บาร์คัสเฝ้ามองดูการเคลื่อนไหวของเธอผ่านกระจกหน้าต่างก่อนจะเดินออกจากโถงทางเดินลงบันไดไป เมื่อก้าวออกไปทางประตูหลัง พุ่มไม้ที่แผ่กิ่งก้านหนาทึบก็บดบังทัศนวิสัยของเขา
เขาเร่งฝีเท้าผ่านพุ่มไม้เหล่านั้นไปจนพบทาเลียนั่งอยู่ใต้ต้นแมจานาทีนสีแดงสด และหยุดชะงักค้างอยู่ตรงนั้น
วินาทีที่เห็นเธอนั่งอยู่บนพื้นดินในชุดคลุมเนื้อบาง เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอราวกับเผลอกลืนเศษกระจกลงไป
เขาข่มคำพูดรุนแรงที่พุ่งขึ้นมาในอกแล้วก้าวเข้าไปหาเธอ
“มาทำอะไรในที่แบบนี้ครับ”
หญิงสาวที่เอาแต่จ้องมองแปลงดอกไม้นิ่งดึงสายตากลับมาเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสดูพร่าเลือนบาร์คัสขมวดคิ้วแน่น
“คุณกำยานนิทราอีกแล้วเหรอ?”
“...เปล่า แค่เพลียๆ นิดหน่อยนะ”
ทาเลียตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะทอดสายตากลับลงไปยังแปลงดอกไม้ตามเดิม
บาร์คัสเลื่อนสายตาตามไปและต้องชะงักเมื่อพบร่างของนกตัวหนึ่งที่นอนอืดอยู่ท่ามกลางหย่อมหญ้า
ท้องของมันถูกขย้ำจนเหวอะหวะ—อาจจะโดยแมวจรจัด—เผยให้เห็นเครื่องในที่มีมดและหนอนรุมไช เนื้อตัวเน่าเปื่อย
เมื่อก่อนเธอเป็นผู้หญิงที่แทบจะดิ้นเร่าเพียงแค่เห็นแมลง รังเกียจความสกปรกเข้าขั้นที่เกือบจะเป็นโรคกลัวสิ่งสกปรก และคลั่งไคล้สิ่งสวยงามจนถูกประณามว่าฟุ่มเฟือย ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มหันมามองสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว... ความเปลี่ยนแปลงที่น่าฉงนนั้นรบกวนจิตใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก
เขาออกแรงดึงเธอให้ลุกขึ้นอย่างค่อนข้างแรง
“ถ้าเพลียก็ควรพักผ่อนในห้อง มาทำแบบนี้ทำไมครับ”
“...มันอึดอัด ฉันแค่จะออกมาสูดอากาศ ในห้องมันร้อนประหลาดๆ”
ทาเลียพึมพำเหมือนแก้ตัว
บาร์คัสขมวดคิ้วพลางใช้หลังมือแตะหน้าผากเธอ
ไม่มีไข้ ผิวของเธอกลับเย็นเฉียบเสียด้วยซ้ำเพราะสวมเสื้อผ้าบางเบาออกมายืนรับลมหนาว
บาร์คัสถอนหายใจเบาๆ พลางถอดเสื้อคลุมของตนออกคลุมทับไหล่ให้เธอ
“เข้าไปข้างในเถอะ ตัวคุณเย็นมากแล้ว”
“นี่...”
ในจังหวะที่เขาโอบแขนรอบตัวเธอเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูหลัง น้ำเสียงที่แหบพร่าก็ฉุดรั้งฝีเท้าเขไว้
เขาจ้องมองลงไป ดวงตาสีฟ้าที่หม่นหมองในเงามืดนั้นปรากฏแก่สายตา หญิงสาวเม้มริมฝีปากซ้ำๆ เหมือนลังเลก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก
“เมื่อก่อนน่ะ...”
“อยู่นี่เองเหรอครับ!”
ในวินาทีนั้น เสียงตะโกนก้องก็ขัดจังหวะคำพูดของเธอ
บาร์คัสหันหน้าไปทางต้นเสียง ดาเรน ดรู เชียคาน พร้อมผู้ติดตามห้าหกคนกำลังเดินตัดสวนมาโดยเหยียบย่ำพรรณไม้ตามทางเดิน
“มีรายงานด่วนครับ ผมไปที่โรงเตี๊ยมแล้วพบกับสายสืบจากเมืองหลวง ท่าทางสถานการณ์ในวังไม่ค่อยดี ดูเหมือนจักรพรรดินีจะเริ่มขยายอำนาจอย่างจริงจัง...”
