เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวตอบโต้ใดๆ
ท่ามกลางรอยแยกของริมฝีปากที่เผยอออกด้วยความตกใจ ของเหลวเหนียวข้นดุจน้ำผึ้งก็ไหลรินเข้ามาพร้อมกับลิ้นที่นุ่มลื่น
ทาเลียที่เตรียมใจรับรสขมจัดจนแสบไส้ถึงกับเบิกตาโพลงกับรสสัมผัสที่ผิดคาด
ของเหลวรสหวานอาบกลิ่นหอมของดอกไม้ม้วนตัวอย่างนุ่มนวลไปตามเรียวลิธ ทันทีที่เธอกลืนสิ่งที่ค้างอยู่ในปากลงไป มวลเนื้อที่กดทับปลายลิ้นอยู่ก็ค่อยๆ ถอนออกอย่างเชื่องช้า
"ได้ข่าวว่าคุณจงใจอดมื้อค่ำ"
น้ำเสียงกึ่งตำหนิดังพึมพำชโลมลงบนริมฝีปากที่บวมเป่ง
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้ามึนงง นับตั้งแต่วันที่เธอใช้ข้ออ้างเรื่องการป้อนยาเพื่อร้องขอจูบจากเขา พวกเขาก็สัมผัสริมฝีปากกันแทบทุกคืน ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มจูบเธอก่อน
ไม่สิ... จะว่าไป ครั้งนี้คือครั้งที่สองต่างหาก
เธอนึกถึงแรกคืนแห่งการสมรสที่แสนสับสนแล้วก็พลันใบหน้าเห่อแดงขึ้นมา
บาร์คัสมองดูท่าทางนั้นเงียบๆ ก่อนจะใช้หัวแม่มือที่มีรอยด้านลูบซับที่มุมปากของเธอ
"จะเอาอีกไหม?"
น้ำเสียงกระซิบนั้นทำเอาหัวใจของเธอเต้นกระตุกรัว
ทาเลียรีบผละออกจากเขาเหมือนถูกไฟลวก
"นะ-นายป้อนอะไรฉันน่ะ?"
เธอถามตะกุกตะกัก เขาจึงบุ้ยปากไปทางชั้นวางข้างเตียง ตรงนั้นมีเหยือกเงินใบเล็กและชามใส่ผลไม้หลากชนิดวางอยู่
"เครื่องดื่มที่ทำจากการหมักนมแพะครับ ชาวตะวันออกมักจะทานแทนมื้อเช้า"
คำอธิบายเรียบง่ายกลับยิ่งทำให้สมองที่สับสนอยู่แล้วยุ่งเหยิงหนักกว่าเดิม ทว่าเขากลับทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนการป้อนอาหารด้วยปากไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร
บางที... มันอาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้
เหมือนตอนที่เขาป้อนยาเพราะเธอไม่ยอมกินด้วยตัวเอง ครั้งนี้เขาก็แค่ดูแลเรื่องการกินให้เธอเท่านั้น
ใช่... ต้องเป็นแบบนั้นแน่
ผู้ชายคนนี้มีบางอย่างที่ 'พัง' อย่างรุนแรงไม่ใช่หรือไง เขาเคยยอมตามใจไอล่าเพียงฝ่ายเดียวอย่างไร ครั้งนี้เขาก็คงแค่ทำตามความต้องการของเธอไปอย่างนั้นเอง
ทาเลียพยายามสงบสติอารมณ์แล้วแสร้งทำสีหน้าเย็นชา
"ใครขอให้นายป้อนอาหารให้กัน?"
น้ำเสียงที่แหลมคมทำให้ดวงตาที่คมปราบของเขาหรี่ลงเล็กน้อย
ทว่าเขาดูไม่ได้ขุ่นเคืองอันใด บาร์คัสลูบคางพลางตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกถาดอาหารมาวางตรงหน้าเธอ
"ถ้าอย่างนั้นก็ทานเองเถอะครับ"
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ทาเลียเฝ้ามองเขาตักน้ำใส่ชามเพื่อล้างหน้าล้างลำคอ ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ถาดอาหาร
จู่ๆ เธอก็รู้สึกอยากจะกระชากลิ้นตัวเองทิ้งเสียเหลือเกิน หากเธอดื้อรั้นไม่ยอมกินต่อ เขาคงจะป้อนเธอเองอีกครั้งแน่ๆ ในขณะที่กำลังคิดเรื่องบ้าๆ ที่ดูไร้ศักดิ์ศรีเช่นนั้น เธอก็หยิบขนมปังชิ้นเล็กๆ ขึ้นมา
มันยังคงอุ่นอยู่คล้ายเพิ่งออกจากเตา เธอค่อยๆ ฉีกขนมปังที่มีไอความร้อนลอยกรุ่นแล้วส่งเข้าปากทีละนิด ในระหว่างนั้นบาร์คัสที่เปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้วก็เดินกลับมาที่เตียง
"อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ?"
