คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 103 · การกลับมาของเขา

ตอน 103
การกลับมาของเขา

“ถ้าทำแบบนั้นได้ ฉันจะช่วยตรวจสอบส่วนประกอบให้เองค่ะ เพื่อให้คนอย่างท่านวางใจได้มากขึ้น”

ทาเลียไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่โบกมือเป็นสัญญาณให้ข้ารับใช้ถอยออกไป หญิงสาวรีบก้มศีรษะทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไปทันที

ทาเลียนั่งลงหน้าเตาผิง จ้องมองประกายไฟที่ปะทุขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาทำให้เธอฝืนกายลุกขึ้นและกลับไปที่เตียง

ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับผ้าปูเตียงที่อ่อนนุ่ม ความเจ็บปวดที่รุกล้ำกึ่งกลางเข่าก็เริ่มทุเลาลง ดูเหมือนยาทาภายจะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว

เธอนอนมองเพดานที่มีรอยด่างดวงอย่างเหม่อลอย ก่อนจะเบนสายตาไปยังหน้าต่างกระจกที่มีแสงสีแดงฉายทับ

ท้องฟ้าบัดนี้เปลี่ยนจากสีอำพันจางๆ เป็นสีแดงก่ำดุจไวน์เข้ม

แสงอัสดงที่แผดเผาอย่างแรงกล้าในไม่ช้าคงจะถูกความมืดมิดกลืนกิน และเมื่อถึงตอนนั้นก็นับเป็นเวลาที่เหมาะสมแก่การเข้าโจมตีศัตรู

ความกังวลแวบเข้ามาในใจชั่วขณะว่าหากเกิดการปะทะกันขึ้นแล้วบาร์คัสได้รับบาดเจ็บจะทำอย่างไร ทว่าเธอก็รีบบัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที

เขาคือชายที่ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้าอัศวินโดยเอาชนะอัศวินแห่งโรเอ็มนับร้อยตั้งแต่อายุยังไม่เต็มยี่สิบปี การกวาดล้างโจรป่ากระจอกๆ คงไม่ใช่เรื่องยากเกินมือเขา

ทาเลียพยายามขจัดความฟุ้งซ่านออกไปแล้วหลับตาลงนิ่งๆ เสียงระฆังบอกเวลาสิ้นสุดของวันแว่วผ่านเข้ามาในสติที่เริ่มเลือนลาง

ท่ามกลางเสียงกังวานอันไกลโพ้นจากหอระฆัง ทาเลียก็จมดิ่งสู่ห้วงนิทราประหนึ่งคนหมดสติในทันที

เธอกลับมามีสติอีกครั้งในช่วงรุ่งสางที่ความมืดมิดยังคงปกคลุม

ทาเลียรู้สึกกระหายน้ำราวกับคอลุกเป็นไฟ เธอปรือตาขึ้นและพลันรู้สึกถูกคุกคามด้วยอาการอึดอัดจนหายใจไม่ออก เธอจึงเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อชุดนอนผ้าลินินออก

เธอยังคงรู้สึกถึงความกดทับที่หน้าอกจนหายใจลำบากไม่จางหาย จึงตะเกียกตะกายไปที่หัวเตียงแล้วคว้าตะเกียงไว้แน่น

ในตอนนั้นเอง แสงลอดจางๆ สีส้มที่พาดผ่านผนังก็เข้าสู่ครรลองสายตา ทาเลียหันหน้าตามร่องรอยของแสงสลัวนั้นไปจนพบกับกองไฟในเตาผิงที่ใกล้จะดับมอด เธอสูดลมหายใจลึก แสงสว่างที่ค่อยๆ มอดลงนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนอากาศบริสุทธิ์

ทาเลียก้าวลงจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าเตาผิง ในกองขี้เถ้าสีดำมีถ่านติดไฟหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย เธอจึงวางฟืนซ้อนทับลงไปแล้วออกแรงกดเครื่องเป่าลมที่วางอยู่บนพื้นอย่างหนักหน่วง ทันใดนั้นฟืนก็เริ่มคายควันและแปรเปลี่ยนเป็นเปลวไฟที่สว่างไสว

ทาเลียลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ทว่าจู่ๆ เธอก็หันขวับไปมองรอบตัว เมื่อได้ยินเสียงประหลาดแว่วมา ผ่านไปหลายวินาทีเธอถึงตระหนักได้ว่านั่นคือเสียงร้องของสัตว์

หมาป่าพเนจรโผล่มางั้นเหรอ?

ทาเลียเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดบานกระจกออกอย่างระมัดระวัง ลมจากทุ่งหญ้าที่แห้งขอดและพกพาความเย็นเยือกเข้าปะทะใบหน้าทันที

เธอยืนสั่นสะท้านกับสัมผัสเย็นเฉียบพลางมองหาที่มาของเสียงที่ชัดเจนขึ้นกลางความมืด

บนเนินเขาที่แสงจันทร์สาดส่องลงมาจนเป็นสีขาวนวล เสียงหอนอันโศกเศร้าดังกังวานก้องไปทั่ว ทว่าเธอกลับมองไม่เห็นเงาร่างของสัตว์ที่กำลังคร่ำครวญอยู่ ณ ที่ใดเลย

ในขณะที่เธอกำลังจะเบนสายตาไปยังชายป่าเพราะคิดว่าเสียงอาจมาจากทางนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเสียก่อน

ทาเลียตื่นตัวขึ้นทันที

"ใครน่ะ?"

"ขออภัยค่ะ ท่านหญิง ฉันแว่วได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เลยเกรงว่าท่านอาจจะนอนไม่หลับเพราะอาการปวด จึงแวะมาดูค่ะ"

เป็นนักเวทรักษาแห่งตระกูลเชียคานนั่นเอง

ทาเลียคลายความระแวงลงแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

"ฉันแค่ตื่นมากลางดึกน่ะ ออกไปเถอะ"

ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตูเอ่ยเสนออย่างระมัดระวัง

"ถ้าไม่เป็นการรบกวน ฉันจะจัดเตรียมชาสมุนไพรมาให้เพื่อให้ท่านบรรทมได้สบายขึ้นดีไหมคะ?"

ทาเลียขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันทีที่ข้ารับใช้ไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งที่ให้นางถอยไปในทันที

"ไม่จำเป็น-”

ทาเลียกำลังจะปฏิเสธตามความเคยชิน ทว่าจู่ๆ เธอก็หยุดคำพูดไว้ เมื่อนึกได้ว่าเธอตั้งใจจะส่งยาที่นักเวทคนนี้ปรุงไปให้นักเวทจากตระกูลทาเรนตรวจสอบ

แม้เธอจะไม่ได้ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้หญิงคนนี้แอบใส่ยาประหลาดให้เธอกิน แต่การระวังไว้ก่อนก็ย่อมดีกว่า

หลังจากลังเลชั่วครู่ ทาเลียก็ตอบกลับอย่างบึ้งตึง

"ก็ได้ เข้ามาสิ"

ทันทีที่ได้รับอนุญาต นักเวทรักษาด็เดินเจ้ามาในห้องพร้อมกับถุงเล็กๆ ในมือ

ทาเลียจ้องมองสำรวจเธอด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์

ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเพิ่งตื่นเหมือนกัน หล่อนสวมเพียงเสื้อคลุมสีเทาทับชุดนอนผ้าลินินตัวโคร่งเท่านั้น

นักเวทรีบทัดผมที่ยุ่งเหยิงไว้หลังหูอย่างเก้อเขินก่อนจะเดินไปที่หน้าเตาผิง

“รอสักครู่นะคะ ฉันจะรีบเตรียมให้เดี๋ยวนี้"

หล่อนแขวนหม้อทองเหลืองไว้บนกองไฟ ก่อนจะหยิบห่อสมุนไพรออกมาจากถุง

หล่อนเลือกสมุนไพรบางชนิดผสมกันแล้วคั่วในหม้ออย่างเบามือ จากนั้นจึงเติมน้ำลงไป

ผ่านไปเพียงครู่เดียว กลิ่นหอมของคาโมมายล์และลาเวนเดอร์ก็อบอวลไปทั่วห้อง

"เรียบร้อยแล้วค่ะ"

หญิงสาวรินน้ำชาที่ต้มจนได้ที่ลงในแก้วแล้วยื่นให้ทาเลียอย่างระมัดระวัง

ทาเลียรับแก้วมาถือไว้พลางก้มมองนิ่งๆ ดูเหมือนจะมีน้ำผึ้งผสมอยู่ด้วย เพราะกลิ่นหวานจางๆ กระตุ้นจมูกของเธอขึ้นมา

ในขณะที่เธอกำลังจิบเพื่อลิ้มรสชาติ เสียงหอนอันยาวเหยียดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทาเลียครางออกมาเบาๆ ดูเหมือนสัตว์ตัวนั้นจะตั้งใจเห่าหอนไปตลอดทั้งคืนจริงๆ

"ไปปิดหน้าต่างที แล้วรูดม่านด้วย"

นักเวทรับคำสั่งทันที ทว่าแม้จะมีหน้าต่างกระจกหนาและม่านกั้น แต่เสียงคร่ำครวญของสัตว์ป่าก็ยังคงเล็ดลอดเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

นักเวทหัวเราะออกมาอย่างลำบากใจ

"ดูเหมือนคนในหมู่บ้านนี้จะมีใครบางคนที่หมาป่าตัวนั้นถวิลหาอยู่นะคะ"

ทาเลียแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่อยากเชื่อหู

"นี่เธอตั้งใจจะมาชวนฉันคุยเล่นเหรอ?"

