คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 105 · อ้อมแขนที่ยอมรับ

ตอน 105
อ้อมแขนที่ยอมรับ

ทาเลียถลึงตาจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าปั้นปึ่ง

“มองอะไรกันนักหนา? เขาเสียบประจานไว้ให้ดูไม่ใช่หรือไง?”

สิ้นคำด่าทออันเผ็ดร้อน เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังถือชามข้าวต้มอยู่ถึงกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรีบหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วน

ทาเลียแค่นหัวเราะเยาะให้เห็นกันชัดๆ ก่อนจะสะบัดตัวหนีจากแขนของบาร์คัสแล้วเดินกะเผลกตรงไปยังรถม้า

บาร์คัสรีบเดินตามมาคว้าต้นแขนของเธอไว้ ทาเลียจ้องหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนก

ปกติแล้วหากเป็นเลดี้ผู้สูงศักดิ์คนอื่น คงจะช็อกจนเป็นลมหรือรีบเบือนหน้าหนีจากศพไปอย่างสำรวมแล้ว เขาคงตั้งใจจะตำหนิเธอที่ทำตัวไม่เหมาะสมกับการเป็นชายาแกรนด์ดยุคสินะ ในขณะที่เธอกำลังส่งสายตาหวาดระแวงไปให้ บาร์คัสกลับค่อยๆ ประคองให้เธอหันกลับมาอย่างนุ่มนวล

“จากตรงนี้ไป เราต้องเดินทางด้วยม้าครับ”

ในขณะที่เธอแข็งทื่อเพราะคำพูดที่ผิดคาด เขาก็พาเธอเดินไปยังจุดที่ฝูงม้ายืนเรียงรายอยู่

ทาเลียรีบโพล่งออกมาทันที

“ฉันขี่ม้าไม่เป็น!”

“ไม่ต้องกังวลครับ ท่านหญิงจะขี่ม้าไปกับผม”

เขาส่งเสียงผิวปากเบาๆ 'โทกุ' ที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ในทุ่งก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาพร้อมสะบัดแผงคอสีดำขลับพริ้วไหว

ทาเลียจ้องมองม้าศึกสีเทาที่ดูราวกับถูกหล่อขึ้นจากเหล็กกล้าด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว

โทกุเป็นสัตว์ที่ต่างชั้นกับ 'นอร์เน็ค' ม้าเหงื่อโลหิตที่กาเรซชอบขี่อวดบารมีอย่างสิ้นเชิง

มันมีรูปร่างบึกบึนกว่าม้าฝีเท้าดีทั่วไป มีนิสัยดุร้ายใกล้เคียงกับม้าป่า แถมยังมีความโอหังที่มองสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากบาร์คัสเป็นเพียงสิ่งต่ำต้อย...

ทาเลียเกลียดม้าดุร้ายที่บาร์คัสรักใคร่เอ็นดูตัวนี้ที่สุด และโทกุเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

เธอรีบหันหลังหนีม้าตัวผู้ที่พ่นลมหายใจใส่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ แต่ก็ถูกบาร์คัสคว้าต้นแขนไว้ได้ทันควัน

“ปล่อยนะ! ฉันจะไปรถม้า!”

“หลังจากนี้ทางจะทุรกันดารมากครับ ถ้าฝืนนั่งรถม้าไป ท่านหญิงจะไม่ทันพ้นครึ่งวันก็คงเป็นลมพับไปซะก่อน”

“ให้ฉันสลบไปเลยยังดีกว่าต้องขึ้นไปบนหลังสัตว์ที่ทั้งสกปรกและเหม็นแบบนี้!”

ชาวตะวันออกสองสามคนที่กำลังจัดอานม้าอยู่ใกล้ๆ ถึงกับส่งสายตาไม่อยากจะเชื่อหูมาให้ ราวกับไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนที่ไม่ชอบม้าอยู่จริงๆ

พวกเผ่าบ้าม้าเอ๊ย ทาเลียกัดฟันกร่อน

“บอกให้ปล่อยไง!”

บาร์คัสผ่อนลมหายใจสั้นๆ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นตัวลอยแล้ววางลงบนอานม้า

ทาเลียกรีดร้องเสียงหลงพลางโผเข้ากอดคอของโทกุไว้แน่น

บาร์คัสปีนขึ้นตามมาด้านหลังแล้วดึงร่างที่แข็งทื่อของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอก ทาเลียลืมความอัปยศไปจนสิ้น เธอพันแขนรอบเอวเขาไว้แน่นกะพริบตาถี่ๆ เพราะกลัวว่าโทกุจะเหวี่ยงเธอลงไปกองกับพื้นเสียเดี๋ยวนี้

“ปะ-ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”

“พิงตัวลงมาตามสบายเถอะครับ ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณตกลงไปหรอก”

ทาเลียเชิดหน้าขึ้นส่งสายตาดุร้ายใส่เขา

ใจจริงอยากจะฟาดเพียะเข้าที่แก้มสักฉี่ แต่ก็กลัวโทกุจะตกใจพยศจนไม่กล้าขยับตัว เธอเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น

“บอก-ให้-ปล่อย-ฉัน-ลง-เดี๋ยว-นี้!”

