ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะอาละวาดหรือดื้อรั้นใส่เขาได้เลย
‘คิดถูกหรือเปล่านะที่พาเธอมาด้วย’
บาร์คัสมองใบหน้าที่ซูบผอมของเธอด้วยสายตาเป็นกังวล ก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถม้า
แสงแดดจ้าสาดส่องลงมาเหนือศีรษะประดุจหยาดฝนที่โปรยปราย ทาเลียขมวดคิ้วซีดเซียวเล็กน้อยคล้ายจะแสบตา เขาจึงใช้ชายเสื้อคลุมทอดเงาบดบังแสงให้เธอแล้วรีบก้าวผ่านประตูเมืองไปทันที สายตาหลายร้อยคู่ที่เปี่ยมไปด้วยความสอดรู้สอดเห็นพุ่งตรงมาที่พวกเขา จนเขาเผลอเกร็งแผ่นหลังโดยไม่รู้ตัว
เขาคุ้นชินกับการตกเป็นเป้าสายตาเพราะใช้ชีวิตท่ามกลางผู้คนมักมากเสมอมา ทว่าเขากลับไม่สามารถวางเฉยได้เลยเมื่อเห็นสายตาเหล่านั้นลอบมองผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา
“ดูเหมือนท่านหญิงจะไม่ค่อยสบายนะครับ”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่เดินตามมานำทางเอ่ยพึมพำด้วยความสงสารขณะลอบมองเธอ ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเส้นผมที่ยุ่งเหยิงและแก้มสีงาช้างของเธอ บาร์คัสจึงเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ช่วยนำทางไปที่ห้องนอนก่อนจะขอบใจมาก”
“แน่นอนครับ เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว เชิญทางนี้ครับ เซอร์เทมูรันกำชับไว้อย่างดีว่าให้ต้อนรับท่านแกรนด์ดยุคให้ดีที่สุด”
ชายคนนั้นรีบละสายตาจากเธอและเดินนำหน้าไป
เมื่อเดินตามขึ้นบันไดไป ก็พบกับโถงที่เงียบสงบชวนให้นึกถึงอารามและทางเดินที่มืดสลัว
“เชิญใช้ห้องนี้ได้เลยครับ”
ชายคนนั้นเปิดประตูขอบเหล็กออกหลังจากเดินผ่านพื้นที่ที่ดูเหมือนห้องรับแขก บาร์คัสก้าวเข้าไปในห้องและสำรวจการตกแต่งที่เรียบร้อยภายในอย่างละเอียด
มันเป็นห้องนอนที่เรียบง่ายแต่ไม่ดูซอมซ่อ เมื่อเห็นว่าเหมาะสมเพียงพอสำหรับการพักผ่อนสักสองสามวัน เขาจึงวางเธอลงบนเตียง
ในระหว่างนั้น ทาเลียได้หลับไปอีกครั้งแล้ว
ฤทธิ์ยาคลายกังวลที่นักเวทรักษาให้ไว้ยังไม่หมดไปงั้นหรือ บาร์คัสเฝ้าสังเกตหญิงสาวที่ดูเหมือนจะยังไม่ได้สติอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะเห็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ที่หน้าประตู
เขาจึงเอ่ยถามอย่างเฉียบคม
“มีอะไร?”
“ขอโทษครับ แต่เซอร์เทมูรันขอเข้าพบท่านแกรนด์ดยุคโดยด่วน ไม่ทราบว่าท่านจะสะดวกไปที่ห้องรับรองเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ”
บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่น
ตามธรรมเนียมแล้ว แขกที่เดินทางมาไกลควรจะได้รับการพักผ่อนก่อน นี่หมายความว่าเทมูรันอาจะเป็นคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ หรือไม่ก็มีธุระด่วนมากจนมิอาจรอตามมารยาทได้
บาร์คัสส่งสายตาพินิจพิเคราะห์ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“ตกลง ไปเดี๋ยวนี้เลย”
ชายคนที่ยืนเกร็งอยู่ดูมีสีหน้าผ่อนคลายลงทันที
เขาสั่งการให้ลูกน้องที่รออยู่ตรงระเบียงไปตามนักเวทรักษามาดูแลเธอ ก่อนจะเดินตามชายคนนั้นไปโดยไม่รีรอ
ไม่นานนัก เขาก็มาถึงพื้นที่ย้อนยุคที่เปิดไฟสว่างไสว
เขาเดินผ่านพรมลวดลายซับซ้อนไปหยุดที่โต๊ะไม้ขนาดยักษ์ ชายชราที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรีบลุกขึ้นต้อนรับเขาทันที
“ขอบคุณที่มาครับ ท่านแกรนด์ดยุค”
ดูเหมือนเรื่องที่ว่าเขากำลังป่วยจะไม่ใช่เรื่องโกหก เพราะอัศวินเฒ่ามีสีหน้าที่ซีดเซียวมาก
บาร์คัสมองเขาอย่างเงียบเชียบก่อนจะนั่งลง ชายชราที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามอีกครั้งรีบเปิดประเด็นอย่างร้อนรน
“โปรดให้อภัยในความเสียมารยาทของผมด้วย อย่างที่ท่านเห็น สุขภาพของผมไม่ค่อยดีนักและไม่รู้ว่าจะล้มพับไปเมื่อไหร่ ผมจึงอยากพบท่านในตอนที่สติยังแจ่มใสอยู่ การที่ผมเร่งรัดให้ท่านมาหาเช่นนี้ ต่อให้ขอโทษร้อยครั้งก็คงไม่พอ...”
