คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 104 · ศีรษะบนเสาประจาน

ตอน 104
ศีรษะบนเสาประจาน

เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวตอบโต้ใดๆ

ท่ามกลางรอยแยกของริมฝีปากที่เผยอออกด้วยความตกใจ ของเหลวเหนียวข้นดุจน้ำผึ้งก็ไหลรินเข้ามาพร้อมกับลิ้นที่นุ่มลื่น

ทาเลียที่เตรียมใจรับรสขมจัดจนแสบไส้ถึงกับเบิกตาโพลงกับรสสัมผัสที่ผิดคาด

ของเหลวรสหวานอาบกลิ่นหอมของดอกไม้ม้วนตัวอย่างนุ่มนวลไปตามเรียวลิธ ทันทีที่เธอกลืนสิ่งที่ค้างอยู่ในปากลงไป มวลเนื้อที่กดทับปลายลิ้นอยู่ก็ค่อยๆ ถอนออกอย่างเชื่องช้า

"ได้ข่าวว่าคุณจงใจอดมื้อค่ำ"

น้ำเสียงกึ่งตำหนิดังพึมพำชโลมลงบนริมฝีปากที่บวมเป่ง

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้ามึนงง นับตั้งแต่วันที่เธอใช้ข้ออ้างเรื่องการป้อนยาเพื่อร้องขอจูบจากเขา พวกเขาก็สัมผัสริมฝีปากกันแทบทุกคืน ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มจูบเธอก่อน

ไม่สิ... จะว่าไป ครั้งนี้คือครั้งที่สองต่างหาก

เธอนึกถึงแรกคืนแห่งการสมรสที่แสนสับสนแล้วก็พลันใบหน้าเห่อแดงขึ้นมา

บาร์คัสมองดูท่าทางนั้นเงียบๆ ก่อนจะใช้หัวแม่มือที่มีรอยด้านลูบซับที่มุมปากของเธอ

"จะเอาอีกไหม?"

น้ำเสียงกระซิบนั้นทำเอาหัวใจของเธอเต้นกระตุกรัว

ทาเลียรีบผละออกจากเขาเหมือนถูกไฟลวก

"นะ-นายป้อนอะไรฉันน่ะ?"

เธอถามตะกุกตะกัก เขาจึงบุ้ยปากไปทางชั้นวางข้างเตียง ตรงนั้นมีเหยือกเงินใบเล็กและชามใส่ผลไม้หลากชนิดวางอยู่

"เครื่องดื่มที่ทำจากการหมักนมแพะครับ ชาวตะวันออกมักจะทานแทนมื้อเช้า"

คำอธิบายเรียบง่ายกลับยิ่งทำให้สมองที่สับสนอยู่แล้วยุ่งเหยิงหนักกว่าเดิม ทว่าเขากลับทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนการป้อนอาหารด้วยปากไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร

บางที... มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้

เหมือนตอนที่เขาป้อนยาเพราะเธอไม่ยอมกินด้วยตัวเอง ครั้งนี้เขาก็แค่ดูแลเรื่องการกินให้เธอเท่านั้น

ใช่... ต้องเป็นแบบนั้นแน่

ผู้ชายคนนี้มีบางอย่างที่ 'พัง' อย่างรุนแรงไม่ใช่หรือไง เขาเคยยอมตามใจไอล่าเพียงฝ่ายเดียวอย่างไร ครั้งนี้เขาก็คงแค่ทำตามความต้องการของเธอไปอย่างนั้นเอง

ทาเลียพยายามสงบสติอารมณ์แล้วแสร้งทำสีหน้าเย็นชา

"ใครขอให้นายป้อนอาหารให้กัน?"

น้ำเสียงที่แหลมคมทำให้ดวงตาที่คมปราบของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

ทว่าเขาดูไม่ได้ขุ่นเคืองอันใด บาร์คัสลูบคางพลางตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกถาดอาหารมาวางตรงหน้าเธอ

"ถ้าอย่างนั้นก็ทานเองเถอะครับ"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ทาเลียเฝ้ามองเขาตักน้ำใส่ชามเพื่อล้างหน้าล้างลำคอ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ถาดอาหาร

จู่ๆ เธอก็รู้สึกอยากจะกระชากลิ้นตัวเองทิ้งเสียเหลือเกิน หากเธอดื้อรั้นไม่ยอมกินต่อ เขาคงจะป้อนเธอเองอีกครั้งแน่ๆ ในขณะที่กำลังคิดเรื่องบ้าๆ ที่ดูไร้ศักดิ์ศรีเช่นนั้น เธอก็หยิบขนมปังชิ้นเล็กๆ ขึ้นมา

มันยังคงอุ่นอยู่คล้ายเพิ่งออกจากเตา เธอค่อยๆ ฉีกขนมปังที่มีไอความร้อนลอยกรุ่นแล้วส่งเข้าปากทีละนิด ในระหว่างนั้นบาร์คัสที่เปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้วก็เดินกลับมาที่เตียง

"อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ?"

