ทาเลียถลึงตาจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าปั้นปึ่ง
“มองอะไรกันนักหนา? เขาเสียบประจานไว้ให้ดูไม่ใช่หรือไง?”
สิ้นคำด่าทออันเผ็ดร้อน เหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังถือชามข้าวต้มอยู่ถึงกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรีบหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วน
ทาเลียแค่นหัวเราะเยาะให้เห็นกันชัดๆ ก่อนจะสะบัดตัวหนีจากแขนของบาร์คัสแล้วเดินกะเผลกตรงไปยังรถม้า
บาร์คัสรีบเดินตามมาคว้าต้นแขนของเธอไว้ ทาเลียจ้องหน้าเขาด้วยความตื่นตระหนก
ปกติแล้วหากเป็นเลดี้ผู้สูงศักดิ์คนอื่น คงจะช็อกจนเป็นลมหรือรีบเบือนหน้าหนีจากศพไปอย่างสำรวมแล้ว เขาคงตั้งใจจะตำหนิเธอที่ทำตัวไม่เหมาะสมกับการเป็นชายาแกรนด์ดยุคสินะ ในขณะที่เธอกำลังส่งสายตาหวาดระแวงไปให้ บาร์คัสกลับค่อยๆ ประคองให้เธอหันกลับมาอย่างนุ่มนวล
“จากตรงนี้ไป เราต้องเดินทางด้วยม้าครับ”
ในขณะที่เธอแข็งทื่อเพราะคำพูดที่ผิดคาด เขาก็พาเธอเดินไปยังจุดที่ฝูงม้ายืนเรียงรายอยู่
ทาเลียรีบโพล่งออกมาทันที
“ฉันขี่ม้าไม่เป็น!”
“ไม่ต้องกังวลครับ ท่านหญิงจะขี่ม้าไปกับผม”
เขาส่งเสียงผิวปากเบาๆ 'โทกุ' ที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ในทุ่งก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามาพร้อมสะบัดแผงคอสีดำขลับพริ้วไหว
ทาเลียจ้องมองม้าศึกสีเทาที่ดูราวกับถูกหล่อขึ้นจากเหล็กกล้าด้วยสายตาเหมือนมองสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว
โทกุเป็นสัตว์ที่ต่างชั้นกับ 'นอร์เน็ค' ม้าเหงื่อโลหิตที่กาเรซชอบขี่อวดบารมีอย่างสิ้นเชิง
มันมีรูปร่างบึกบึนกว่าม้าฝีเท้าดีทั่วไป มีนิสัยดุร้ายใกล้เคียงกับม้าป่า แถมยังมีความโอหังที่มองสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากบาร์คัสเป็นเพียงสิ่งต่ำต้อย...
ทาเลียเกลียดม้าดุร้ายที่บาร์คัสรักใคร่เอ็นดูตัวนี้ที่สุด และโทกุเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
เธอรีบหันหลังหนีม้าตัวผู้ที่พ่นลมหายใจใส่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ แต่ก็ถูกบาร์คัสคว้าต้นแขนไว้ได้ทันควัน
“ปล่อยนะ! ฉันจะไปรถม้า!”
“หลังจากนี้ทางจะทุรกันดารมากครับ ถ้าฝืนนั่งรถม้าไป ท่านหญิงจะไม่ทันพ้นครึ่งวันก็คงเป็นลมพับไปซะก่อน”
“ให้ฉันสลบไปเลยยังดีกว่าต้องขึ้นไปบนหลังสัตว์ที่ทั้งสกปรกและเหม็นแบบนี้!”
ชาวตะวันออกสองสามคนที่กำลังจัดอานม้าอยู่ใกล้ๆ ถึงกับส่งสายตาไม่อยากจะเชื่อหูมาให้ ราวกับไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนที่ไม่ชอบม้าอยู่จริงๆ
พวกเผ่าบ้าม้าเอ๊ย ทาเลียกัดฟันกร่อน
“บอกให้ปล่อยไง!”
บาร์คัสผ่อนลมหายใจสั้นๆ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นตัวลอยแล้ววางลงบนอานม้า
ทาเลียกรีดร้องเสียงหลงพลางโผเข้ากอดคอของโทกุไว้แน่น
บาร์คัสปีนขึ้นตามมาด้านหลังแล้วดึงร่างที่แข็งทื่อของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอก ทาเลียลืมความอัปยศไปจนสิ้น เธอพันแขนรอบเอวเขาไว้แน่นกะพริบตาถี่ๆ เพราะกลัวว่าโทกุจะเหวี่ยงเธอลงไปกองกับพื้นเสียเดี๋ยวนี้
“ปะ-ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”
“พิงตัวลงมาตามสบายเถอะครับ ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณตกลงไปหรอก”
ทาเลียเชิดหน้าขึ้นส่งสายตาดุร้ายใส่เขา
ใจจริงอยากจะฟาดเพียะเข้าที่แก้มสักฉี่ แต่ก็กลัวโทกุจะตกใจพยศจนไม่กล้าขยับตัว เธอเค้นเสียงรอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น
“บอก-ให้-ปล่อย-ฉัน-ลง-เดี๋ยว-นี้!”