ชายหนุ่มที่พ่นคำพูดอย่างร้อนรนชะงักไปเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นทาเลีย
บาร์คัสลอบสังเกตสีหน้าของทาเลีย ใบหน้าที่เคยดูไร้การป้องกันเหมือนเด็กหลงทางบัดนี้กลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง
เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วพึมพำด้วยเสียงต่ำ
“ฉันจะขึ้นห้องแล้ว นายคุยธุระไปเถอะ”
“ผมจะไปส่งที่ห้องนอน”
“ไปเองได้”
“บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามไปไหนมาไหนโดยไม่มีองครักษ์”
คำพูดเชิงตำหนิทำให้ใบหน้าสวยงามนั้นปรากฏร่องรอยความไม่พอใจจางๆ
เธอปรายสายตามองอัศวินที่อยู่ข้างหลังดาเรน ก่อนจะชี้ไปยังชายที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม
“งั้นให้คนนั้นไปส่งฉัน”
ทหารม้าที่ถูกชี้ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่แกรนด์ดัชเชสพยายามจะตัดลิ้นลูกัส เหล่านักรบในตระกูลต่างก็จัดให้เธอเป็นบุคคลที่ต้องระวังเป็นพิเศษ ชายคนที่ถูกเลือกจึงทำตัวไม่ถูกและหันมามองหน้าบาร์คัสเพื่อขอความเห็น
บาร์คัสสั่งการเสียงเฉียบ
“มัวยืนบื้อทำไม รีบไปปรนนิบัติท่านหญิงซะ”
สิ้นคำสั่ง ทหารนายนั้นก็รีบกุลีกุจอวิ่งตามเธอไป
บาร์คัสจำต้องปล่อยวงแขนที่โอบเธอไว้ ทาเลียเดินจากเขาไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย
เขามองตามแผ่นหลังนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาดาเรน อีกฝ่ายรีบยื่นม้วนกระดาษหนังแกะออกมาทันทีที่สบโอกาส
“นี่เป็นบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงหลังจากที่ท่านจากมาครับ”
เขาค่อยๆ อ่านข้อมูลในม้วนกระดาษ รายงานระบุว่าเริ่มมีความแตกแยกในหมู่ขุนนางอนุรักษนิยม และจักรพรรดินีเริ่มรวบรวมผู้สนับสนุนเจ้าชายองค์ที่สองอย่างเปิดเผย
บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่น
‘ไม่สมเป็นผู้หญิงคนนั้นเลย’
องค์จักรพรรดิยังแข็งแรงดี หากไม่มีเหตุการณ์พลิกผัน รัชสมัยของบีรุส โรเอ็ม กีร์ตา น่าจะดำเนินต่อไปได้อีกมากกว่าสิบปี แล้วทำไมจักรพรรดินีถึงไม่รอจนกว่าเจ้าชายองค์ที่สองจะบรรลุนิติภาวะ?
ความเคลื่อนไหวที่ยากจะเข้าใจนี้ทำให้เขาระแวดระวังอย่างหนัก หรือหล่อนกำลังคิดจะยุยงให้เกิดความวุ่นวายโดยใช้ลูกชายคนเล็กเป็นเครื่องมือ เหมือนที่เคยใช้ลูกสาวไปยั่วยุกาเร็ธ? หากหล่อนกำลังชักจูงให้กาเรซคลุ้มคลั่งละก็ เบื้องหลังการเจรจาสมรสครั้งนี้อาจมีอันตรายที่ใหญ่หลวงซ่อนอยู่
เมื่ออ่านถึงเรื่องที่ทายาทตระกูลไฮม์ดัลกำลังเจรจาหมั้นหมายกับองค์หญิงหนึ่งอย่างจริงจัง บาร์คัสก็ขยำม้วนกระดาษด้วยความหงุดหงิด
การกระชับมิตรกับทางเหนือไม่ใช่เรื่องแย่ ทว่าการฝากชีวิตของไอล่าไว้กับพวกนั้นเป็นการตัดสินใจที่วู่วามเกินไป
พวกคนทางเหนือคือกลุ่มคนที่ยึดติดกับสายเลือดอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาแต่งงานกันเองในเครือญาติมาหลายชั่วอายุคนเพื่อรักษาลักษณะเด่นของเผ่ายักษ์โบราณอย่างผมสีเงินและดวงตาสีแดงไว้ พวกเขาไม่มีทางยอมรับเจ้าหญิงผมดำมาเป็นนายหญิงของบ้านอย่างบริสุทธิ์ใจแน่ๆ ต้องมีแผนการอื่นซ่อนอยู่เป็นแน่
บาร์คัสลูบมุมปากพลางจมดิ่งในความคิดก่อนจะก้าวออกจากสวน
เมื่อเข้าไปในห้องทำงานโดยมีหัวหน้าคนรับใช้นำทาง มหาดเล็กก็นำอุปกรณ์เขียนหนังสือมาส่งให้ เขาเขียนเอกสารสองสามฉบับ เป็นคำสั่งให้สืบสวนขนาดกำลังรบและการไหลเวียนของเงินทุนที่ตระกูลไฮม์ดัลระดมมาอย่างละเอียด
หลังจากประทับตราปิดผนึกส่งให้ทหารสื่อสารแล้ว เขาก็เขียนจดหมายอีกสองฉบับเพื่อส่งเข้าเมืองหลวง ฉบับหนึ่งถึงมาร์ควิสโอริสเทน และอีกฉบับถึงกาเรซ
บาร์คัสรังสรรค์รูปประโยคเตือนเกี่ยวกับอันตรายของทางเหนือด้วยถ้อยคำที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาลงลายเซ็นและประทับตราอินทรีตรงท้ายเอกสาร
ดาเรนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล
“ท่านคิดจะยับยั้งการสมรสของเจ้าหญิงองค์ที่หนึ่งเหรอครับ?”