บาร์คัสทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเธอพลางสะบัดบังเหียนม้า ทาเลียรีบหุบปากฉับเพราะกลัวว่าแรงสะเทือนจะทำให้เธอเผลอกัดลิ้นตัวเอง

ทัศนวิสัยสั่นไหวอย่างไม่มั่นคงตามจังหวะการก้าวเดินของม้า เธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยจึงหลับตาปี๋ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ๆ

“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ จะออกเดินทางเลยไหมครับ?”

เป็นข้ารับใช้ที่ชื่อดาเรนนั่นเอง บาร์คัสพยักหน้าให้เขา

“แบ่งหน่วยออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งตามฉันมา อีกครึ่งหนึ่งคอยคุ้มกันขบวนสัมภาระตามมาข้างหลัง”

เหล่าทหารม้าเคลื่อนขบวนอย่างพร้อมเพรียงตามคำสั่งของบาร์คัส

ทาเลียค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเหตุการณ์รอบตัว และต้องรีบหดคอหนีเมื่อเห็นศพอีกหลายร่างถูกแขวนไว้ที่มุมหนึ่งของจัตุรัสหมู่บ้าน บาร์คัสที่สังเกตเห็นอาการนั้นจึงใช้ตัวบดบังทัศนวิสัยของเธอไว้

“อย่าไปมองเลยครับ”

น้ำเสียงราบเรียบกระซิบผ่านข้างหู เขากดหน้าม้าเดินหน้าพลางเอ่ยเสริม

“พวกนั้นปล้นหมู่บ้านนี้มาหลายครั้งแล้ว การเอามาแขวนไว้ก็เพื่อระบายความแค้นให้ชาวเมืองและเตือนพวกโจรกลุ่มอื่น ไม่ได้แขวนไว้ให้เป็นที่ดูชม”

ทาเลียไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเม้มปากแน่นขณะที่บาร์คัสพาเธอควบม้าขึ้นไปยังเนินเขา

สายลมที่หอบเอากลิ่นหญ้าพัดผ่านวูบใหญ่ เสียงโหยหวนของสัตว์ป่าที่ได้ยินมาทั้งคืนดูเหมือนจะแทรกซึมอยู่ในสายลมนั้น

จู่ๆ ความคิดไร้สาระก็แวบเข้ามาในหัว

คนบาปพวกนั้นจะกลับมาเกิดเป็นสัตว์ป่าและร้องเพลงเพื่อใครบางคนบ้างไหมนะ

หรือว่าสักวัน... ฉันเองก็ด้วย...

ทาเลียมองไปยังผืนป่าสีเขียวขจีที่ส่องประกาย ก่อนจะสลัดความปรคิดที่ว่างเปล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับรอยยิ้มขมขื่น

◆ ◆ ◆

การตรวจตราเขตปกครองเดินทางมาถึงช่วงสุดท้าย

หลังจากเยี่ยมชมหมู่บ้านน้อยใหญ่ในเขตตะวันออกและตะวันตกจนครบ กองทหารม้าก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือ เลาะตามลำน้ำไปอย่างเร่งรีบ จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมายสุดท้าย นั่นคือ 'ทาร์ลิน'

เหล่านักรบทหารม้าโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นกำแพงเมืองสีทรายอันโอ่อ่าตระหง่านอยู่เหนือขอบฟ้า

“คืนนี้คงจะได้พักผ่อนอย่างสบายสักทีนะครับ”

ดาเรนดึงบังเหียนชะลอความเร็วพลางตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสดใส บาร์คัสไม่ได้ตอบเยี่ยงไร เขาเพียงแต่หักหน้าม้ากลับไปมองขบวนที่ตามหลังมา ท่ามกลางเกวียนสัมภาระที่ยาวเป็นสาย เขาเห็นรถม้าสำหรับเดินทางที่หรูหราคันหนึ่ง

ตอนที่ข้ามเขตทุรกันดาร เขาบังคับให้เธอนั่งบนอานม้ากับเขา แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอและความขี้ขลาด เธอจึงทนขี่ม้าได้ไม่เกินสองชั่วโมง

สุดท้ายทันทีที่พ้นเขตสมบุกสมบัน เขาจึงจำเป็นต้องให้ภรรยากลับไปนั่งรถม้าตามเดิม เพราะการให้เธอทานหญ้านิทราแล้วหลับไปในรถม้าที่สั่นสะเทือนยังดูจะเป็นผลดีต่อเธอมากกว่า

