เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่มาของกลิ่นนั้น ของเหลวเหนียวหนืดสร้างรอยเปื้อนที่ดูอัปลักษณ์บนผิวขาวราวกับน้ำนม ผ้าเนื้อบางที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดเกาะติดกับผิวหนังอุ่นๆ ราวกับสาหร่ายพันธนาการ
เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแนบหูลงบนแผ่นอกที่เปื้อนเลือดนั้น สัมผัสได้ถึงเสียงชีพจรที่เต้นอย่างแผ่วเบา
ในที่สุด สติที่เคยถูกแช่แข็งก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง
เขาโอบกอดตัวเธอไว้พร้อมกับผ้าปูที่นอนแล้วใช้เท้าถีบประตูห้องนอนออกไปอย่างแรง
สาวใช้สองสามคนที่บังเอิญเดินผ่านมาทางระเบียงถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นสภาพของเขา บาร์คัสแผดเสียงตะโกนก้อง
"ไปตามนักเวทรักษามา! เดี๋ยวนี้!"
ข้างในท้องรู้สึกแสบร้อนเหมือนเพิ่งกลืนน้ำเดือดลงไป ความร้อนที่พลุ่งพล่านทำให้รู้สึกราวกับอวัยวะภายในกำลังเน่าเปื่อย หลังจากดิ้นรนพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาได้ไม่นาน คราวนี้ความเย็นเยือกประดุจเศษน้ำแข็งก็ทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูกจนสั่นสะท้าน
เธอยื่นมือออกไปอย่างสะเปะสะปะเพื่อคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย ดูเหมือนภาพนั้นจะน่าเวทนาจนใครบางคนต้องเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่นด้วยอ้อมแขนที่ร้อนระอุราวกับเหล็กลนไฟ
ในจังหวะที่เธอกำลังครางออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้รับไออุ่นที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด ไฟในท้องก็เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง
เธอพลิกตัวไปมาพร้อมเหงื่อที่ไหลโซมกาย ดูเหมือนคนคนนั้นจะรับรู้ถึงความทรมานของเธอ วงแขนที่โอบแผ่นหลังอยู่จึงค่อยๆ ผละออกไป
เธอรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีคว้าแขนนั้นไว้
กอดฉันไว้เถอะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว
ไม่รู้คนคนนั้นจะเข้าใจคำพูดที่พึมพยำอยู่ในปากหรือไม่ แต่ความร้อนแรงนั้นก็กลับมาโอบล้อมกายเธอไว้ตามเดิม
มันทรมาน... แต่กลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด
เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมอกกว้างนั้นเหมือนลูกนกที่มุดเข้าไปใต้ขนขี้ของแม่ไก่
เพียงไม่นาน ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงในท้องก็จางหายไป และความเงียบสงบราวกับอยู่ในสุสานก็มาเยือน มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังแช่ตัวอยู่ในน้ำอุ่น
เธอจมดิ่งอยู่ในสัมผัสที่สงบสุขอย่างไม่คุ้นเคยนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ สติที่เคยพร่าเลือนก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น
ทาเลียฝืนปรือตาที่หนักอึ้งขึ้น แสงแดดที่ลอดผ่านม่านบังแดดเข้ามาทิ่มแทงม่านตาอย่างรุนแรง เธอเผลอครางออกมาเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบ ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่ร้อนรนก็ดังขึ้นใกล้ๆ
"คุณหนู! ได้สติแล้วหรือคะ?"
ทาเลียหันหน้าไปพบกับแม่นมที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จึงขมวดคิ้วมุ่น
แม่นมรีบคว้ามือเธอไว้พลางสะอึกสะอื้น
"รู้ไหมคะว่าใจฉันแทบจะสลายไปหมดแล้ว ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วย..."
ทาเลียแสดงสีหน้าสับสน เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ในขณะที่เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากที่ปวดตุบๆ แม่นมที่น้ำตาร่วงเผาะก็รีบลุกขึ้นยืน
"ดูสิ ฉันนี่แย่จริงๆ มัวแต่ทำอะไรอยู่ตรงนี้ รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปตามนักเวทรักษามาเดี๋ยวนี้เลย"
พูดจบเธอก็วิ่งกระทืบเท้าออกจากห้องนอนไป
เมื่อรอบกายเงียบลง สมองของเธอจึงเริ่มกลับมาทำงานได้ตามปกติ เธอสำรวจห้องนอนที่เรียบง่ายอย่างละเอียด
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงระลึกได้ว่าพวกมาถึงเมืองหนึ่งในเขตตะวันออกตะวันตกรีบร้อน ทว่าความทรงจำหลังจากนั้นกลับพร่าเลือน ราวกับเธอกำลังฝันทั้งที่ลืมตาอยู่
"ในที่สุดก็ฟื้นสักทีนะคะ"
ในระหว่างกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำ นักเวทรักษาด็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง
หล่อนหอบหายใจรัวพลางเดินเข้ามาข้างเตียง
"ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ?"
