“ถ้าทำแบบนั้นได้ ฉันจะช่วยตรวจสอบส่วนประกอบให้เองค่ะ เพื่อให้คนอย่างท่านวางใจได้มากขึ้น”
ทาเลียไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่โบกมือเป็นสัญญาณให้ข้ารับใช้ถอยออกไป หญิงสาวรีบก้มศีรษะทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
ทาเลียนั่งลงหน้าเตาผิง จ้องมองประกายไฟที่ปะทุขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอฝืนกายลุกขึ้นและกลับไปที่เตียง
ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับผ้าปูเตียงที่อ่อนนุ่ม ความเจ็บปวดที่รุกล้ำกึ่งกลางเข่าก็เริ่มทุเลาลง ดูเหมือนยาทาภายจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
เธอนอนมองเพดานที่มีรอยด่างดวงอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเบนสายตาไปยังหน้าต่างกระจกที่มีแสงสีแดงฉายทับ
ท้องฟ้าบัดนี้เปลี่ยนจากสีอำพันจางๆ เป็นสีแดงก่ำดุจไวน์เข้ม
แสงอัสดงที่แผดเผาอย่างแรงกล้าในไม่ช้าคงจะถูกความมืดมิดกลืนกิน และเมื่อถึงตอนนั้นก็นับเป็นเวลาที่เหมาะสมแก่การเข้าโจมตีศัตรู
ความกังวลแวบเข้ามาในใจชั่วขณะว่าหากเกิดการปะทะกันขึ้นแล้วบาร์คัสได้รับบาดเจ็บจะทำอย่างไร ทว่าเธอก็รีบบัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที
เขาคือชายที่ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าอัศวินโดยเอาชนะอัศวินแห่งโรเอ็มนับร้อยตั้งแต่อายุยังไม่เต็มยี่สิบปี การกวาดล้างโจรป่ากระจอกๆ คงไม่ใช่เรื่องยากเกินมือเขา
ทาเลียพยายามขจัดความฟุ้งซ่านออกไปแล้วหลับตาลงนิ่งๆ เสียงระฆังบอกเวลาสิ้นสุดของวันแว่วผ่านเข้ามาในสติที่เริ่มเลือนลาง
ท่ามกลางเสียงกังวานอันไกลโพ้นจากหอระฆัง ทาเลียก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราประหนึ่งคนหมดสติในทันที
เธอกลับมามีสติอีกครั้งในช่วงรุ่งสางที่ความมืดมิดยังคงปกคลุม
ทาเลียรู้สึกกระหายน้ำราวกับคอลุกเป็นไฟ เธอปรือตาขึ้นและพลันรู้สึกถูกคุกคามด้วยอาการอึดอัดจนหายใจไม่ออก เธอจึงเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อชุดนอนผ้าลินินออก
เธอยังคงรู้สึกถึงความกดทับที่หน้าอกจนหายใจลำบากไม่จางหาย จึงตะเกียกตะกายไปที่หัวเตียงแล้วคว้าตะเกียงไว้แน่น
ในตอนนั้นเอง แสงลอดจางๆ สีส้มที่พาดผ่านผนังก็เข้าสู่ครรลองสายตา ทาเลียหันหน้าตามร่องรอยของแสงสลัวนั้นไปจนพบกับกองไฟในเตาผิงที่ใกล้จะดับมอด เธอสูดลมหายใจลึก แสงสว่างที่ค่อยๆ มอดลงนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนอากาศบริสุทธิ์
ทาเลียก้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าเตาผิง ในกองขี้เถ้าสีดำมีถ่านติดไฟหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย เธอจึงวางฟืนซ้อนทับลงไปแล้วออกแรงกดเครื่องเป่าลมที่วางอยู่บนพื้นอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้นฟืนก็เริ่มคายควันและแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่สว่างไสว
ทาเลียลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทว่าจู่ๆ เธอก็หันขวับไปมองรอบตัว เมื่อได้ยินเสียงประหลาดแว่วมา ผ่านไปหลายวินาทีเธอถึงตระหนักได้ว่านั่นคือเสียงร้องของสัตว์
หมาป่าพเนจรโผล่มางั้นเหรอ?
ทาเลียเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดบานกระจกออกอย่างระมัดระวัง ลมจากทุ่งหญ้าที่แห้งขอดและพกพาความเย็นเยือกเข้าปะทะใบหน้าทันที
เธอยืนสั่นสะท้านกับสัมผัสเย็นเฉียบพลางมองหาที่มาของเสียงที่ชัดเจนขึ้นกลางความมืด
บนเนินเขาที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาจนเป็นสีขาวนวล เสียงหอนอันโศกเศร้าดังกังวานก้องไปทั่ว ทว่าเธอกลับมองไม่เห็นเงาร่างของสัตว์ที่กำลังคร่ำครวญอยู่ ณ ที่ใดเลย
ในขณะที่เธอกำลังจะเบนสายตาไปยังชายป่าเพราะคิดว่าเสียงอาจมาจากทางนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน
ทาเลียตื่นตัวขึ้นทันที
"ใครน่ะ?"
"ขออภัยค่ะ ท่านหญิง ฉันแว่วได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เลยเกรงว่าท่านอาจจะนอนไม่หลับเพราะอาการปวด จึงแวะมาดูค่ะ"
เป็นนักเวทรักษาแห่งตระกูลเชียคานนั่นเอง
ทาเลียคลายความระแวงลงแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
"ฉันแค่ตื่นมากลางดึกน่ะ ออกไปเถอะ"
ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตูเอ่ยเสนออย่างระมัดระวัง
"ถ้าไม่เป็นการรบกวน ฉันจะจัดเตรียมชาสมุนไพรมาให้เพื่อให้ท่านบรรทมได้สบายขึ้นดีไหมคะ?"
ทาเลียขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีที่ข้ารับใช้ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งที่ให้นางถอยไปในทันที
"ไม่จำเป็น-”
ทาเลียกำลังจะปฏิเสธตามความเคยชิน ทว่าจู่ๆ เธอก็หยุดคำพูดไว้ เมื่อนึกได้ว่าเธอตั้งใจจะส่งยาที่นักเวทคนนี้ปรุงไปให้นักเวทจากตระกูลทาเรนตรวจสอบ
แม้เธอจะไม่ได้ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้หญิงคนนี้แอบใส่ยาประหลาดให้เธอกิน แต่การระวังไว้ก่อนก็ย่อมดีกว่า
หลังจากลังเลชั่วครู่ ทาเลียก็ตอบกลับอย่างบึ้งตึง
"ก็ได้ เข้ามาสิ"
ทันทีที่ได้รับอนุญาต นักเวทรักษาด็เดินเจ้ามาในห้องพร้อมกับถุงเล็กๆ ในมือ
ทาเลียจ้องมองสำรวจเธอด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์
ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเพิ่งตื่นเหมือนกัน หล่อนสวมเพียงเสื้อคลุมสีเทาทับชุดนอนผ้าลินินตัวโคร่งเท่านั้น
นักเวทรีบทัดผมที่ยุ่งเหยิงไว้หลังหูอย่างเก้อเขินก่อนจะเดินไปที่หน้าเตาผิง
“รอสักครู่นะคะ ฉันจะรีบเตรียมให้เดี๋ยวนี้"
หล่อนแขวนหม้อทองเหลืองไว้บนกองไฟ ก่อนจะหยิบห่อสมุนไพรออกมาจากถุง
หล่อนเลือกสมุนไพรบางชนิดผสมกันแล้วคั่วในหม้ออย่างเบามือ จากนั้นจึงเติมน้ำลงไป
ผ่านไปเพียงครู่เดียว กลิ่นหอมของคาโมมายล์และลาเวนเดอร์ก็อบอวลไปทั่วห้อง
"เรียบร้อยแล้วค่ะ"
หญิงสาวรินน้ำชาที่ต้มจนได้ที่ลงในแก้วแล้วยื่นให้ทาเลียอย่างระมัดระวัง
ทาเลียรับแก้วมาถือไว้พลางก้มมองนิ่งๆ ดูเหมือนจะมีน้ำผึ้งผสมอยู่ด้วย เพราะกลิ่นหวานจางๆ กระตุ้นจมูกของเธอขึ้นมา
ในขณะที่เธอกำลังจิบเพื่อลิ้มรสชาติ เสียงหอนอันยาวเหยียดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ทาเลียครางออกมาเบาๆ ดูเหมือนสัตว์ตัวนั้นจะตั้งใจเห่าหอนไปตลอดทั้งคืนจริงๆ
"ไปปิดหน้าต่างที แล้วรูดม่านด้วย"
นักเวทรับคำสั่งทันที ทว่าแม้จะมีหน้าต่างกระจกหนาและม่านกั้น แต่เสียงคร่ำครวญของสัตว์ป่าก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาได้อย่างง่ายดาย
นักเวทหัวเราะออกมาอย่างลำบากใจ
"ดูเหมือนคนในหมู่บ้านนี้จะมีใครบางคนที่หมาป่าตัวนั้นถวิลหาอยู่นะคะ"
ทาเลียแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อหู
"นี่เธอตั้งใจจะมาชวนฉันคุยเล่นเหรอ?"