บาร์คัสปรายสายตามองเขา
“มีปัญหาตรงไหนงั้นเหรอ?”
“คือ... หากท่านออกหน้าไปห้ามปรามเอง ภาพพจน์มันจะไม่ดูแปลกๆ เหรอครับ”
ดาเรนเกาศีรษะแก้เก้อ
“คนภายนอกอาจจะคิดว่าแกรนด์ดยุคแห่งเชียคานยังตัดใจจากเจ้าหญิงองค์ที่หนึ่งไม่ได้นะครับ”
บาร์คัสแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง
“กังวลเรื่องไม่เป็นเรื่อง”
คำนินทาของพวกขี้ปากในวังไม่มีผลกระทบต่อตะวันออก อีกทั้งเขายังฝากฝังภาพลักษณ์ของแกรนด์ดัชเชสคนใหม่ไว้กับเหล่านักรบอย่างแน่นแฟ้นแล้ว ในตอนนี้ สิ่งที่อันตรายกว่าคือการปล่อยให้พวกขุนนางอนุรักษนิยมมองว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรัชทายาทพังทลายลงโดยสิ้นเชิง
เขาม้วนกระดาษแล้วประทับตราครั่ง
“เลือกคนที่ฝีเท้าไวที่สุดส่งจดหมายนี่ไปที่เมืองหลวง”
ชายหนุ่มที่ทำสีหน้าแปลกๆ รับจดหมายไปแล้วเดินออกไป
บาร์คัสนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางหันไปมองทางหน้าต่าง
ท้องฟ้าในตอนนี้เริ่มมีหยาดฝนโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ
ทันใดนั้น ภาพจำของทาเลียที่ยืนนิ่งอยู่ในสวนก็แวบเข้ามาในหัว ตอนนั้นเธอตั้งใจจะพูดอะไรกับเขากันแน่?
เมื่อนึกถึงดวงตาที่แห้งผากยามที่เธอมองซากนกตาย ความรู้สึกอึดอัดก็พุ่งขึ้นมาที่หน้าอก บาร์คัสเคาะโต๊ะด้วยความกระวนกระวายใจที่ไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากห้องทำงานทันที
โถงอาคารวุ่นวายเพราะดูเหมือนจะมีการเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับ เขาเดินผ่านเหล่าคนรับใช้ที่ก้มหัวคำนับขึ้นบันไดไป
เมื่อเปิดประตูห้องนอน ภาพของร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างก็ปรากฏแก่สายตา
เขาก้าวเข้าไปข้างเตียง บนแก้มขาวผ่องที่โค้งมนสวยงามนั้นมีสีแดงระเรื่อปรากฏอยู่ ดูเหมือนหลังจากทำตัวซึมกะปรือเหมือนลูกนกป่วยมาทั้งวัน สุดท้ายเธอก็คงจะจับไข้เข้าจริงๆ
บาร์คัสถอนใจยาวพลางหยิบผ้าขนหนูสะอาดบนชั้นวาง ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมไปเช็ดหน้าให้เธอ กลิ่นประหลาดก็พุ่งแตะจมูก
เขาหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหว ที่มุมปากของเธอมีคราบสีแดงคล้ำเปื้อนอยู่ เขามองมันนิ่งก่อนจะลองเขย่าตัวร่างที่นอนตะแคงนั้นเบาๆ ลำคอที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นปัดตกลงไปข้างๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง
ตอนนั้นเองที่เขาเห็นรอยเปื้อนสีแดงโพลนบนหมอน บาร์คัสกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะรีบช้อนศีรษะของเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง
กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงพุ่งเข้าจมูก ของเหลวสีแดงเข้มที่ติดอยู่ที่มุมปากกำลังไหลรินลงมาตามลำคอที่ซีดเผือดของเธอ
บาร์คัสพบทาเลียนั่งอยู่ใต้ต้นไม้สีแดงในชุดเนื้อบาง และต่อมาเขาต้องตกตะลึงเมื่อเห็นเลือดไหลออกจากมุมปากของเธอบนหมอน
กำลังโหลดความเห็น...