บาร์คัสขมวดคิ้วถามเมื่อเห็นเศษขนมปังที่ถูกฉีกจนแหลกละเอียด

ทาเลียลังเลครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า

"ก็... พอกินได้"

"ถ้าอย่างนั้นก็ทานดีๆ เถอะครับ เลิกทำตัวเหมือนคนที่มีความแค้นกับอาหารสักที"

น้ำเสียงเหมือนกำลังเอ็ดเด็กดื้อทำให้ทาเลียเลิกคิ้วมองอย่างเอาเรื่อง

เธอตั้งใจจะตอกกลับไปว่า 'จะรู้ได้ยังไงว่ามีอะไรใส่อยู่ในนี้บ้าง' แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างที่จ้องมองมาตรงๆ คำพูดอาบยาพิษเหล่านั้นก็ไหลย้อนกลับลงไปในลำคอ เธอไม่อยากจะหาเรื่องโต้เถียงกับผู้ชายที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยจากการรบมาทั้งคืนทว่ายังอุตส่าห์กลับมาดูแลเรื่องอาหารให้เธอเป็นอันดับแรก

ในที่สุดทาเลียก็หยิบขนมปังก้อนเล็กที่ดูเหมือนจะผ่านการทอดน้ำมันขึ้นมา

เธอหลับตาแน่นแล้วกัดเข้าไปคำโต สัมผัสของเนื้อสัตว์ที่ปรุงรสด้วยเครื่องเทศร้อนๆ กระจายอยู่ในปาก

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอยากจะอาเจียน

รสชาติของเนื้อที่มันเยิ้มไม่ใช่ปัญหาหลัก ทว่าความรู้สึกขยะแขยงต่อสิ่งแปลกปลอมที่เธอไม่รู้จักต่างหากที่เป็นฝ่ายรบกวนจิตใจ

คงไม่ใช่จิ้งจก ค้างคาว หรือกบนกหรอกนะ ยามที่ฟันบดเคี้ยวเนื้อมวลนุ่ม เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กรุบกรอบ น่าจะเป็นถั่ว... หรือบางทีอาจจะเป็นแมลงก็ได้ ในเนื้อสับละเอียดนั้นมีวัตถุดิบนานาชนิดที่ดูเหมือนจะผ่านการผัดน้ำมันผสมปนเปกันอยู่

ความกังวลว่าจะมีสิ่งปฏิกูลเจือปนอยู่ข้างในทำให้ท้องไส้บิดมวนด้วยความทรมาน

ทาเลียขยับขากรรไกรอย่างเป็นกลไกประหนึ่งกำลังเคี้ยวโคลนตม ก่อนจะฝืนกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไปเพราะทนความพะอืดพะอมไม่ไหว

บาร์คัสที่เห็นท่าทางนั้นรีบรินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้ทันที

"ดื่มน้ำซะ"

ทาเลียรีบรับแก้วมาถือไว้

เมื่อน้ำที่เย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ อาหารที่เคยจุกอยู่ที่คอก็ไหลลงสู่หลอดอาหารไป

ความรู้สึกสากระคายเหมือนกลืนกรวดหินลงไปทำให้เธอสั่นสะท้าน ทว่าน้ำเสียงปนถอนหายใจก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ

"นิสัยการกินที่แย่ขนาดนั้น ดูท่าคงแก้ไม่หายจริงๆ สินะ"

ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ

เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาใส่ใจว่าเธอกินอะไรอย่างไร จึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

"ก็แค่... วันนี้ฉันไม่ค่อยเจริญอาหารน่ะ"

คำแก้ตัวของเธทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะรู้ดีว่าเธอกินน้อยยิ่งกว่าเหล่านักบวชผู้ถือศีลเสียอีก

บาร์คัสถอนหายใจเบาๆ อีกครั้งแล้วรินเครื่องดื่มนมแพะส่งให้

"ควรจะเริ่มหัดทานอาหารให้หลากหลายขึ้นบ้างนะครับ จะทานแต่แค่น้ำผึ้งกับผลไม้ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"

