะจูบเธออย่างดึงดันและจดจ่อจนกระทั่งเธอถึงขีดจำกัดและดิ้นรนไปมา บางครั้งเธอกลับรู้สึกว่าเขาเป็นฝ่ายที่กระวนกระวายใจมากกว่าเสียอีก

แต่เมื่อใดที่เธอเริ่มหวาดกลัวต่อสัมผัสที่หยั่งลึกลงไปจนเกินกว่าจะรับไหวและพยายามผลักเขาออก บาร์คัสก็จะยอมถอยออกไปอย่างนิ่งสงบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยทันที เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอก็มักจะคิดไปเองว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการตีความที่เกินจริงของเธอเอง

ทาเลียกัดริมฝีปากตามความเคยชินจนรู้สึกเจ็บแปลบและขมวดคิ้ว เมื่อลองใช้ปลายนิ้วแตะดูก็พบรอยเลือดจางๆ

เธอไม่รู้เลยว่านี่คือนิสัยเสียของเธอเอง หรือเป็นรอยที่บาร์คัสตั้งใจทิ้งไว้กันแน่ เพราะพักหลังมานี้บาร์คัสเริ่มรังแกริมฝีปากของเธอบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ

ทาเลียจับริมฝีปากที่บวมช้ำพลางหลับตาลงนิ่งๆ ทันทีที่เธอตั้งใจจะงีบหลับเพื่อขจัดความสับสนออกไปจากหัว รถม้าที่เคยแล่นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องก็หยุดนิ่งลง

"ถึงแล้วครับ เชิญลงมาได้เลย"

น้ำเสียงที่เย็นชาดังลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา

ทาเลียจัดแต่งเครื่องแต่งกายที่หลุดรุ่ยให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเดินออกไปนอกรถม้า

เบื้องหน้าคือทุ่งราบอันกว้างใหญ่ที่มีกระโจมทรงกรวยขนาดใหญ่ตั้งอยู่อย่างประปรายสลับกับกระท่อมเก่าๆ ภาพลักษณ์ที่ค่อนข้างสมถะและเรียบง่ายเกินคาดทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ เพราะเมื่อเทียบกับตอนเหนือที่มีความเหลื่อมล้ำสูง ภาคใต้นับว่ามีความมั่งคั่งกว่ามาก นี่จึงเป็นครั้งแรกในรอบนานมากที่เธอได้กลับมาเยือนหมู่บ้านในลักษณะนี้

"คืนนี้เราจะพักผ่อนกันที่นี่ครับ"

ทหารม้าหนุ่มที่บาร์คัสจัดให้มาคอยดูแลเดินเข้ามาอธิบาย

"อาจจะลำบากหน่อย แต่อดทนเพียงแค่วันเดียวนะครับ"

ทาเลียไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดและก้าวเดินต่อไป

บาร์คัสกำลังคุยอยู่กับชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ดูแลหมู่บ้าน เธอเฝ้ามองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ทว่าบาร์คัสกลับส่งสัญญาณทางสายตาเรียกให้เธอเข้าไปหา

ทาเลียเดินเข้าไปหยุดข้างกายเขาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นบาร์คัสก็พาดมือลงบนไหล่ของเธอและเอ่ยกับผู้ดูแลด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและเป็นทางการ

"เราตั้งใจจะกางกระโจมแยกไว้ต่างหาก เพราะฉะนั้นจัดเตรียมที่พักไว้ให้เพียงแค่ภรรยาของฉันคนเดียวก็พอ"

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ตกตะลึง

"นายหมายความว่ายังไง?"

"คืนนี้จะมีการออกปฏิบัติการกราดล้างเหล่าปล้นสะดมเล็กน้อยครับ"

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 101

สรุปตอน 101

บาร์คัสป้อนยาให้ทาเลียด้วยความรู้สึกที่ตึงเครียด เมื่อมาถึงเมืองถัดไปเขาจัดที่พักให้เธอคนเดียวเพราะต้องออกกวาดล้างพวกปล้นสะดมในคืนนั้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 102 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 100กลับหน้าเรื่อง
ตอน 100ตอน 102