“เลิกพูดเรื่องไร้สาระแล้วบอกธุระที่เรียกฉันมาสักที”
บาร์คัสตัดบทพูดที่เยิ่นเย้อนั้นอย่างเด็ดขาด
อัศวินเฒ่าปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผากพลางลอบมองท่าทางของเขาก่อนจะเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
“ความจริงแล้ว... ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอถามท่านครับ”
ชายชรายื่นมือไปยังข้ารับใช้ด้านหลัง ชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นจึงส่งม้วนกระดาษหนังแกะให้
อัศวินเฒ่าคลี่มันออกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้รับข่าวว่าตระกูลไฮม์ดัลกำลังระดมเหล่านักรบทางเหนือ ข่าวลือที่ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้คือองค์รัชทายาทเป็นเรื่องจริงไหมครับ?”
บาร์คัสรับม้วนกระดาษมาและเริ่มอ่านมันอย่างละเอียด
ดูเหมือนจะเป็นข้อมูลที่ได้รับมาจากพ่อค้าคนใดคนหนึ่งที่เดินทางไปมาระหว่างเหนือและตะวันออก
ในเอกสารที่ไม่ระบุชื่อผู้เขียน มีการบันทึกความเคลื่อนไหวของขุนนางทางเหนือ และคำให้การที่เห็นอัศวินของราชสำนักปรากฏตัวบ่อยครั้งที่เมืองอาม่าเซ็ค
บาร์คัสเคาะโต๊ะไม้เบาๆ ขณะอ่านถึงบรรทัดสุดท้าย อัศวินเฒ่าก็รีบพูดเสริมอย่างกระวนกระวาย
“ล่าสุดได้ยินว่าเริ่มมีการเจรจาเรื่องการหมั้นหมายระหว่างองค์หญิงหนึ่งกับทายาทตระกูลไฮม์ดัลแล้ว ไม่ทราบว่าท่านทราบเรื่องเหล่านี้แล้วหรือยัง...”
“ตกลงว่าสิ่งที่คุณอยากรู้จริงๆ คืออะไรกันแน่?”
บาร์คัสละสายตาจากกระดาษถามเข้าประเด็นทันที
อัศวินเฒ่าเลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความเครียด ก่อนจะตัดสินใจเผยความในใจ
“ผมอยากทราบจุดยืนที่ชัดเจนของท่านแกรนด์ดยุคครับ สรุปแล้วพวกเรากำลังยืนอยู่ข้างใครกันแน่?”
บาร์คัสไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่จ้องหน้าชายตรงหน้านิ่งๆ
ความเงียบเพียงชั่วครู่ทำให้อัศวินเฒ่าทนไม่ไหวและโพล่งออกมาอย่างร้อนรน
“มีข่าวลือหนาหูว่าการแต่งงานของท่านอาจทำให้ตะวันออกเปลี่ยนจุดยืนเป็นกลาง หรืออาจจะเอนเอียงไปทางจักรพรรดินี และองค์รัชทายาทเองก็เริ่มสร้างความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับทางเหนือในพักหลังมานี้ ผู้คนต่างพากันกังวลว่าจักรวรรดิกำลังจะแตกแยกครับ”
บาร์คัสหลุดขำออกมาเบาๆ
เพิ่งจะผ่านมาเพียงไม่กี่เดือนหลังจากเขาถอนหมั้นและแต่งงานใหม่ ทุกคนช่างเคลื่อนไหวกันรวดเร็วเสียจริง
เขานั่งพิงพนักเก้าอี้พลางหยิบม้วนกระดาษนั้นขึ้นไปอังกับเปลวเทียนบนโต๊ะ เอกสารสีเหลืองนวลเริ่มไหม้ส่งควันสีดำและม้วนตัวสลายไปในพริบตา
เขาจ้องมองสิ่งนั้นครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับมาที่อัศวินเฒ่าและประกาศอย่างเด็ดขาด
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ตะวันออกยังคงสนับสนุน กาเร็ธ โรเอ็ม กีร์ตา”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมองค์รัชทายาทถึงมุ่งหน้าไปทางเหนือ...”
