คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 108 · ชีพจรที่แผ่วเบา

ตอน 108
ชีพจรที่แผ่วเบา

เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสที่มาของกลิ่นนั้น ของเหลวเหนียวหนืดสร้างรอยเปื้อนที่ดูอัปลักษณ์บนผิวขาวราวกับน้ำนม ผ้าเนื้อบางที่ชุ่มไปด้วยคราบเลือดเกาะติดกับผิวหนังอุ่นๆ ราวกับสาหร่ายพันธนาการ

เขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแนบหูลงบนแผ่นอกที่เปื้อนเลือดนั้น สัมผัสได้ถึงเสียงชีพจรที่เต้นอย่างแผ่วเบา

ในที่สุด สติที่เคยถูกแช่แข็งก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง

เขาโอบกอดตัวเธอไว้พร้อมกับผ้าปูที่นอนแล้วใช้เท้าถีบประตูห้องนอนออกไปอย่างแรง

สาวใช้สองสามคนที่บังเอิญเดินผ่านมาทางระเบียงถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นสภาพของเขา บาร์คัสแผดเสียงตะโกนก้อง

"ไปตามนักเวทรักษามา! เดี๋ยวนี้!"

◆ ◆ ◆

ข้างในท้องรู้สึกแสบร้อนเหมือนเพิ่งกลืนน้ำเดือดลงไป ความร้อนที่พลุ่งพล่านทำให้รู้สึกราวกับอวัยวะภายในกำลังเน่าเปื่อย หลังจากดิ้นรนพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาได้ไม่นาน คราวนี้ความเย็นเยือกประดุจเศษน้ำแข็งก็ทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูกจนสั่นสะท้าน

เธอยื่นมือออกไปอย่างสะเปะสะปะเพื่อคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย ดูเหมือนภาพนั้นจะน่าเวทนาจนใครบางคนต้องเข้ามาสวมกอดเธอไว้แน่นด้วยอ้อมแขนที่ร้อนระอุราวกับเหล็กลนไฟ

ในจังหวะที่เธอกำลังครางออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้รับไออุ่นที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด ไฟในท้องก็เริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง

เธอพลิกตัวไปมาพร้อมเหงื่อที่ไหลโซมกาย ดูเหมือนคนคนนั้นจะรับรู้ถึงความทรมานของเธอ วงแขนที่โอบแผ่นหลังอยู่จึงค่อยๆ ผละออกไป

เธอรีบใช้แรงทั้งหมดที่มีคว้าแขนนั้นไว้

กอดฉันไว้เถอะ อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว

ไม่รู้คนคนนั้นจะเข้าใจคำพูดที่พึมพยำอยู่ในปากหรือไม่ แต่ความร้อนแรงนั้นก็กลับมาโอบล้อมกายเธอไว้ตามเดิม

มันทรมาน... แต่กลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมอกกว้างนั้นเหมือนลูกนกที่มุดเข้าไปใต้ขนขี้ของแม่ไก่

เพียงไม่นาน ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงในท้องก็จางหายไป และความเงียบสงบราวกับอยู่ในสุสานก็มาเยือน มันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังแช่ตัวอยู่ในน้ำอุ่น

เธอจมดิ่งอยู่ในสัมผัสที่สงบสุขอย่างไม่คุ้นเคยนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ สติที่เคยพร่าเลือนก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น

ทาเลียฝืนปรือตาที่หนักอึ้งขึ้น แสงแดดที่ลอดผ่านม่านบังแดดเข้ามาทิ่มแทงม่านตาอย่างรุนแรง เธอเผลอครางออกมาเพราะความรู้สึกเจ็บแปลบ ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าที่ร้อนรนก็ดังขึ้นใกล้ๆ

"คุณหนู! ได้สติแล้วหรือคะ?"

ทาเลียหันหน้าไปพบกับแม่นมที่กำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จึงขมวดคิ้วมุ่น

แม่นมรีบคว้ามือเธอไว้พลางสะอึกสะอื้น

"รู้ไหมคะว่าใจฉันแทบจะสลายไปหมดแล้ว ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วย..."

ทาเลียแสดงสีหน้าสับสน เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในขณะที่เธอใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากที่ปวดตุบๆ แม่นมที่น้ำตาร่วงเผาะก็รีบลุกขึ้นยืน

"ดูสิ ฉันนี่แย่จริงๆ มัวแต่ทำอะไรอยู่ตรงนี้ รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปตามนักเวทรักษามาเดี๋ยวนี้เลย"

พูดจบเธอก็วิ่งกระทืบเท้าออกจากห้องนอนไป

เมื่อรอบกายเงียบลง สมองของเธอจึงเริ่มกลับมาทำงานได้ตามปกติ เธอสำรวจห้องนอนที่เรียบง่ายอย่างละเอียด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงระลึกได้ว่าพวกมาถึงเมืองหนึ่งในเขตตะวันออกตะวันตกรีบร้อน ทว่าความทรงจำหลังจากนั้นกลับพร่าเลือน ราวกับเธอกำลังฝันทั้งที่ลืมตาอยู่

"ในที่สุดก็ฟื้นสักทีนะคะ"

ในระหว่างกำลังรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำ นักเวทรักษาด็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้อง

หล่อนหอบหายใจรัวพลางเดินเข้ามาข้างเตียง

"ร่างกายเป็นยังไงบ้างคะ?"

