คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 107 · รอยเลือดบนหมอน

ตอน 107
รอยเลือดบนหมอน

บาร์คัสเฝ้ามองดูการเคลื่อนไหวของเธอผ่านกระจกหน้าต่างก่อนจะเดินออกจากโถงทางเดินลงบันไดไป เมื่อก้าวออกไปทางประตูหลัง พุ่มไม้ที่แผ่กิ่งก้านหนาทึบก็บดบังทัศนวิสัยของเขา

เขาเร่งฝีเท้าผ่านพุ่มไม้เหล่านั้นไปจนพบทาเลียนั่งอยู่ใต้ต้นแมจานาทีนสีแดงสด และหยุดชะงักค้างอยู่ตรงนั้น

วินาทีที่เห็นเธอนั่งอยู่บนพื้นดินในชุดคลุมเนื้อบาง เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ลำคอราวกับเผลอกลืนเศษกระจกลงไป

เขาข่มคำพูดรุนแรงที่พุ่งขึ้นมาในอกแล้วก้าวเข้าไปหาเธอ

“มาทำอะไรในที่แบบนี้ครับ”

หญิงสาวที่เอาแต่จ้องมองแปลงดอกไม้นิ่งดึงสายตากลับมาเงยหน้ามองเขา ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสดูพร่าเลือนบาร์คัสขมวดคิ้วแน่น

“คุณกำยานนิทราอีกแล้วเหรอ?”

“...เปล่า แค่เพลียๆ นิดหน่อยนะ”

ทาเลียตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ก่อนจะทอดสายตากลับลงไปยังแปลงดอกไม้ตามเดิม

บาร์คัสเลื่อนสายตาตามไปและต้องชะงักเมื่อพบร่างของนกตัวหนึ่งที่นอนอืดอยู่ท่ามกลางหย่อมหญ้า

ท้องของมันถูกขย้ำจนเหวอะหวะ—อาจจะโดยแมวจรจัด—เผยให้เห็นเครื่องในที่มีมดและหนอนรุมไช เนื้อตัวเน่าเปื่อย

เมื่อก่อนเธอเป็นผู้หญิงที่แทบจะดิ้นเร่าเพียงแค่เห็นแมลง รังเกียจความสกปรกเข้าขั้นที่เกือบจะเป็นโรคกลัวสิ่งสกปรก และคลั่งไคล้สิ่งสวยงามจนถูกประณามว่าฟุ่มเฟือย ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอเริ่มหันมามองสิ่งที่น่าเกลียดน่ากลัว... ความเปลี่ยนแปลงที่น่าฉงนนั้นรบกวนจิตใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก

เขาออกแรงดึงเธอให้ลุกขึ้นอย่างค่อนข้างแรง

“ถ้าเพลียก็ควรพักผ่อนในห้อง มาทำแบบนี้ทำไมครับ”

“...มันอึดอัด ฉันแค่จะออกมาสูดอากาศ ในห้องมันร้อนประหลาดๆ”

ทาเลียพึมพำเหมือนแก้ตัว

บาร์คัสขมวดคิ้วพลางใช้หลังมือแตะหน้าผากเธอ

ไม่มีไข้ ผิวของเธอกลับเย็นเฉียบเสียด้วยซ้ำเพราะสวมเสื้อผ้าบางเบาออกมายืนรับลมหนาว

บาร์คัสถอนหายใจเบาๆ พลางถอดเสื้อคลุมของตนออกคลุมทับไหล่ให้เธอ

“เข้าไปข้างในเถอะ ตัวคุณเย็นมากแล้ว”

“นี่...”

ในจังหวะที่เขาโอบแขนรอบตัวเธอเพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูหลัง น้ำเสียงที่แหบพร่าก็ฉุดรั้งฝีเท้าเขไว้

เขาจ้องมองลงไป ดวงตาสีฟ้าที่หม่นหมองในเงามืดนั้นปรากฏแก่สายตา หญิงสาวเม้มริมฝีปากซ้ำๆ เหมือนลังเลก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก

“เมื่อก่อนน่ะ...”

“อยู่นี่เองเหรอครับ!”

ในวินาทีนั้น เสียงตะโกนก้องก็ขัดจังหวะคำพูดของเธอ

บาร์คัสหันหน้าไปทางต้นเสียง ดาเรน ดรู เชียคาน พร้อมผู้ติดตามห้าหกคนกำลังเดินตัดสวนมาโดยเหยียบย่ำพรรณไม้ตามทางเดิน

“มีรายงานด่วนครับ ผมไปที่โรงเตี๊ยมแล้วพบกับสายสืบจากเมืองหลวง ท่าทางสถานการณ์ในวังไม่ค่อยดี ดูเหมือนจักรพรรดินีจะเริ่มขยายอำนาจอย่างจริงจัง...”

