เขาสัมผัสได้ว่าเส้นประสาทของตนเองกำลังเขม็งเกลียวจนตึงเปรี๊ยะ
ยามที่ค่อยๆ ปล่อยให้ของเหลวรสป่าเถื่อนไหลรินเข้าสู่พื้นที่แคบและเปียกชื้น ใบหน้าที่แดงก่ำของเธอก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะเกลียดรสชาติของยานี้จากใจจริง
ทว่าเขาไม่อาจร่วมรู้สึกไปกับอารมณ์ที่เธอกำลังเผชิญได้ แม้เขาจะได้รับกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกที่พุ่งแตะจมูกและรสขมจัดที่กระตุ้นต่อมรับรส แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกลับไม่ได้นำไปสู่ความไม่พึงพอใจสำหรับเขา
บาร์คัสสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากที่หดเกร็งซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางโอบรัดร่างกายที่ดิ้นรนของเธอให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้น
เธอเบือนหน้าหนีและสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่กลืนของเหลวในปากลงไป เสียงหอบหายใจรัวของเธอทำเอาลำคอของเขาพลอยเปียกชื้นตามไปด้วย
เขาพยายามจะเกี่ยวกระหวัดลิ้นที่หดเกร็งของเธอเข้ากับลิ้นของตน แต่เมื่อไม่เป็นไปตามที่คิด เขาก็เงยหน้าขึ้น
ภาพใบหน้าที่ยับเยินไม่มีชิ้นดีจากการกระทำที่ไม่คุ้นเคยปรากฏแก่สายตา
ทันใดนั้น ความรู้สึกแหลมคมบางอย่างก็กรีดผ่านกระดูกสันหลังของเขา
เขาใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือกดริมฝีปากล่างที่บวมเป่งลงเพื่อบังคับให้เธออ้าปากออก จากนั้นจึงสูดลมหายใจที่หอบถี่ซึ่งพ่นออกมาจากโพรงปากอุ่นชื้นและเอ่ยเร่งอย่างดุดัน
"แลบลิ้นออกมา"
ดวงตาที่ฉ่ำวาวสั่นระริกด้วยความกังวล
เขาสอดนิ้วเข้าไปด้านหลังไรฟันและกดลงบนลิ้นที่เปียกชื้นเบาๆ
น้ำเสียงที่ติดจะร้อนรนเล็ดลอดออกมา
"เร็วเข้า"
หญิงสาวที่มองเขาด้วยสายตาที่สับสนค่อยๆ แลบลิ้นออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ
เขารีบงับมันไว้ในปากและดูดดึงอย่างนุ่มนวล พริบตานั้นร่างกายที่ผอมบางจนดูเหมือนจะหักได้ก็แข็งทื่อด้วยความตกตะลึง
เขารวบต้นคอที่ตั้งชันของเธอไว้แน่นและโน้มศีรษะเข้าไปใกล้กว่าเดิม
ลิ้นเล็กๆ ดิ้นรนอย่างกระเสือกกระสน เขาตามไปเกี่ยวกระหวัดสิ่งที่พยายามจะหนีหนีอย่างมุ่งมั่นพลางโอบแขนรอบเอวที่บอบบาง
สัมผัสผ่านอาภรณ์เนื้อบางทำให้เขารับรู้ถึงโครงกระดูกที่ละเอียดอ่อนและส่วนโค้งเว้าที่นุ่มนวล
ร่างกายที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดภายในเวลาเพียงสองฤดูกาลทำให้เขารู้สึกว่าหากออกแรงมากกว่านี้อีกเพียงนิดเธออาจแหลกสลายลงได้ ความรู้สึกกังวลอย่างประหลาดทำให้เขาต้องยอมปล่อยลิ้นของเธอให้เป็นอิสระ
หยาดน้ำใสไหลซึมออกมาจากระหว่างริมฝีปากสีแดงสดที่บวมช้ำ เขาโน้มลงไปเลียซับมันออกในจังหวะเดียวกับที่เสียงสั่นเครือราวกับจะร้องไห้ดังขึ้น
"ทำไม..."
เธอช้อนสายตามองเขาด้วยแววตาที่เหมือนคนกำลังจับไข้
"ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย?"
เขาขมวดคิ้วมุ่น
ในทางกลับกัน เขาอยากจะถามเธอมากกว่า
ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะ?