บาร์คัสทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเธอพลางสะบัดบังเหียนม้า ทาเลียรีบหุบปากฉับเพราะกลัวว่าแรงสะเทือนจะทำให้เธอเผลอกัดลิ้นตัวเอง
ทัศนวิสัยสั่นไหวอย่างไม่มั่นคงตามจังหวะการก้าวเดินของม้า เธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยจึงหลับตาปี๋ ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ๆ
“ทุกอย่างพร้อมแล้วครับ จะออกเดินทางเลยไหมครับ?”
เป็นข้ารับใช้ที่ชื่อดาเรนนั่นเอง บาร์คัสพยักหน้าให้เขา
“แบ่งหน่วยออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งตามฉันมา อีกครึ่งหนึ่งคอยคุ้มกันขบวนสัมภาระตามมาข้างหลัง”
เหล่าทหารม้าเคลื่อนขบวนอย่างพร้อมเพรียงตามคำสั่งของบาร์คัส
ทาเลียค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเหตุการณ์รอบตัว และต้องรีบหดคอหนีเมื่อเห็นศพอีกหลายร่างถูกแขวนไว้ที่มุมหนึ่งของจัตุรัสหมู่บ้าน บาร์คัสที่สังเกตเห็นอาการนั้นจึงใช้ตัวบดบังทัศนวิสัยของเธอไว้
“อย่าไปมองเลยครับ”
น้ำเสียงราบเรียบกระซิบผ่านข้างหู เขากดหน้าม้าเดินหน้าพลางเอ่ยเสริม
“พวกนั้นปล้นหมู่บ้านนี้มาหลายครั้งแล้ว การเอามาแขวนไว้ก็เพื่อระบายความแค้นให้ชาวเมืองและเตือนพวกโจรกลุ่มอื่น ไม่ได้แขวนไว้ให้เป็นที่ดูชม”
ทาเลียไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอเม้มปากแน่นขณะที่บาร์คัสพาเธอควบม้าขึ้นไปยังเนินเขา
สายลมที่หอบเอากลิ่นหญ้าพัดผ่านวูบใหญ่ เสียงโหยหวนของสัตว์ป่าที่ได้ยินมาทั้งคืนดูเหมือนจะแทรกซึมอยู่ในสายลมนั้น
จู่ๆ ความคิดไร้สาระก็แวบเข้ามาในหัว
คนบาปพวกนั้นจะกลับมาเกิดเป็นสัตว์ป่าและร้องเพลงเพื่อใครบางคนบ้างไหมนะ
หรือว่าสักวัน... ฉันเองก็ด้วย...
ทาเลียมองไปยังผืนป่าสีเขียวขจีที่ส่องประกาย ก่อนจะสลัดความปรคิดที่ว่างเปล่านั้นทิ้งไปพร้อมกับรอยยิ้มขมขื่น
การตรวจตราเขตปกครองเดินทางมาถึงช่วงสุดท้าย
หลังจากเยี่ยมชมหมู่บ้านน้อยใหญ่ในเขตตะวันออกและตะวันตกจนครบ กองทหารม้าก็มุ่งหน้าขึ้นเหนือ เลาะตามลำน้ำไปอย่างเร่งรีบ จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมายสุดท้าย นั่นคือ 'ทาร์ลิน'
เหล่านักรบทหารม้าโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นกำแพงเมืองสีทรายอันโอ่อ่าตระหง่านอยู่เหนือขอบฟ้า
“คืนนี้คงจะได้พักผ่อนอย่างสบายสักทีนะครับ”
ดาเรนดึงบังเหียนชะลอความเร็วพลางตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสดใส บาร์คัสไม่ได้ตอบเยี่ยงไร เขาเพียงแต่หักหน้าม้ากลับไปมองขบวนที่ตามหลังมา ท่ามกลางเกวียนสัมภาระที่ยาวเป็นสาย เขาเห็นรถม้าสำหรับเดินทางที่หรูหราคันหนึ่ง
ตอนที่ข้ามเขตทุรกันดาร เขาบังคับให้เธอนั่งบนอานม้ากับเขา แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอและความขี้ขลาด เธอจึงทนขี่ม้าได้ไม่เกินสองชั่วโมง
สุดท้ายทันทีที่พ้นเขตสมบุกสมบัน เขาจึงจำเป็นต้องให้ภรรยากลับไปนั่งรถม้าตามเดิม เพราะการให้เธอทานหญ้านิทราแล้วหลับไปในรถม้าที่สั่นสะเทือนยังดูจะเป็นผลดีต่อเธอมากกว่า
ป่านนี้คงยังตกอยู่ในฤทธิ์ยาและทนกับอาการเมารถอยู่สินะ
บาร์คัสจ้องมองหน้าต่างรถม้าที่ปิดม่านสนิทอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะควบม้าขึ้นนำหัวขบวนอีกครั้ง
เขาอยากให้ถึงจุดหมายโดยเร็วที่สุดเพื่อให้เธอได้พักผ่อนจริงๆ เสียที
เขาสะกิดสีข้างม้าเพิ่มความเร็วขึ้น จนกระทั่งกำแพงเมืองที่ล้อมรอบเมืองปรากฏอยู่ตรงหน้า เมื่อเขาชูแขนขึ้นข้างหนึ่ง เหล่าทหารม้าที่ตามมาก็ชูธงสลักลวดลายตราสัญลักษณ์ม้าดำขึ้นสูง ทันใดนั้นประตูเมืองที่ขอบเหล็กก็เปิดกว้างออก เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมืองที่แสนวุ่นวาย
“เดินทางมาไกล ลำบากท่านมากครับ!”