“พระองค์คงอยากจะช่วยกอบกู้หน้าให้พี่สาวที่ถูกขุนนางทรยศเหยียบย่ำจนเสียเกียรติล่ะมั้ง ในจักรวรรดินี้จะมีสักกี่ตระกูลที่พอจะเทียบเคียงกับตระกูลเชียคานได้กันเชียว”
แม้เขาจะยืนยันเช่นนั้น แต่แววตาของอัศวินเฒ่าก็ยังไม่คลายความระแวง
บาร์คัสถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า
“ฉันเข้าใจว่าในฐานะผู้ดูแลพื้นที่ที่ติดกับทางเหนือ คุณอาจจะมีความกังวลอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนคุณจะวิตกจริตเกินไปหน่อยนะ มันก็แค่ข่าวลือนั่นแหละ”
“ท่านยืนยันว่าท่านยังอยู่ข้างเดียวกับองค์รัชทายาทใช่ไหมครับ?”
“ใช่ ตระกูลเชียคานไม่มีทางเผชิญหน้ากับองค์รัชทายาทหรอก”
เมื่อได้รับคำยืนยัน สีหน้าของอัศวินเฒ่าก็ดูโล่งใจขึ้นทันตา
“ขอบพระคุณที่ตอบตามตรงครับ ความเมตตาของท่านช่วยให้ผมคลายความกังวลไปได้มากเลย”
“ยินดีที่ช่วยได้ครับ”
บาร์คัสตอบตามมารยาทก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางที่องอาจ
อัศวินเฒ่าลุกขึ้นตาม เขาจึงโบกมือห้ามเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องรับรองไป
ยามนี้แสงเงาของยามโพล้เพล้เริ่มทอดตัวยาวตามระเบียงทางเดิน เขาเดินตามเงาที่เข้มข้นนั้นไปพลางจัดระเบียบความคิดในหัวอย่างรวดเร็ว
การกระทำที่วู่วามของกาเร็ธไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจนัก ด้วยนิสัยที่เป็นคนขี้ระแวง ต่อให้ได้รับคำยืนยันจากเขา กาเรซก็คงไม่อาจวางใจได้ การที่อีกฝ่ายยื่นมือไปทางเหนือเพื่อสร้างขุมกำลังของตัวเองเป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่น่าระวังคือทำไมข่าวลือถึงได้แพร่กระจายไปเร็วนัก
‘...ดูเหมือนอำนาจของจจะเริ่มแผ่ขยายมาถึงตะวันออกแล้วสินะจักรพรรดินีจะเริ่มแผ่ขยายมาถึงตะวันออกแล้วสินะ’
หากไม่ใช่เพราะเหตุนั้น ข่าวความเคลื่อนไหวของรัชทายาทไม่น่าจะกระจายไปทั่วในเวลาอันสั้นเช่นนี้ ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ล้มเลิกแผนการที่จะเสี้ยมให้เขากับกาเร็ธแตกคอกัน
บาร์คัสลูบคางพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าเริ่มมีเมฆสีเทาปกคลุมคล้ายฝนจะตก เงาสลัวเริ่มปกคลุมแปลงดอกไม้ที่มีวัชพืชขึ้นรกและตามตรอกซอกซอย
ในขณะที่เขากำลังกวาดสายตามองทัศนียภาพที่แสนอ้างว้างนั้น บาร์คัสก็ชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน
เพราะผู้หญิงที่เขาเป็นคนอุ้มไปนอนบนเตียงด้วยตัวเองเมื่อครู่ บัดนี้กำลังเดินเตร่อยู่ในสวนเพียงลำพัง โดยไม่มีข้ารับใช้คนใดคอยติดตามเลยแม้แต่คนเดียว
บาร์คัสเริ่มสงสัยว่าคิดถูกหรือไม่ที่พาทาเลียผู้ซูบผอมมาด้วย ก่อนจะพบว่าเธอแอบลุกออกจากเตียงไปเดินเตร่ในสวนเพียงลำพัง
กำลังโหลดความเห็น...