ทาเลียเงยหน้ามองผู้ชายที่มาจุกจิกเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างเหม่อลอย ก่อนจะรับแก้วมาถือไว้ด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ

เมื่อฝืนดื่มของเหลวที่เต็มแก้วจนหมด เขาก็ยกถาดอาหารออกไปไว้ด้านข้าง

"เดี๋ยวผมจะไปตามนางกำนัลมาให้ เตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว"

ในระหว่างที่เขาหลีกทางให้ ทาเลียก็รับการช่วยเหลือจากแม่นมในการล้างกายอย่างลวกๆ และเปลี่ยนชุดใหม่

เนื่องจากมื่อวานเย็นเพิ่งะพันผ้าพันแผลมาใหม่ เธอจึงคิดว่ายังไม่จำเป็นต้องเรียกนักเวทรักษามาในตอนนี้

ทาเลียสวมเสื้อคลุมบุขนสัตว์ไว้บนบ่าพลางสะบัดมือที่แม่นมพยายามจะมาประคองออก และเดินออกมาข้างนอกด้วยตัวเอง

อากาศในวันนี้ช่างสดใสเหลือเกิน

ทาเลียแหงนมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก ก่อนจะลดสายตาลงสำรวจบรรยากาศในหมู่บ้านที่สงบเงียบ

ม้าที่ถูกปลดอานม้าออกกำลังเล็มหญ้าอยู่บนทุ่งกว้าง เหล่านักรบทหารม้าที่เสร็จสิ้นภารกิจกวาดล้างกลับมาพากันนั่งล้อมวงทานอาหารที่ลานกว้าง

ทาเลียเดินผ่านพวกเขาไปมุ่งหน้าสู่รถม้า ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาที่มีรูปร่างประหลาดพาดผ่านอยู่เบื้องหน้าจึงชะงักฝีเท้า ในระยะที่ไม่ไกลนัก เธอเห็นเสาไม้ยาวตั้งตระหง่านอยู่

เมื่อทาเลียแหงนหน้ามองตามสัญชาตญาณ และได้พบกับศีรษะขนาดมหึมาที่ถูกเสียบแขวนไว้ที่ปลายเสา ร่างกายของเธอก็พลันแข็งทื่อ

ใบหน้าที่ซีดเผือดราวขี้เถ้าเพราะเลือดถูกรีดออกจนหมดนั้น ทำให้ท้องไส้ที่เพิ่งถูกใช้งานอย่างหนักเมื่อเช้าเกิดอาการบิดเกร็ง

ทาเลียใช้แขนเสื้อปิดปากไว้แน่น อาหารที่เธอฝืนกินเข้าไปทำท่าจะพุ่งย้อนกลับออกมาในพริบตา ทว่าเธอกลับไม่อาจละสายตาจากใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโหวตกลัวนั้นได้เลย

ในเมืองหลวงมักจะมีการประหารประจานแบบนี้เป็นประจำ แต่เธอก็เพิ่งเคยเห็นร่างที่ถูกตัดศีรษะจริงๆ เป็นครั้งแรก

ความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุกถาโถมเข้าใส่ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวราวกระจกนั้นนิ่ง ราวกับผ่านช่องว่างนั้นเธออาจจะได้เห็นภาพของนรก

ตามหลักคำสอน ผู้ที่มีจิตใจสกปรกจะต้องตกสู่นรก และคนสกปรกอย่างเธอก็มีโอกาสจะไปที่นั่นสูง

หากเป็นไปได้ เธอก็อยากจะเห็นโลกหลังความตายที่จะต้องไปอยู่นั้นไว้ล่วงหน้าเสียก่อน ในขณะที่เธอกำลังก้าวเข้าไปใกล้เสานั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม วงแขนที่แข็งแกร่งก็ขวางหน้าเธอไว้

ทาเลียรีบหันขวับไปมอง

บาร์คัสกำลังก้มมองเธอด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา

ไม่ใช่เพียงบาร์คัสเท่านั้น แม้แต่คนอื่นๆ ที่มองดูภาพเธอกำลังจ้องมองศีรษะที่ถูกตัดขาดอย่างหลงไหล ก็มองมาด้วยสายตาหวาดระแวงและคลาแคลงใจในตัวเธอไม่ต่างกัน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 104

สรุปตอน 104

ยาที่บาร์คัสป้อนมีรสหวานผิดคาด เช้าวันต่อมาทาเลียจ้องมองศีรษะโจรที่ถูกเสียบประจานอย่างลืมตัว จนผู้คนมองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 105 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 103กลับหน้าเรื่อง
ตอน 103ตอน 105