เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับพ่นประโยคเรื่องการออกไปเดินเล่นยามเย็น
ทาเลียเลิกคิ้วมองอย่างเอาเรื่อง
"ปฏิบัติการกวาดล้างเล็กน้อยงั้นเหรอ?"
บาร์คัสที่กำลังยื่นถุงหนังบรรจุเหรียญทองให้ชายที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ธุรการก้มลงมองเธอ เมื่อเขารับรู้ได้ว่าอารมณ์ของเธอเริ่มขุ่นมัว เสียงถอนหายใจจางๆ ก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่น
"มีรายงานว่าพวกโจรกองโจรตั้งค่ายอยู่แถวนี้ ขนาดของฐานที่มั่นไม่ได้ใหญ่นัก คาดว่าน่าจะกลับมาได้ก่อนรุ่งสาง"
นายต้องไปเองเลยเหรอ?
ทาเลียเกือบจะโพล่งคำนั้นออกไป แต่เมื่อระลึกได้ว่ามีสายตาหลายสิบคู่กำลังจับจ้องมาที่ตน เธอจึงรีบหุบปากสนิท
แม้ในท้องจะปั่นป่วนด้วยความกังวล แต่เธอก็ไม่อยากเผยความนัยให้ใครรู้ว่าเธอกำลังกระวนกระวายเพราะผู้ชายที่แสนจะเย็นชาคนนี้
เธอกระชากไหล่ออกจากมือที่วางพาดอยู่พลางตอกกลับอย่างเย็นชา
"นายจะกลับมาเมื่อไหร่ก็นั่นมันเรื่องของนาย ฉันอยากพักผ่อนแล้ว พาฉันไปที่พักเดี๋ยวนี้"
เสียงเจ้าหน้าที่ธุรการที่เฝ้าสังเกตท่าทีของทั้งคู่สูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกตกใจดังแว่วมา
ทว่าบาร์คัสกลับไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ เขาหันไปหาเจ้าหน้าที่คนเดิมแล้วเอ่ยถาม
"ที่พักอยู่ไหน?"
"เอ่อ... เชิญทางนี้ครับ"
ชายคนนั้นรีบเดินนำหน้าไปอย่างลนลาน
เมื่อเดินตามไปได้ไม่ไกล อาคารหินขนาดกะทัดรัดก็ปรากฏแก่สายตา
เจ้าหน้าที่คนเดิมก้าวเท้าเข้าไปข้างในพลางเอ่ยอธิบายอย่างตะกุกตะกัก
"เดิมทีอาคารนี้ใช้เป็นบ้านพักรับรองเจ้าหน้าที่ครับ แต่พอทราบข่าวว่าท่านแกรนด์ดยุคจะมาเยือน พวกเราก็รีบทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง... เชิญครับ ใช้ห้องนี้ได้เลย"
เขาค่อยๆ เปิดประตูบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านในสุดออกอย่างระมัดระวัง
ทาเลียปรายสายตามองสำรวจห้องนอนที่มืดสลัวด้วยแววตาเฉยเมย
ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเรียบง่าย ภายในกลับตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นและน่าสบาย ดูเหมือนพวกเขาจะตั้งใจจัดเตรียมไว้เพื่อต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์โดยเฉพาะ
เจ้าหน้าที่คอยลอบสังเกตสีหน้าของเธอพลางเอ่ยเสริมอย่างระแวดระวัง
"ถ้ามีสิ่งใดขาดเหลือ โปรดแจ้งได้ทันทีเลยครับ เราจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้"
"ไม่หรอก เท่านี้ก็พอแล้ว ออกไปได้"
ทาเลียที่กำลังตรวจดูเตียงซึ่งปูด้วยผ้าปูเนื้อหนา เอ่ยขัดจังหวะด้วยท่าทางจองหอง
เมื่อเจ้าหน้าที่คนนั้นลอบมองบาร์คัสและเห็นว่าเขาพยักหน้าให้ จึงรีบถอยฉากออกไปทันที
ทาเลียถอดเสื้อคลุมตัวยาวออกแล้วโยนทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง บาร์คัสเฝ้ามองภาพนั้นอยู่เงียบๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหา
ทาเลียจงใจเมินเฉยต่อตัวตนของเขาแล้วพลิกตัวไปอีกทาง เธอรู้ดีว่าหากสบตาเขาตอนนี้ เธอคงเผลอพ่นคำพูดร้ายๆ ออกไปอีกแน่ๆ
เธอควานหาผ้าห่มมาคลุมกายพลางบ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด
"วันนี้ฉันจะนอนเลย ไปบอกแม่นมด้วยว่าไม่ต้องเตรียมมื้อค่ำ"
"ทาเลีย"
เมื่อสัมผัสได้ถึงเงาทึบที่ทาบทับลงมาเหนือศีรษะ ทาเลียก็สะดุ้งสุดตัวและเงยหน้าขึ้นมอง บาร์คัสกำลังใช้มือยันหมอนพลางโน้มตัวลงมามองเธอ
แสงอัสดงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบให้ใบหน้าซีกหนึ่งของเขาเป็นสีแดงก่ำ ในขณะที่เธอกำลังตกตะลึงกับใบหน้าอันน่าพิศวงนั้น นิ้วมือที่เย็นเฉียบก็แตะลงบนหน้าผากของเธอ
"ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ก็ไม่ควรอดอาหารนะครับ"
"ฉันจะอดตายหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับนายด้วย"
ทาเลียสะบัดหน้าหนีจากการสัมผัสของเขาอย่างไร้เยื่อใย
"นายรีบไปฆ่าพวกโจรป่าอะไรนั่นเถอะ"
หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะเดาไม่ออกเลยสักนิดว่าทำไมเธอถึงอารมณ์เสียขนาดนี้
ทาเลียดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงศีรษะ
ไม่นานนัก เธอก็ได้ยินเสียงเขายันกายลุกขึ้นจากเตียง ทันทีที่เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป ความกังวลก็พุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนห้ามไม่อยู่
เขาเป็นผู้ชายที่ล้มชายฉกรรจ์ที่ตัวใหญ่กว่าสองเท่าได้อย่างง่ายดาย เธอเคยเห็นเขาใช้โซ่พันธนาการไวเวิร์นจนมันร่วงลงมากับตามาแล้ว พวกโจรป่ากลุ่มเล็กๆ คงไม่ใช่คู่มือเขาหรอก
ทว่าในโลกนี้ ไม่มีสิ่งใดที่แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนแล้วคว้าชายผ้าคลุมของเขาไว้แน่น
บาร์คัสชะงักและหันกลับมามองเธอ หญิงสาวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ระ-ระวังตัวด้วย"
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อคำพูดธรรมดาๆ เพียงประโยคเดียวทำให้เธอรู้สึกวูบไหวในใจ
เธอรีบเอ่ยเสริมอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงกระด้างเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย
"ถ้าหากนายเป็นอะไรไป ตำแหน่งของฉันก็จะพลอยสั่นคลอนไปด้วย เพราะฉะนั้น... รู้จักรักษาชีวิตตัวเองไว้ด้วยล่ะ"
ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มจางๆ ผสมกับความขรึมเครียดเพียงครู่เดียวแล้วก็จางหายไป
ทาเลียรีบมุดตัวกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มอีกครั้ง ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นเดินจากไป
"ไม่ต้องกังวลครับ ผมจะรีบกลับมา"
บาร์คัสโน้มตัวลงมาลูบผมของเธออย่างเบามืออีกครั้งก่อนไป
สัมผัสที่คาดไม่ถึงนั้นทำเอาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ
น่าแปลก... สัมผัสที่อ่อนโยนเช่นนี้กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวและปวดปร่าได้ยิ่งกว่าจูบที่ร้อนแรงเสียอีก
หลังจากที่เขาออกจากห้องไป ทาเลียก็ค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมาจากผ้าห่มเหมือนหอยทากที่ค่อยๆ โผล่หัวออกจากเปลือก
เธอเดินไปที่หน้าต่างและมองลงไปเห็นทหารนับร้อยนายยืนเข้าแถวรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์
ไม่นานบาร์คัสก็ก้าวเข้าไปรวมกลุ่มกับพวกเขา ทาเลียเฝ้ามองเขาควบม้านำกองทัพมุ่งหน้าไปยังนอกหมู่บ้านอยู่นานแสนนาน
แม้เงาร่างของเขาจะลับหายไปหลังเนินเขาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่อาจละสายตาจากหน้าต่างได้ จนกระทั่งเสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตู
"องค์หญิง ได้เวลาทายาแล้วค่ะ"
"...เข้ามาสิ"
ทันทีที่ได้รับอนุญาต นักเวทรักษาแห่งตระกูลทาเรนก็ก้าวเข้ามาในห้อง
ทาเลียเดินกะเผลกไปนั่งลงบนเก้าอี้หนาหน้าเตาผิง หญิงสาวคนนั้นคุกเข่าลงข้างหน้าเธอแล้วค่อยๆ ถลกชายกระโปรงขึ้นพลางเอ่ยถาม
"อาการเป็นยังไงบ้างคะ?"
"ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ"
นักเวทค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออกอย่างชำนาญพลางเพ่งมองผิวหนังที่บิดเบี้ยวผิดรูป
"ดูเหมือนผิวหนังจะเริ่มอักเสบแดงแล้วนะคะ คืนนี้ควรจะปล่อยให้แผลได้ระบายอากาศบ้าง ไม่ต้องพันผ้าพันแผลจะดีกว่า"
ทาเลียถลึงตาจ้องมองด้วยแววตาคมกริบ
"ไม่ได้ พันไว้เหมือนเดิม"
"คืนนี้ท่านแกรนด์ดยุคไม่อยู่บ้านนี่คะ ไม่มีความจำเป็นต้องซ่อนรอยแผล..."
"เธอคิดว่าฉันทำแบบนี้เพราะบาร์คัสงั้นเหรอ!"
ทาเลียตวาดเสียงดังจนนักเวทชะงักด้วยความตกใจ
หญิงสาวมองใบหน้าที่แฝงไปด้วยความประหม่านั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำด้วยเสียงที่อ่อนลง
"เป็นเพราะฉันเองที่ไม่อยากเห็นมัน เพราะฉะนั้น... พันไว้เหมือนเดิมเถอะ"
นักเวทถอนหายใจออกมาแผ่วเบาพลางหยิบผ้าพันแผลม้วนใหม่ออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอค่อยๆ ทายาสมุนไพรเหนียวข้นลงบนรอยแผลเป็นอย่างบรรจง ก่อนจะพันผ้าพันแผลให้อย่างหลวมๆ
"ยาสมุนไพรจากตะวันออกที่ท่านดื่มเข้าไป ดูเหมือนจะได้ผลดีไหมคะ?"
หญิงสาวถามขึ้นในระหว่างที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดยาที่มือออก
ทาเลียตอบอย่างเนือยๆ
"ดูเหมือนจะได้ผลอยู่บ้างล่ะนะ ถึงยามันจะแรงจนปวดท้องไปบ้าง แต่พอตื่นขึ้นมาวันรุ่งขึ้น ร่างกายก็รู้สึกดีขึ้นกว่าปกติ"
"ท่านทราบไหมคะว่ายาตัวนั้นมีส่วนประกอบของอะไรบ้าง?"
"เห็นว่าผสมสมุนไพรบำรุงกำลังหลายอย่างเข้าด้วยกันน่ะ ฉันรู้แค่นั้น"
ทาเลียปรายสายตามองนักเวทด้วยความสงสัย
"ทำไมถึงถามซอกแซกนักล่ะ? หรือกลัวว่าใครจะวางยาพิษฉันหรือไง?"
"...ฉันได้รับคำสั่งจากจักรพรรดินีให้ดูแลร่างกายของท่านให้ดีที่สุดค่ะ"
นักเวทเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
"ที่นี่มีคนที่ไม่ค่อยพอใจในการดำรงอยู่ของท่านอยู่ไม่น้อย... ระวังตัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหายนะคะ"
ทาเลียจ้องมองด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วตอบกลับอย่างเย็นชา
"ถ้าจะวางยาพิษจริง พวกเขาคงใส่ลงในอาหารหรือเหล้าไปแล้วล่ะ ใครจะเสี่ยงใส่ในยาบำรุงให้เจอร่องรอยได้ง่ายๆ กัน"
นักเวทนิ่งไปคล้ายกำลังจมอยู่ในความคิด
หรือจะมีบางอย่างจริงๆ?
ทาเลียรู้สึกติดใจกับท่าทีนั้น จึงเอ่ยเสริมเหมือนจะลองใจ
"ถ้าเธอสงสัยขนาดนั้น คืนนี้ฉันจะเหลือยาไว้ให้ซักหน่อย เธอจะได้เอาไปตรวจสอบดูเอง"
ทาเลียไม่พอใจที่บาร์คัสจะออกไปเสี่ยงอันตราย ขณะที่นักเวทรักษาดูเหมือนจะสงสัยบางอย่างเกี่ยวกับยาบำรุงของเธอ ทาเลียจึงยอมเหลือยาไว้ให้ตรวจสอบ
กำลังโหลดความเห็น...