ในเมื่อพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน
ความสัมพันธ์ที่ต่อให้ทำมากกว่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาเพียงแต่ไม่ได้เรียกร้องเพราะรู้ดีว่าเธอไม่ต้องการมัน
แต่เธอนั่นแหละที่เป็นคนยื่นมือออกมาก่อน
เขาข่มความรู้สึกที่อยากจะตำหนิเช่นนั้นไว้ในใจพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สับสนจนยากจะจดจำคู่นั้น
แววตาที่ผสมปนเประหว่างความสับสน ความระแวง และความสงสัยทำให้ในอกของเขาเริ่มบิดเบี้ยว
เขายอมผ่อนวงแขนออกอย่างช้าๆ
"ถ้าเกลียดที่ผมทำแบบนี้ วันหลังก็อย่ามาล้อเล่นกับผมอีก"
หญิงสาวจิกริมฝีปากและรีบหลุบสายตาลงต่ำ
ริมฝีปากที่บวมแดงนั่นดึงดูดสายตาของเขาอีกครั้ง เขาแค่นยิ้มเยาะให้กับตัวเองก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียง ทว่าน้ำเสียงที่แหบพร่ากลับรั้งความสนใจของเขาไว้
"คะ-ใครบอกว่าเกลียดกันล่ะ?"
บาร์คัสก้มมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
เธอเอ่ยปากเรียกร้องราวกับกำลังทวงถามหาสิ่งของที่ฝากไว้
"ฉันจะไม่ร้องไห้แล้ว เพราะงั้นทำต่อสิ ยา... ยังเหลืออยู่นะ"
พริบตานั้น ความร้อนที่ดุดันก็พุ่งพล่านไปทั่วท้อง
เขานิ่วหน้าให้กับความรู้สึกที่ใกล้เคียงกับความไม่พึงพอใจนั้น
ผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่?
“ฉันอยากให้นายเจ็บปวด เจ็บมากๆ มากเท่าที่จะมากได้”
คำพูดที่เธอเคยพึมพำออกมาตอนที่ตกอยู่ในฤทธิ์ยาแวบเข้ามาในหัว
ในตอนนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจมันนัก เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่ความรู้สึกเจ็บปวดไม่เคยกลับมาหาเขาอีกเลย บัดนี้เขาแทบจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความเจ็บปวดนั้นรู้สึกอย่างไร
แต่บางที ความรู้สึกที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับคำว่าความเจ็บปวดที่สุดแล้วก็ได้
"ถะ-ถ้าเกลียดนักก็พอแค่นี้ ไปให้พ้นเลย"
ทาเลียที่ทนต่อความเงียบที่ยาวนานไม่ไหวพยายามผลักอกเขาออก
เขาคว้ามือของเธอไว้ทันควันและฉุดร่างที่เบาหวิวจนน่าเหลือเชื่อนั้นขึ้นมาไว้บนตัก ร่างกายที่เคยแข็งทื่อด้วยความเครียดพลันอ่อนระทวยลงในพริบตา
เขาพันเส้นผมที่นุ่มลื่นน่าขนลุกไว้รอบนิ้วมือก่อนจะโน้มลงไปบดเบียดริมฝีปากที่เปียกชื้น
เธอเป็นผู้หญิงที่มักจะทำให้คนอื่น รวมถึงตัวเองต้องยับเยินไม่มีชิ้นดีถึงจะพอใจเสมอ
นับตั้งแต่วันที่เขาเลือกแบกรับเธอไว้ในฐานะความรับผิดชอบ เขาก็เดาได้อยู่แล้วว่าโลกที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาจะต้องพังพินาศลง
บาร์คัสหลับตาลงพร้อมกับความร้อนที่ราวกับจะอวัยวะภายในให้ละลาย
มันให้ความรู้สึกเหมือนเขากำลังกลืนกินยาพิษอยู่ไม่มีผิด
การเดินทางยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น
หลังจากเยี่ยมเยียนเมืองสำคัญในเขตตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ขบวนก็มุ่งหน้าลงใต้เพื่อตรวจตราพื้นที่เขตพาณิชย์ต่างๆ
ทัศนียภาพของเมืองใหญ่ที่โอ่อ่าและโอ่อ่าเปิดเผยออกมาเบื้องหน้าตระการตาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับการต้อนรับที่กระตือรือล้นจากเหล่าพ่อค้าผู้มั่งคั่งและขุนนางท้องถิ่น
ทว่าไม่มีสิ่งไหนที่สามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้เลย เพราะในหัวของเธอนั้นเต็มไปด้วยความสับสน
ทาเลียใช้นิ้วมือลูบริมฝีปากที่เจ็บแปลบพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
ท่ามกลางเหล่านักรบทหารม้าที่เคลื่อนขบวนอย่างเป็นระเบียบ เธอรับรู้ถึงเงาร่างของบาร์คัสได้เป็นระยะในครรลองสายตา