ชายหนุ่มที่พ่นคำพูดอย่างร้อนรนชะงักไปเมื่อเพิ่งสังเกตเห็นทาเลีย

บาร์คัสลอบสังเกตสีหน้าของทาเลีย ใบหน้าที่เคยดูไร้การป้องกันเหมือนเด็กหลงทางบัดนี้กลับแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง

เธอถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วพึมพำด้วยเสียงต่ำ

“ฉันจะขึ้นห้องแล้ว นายคุยธุระไปเถอะ”

“ผมจะไปส่งที่ห้องนอน”

“ไปเองได้”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามไปไหนมาไหนโดยไม่มีองครักษ์”

คำพูดเชิงตำหนิทำให้ใบหน้าสวยงามนั้นปรากฏร่องรอยความไม่พอใจจางๆ

เธอปรายสายตามองอัศวินที่อยู่ข้างหลังดาเรน ก่อนจะชี้ไปยังชายที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่ม

“งั้นให้คนนั้นไปส่งฉัน”

ทหารม้าที่ถูกชี้ถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่แกรนด์ดัชเชสพยายามจะตัดลิ้นลูกัส เหล่านักรบในตระกูลต่างก็จัดให้เธอเป็นบุคคลที่ต้องระวังเป็นพิเศษ ชายคนที่ถูกเลือกจึงทำตัวไม่ถูกและหันมามองหน้าบาร์คัสเพื่อขอความเห็น

บาร์คัสสั่งการเสียงเฉียบ

“มัวยืนบื้อทำไม รีบไปปรนนิบัติท่านหญิงซะ”

สิ้นคำสั่ง ทหารนายนั้นก็รีบกุลีกุจอวิ่งตามเธอไป

บาร์คัสจำต้องปล่อยวงแขนที่โอบเธอไว้ ทาเลียเดินจากเขาไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่น้อย

เขามองตามแผ่นหลังนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมาหาดาเรน อีกฝ่ายรีบยื่นม้วนกระดาษหนังแกะออกมาทันทีที่สบโอกาส

“นี่เป็นบันทึกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงหลังจากที่ท่านจากมาครับ”

เขาค่อยๆ อ่านข้อมูลในม้วนกระดาษ รายงานระบุว่าเริ่มมีความแตกแยกในหมู่ขุนนางอนุรักษนิยม และจักรพรรดินีเริ่มรวบรวมผู้สนับสนุนเจ้าชายองค์ที่สองอย่างเปิดเผย

บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่น

‘ไม่สมเป็นผู้หญิงคนนั้นเลย’

องค์จักรพรรดิยังแข็งแรงดี หากไม่มีเหตุการณ์พลิกผัน รัชสมัยของบีรุส โรเอ็ม กีร์ตา น่าจะดำเนินต่อไปได้อีกมากกว่าสิบปี แล้วทำไมจักรพรรดินีถึงไม่รอจนกว่าเจ้าชายองค์ที่สองจะบรรลุนิติภาวะ?

ความเคลื่อนไหวที่ยากจะเข้าใจนี้ทำให้เขาระแวดระวังอย่างหนัก หรือหล่อนกำลังคิดจะยุยงให้เกิดความวุ่นวายโดยใช้ลูกชายคนเล็กเป็นเครื่องมือ เหมือนที่เคยใช้ลูกสาวไปยั่วยุกาเร็ธ? หากหล่อนกำลังชักจูงให้กาเรซคลุ้มคลั่งละก็ เบื้องหลังการเจรจาสมรสครั้งนี้อาจมีอันตรายที่ใหญ่หลวงซ่อนอยู่

เมื่ออ่านถึงเรื่องที่ทายาทตระกูลไฮม์ดัลกำลังเจรจาหมั้นหมายกับองค์หญิงหนึ่งอย่างจริงจัง บาร์คัสก็ขยำม้วนกระดาษด้วยความหงุดหงิด

การกระชับมิตรกับทางเหนือไม่ใช่เรื่องแย่ ทว่าการฝากชีวิตของไอล่าไว้กับพวกนั้นเป็นการตัดสินใจที่วู่วามเกินไป

พวกคนทางเหนือคือกลุ่มคนที่ยึดติดกับสายเลือดอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาแต่งงานกันเองในเครือญาติมาหลายชั่วอายุคนเพื่อรักษาลักษณะเด่นของเผ่ายักษ์โบราณอย่างผมสีเงินและดวงตาสีแดงไว้ พวกเขาไม่มีทางยอมรับเจ้าหญิงผมดำมาเป็นนายหญิงของบ้านอย่างบริสุทธิ์ใจแน่ๆ ต้องมีแผนการอื่นซ่อนอยู่เป็นแน่

บาร์คัสลูบมุมปากพลางจมดิ่งในความคิดก่อนจะก้าวออกจากสวน

เมื่อเข้าไปในห้องทำงานโดยมีหัวหน้าคนรับใช้นำทาง มหาดเล็กก็นำอุปกรณ์เขียนหนังสือมาส่งให้ เขาเขียนเอกสารสองสามฉบับ เป็นคำสั่งให้สืบสวนขนาดกำลังรบและการไหลเวียนของเงินทุนที่ตระกูลไฮม์ดัลระดมมาอย่างละเอียด

หลังจากประทับตราปิดผนึกส่งให้ทหารสื่อสารแล้ว เขาก็เขียนจดหมายอีกสองฉบับเพื่อส่งเข้าเมืองหลวง ฉบับหนึ่งถึงมาร์ควิสโอริสเทน และอีกฉบับถึงกาเรซ

บาร์คัสรังสรรค์รูปประโยคเตือนเกี่ยวกับอันตรายของทางเหนือด้วยถ้อยคำที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาลงลายเซ็นและประทับตราอินทรีตรงท้ายเอกสาร

ดาเรนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล

“ท่านคิดจะยับยั้งการสมรสของเจ้าหญิงองค์ที่หนึ่งเหรอครับ?”