"ไม่ใช่นะคะ...”
นักเวทที่ดูตกใจกับปฏิกิริยาที่เกรี้ยวกราดรีบเอ่ยแก้ด้วยน้ำเสียงสงบ
"ที่ตะวันออกมีความเชื่อกันว่า ดวงวิญญาณที่ล่วงลับไปโดยไม่ได้รับการประกอบพิธีล้างบาปจะกลับมาเกิดเป็นสัตว์ป่าค่ะ เสียงร้องของสัตว์ที่ได้ยินในยามค่ำคืนจึงถูกเชื่อว่าเป็นบทเพลงเรียกหาคนรักเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่"
ทาเลียแค่นเสียงเยาะลงในลำคอ
"วิญญาณที่ไม่ได้ล้างบาปมีแต่ต้องตกสู่ขุมนรกและสูญสลายไปเท่านั้นแหละ นี่เธอไม่รู้จักหลักคำสอนพื้นฐานหรือไง?"
"...คำสอนของศาสนจักรฉันย่อมทราบดีค่ะ"
มุมปากของหญิงสาวปรากฏร่องรอยของความขมขื่น
"แต่การเชื่อว่าคนรักกลับมาอยู่เคียงข้างในร่างของสัตว์ป่า ย่อมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจที่อบอุ่นกว่าไม่ใช่เหรอคะ? แม้แต่นักบวชเองก็มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับความเชื่อแบบนี้เลยค่ะ"
ทาเลียแสดงสีหน้าสงสัย
"คนที่ไม่ได้รับการล้างบาปก่อนตายมันเยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ?"
"ประชากรทุกคนในตะวันออกล้วนได้รับพิธีล้างบาปภายในร้อยวันหลังคลอดค่ะ แต่ว่าเด็กที่เสียชีวิตตั้งแต่ในครรภ์ย่อมไม่ได้รับพรเช่นนั้นค่ะ"
ทาเลียรับรู้ได้ถึงความปวดร้าวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของนักเวท เธอจึงหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วน
นักเวทคนนี้เคยเสียลูกไปงั้นเหรอ?
เธอทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะเอ่ยคำปลอบใจอย่างไร หญิงสาวจึงฉีกยิ้มบางๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
"ชาจะเย็นหมดนะคะ เชิญดื่มเถอะค่ะ"
ทาเลียสังเกตท่าทีนางพลางจิบชาที่เริ่มอุ่น
นักเวทรักษาเฝ้ามองเธอจนดื่มหมด ก่อนจะวางขวดยาไว้บนชั้นวางสองสามขวดแล้วขอตัวออกไป
ทาเลียนอนลงบนเตียงและคอยฟังเสียงหอนที่เริ่มแผ่วจางลง
บางที... ผู้หญิงคนนั้นอาจจะแว่วได้ยินเสียงเพลงเรียกหาตัวหล่อนเองอยู่ก็ได้ ถึงได้นอนไม่หลับจนก้าวเข้ามาหาเธอเช่นนี้
ทาเลียครุ่นคิดเช่นนั้นอยู่ครู่เดียวก่อนจะสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป
ลำพังแค่ความปวดร้าวของตัวเองเธอก็แบกรับไม่ไหวแล้ว ไม่มีกำลังพอจะไปใส่ใจเรื่องของคนอื่นหรอก
ดูเหมือนชาสมุนไพรจะได้ผลดี เพราะเธอสามารถหลับลึกได้โดยไม่ฝันเลย
ทาเลียตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เธอใช้ดวงตาที่ยังพร่ามัวมองไปยังกระจกหน้าที่แสงสว่างเริ่มสดใสขึ้น
ในตอนนั้นเอง เธอสัมผัสได้ถึงร่องรอยของใครบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ทาเลียสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะลงที่แก้ม
ความง่วงงุนสลายไปในพริบตา เมื่อเธอเห็นบาร์คัสนั่งอยู่ที่ขอบเตียง
ทาเลียกะพริบตาปริบๆ อย่างโง่งม ก่อนจะรีบยันกายลุกขึ้นนั่ง
ในขณะที่เธอกำลังตั้งท่าจะสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนมาบ้างหรือเปล่า คางของเธอก็ถูกเชิดขึ้น และริมฝีปากของเขาก็ทาบทับลงมาโดยปราศจากคำเตือนใดๆ
ทาเลียรอบาร์คัสอยู่ลำพังจนเผลอหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบเขานั่งอยู่ที่ขอบเตียง และถูกจุมพิตโดยไม่ทันตั้งตัว
กำลังโหลดความเห็น...