บาร์คัสขมวดคิ้วถามเมื่อเห็นเศษขนมปังที่ถูกฉีกจนแหลกละเอียด
ทาเลียลังเลครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
"ก็... พอกินได้"
"ถ้าอย่างนั้นก็ทานดีๆ เถอะครับ เลิกทำตัวเหมือนคนที่มีความแค้นกับอาหารสักที"
น้ำเสียงเหมือนกำลังเอ็ดเด็กดื้อทำให้ทาเลียเลิกคิ้วมองอย่างเอาเรื่อง
เธอตั้งใจจะตอกกลับไปว่า 'จะรู้ได้ยังไงว่ามีอะไรใส่อยู่ในนี้บ้าง' แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาทั้งสองข้างที่จ้องมองมาตรงๆ คำพูดอาบยาพิษเหล่านั้นก็ไหลย้อนกลับลงไปในลำคอ เธอไม่อยากจะหาเรื่องโต้เถียงกับผู้ชายที่เพิ่งเหน็ดเหนื่อยจากการรบมาทั้งคืนทว่ายังอุตส่าห์กลับมาดูแลเรื่องอาหารให้เธอเป็นอันดับแรก
ในที่สุดทาเลียก็หยิบขนมปังก้อนเล็กที่ดูเหมือนจะผ่านการทอดน้ำมันขึ้นมา
เธอหลับตาแน่นแล้วกัดเข้าไปคำโต สัมผัสของเนื้อสัตว์ที่ปรุงรสด้วยเครื่องเทศร้อนๆ กระจายอยู่ในปาก
ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกอยากจะอาเจียน
รสชาติของเนื้อที่มันเยิ้มไม่ใช่ปัญหาหลัก ทว่าความรู้สึกขยะแขยงต่อสิ่งแปลกปลอมที่เธอไม่รู้จักต่างหากที่เป็นฝ่ายรบกวนจิตใจ
คงไม่ใช่จิ้งจก ค้างคาว หรือกบนกหรอกนะ ยามที่ฟันบดเคี้ยวเนื้อมวลนุ่ม เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่กรุบกรอบ น่าจะเป็นถั่ว... หรือบางทีอาจจะเป็นแมลงก็ได้ ในเนื้อสับละเอียดนั้นมีวัตถุดิบนานาชนิดที่ดูเหมือนจะผ่านการผัดน้ำมันผสมปนเปกันอยู่
ความกังวลว่าจะมีสิ่งปฏิกูลเจือปนอยู่ข้างในทำให้ท้องไส้บิดมวนด้วยความทรมาน
ทาเลียขยับขากรรไกรอย่างเป็นกลไกประหนึ่งกำลังเคี้ยวโคลนตม ก่อนจะฝืนกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไปเพราะทนความพะอืดพะอมไม่ไหว
บาร์คัสที่เห็นท่าทางนั้นรีบรินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้ทันที
"ดื่มน้ำซะ"
ทาเลียรีบรับแก้วมาถือไว้
เมื่อน้ำที่เย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ อาหารที่เคยจุกอยู่ที่คอก็ไหลลงสู่หลอดอาหารไป
ความรู้สึกสากระคายเหมือนกลืนกรวดหินลงไปทำให้เธอสั่นสะท้าน ทว่าน้ำเสียงปนถอนหายใจก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ
"นิสัยการกินที่แย่ขนาดนั้น ดูท่าคงแก้ไม่หายจริงๆ สินะ"
ทาเลียเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาใส่ใจว่าเธอกินอะไรอย่างไร จึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
"ก็แค่... วันนี้ฉันไม่ค่อยเจริญอาหารน่ะ"
คำแก้ตัวของเธทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะรู้ดีว่าเธอกินน้อยยิ่งกว่าเหล่านักบวชผู้ถือศีลเสียอีก
บาร์คัสถอนหายใจเบาๆ อีกครั้งแล้วรินเครื่องดื่มนมแพะส่งให้
"ควรจะเริ่มหัดทานอาหารให้หลากหลายขึ้นบ้างนะครับ จะทานแต่แค่น้ำผึ้งกับผลไม้ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"