หน่วยรักษาความปลอดภัยของเมืองออกมาต้อนรับพวกเขาตามถนนสายหลัก บาร์คัสพยักหน้าตอบรับคำทักทายอย่างเป็นกันเอง
“ใครเป็นผู้ดูแลเมืองนี้?”
“เซอร์เทมูรันครับ เป็นผู้ดูแลที่ท่านพ่อของท่านแต่งตั้งมาโดยตรง”
ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ขณะนี้เซอร์เทมูรันสุขภาพไม่ค่อยดี จึงกำลังพักรักษาตัวอยู่ที่ปราสาททาร์ลิน ท่านฝากขอโทษที่ไม่อาจมาต้อนรับด้วยตัวเองได้ครับ”
บาร์คัสมองไปยังป้อมปราการที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางเมือง แม้ภายนอกจะดูโอ่อ่า แต่การจะรับรองอัศวินหลายร้อยนายคงเป็นเรื่องยากลำบาก
เขาจึงหันไปสั่งการดาเรน
“เหลือคนไว้เพียงขั้นต่ำ ที่เหลือให้ไปหาที่พักแยกต่างหาก ลองดูว่าพอจะเหมาโรงเตี๊ยมทั้งอาคารได้ไหม”
“รับทราบครับ”
ดาเรนพากองอัศวินหน่วยรบพิเศษสิบกว่านายพร้อมกับลูกัส ราเอดโก เชียคาน มุ่งหน้าไปยังชานเมือง
บาร์คัสพยักหน้าเรียกน้องชายที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัดในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
“อย่ามัวแต่ยืนข้างหลัง มานี่สิ”
“ผมไปพักที่โรงเตี๊ยมกับดาเรนไม่ได้เหรอ...”
“อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำสอง”
ลูกัสทำหน้าบอกบุญไม่รับแล้วค่อยๆ เดินเข้ามาหา บาร์คัสมองน้องชายด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะหันกลับไปหาหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย
“นำทางไปได้เลย”
“ชะ-เชิญทางนี้ครับ”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยรีบนำทางไป
เมื่อตามเขาเข้าไปในตัวเมืองชั้นใน ลานกว้างและป้อมปราการขนาดใหญ่ก็ปรากฏโฉม บาร์คัสกระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงไปยังรถม้าที่จอดสนิทอยู่ที่ลานกว้าง เขาค่อยๆ เปิดประตูรถม้าออก และพบกับร่างของหญิงสาวที่นอนเอกเขนกอยู่บนที่นั่ง
เขาก้าวขึ้นไปบนรถม้าและช้อนหลังของเธอขึ้น หญิงสาวที่เพิ่งตื่นจากภวังค์ขยี้ตาพลางส่งเสียงหวานพึมพำผ่านขึ้นจมูก
“...ถึงแล้วเหรอ?”
“ครับ เพิ่งมาถึงเลย ผมจะอุ้มไปเอง ท่านหญิงนอนต่อเถอะครับ”
บาร์คัสสอดแขนอีกข้างเข้าใต้เข่าของเธอแล้วอุ้มร่างที่เบาหวิวจนน่าตกใจขึ้นมา
หากเป็นเวลาปกติ เธอคงจะแผลงฤทธิ์อาละวาดและยืนยันจะเดินเองไปแล้ว ทว่าคราวนี้น่าประหลาดนักที่เธอยอมโอบแขนรอบลำคอของเขาอย่างว่างง่าย
ทาเลียตวาดคนที่จ้องเธออย่างไม่สนใจ ก่อนออกเดินทางต่อ เมื่อถึงที่หมายเธอยอมให้บาร์คัสอุ้มและโอบคอเขาไว้อย่างว่าง่ายผิดปกติ
กำลังโหลดความเห็น...