ภายใต้ชุดเกราะอกสีดำและท่วงท่าการควบม้าที่สง่างามมั่นคง เขาดูเหมือนเจ้าเมืองผู้เคร่งขรึมและเยือกเย็น ดูไม่ออกเลยว่าเป็นชายคนเดียวกับที่ลุ่มหลงอยู่บนริมฝีปากของเธอในทุกค่ำคืน
ทาเลียรู้สึกมวนท้องขึ้นมาจนทนไม่ไหวจึงเอื้อมมือไปรูดม่านปิดหน้าต่างเสีย ทว่าแม้จะบดบังทัศนวิสัยแล้ว แต่ภาพจำเหล่านั้นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย
เธอครุ่นคิดย้อนกลับไปถึงการกระทำที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าระหว่างเขากับเธออย่างบ้าคลั่ง
บาร์คัสไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มจูบก่อนเลยหากเธอมิได้เป็นฝ่ายเรียกร้อง ทว่าถึงกระนั้น เขาก็ไม่ได้ดูเหมือนคนถูกบังคับเลยแม้แต่น้อย เขามักจะจูบเธออย่างดึงดันและจดจ่อจนกระทั่งเธอถึงขีดจำกัดและดิ้นรนไปมา บางครั้งเธอกลับรู้สึกว่าเขาเป็นฝ่ายที่กระวนกระวายใจมากกว่าเสียอีก
แต่เมื่อใดที่เธอเริ่มหวาดกลัวต่อสัมผัสที่หยั่งลึกลงไปจนเกินกว่าจะรับไหวและพยายามผลักเขาออก บาร์คัสก็จะยอมถอยออกไปอย่างนิ่งสงบด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยทันที เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอก็มักจะคิดไปเองว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการตีความที่เกินจริงของเธอเอง
ทาเลียกัดริมฝีปากตามความเคยชินจนรู้สึกเจ็บแปลบและขมวดคิ้ว เมื่อลองใช้ปลายนิ้วแตะดูก็พบรอยเลือดจางๆ
เธอไม่รู้เลยว่านี่คือนิสัยเสียของเธอเอง หรือเป็นรอยที่บาร์คัสตั้งใจทิ้งไว้กันแน่ เพราะพักหลังมานี้บาร์คัสเริ่มรังแกริมฝีปากของเธอบ่อยครั้งขึ้นเรื่อยๆ
ทาเลียจับริมฝีปากที่บวมช้ำพลางหลับตาลงนิ่งๆ ทันทีที่เธอตั้งใจจะงีบหลับเพื่อขจัดความสับสนออกไปจากหัว รถม้าที่เคยแล่นไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องก็หยุดนิ่งลง
"ถึงแล้วครับ เชิญลงมาได้เลย"
น้ำเสียงที่เย็นชาดังลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา
ทาเลียจัดแต่งเครื่องแต่งกายที่หลุดรุ่ยให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเดินออกไปนอกรถม้า
เบื้องหน้าคือทุ่งราบอันกว้างใหญ่ที่มีกระโจมทรงกรวยขนาดใหญ่ตั้งอยู่อย่างประปรายสลับกับกระท่อมเก่าๆ ภาพลักษณ์ที่ค่อนข้างสมถะและเรียบง่ายเกินคาดทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ เพราะเมื่อเทียบกับตอนเหนือที่มีความเหลื่อมล้ำสูง ภาคใต้นับว่ามีความมั่งคั่งกว่ามาก นี่จึงเป็นครั้งแรกในรอบนานมากที่เธอได้กลับมาเยือนหมู่บ้านในลักษณะนี้
"คืนนี้เราจะพักผ่อนกันที่นี่ครับ"
ทหารม้าหนุ่มที่บาร์คัสจัดให้มาคอยดูแลเดินเข้ามาอธิบาย
"อาจจะลำบากหน่อย แต่อดทนเพียงแค่วันเดียวนะครับ"
ทาเลียไม่ได้ตอบโต้สิ่งใดและก้าวเดินต่อไป
บาร์คัสกำลังคุยอยู่กับชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ดูแลหมู่บ้าน เธอเฝ้ามองภาพนั้นอยู่ห่างๆ ทว่าบาร์คัสกลับส่งสัญญาณทางสายตาเรียกให้เธอเข้าไปหา
ทาเลียเดินเข้าไปหยุดข้างกายเขาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้นบาร์คัสก็พาดมือลงบนไหล่ของเธอและเอ่ยกับผู้ดูแลด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมและเป็นทางการ
"เราตั้งใจจะกางกระโจมแยกไว้ต่างหาก เพราะฉะนั้นจัดเตรียมที่พักไว้ให้เพียงแค่ภรรยาของฉันคนเดียวก็พอ"
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ตกตะลึง
"นายหมายความว่ายังไง?"
"คืนนี้จะมีการออกปฏิบัติการกราดล้างเหล่าปล้นสะดมเล็กน้อยครับ"
บาร์คัสป้อนยาให้ทาเลียด้วยความรู้สึกที่ตึงเครียด เมื่อมาถึงเมืองถัดไปเขาจัดที่พักให้เธอคนเดียวเพราะต้องออกกวาดล้างพวกปล้นสะดมในคืนนั้น
กำลังโหลดความเห็น...