ทาเลียเงยหน้ามองผู้ชายที่มาจุกจิกเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างเหม่อลอย ก่อนจะรับแก้วมาถือไว้ด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ
เมื่อฝืนดื่มของเหลวที่เต็มแก้วจนหมด เขาก็ยกถาดอาหารออกไปไว้ด้านข้าง
"เดี๋ยวผมจะไปตามนางกำนัลมาให้ เตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว"
ในระหว่างที่เขาหลีกทางให้ ทาเลียก็รับการช่วยเหลือจากแม่นมในการล้างกายอย่างลวกๆ และเปลี่ยนชุดใหม่
เนื่องจากมื่อวานเย็นเพิ่งะพันผ้าพันแผลมาใหม่ เธอจึงคิดว่ายังไม่จำเป็นต้องเรียกนักเวทรักษามาในตอนนี้
ทาเลียสวมเสื้อคลุมบุขนสัตว์ไว้บนบ่าพลางสะบัดมือที่แม่นมพยายามจะมาประคองออก และเดินออกมาข้างนอกด้วยตัวเอง
อากาศในวันนี้ช่างสดใสเหลือเกิน
ทาเลียแหงนมองท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอก ก่อนจะลดสายตาลงสำรวจบรรยากาศในหมู่บ้านที่สงบเงียบ
ม้าที่ถูกปลดอานม้าออกกำลังเล็มหญ้าอยู่บนทุ่งกว้าง เหล่านักรบทหารม้าที่เสร็จสิ้นภารกิจกวาดล้างกลับมาพากันนั่งล้อมวงทานอาหารที่ลานกว้าง
ทาเลียเดินผ่านพวกเขาไปมุ่งหน้าสู่รถม้า ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นเงาที่มีรูปร่างประหลาดพาดผ่านอยู่เบื้องหน้าจึงชะงักฝีเท้า ในระยะที่ไม่ไกลนัก เธอเห็นเสาไม้ยาวตั้งตระหง่านอยู่
เมื่อทาเลียแหงนหน้ามองตามสัญชาตญาณ และได้พบกับศีรษะขนาดมหึมาที่ถูกเสียบแขวนไว้ที่ปลายเสา ร่างกายของเธอก็พลันแข็งทื่อ
ใบหน้าที่ซีดเผือดราวขี้เถ้าเพราะเลือดถูกรีดออกจนหมดนั้น ทำให้ท้องไส้ที่เพิ่งถูกใช้งานอย่างหนักเมื่อเช้าเกิดอาการบิดเกร็ง
ทาเลียใช้แขนเสื้อปิดปากไว้แน่น อาหารที่เธอฝืนกินเข้าไปทำท่าจะพุ่งย้อนกลับออกมาในพริบตา ทว่าเธอกลับไม่อาจละสายตาจากใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโหวตกลัวนั้นได้เลย
ในเมืองหลวงมักจะมีการประหารประจานแบบนี้เป็นประจำ แต่เธอก็เพิ่งเคยเห็นร่างที่ถูกตัดศีรษะจริงๆ เป็นครั้งแรก
ความอยากรู้อยากเห็นที่น่าขนลุกถาโถมเข้าใส่ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวราวกระจกนั้นนิ่ง ราวกับผ่านช่องว่างนั้นเธออาจจะได้เห็นภาพของนรก
ตามหลักคำสอน ผู้ที่มีจิตใจสกปรกจะต้องตกสู่นรก และคนสกปรกอย่างเธอก็มีโอกาสจะไปที่นั่นสูง
หากเป็นไปได้ เธอก็อยากจะเห็นโลกหลังความตายที่จะต้องไปอยู่นั้นไว้ล่วงหน้าเสียก่อน ในขณะที่เธอกำลังก้าวเข้าไปใกล้เสานั้นอย่างเคลิบเคลิ้ม วงแขนที่แข็งแกร่งก็ขวางหน้าเธอไว้
ทาเลียรีบหันขวับไปมอง
บาร์คัสกำลังก้มมองเธอด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา
ไม่ใช่เพียงบาร์คัสเท่านั้น แม้แต่คนอื่นๆ ที่มองดูภาพเธอกำลังจ้องมองศีรษะที่ถูกตัดขาดอย่างหลงไหล ก็มองมาด้วยสายตาหวาดระแวงและคลาแคลงใจในตัวเธอไม่ต่างกัน
ยาที่บาร์คัสป้อนมีรสหวานผิดคาด เช้าวันต่อมาทาเลียจ้องมองศีรษะโจรที่ถูกเสียบประจานอย่างลืมตัว จนผู้คนมองเธอด้วยสายตาหวาดระแวง
กำลังโหลดความเห็น...