ทาเลียที่เงยหน้ามองนางด้วยสีหน้างุนงงค่อยๆ อ้าริมฝีปากที่แห้งผากออก เสียงแหบพร่าราวกับโลฆะเสียดสีกันเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

เมื่อเห็นดังนั้น นักเวทรักษาด็รินน้ำใส่แก้วส่งให้ทันที

ทาเลียฝืนยันกายลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียงแล้วจิบน้ำอุ่นเพื่อหล่อเลี้ยงลำคอ ของเหลวที่ไหลผ่านหลอดอาหารไปกระตุ้นท้องไส้ให้รู้สึกไม่สบายตัว

ความรู้สึกอึดอัดที่ประหลาดทำให้เธอไอออกมาเล็กน้อย นักเวทรักษารีบยกแก้วออกไป

"อย่าเพิ่งดื่มทีละเยอะๆ นะคะ เพราะกระเพาะอาหารได้รับความเสียหาย ช่วงนี้ต้องระวังแม้แต่ตอนดื่มน้ำค่ะ"

ทาเลียขมวดคิ้ว

"กระเพาะอาหารเสียหาย?"

"จำไม่ได้หรือคะ?"

เมื่อเธอส่ายหน้า นักเวทรักษาด็อธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หลังจากมาถึงปราสาทนี้ได้ไม่นาน ท่านก็หมดสติไปค่ะ หลังจากนั้นท่านก็นอนป่วยมาตลอดเกือบสองวันเต็ม"

ทาเลียเบิกตากว้าง สีหน้าเริ่มถอดสีเมื่อความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมา

ตอนนั้นเธอกำลังพักผ่อนอยู่บนเตียง จู่ๆ ความเจ็บปวดรุนแรงก็เข้าจู่โจม เธอพยายามจะร้องขอความช่วยเหลือท่ามกลางความเจ็บปวดที่บิดมวนอยู่ในท้องแต่ทำไม่ได้ ทันใดนั้นของเหลวที่ร้อนผ่าวก็ย้อนกลับขึ้นมา หลังจากอาเจียนสิ่งนั้นออกมา เธอก็หมดสติไปเกือบจะในทันที

ทาเลียลูบคลำที่ลิ้นปี่ที่ยังคงปวดหนึบพลางจ้องมองนักเวทรักษาด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

"มีคนวางยาพิษฉันงั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่ค่ะองค์หญิง ดูเหมือนจะไม่ใช่การใช้ยาพิษนะคะ"

นักเวทรักษาด็รีบปฏิเสธ

"ดูเหมือนความเสียหายจะเกิดจากผลข้างเคียงของยาสมุนไพรที่ท่านทานมาตลอดหลายสัปดาห์ จนทำให้เกิดการตกเลือดภายในค่ะ"

"ผลข้างเคียง?"

ทาเลียส่งสายตาไม่เชื่อถือไปให้

หญิงสาวอธิบายต่อด้วยท่าทางสงบ

"ในยาสมุนไพรที่ท่านทาน มีตัวยาที่อาจสร้างความระคายเคืองต่อกระเพาะอาหารรวมอยู่ด้วยค่ะ โดยปกติแล้วมันเป็นยาสมุนไพรที่ดีที่ช่วยเสริมกำลังและเพิ่มความกระปรี้กระเปร่า... แต่ว่าหากผู้ป่วยที่มีกระเพาะอาหารอ่อนแอทานติดต่อกันเป็นเวลานาน ก็มีความเสี่ยงที่จะเกิดการตกเลือดภายในได้ค่ะ"

ทาเลียแค่นยิ้มเยาะ

"สรุปคือพวกเขาแค่ 'พลาด' ให้ฉันกินยาแบบนั้นงั้นเหรอ?"

ใบหน้าของนักเวทรักษาด็แข็งค้างไปเล็กน้อย นางถอนหายใจยาวอย่างหนักหน่วง

"จากการวินิจฉัยของฉันก็เป็นเช่นนั้นค่ะ"

"....."