ป่านนี้คงยังตกอยู่ในฤทธิ์ยาและทนกับอาการเมารถอยู่สินะ

บาร์คัสจ้องมองหน้าต่างรถม้าที่ปิดม่านสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะควบม้าขึ้นนำหัวขบวนอีกครั้ง

เขาอยากให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุดเพื่อให้เธอได้พักผ่อนจริงๆ เสียที

เขาสะกิดสีข้างม้าเพิ่มความเร็วขึ้น จนกระทั่งกำแพงเมืองที่ล้อมรอบเมืองปรากฏอยู่ตรงหน้า เมื่อเขาชูแขนขึ้นข้างหนึ่ง เหล่าทหารม้าที่ตามมาก็ชูธงสลักลวดลายตราสัญลักษณ์ม้าดำขึ้นสูง ทันใดนั้นประตูเมืองที่ขอบเหล็กก็เปิดกว้างออก เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองที่แสนวุ่นวาย

“เดินทางมาไกล ลำบากท่านมากครับ!”

หน่วยรักษาความปลอดภัยของเมืองออกมาต้อนรับพวกเขาตามถนนสายหลัก บาร์คัสพยักหน้าตอบรับคำทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ใครเป็นผู้ดูแลเมืองนี้?”

“เซอร์เทมูรันครับ เป็นผู้ดูแลที่ท่านพ่อของท่านแต่งตั้งมาโดยตรง”

ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ขณะนี้เซอร์เทมูรันสุขภาพไม่ค่อยดี จึงกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ปราสาททาร์ลิน ท่านฝากขอโทษที่ไม่อาจมาต้อนรับด้วยตัวเองได้ครับ”

บาร์คัสมองไปยังป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง แม้ภายนอกจะดูโอ่อ่า แต่การจะรับรองอัศวินหลายร้อยนายคงเป็นเรื่องยากลำบาก

เขาจึงหันไปสั่งการดาเรน

“เหลือคนไว้เพียงขั้นต่ำ ที่เหลือให้ไปหาที่พักแยกต่างหาก ลองดูว่าพอจะเหมาโรงเตี๊ยมทั้งอาคารได้ไหม”

“รับทราบครับ”

ดาเรนพากองอัศวินหน่วยรบพิเศษสิบกว่านายพร้อมกับลูกัส ราเอดโก เชียคาน มุ่งหน้าไปยังชานเมือง

บาร์คัสพยักหน้าเรียกน้องชายที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา

“อย่ามัวแต่ยืนข้างหลัง มานี่สิ”

“ผมไปพักที่โรงเตี๊ยมกับดาเรนไม่ได้เหรอ...”

“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง”

ลูกัสทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วค่อยๆ เดินเข้ามาหา บาร์คัสมองน้องชายด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะหันกลับไปหาหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย

“นำทางไปได้เลย”

“ชะ-เชิญทางนี้ครับ”

หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยรีบนำทางไป

เมื่อตามเขาเข้าไปในตัวเมืองชั้นใน ลานกว้างและป้อมปราการขนาดใหญ่ก็ปรากฏโฉม บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงไปยังรถม้าที่จอดสนิทอยู่ที่ลานกว้าง เขาค่อยๆ เปิดประตูรถม้าออก และพบกับร่างของหญิงสาวที่นอนเอกเขนกอยู่บนที่นั่ง

เขาก้าวขึ้นไปบนรถม้าและช้อนหลังของเธอขึ้น หญิงสาวที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ขยี้ตาพลางส่งเสียงหวานพึมพำผ่านขึ้นจมูก

“...ถึงแล้วเหรอ?”

“ครับ เพิ่งมาถึงเลย ผมจะอุ้มไปเอง ท่านหญิงนอนต่อเถอะครับ”

บาร์คัสสอดแขนอีกข้างเข้าใต้เข่าของเธอแล้วอุ้มร่างที่เบาหวิวจนน่าตกใจขึ้นมา

หากเป็นเวลาปกติ เธอคงจะแผลงฤทธิ์อาละวาดและยืนยันจะเดินเองไปแล้ว ทว่าคราวนี้น่าประหลาดนักที่เธอยอมโอบแขนรอบลำคอของเขาอย่างว่างง่าย

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 105

สรุปตอน 105

ทาเลียตวาดคนที่จ้องเธออย่างไม่สนใจ ก่อนออกเดินทางต่อ เมื่อถึงที่หมายเธอยอมให้บาร์คัสอุ้มและโอบคอเขาไว้อย่างว่าง่ายผิดปกติ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 106 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 104กลับหน้าเรื่อง
ตอน 104ตอน 106