ทาเลียที่เงยหน้ามองนางด้วยสีหน้างุนงงค่อยๆ อ้าริมฝีปากที่แห้งผากออก เสียงแหบพร่าราวกับโลฆะเสียดสีกันเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
เมื่อเห็นดังนั้น นักเวทรักษาด็รินน้ำใส่แก้วส่งให้ทันที
ทาเลียฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงแล้วจิบน้ำอุ่นเพื่อหล่อเลี้ยงลำคอ ของเหลวที่ไหลผ่านหลอดอาหารไปกระตุ้นท้องไส้ให้รู้สึกไม่สบายตัว
ความรู้สึกอึดอัดที่ประหลาดทำให้เธอไอออกมาเล็กน้อย นักเวทรักษารีบยกแก้วออกไป
"อย่าเพิ่งดื่มทีละเยอะๆ นะคะ เพราะกระเพาะอาหารได้รับความเสียหาย ช่วงนี้ต้องระวังแม้แต่ตอนดื่มน้ำค่ะ"
ทาเลียขมวดคิ้ว
"กระเพาะอาหารเสียหาย?"
"จำไม่ได้หรือคะ?"
เมื่อเธอส่ายหน้า นักเวทรักษาด็อธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"หลังจากมาถึงปราสาทนี้ได้ไม่นาน ท่านก็หมดสติไปค่ะ หลังจากนั้นท่านก็นอนป่วยมาตลอดเกือบสองวันเต็ม"
ทาเลียเบิกตากว้าง สีหน้าเริ่มถอดสีเมื่อความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา
ตอนนั้นเธอกำลังพักผ่อนอยู่บนเตียง จู่ๆ ความเจ็บปวดรุนแรงก็เข้าจู่โจม เธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือท่ามกลางความเจ็บปวดที่บิดมวนอยู่ในท้องแต่ทำไม่ได้ ทันใดนั้นของเหลวที่ร้อนผ่าวก็ย้อนกลับขึ้นมา หลังจากอาเจียนสิ่งนั้นออกมา เธอก็หมดสติไปเกือบจะในทันที
ทาเลียลูบคลำที่ลิ้นปี่ที่ยังคงปวดหนึบพลางจ้องมองนักเวทรักษาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง
"มีคนวางยาพิษฉันงั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่ค่ะองค์หญิง ดูเหมือนจะไม่ใช่การใช้ยาพิษนะคะ"
นักเวทรักษาด็รีบปฏิเสธ
"ดูเหมือนความเสียหายจะเกิดจากผลข้างเคียงของยาสมุนไพรที่ท่านทานมาตลอดหลายสัปดาห์ จนทำให้เกิดการตกเลือดภายในค่ะ"
"ผลข้างเคียง?"
ทาเลียส่งสายตาไม่เชื่อถือไปให้
หญิงสาวอธิบายต่อด้วยท่าทางสงบ
"ในยาสมุนไพรที่ท่านทาน มีตัวยาที่อาจสร้างความระคายเคืองต่อกระเพาะอาหารรวมอยู่ด้วยค่ะ โดยปกติแล้วมันเป็นยาสมุนไพรที่ดีที่ช่วยเสริมกำลังและเพิ่มความกระปรี้กระเปร่า... แต่ว่าหากผู้ป่วยที่มีกระเพาะอาหารอ่อนแอทานติดต่อกันเป็นเวลานาน ก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดการตกเลือดภายในได้ค่ะ"
ทาเลียแค่นยิ้มเยาะ
"สรุปคือพวกเขาแค่ 'พลาด' ให้ฉันกินยาแบบนั้นงั้นเหรอ?"
ใบหน้าของนักเวทรักษาด็แข็งค้างไปเล็กน้อย นางถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง
"จากการวินิจฉัยของฉันก็เป็นเช่นนั้นค่ะ"
"....."