"ฉันตรวจสอบยาสมุนไพรที่ท่านทานอย่างละเอียดแล้ว พบว่าประกอบไปด้วยส่วนประกอบที่ช่วยฟื้นฟูกำลังเท่านั้นค่ะ เพียงแต่นักเวทรักษาคนที่ปรุงยานั้นขึ้นมา คงไม่ทราบว่าหน้าที่การทำงานของกระเพาะอาหารของท่านอยู่ในสภาพที่อ่อนแอราวกับเด็กทารกน่ะค่ะ"

ทาเลียขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"เธอเข้าข้างยัยนั่นอย่างประหลาดนะ"

"ฉันเพียงแต่บอกความจริงที่ฉันตรวจพบเท่านั้นค่ะ เพราะฉันไม่อยากให้ท่านต้องเสียพลังงานไปกับการระแวงสงสัยที่ไม่จำเป็น"

หญิงสาวตอบกลับดวยสีหน้าปกติพลางยันตัวตั้งตรง จากนั้นจึงหยิบเหยือกใบเล็กบนชั้นวางขึ้นมาตามนิสัยที่ดูสงบ

"แต่ถึงยังไงนักเวทรักษาคนนั้นจะได้รับบทลงโทษที่เหมาะสมค่ะ และหลังจากนี้ฉันจะเป็นผู้ดูแลการรักษาของท่านแต่เพียงผู้เดียว"

พูดจบหล่อนก็รินของเหลวใสลงในจอกน้ำชาขนาดเล็กในปริมาณที่พอเหมาะ

ทาเลียก้มมองมันด้วยแววตาหวาดระแวง หญิงสาวหัวเราะแห้งๆ พลางอธิบาย

"มันคือน้ำชาผสมน้ำผึ้งที่สกัดเข้มข้นจากสมุนไพรที่ช่วยฟื้นฟูกระเพาะอาหารค่ะ ถ้าค่อยๆ จิบทีละนิดจะช่วยให้ท้องไส้รู้สึกสบายขึ้น"

ทาเลียจำใจรับมันมา แต่เธอยังไม่มีใจจะยกขึ้นดื่ม

เธอนิ่งมองน้ำชาอุ่นๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ยาทุกอย่างที่ฉันกินมาจนถึงตอนนี้ มั่นใจนะว่าไม่ใช่ยาพิษ?"

"ฉันไม่สามารถตัดความเป็นไปได้ที่อาจจะมีสมุนไพรอื่นผสมลงไปในระหว่างนั้นได้ทั้งหมดค่ะ... แต่หากเป็นเช่นนั้น จริงๆ ร่องรอยของพิษย่อมต้องหลงเหลืออยู่ในร่างกาย แต่สำหรับท่าน ไม่มีอาการของการถูกพิษปรากฏขึ้นเลยค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้น..."

บาร์คัสก็ไม่เป็นไรใช่ไหม?

เธอเกือบจะหลุดถามออกไปแบบนั้นแต่ก็รีบหุบปากลง เพราะเธอไม่มั่นใจว่าจะแต่งเรื่องขึ้นมาอธิบายอย่างไรให้ฟังดูดี ว่าทำไมเขาถึงได้กินยาที่สั่งจ่ายให้เธอ

ทาเลียเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ที่ผ่านมาบาร์คัสเองก็ทานยานั้นเข้าไปทีละนิดๆ เช่นกัน

สำหรับเขาแล้ว จะไม่มีผลข้างเคียงอะไรเลยจริงๆ งั้นเหรอ

ทาเลียที่ไม่สามารถสลัดความกังวลทิ้งไปได้เอ่ยถามอย่างร้อนรน

"ยานั่นน่ะ ถ้าคนที่มีร่างกายแข็งแรงกินเข้าไปจะไม่มีปัญหาอะไรเลยจริงๆ ใช่ไหม?"

นักเวทรักษาด็ส่งสายตาสงสัยมาให้ก่อนจะพยักหน้า

"ใช่ค่ะ ในกรณีทั่วไป ยานั่นจะช่วยฟื้นฟูกำลังได้ดีซะด้วยซ้ำ"

ทาเลียผ่อนลมหายใจทิ้งตัวพิงพนักด้วยความโล่งอก ทว่าจู่ๆ เธอก็รู้สึกรังเกียจตัวเองจนหลุดหัวเราะออกมาอย่างว่างเปล่า

เธอกลับรู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าเขาไม่ได้ถูกพิษ มากกว่าความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ถูกใครปองร้ายเอาชีวิตเสียอีก ช่างน่าขันสิ้นดี

ทาเลียใช้มือลูกหน้าอย่างอ่อนแรงพลางขยับริมฝีปากที่แห้งแตก

"บาร์คัสล่ะ..."

ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน? ตอนเขาเห็นฉันเป็นลมไป เขามีปฏิกิริยายังไงบ้าง?

เธอกลืนคำถามที่จุกอกอยู่ลงไป แล้วเอนตัวลงนอนบนเตียงตามเดิม

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 108

สรุปตอน 108

บาร์คัสตกใจจนสติหลุดลอยก่อนจะได้ยินเสียงชีพจรแผ่วเบาของทาเลีย เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาสิ่งแรกที่เธออยากรู้คือบาร์คัสอยู่ที่ไหน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 109 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 107กลับหน้าเรื่อง
ตอน 107ตอน 109