"ไม่ใช่นะคะ...”

นักเวทที่ดูตกใจกับปฏิกิริยาที่เกรี้ยวกราดรีบเอ่ยแก้ด้วยน้ำเสียงสงบ

"ที่ตะวันออกมีความเชื่อกันว่า ดวงวิญญาณที่ล่วงลับไปโดยไม่ได้รับการประกอบพิธีล้างบาปจะกลับมาเกิดเป็นสัตว์ป่าค่ะ เสียงร้องของสัตว์ที่ได้ยินในยามค่ำคืนจึงถูกเชื่อว่าเป็นบทเพลงเรียกหาคนรักเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่"

ทาเลียแค่นเสียงเยาะลงในลำคอ

"วิญญาณที่ไม่ได้ล้างบาปมีแต่ต้องตกสู่ขุมนรกและสูญสลายไปเท่านั้นแหละ นี่เธอไม่รู้จักหลักคำสอนพื้นฐานหรือไง?"

"...คำสอนของศาสนจักรฉันย่อมทราบดีค่ะ"

มุมปากของหญิงสาวปรากฏร่องรอยของความขมขื่น

"แต่การเชื่อว่าคนรักกลับมาอยู่เคียงข้างในร่างของสัตว์ป่า ย่อมเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจที่อบอุ่นกว่าไม่ใช่เหรอคะ? แม้แต่นักบวชเองก็มักจะเอาหูไปนาเอาตาไปไร่กับความเชื่อแบบนี้เลยค่ะ"

ทาเลียแสดงสีหน้าสงสัย

"คนที่ไม่ได้รับการล้างบาปก่อนตายมันเยอะขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

"ประชากรทุกคนในตะวันออกล้วนได้รับพิธีล้างบาปภายในร้อยวันหลังคลอดค่ะ แต่ว่าเด็กที่เสียชีวิตตั้งแต่ในครรภ์ย่อมไม่ได้รับพรเช่นนั้นค่ะ"

ทาเลียรับรู้ได้ถึงความปวดร้าวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของนักเวท เธอจึงหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วน

นักเวทคนนี้เคยเสียลูกไปงั้นเหรอ?

เธอทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะเอ่ยคำปลอบใจอย่างไร หญิงสาวจึงฉีกยิ้มบางๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

"ชาจะเย็นหมดนะคะ เชิญดื่มเถอะค่ะ"

ทาเลียสังเกตท่าทีนางพลางจิบชาที่เริ่มอุ่น

นักเวทรักษาเฝ้ามองเธอจนดื่มหมด ก่อนจะวางขวดยาไว้บนชั้นวางสองสามขวดแล้วขอตัวออกไป

ทาเลียนอนลงบนเตียงและคอยฟังเสียงหอนที่เริ่มแผ่วจางลง

บางที... ผู้หญิงคนนั้นอาจจะแว่วได้ยินเสียงเพลงเรียกหาตัวหล่อนเองอยู่ก็ได้ ถึงได้นอนไม่หลับจนก้าวเข้ามาหาเธอเช่นนี้

ทาเลียครุ่นคิดเช่นนั้นอยู่ครู่เดียวก่อนจะสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

ลำพังแค่ความปวดร้าวของตัวเองเธอก็แบกรับไม่ไหวแล้ว ไม่มีกำลังพอจะไปใส่ใจเรื่องของคนอื่นหรอก

◆ ◆ ◆

ดูเหมือนชาสมุนไพรจะได้ผลดี เพราะเธอสามารถหลับลึกได้โดยไม่ฝันเลย

ทาเลียตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปลอดโปร่งที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เธอใช้ดวงตาที่ยังพร่ามัวมองไปยังกระจกหน้าที่แสงสว่างเริ่มสดใสขึ้น

ในตอนนั้นเอง เธอสัมผัสได้ถึงร่องรอยของใครบางคนที่อยู่ใกล้ๆ ทาเลียสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือที่เย็นเฉียบแตะลงที่แก้ม

ความง่วงงุนสลายไปในพริบตา เมื่อเธอเห็นบาร์คัสนั่งอยู่ที่ขอบเตียง

ทาเลียกะพริบตาปริบๆ อย่างโง่งม ก่อนจะรีบยันกายลุกขึ้นนั่ง

ในขณะที่เธอกำลังตั้งท่าจะสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนมาบ้างหรือเปล่า คางของเธอก็ถูกเชิดขึ้น และริมฝีปากของเขาก็ทาบทับลงมาโดยปราศจากคำเตือนใดๆ

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 103

สรุปตอน 103

ทาเลียรอบาร์คัสอยู่ลำพังจนเผลอหลับไป เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบเขานั่งอยู่ที่ขอบเตียง และถูกจุมพิตโดยไม่ทันตั้งตัว

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 104 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 102กลับหน้าเรื่อง
ตอน 102ตอน 104