"ฉันตรวจสอบยาสมุนไพรที่ท่านทานอย่างละเอียดแล้ว พบว่าประกอบไปด้วยส่วนประกอบที่ช่วยฟื้นฟูกำลังเท่านั้นค่ะ เพียงแต่นักเวทรักษาคนที่ปรุงยานั้นขึ้นมา คงไม่ทราบว่าหน้าที่การทำงานของกระเพาะอาหารของท่านอยู่ในสภาพที่อ่อนแอราวกับเด็กทารกน่ะค่ะ"
ทาเลียขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"เธอเข้าข้างยัยนั่นอย่างประหลาดนะ"
"ฉันเพียงแต่บอกความจริงที่ฉันตรวจพบเท่านั้นค่ะ เพราะฉันไม่อยากให้ท่านต้องเสียพลังงานไปกับการระแวงสงสัยที่ไม่จำเป็น"
หญิงสาวตอบกลับดวยสีหน้าปกติพลางยันตัวตั้งตรง จากนั้นจึงหยิบเหยือกใบเล็กบนชั้นวางขึ้นมาตามนิสัยที่ดูสงบ
"แต่ถึงยังไงนักเวทรักษาคนนั้นจะได้รับบทลงโทษที่เหมาะสมค่ะ และหลังจากนี้ฉันจะเป็นผู้ดูแลการรักษาของท่านแต่เพียงผู้เดียว"
พูดจบหล่อนก็รินของเหลวใสลงในจอกน้ำชาขนาดเล็กในปริมาณที่พอเหมาะ
ทาเลียก้มมองมันด้วยแววตาหวาดระแวง หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ พลางอธิบาย
"มันคือน้ำชาผสมน้ำผึ้งที่สกัดเข้มข้นจากสมุนไพรที่ช่วยฟื้นฟูกระเพาะอาหารค่ะ ถ้าค่อยๆ จิบทีละนิดจะช่วยให้ท้องไส้รู้สึกสบายขึ้น"
ทาเลียจำใจรับมันมา แต่เธอยังไม่มีใจจะยกขึ้นดื่ม
เธอนิ่งมองน้ำชาอุ่นๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"ยาทุกอย่างที่ฉันกินมาจนถึงตอนนี้ มั่นใจนะว่าไม่ใช่ยาพิษ?"
"ฉันไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่อาจจะมีสมุนไพรอื่นผสมลงไปในระหว่างนั้นได้ทั้งหมดค่ะ... แต่หากเป็นเช่นนั้น จริงๆ ร่องรอยของพิษย่อมต้องหลงเหลืออยู่ในร่างกาย แต่สำหรับท่าน ไม่มีอาการของการถูกพิษปรากฏขึ้นเลยค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้น..."
บาร์คัสก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?
เธอเกือบจะหลุดถามออกไปแบบนั้นแต่ก็รีบหุบปากลง เพราะเธอไม่มั่นใจว่าจะแต่งเรื่องขึ้นมาอธิบายอย่างไรให้ฟังดูดี ว่าทำไมเขาถึงได้กินยาที่สั่งจ่ายให้เธอ
ทาเลียเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ที่ผ่านมาบาร์คัสเองก็ทานยานั้นเข้าไปทีละนิดๆ เช่นกัน
สำหรับเขาแล้ว จะไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยจริงๆ งั้นเหรอ
ทาเลียที่ไม่สามารถสลัดความกังวลทิ้งไปได้เอ่ยถามอย่างร้อนรน
"ยานั่นน่ะ ถ้าคนที่มีร่างกายแข็งแรงกินเข้าไปจะไม่มีปัญหาอะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม?"
นักเวทรักษาด็ส่งสายตาสงสัยมาให้ก่อนจะพยักหน้า
"ใช่ค่ะ ในกรณีทั่วไป ยานั่นจะช่วยฟื้นฟูกำลังได้ดีซะด้วยซ้ำ"
ทาเลียผ่อนลมหายใจทิ้งตัวพิงพนักด้วยความโล่งอก ทว่าจู่ๆ เธอก็รู้สึกรังเกียจตัวเองจนหลุดหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า
เธอกลับรู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าเขาไม่ได้ถูกพิษ มากกว่าความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ถูกใครปองร้ายเอาชีวิตเสียอีก ช่างน่าขันสิ้นดี
ทาเลียใช้มือลูกหน้าอย่างอ่อนแรงพลางขยับริมฝีปากที่แห้งแตก
"บาร์คัสล่ะ..."
ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? ตอนเขาเห็นฉันเป็นลมไป เขามีปฏิกิริยายังไงบ้าง?
เธอกลืนคำถามที่จุกอกอยู่ลงไป แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงตามเดิม
บาร์คัสตกใจจนสติหลุดลอยก่อนจะได้ยินเสียงชีพจรแผ่วเบาของทาเลีย เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาสิ่งแรกที่เธออยากรู้คือบาร์คัสอยู่ที่ไหน
กำลังโหลดความเห็น...