บาร์คัสปรายสายตามองเขา

“มีปัญหาตรงไหนงั้นเหรอ?”

“คือ... หากท่านออกหน้าไปห้ามปรามเอง ภาพพจน์มันจะไม่ดูแปลกๆ เหรอครับ”

ดาเรนเกาศีรษะแก้เก้อ

“คนภายนอกอาจจะคิดว่าแกรนด์ดยุคแห่งเชียคานยังตัดใจจากเจ้าหญิงองค์ที่หนึ่งไม่ได้นะครับ”

บาร์คัสแค่นหัวเราะอย่างแห้งแล้ง

“กังวลเรื่องไม่เป็นเรื่อง”

คำนินทาของพวกขี้ปากในวังไม่มีผลกระทบต่อตะวันออก อีกทั้งเขายังฝากฝังภาพลักษณ์ของแกรนด์ดัชเชสคนใหม่ไว้กับเหล่านักรบอย่างแน่นแฟ้นแล้ว ในตอนนี้ สิ่งที่อันตรายกว่าคือการปล่อยให้พวกขุนนางอนุรักษนิยมมองว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับรัชทายาทพังทลายลงโดยสิ้นเชิง

เขาม้วนกระดาษแล้วประทับตราครั่ง

“เลือกคนที่ฝีเท้าไวที่สุดส่งจดหมายนี่ไปที่เมืองหลวง”

ชายหนุ่มที่ทำสีหน้าแปลกๆ รับจดหมายไปแล้วเดินออกไป

บาร์คัสนั่งพิงพนักเก้าอี้พลางหันไปมองทางหน้าต่าง

ท้องฟ้าในตอนนี้เริ่มมีหยาดฝนโปรยปรายลงมาเป็นสายบางๆ

ทันใดนั้น ภาพจำของทาเลียที่ยืนนิ่งอยู่ในสวนก็แวบเข้ามาในหัว ตอนนั้นเธอตั้งใจจะพูดอะไรกับเขากันแน่?

เมื่อนึกถึงดวงตาที่แห้งผากยามที่เธอมองซากนกตาย ความรู้สึกอึดอัดก็พุ่งขึ้นมาที่หน้าอก บาร์คัสเคาะโต๊ะด้วยความกระวนกระวายใจที่ไม่ทราบสาเหตุ ก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากห้องทำงานทันที

โถงอาคารวุ่นวายเพราะดูเหมือนจะมีการเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับ เขาเดินผ่านเหล่าคนรับใช้ที่ก้มหัวคำนับขึ้นบันไดไป

เมื่อเปิดประตูห้องนอน ภาพของร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างก็ปรากฏแก่สายตา

เขาก้าวเข้าไปข้างเตียง บนแก้มขาวผ่องที่โค้งมนสวยงามนั้นมีสีแดงระเรื่อปรากฏอยู่ ดูเหมือนหลังจากทำตัวซึมกะปรือเหมือนลูกนกป่วยมาทั้งวัน สุดท้ายเธอก็คงจะจับไข้เข้าจริงๆ

บาร์คัสถอนใจยาวพลางหยิบผ้าขนหนูสะอาดบนชั้นวาง ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมไปเช็ดหน้าให้เธอ กลิ่นประหลาดก็พุ่งแตะจมูก

เขาหยุดชะงักทุกการเคลื่อนไหว ที่มุมปากของเธอมีคราบสีแดงคล้ำเปื้อนอยู่ เขามองมันนิ่งก่อนจะลองเขย่าตัวร่างที่นอนตะแคงนั้นเบาๆ ลำคอที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นปัดตกลงไปข้างๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง

ตอนนั้นเองที่เขาเห็นรอยเปื้อนสีแดงโพลนบนหมอน บาร์คัสกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะรีบช้อนศีรษะของเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง

กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงพุ่งเข้าจมูก ของเหลวสีแดงเข้มที่ติดอยู่ที่มุมปากกำลังไหลรินลงมาตามลำคอที่ซีดเผือดของเธอ

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 107

สรุปตอน 107

บาร์คัสพบทาเลียนั่งอยู่ใต้ต้นไม้สีแดงในชุดเนื้อบาง และต่อมาเขาต้องตกตะลึงเมื่อเห็นเลือดไหลออกจากมุมปากของเธอบนหมอน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 108 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 106กลับหน้าเรื่อง
ตอน 106ตอน 108