นักเวทรักษาที่เฝ้ามองเธออยู่เงียบๆ ค่อยๆ เปิดปากเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ท่านแกรนด์ดยุคเฝ้าดูอาการของท่านอยู่ตลอด จนกระทั่งได้รับรายงานว่ามีกลุ่มโจรป่าปรากฏตัวขึ้นที่นอกกำแพงเมือง ท่านจึงรีบออกไปจัดการเมื่อสักครู่นี้เองค่ะ”
คำบอกเล่านั้นทำให้ทาเลียร่างแข็งทื่อ
เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้สึกอับอายที่ถูกมองออกถึงกังวลในใจ ทาเลียรีบยันตัวลุกขึ้นคว้าสาบเสื้อคลุมของนักเวทรักษาไว้แน่น การเคลื่อนไหวที่กะทันหันทำให้เธอเจ็บแปลบที่ลิ้นปี่ ทว่านาทีนั้นเธอหาได้ใส่ใจความเจ็บปวดขี้ปะติ๋วนี้ไม่
“จะ-โจรป่างั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ประมาณสี่ชั่วโมงก่อนค่ะ” นักเวทรักษาตอบอย่างใจเย็น
ทาเลียรีบซักถามด้วยความลนลาน “พวกมันมีกันกี่คน? สถานการณ์อันตรายมากไหม? แล้วกำลังพลล่ะมีเท่าไหร่...”
ทาเลียที่พ่นคำถามออกมาเป็นชุดจู่ๆ ก็รู้สึกหน้ามืดจนขอบเขตสายตาเริ่มกลายเป็นสีขาวโพลน เธอรีบกัดริมฝีปากเพื่อเรียกสติ
ร่างของเธอเอนฮวบไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว หากไม่มีมือที่แข็งแรงและกร้านแดดคู่หนึ่งประคองไหล่ไว้ เธอคงจะร่วงตกเตียงไปแล้ว
เธอมองหน้านักเวทรักษาด้วยใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อเย็น หญิงสาวใช้มือที่เด็ดขาดกดร่างเธอนอนลงบนเตียงตามเดิม
“ฉันจะใช้เวทฟื้นฟูให้ท่าน เพราะฉะนั้นปล่อยวางและพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ”
“บาร์คัสล่ะ...”
“ท่านแกรนด์ดยุคไม่เป็นไรแน่นอนค่ะ โจรป่าพวกนั้นมีกันไม่กี่สิบคน ในขณะที่ท่านแกรนด์ดยุคทรงนำเหล่านักรบทหารม้าที่แข็งแกร่งที่สุดในตะวันออกไปด้วยตนเอง”
คำตอบที่ราบเรียบของนักเวทรักษาทำให้ทาเลียเริ่มกู้คืนสติสัมปชัญญะกลับมาได้บ้าง
เธอปรับลมหายใจที่หอบหน่วงให้คงที่พลางมองไปยังหน้าต่างที่สว่างจ้า
ถ้าออกไปเมื่อสี่ชั่วโมงก่อน ป่านนี้ก็น่าจะกวาดล้างเสร็จแล้ว
ใช่... ขนาดตอนสงครามกวาดล้างครั้งใหญ่ เขายังกลับมาภายในครึ่งวันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่เห็นต้องกระวนกระวายไปเองคนเดียวแบบนี้เลย
เธอคอยย้ำเตือนตัวเองในใจเพื่อสะกดความหนักอึ้ง ทันใดนั้นมือที่ผอมบางและกร้านไปด้วยรอยด้านก็วางลงบนหลังมือของเธอ ไออุ่นจางๆ ค่อยๆ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย
“ฉันร่ายเวทรักษาความเจ็บปวดไว้ให้ด้วย แต่แผลภายในร่างกายนั้นเวทมนตร์จะส่งผลได้ไม่เต็มที่นัก ช่วงนี้ขอให้ท่านงดการเคลื่อนไหวที่รุนแรงนะคะ”
ทาเลียหลับตาลงแทนคำตอบ นักเวทรักษาเฝ้าดูอาการของเธอเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกจากห้องไป
หลังจากนั้นไม่นาน แม่นมก็ถือถาดอาหารกลับเข้ามาในห้อง
ทาเลียจำต้องฝืนกินข้าวต้มผักไปสองสามคำตามเสียงคะยั้นคะยอ ทันทีที่อาหารตกถึงท้องเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบเหมือนกลืนเข็มลงไป เธอนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงอยู่นาน จนกระทั่งอาทิตย์ตกดินถึงได้ผล็อยหลับไปในที่สุด
เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อความมืดมิดเริ่มโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ทาเลียที่ตื่นมาพร้อมความกระหายน้ำราวกับไฟลวกสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเงาตะคุ่มขนาดใหญ่ทอดตัวอยู่หน้าเตาผิง
บาร์คัสยืนอยู่ริมหน้าต่างในชุดเชิ้ตเนื้อบาง ไม่รู้ว่าเขากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่
ดูเหมือนเขาไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน
ทาเลียลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกยาวเหยียด ทว่าจู่ๆ เธอก็ต้องชะงักลมหายใจ
ดวงตาที่สงบนิ่งราวกับทะเลสาบที่กลายเป็นน้ำแข็งกำลังจ้องมองมาที่เธอนิ่งๆ
ทั้งที่ภาพตรงหน้าดูเป็นปกติเหมือนทุกที แต่อธิบายไม่ได้เลยว่าทำไมหัวใจของเธอถึงได้หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม
ชายที่ยืนนิ่งเป็นเทวรูปอยู่ครู่ใหญ่ค่อยๆ เดินตรงมาหาเธออย่างเชื่องช้า ทาเลียเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่โดยไม่รู้ตัว
เขาส่งสายตาที่เงียบงันพินิจพิกัลจนรู้สึกแปลกประหลาด ก่อนจะหันไปหยิบเหยือกน้ำบนชั้นวางรินน้ำส่งให้เธอแก้วหนึ่ง
“ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ฉันไม่เป็นไร”
ทาเลียรับแก้วน้ำมาอย่างเก้อเขินพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงแสร้งทำเป็นปกติ
ความจริงเธอตั้งใจจะต่อว่าเขาให้สาแก่ใจ บอกแล้วไงว่าไม่อยากกินยานั่น นายบังคับให้ฉันกินจนเป็นแบบนี้ คำพูดแสบสันพวกนั้นกลับสลายตัวไปในลำคอ
เธอแอบชำเลืองมองเขาที่ดูนิ่งขรึมกว่าปกติ ก่อนจะเสริมประโยคอย่างระมัดระวัง
“ไม่มีอะไรหรอก แค่กระเพาะอาหารเสียหายนิดหน่อยน่ะ”
พริบตานั้น ประกายไฟบางอย่างวาบผ่านดวงตาของบาร์คัส เขาส่งสายตาดุดันและตอกกลับด้วยน้ำเสียงกร้าว
“มันไม่ใช่ 'นิดหน่อย' นะครับ คุณตกเลือดถึงขั้นกระอักออกมาเชียวนะ”
ปฏิกิริยาที่เฉียบคมนั้นทำให้ทาเลียทำหน้าไม่ถูก บาร์คัสบีบไหล่เธอไว้แน่นและคาดคั้นต่อ
“ถ้าผมพบคุณช้ากว่านี้อีกนิด คุณอาจจะสำลักเลือดตัวเองจนขาดใจตายไปแล้วก็ได้ ทำไมถึงไม่บอกผมแต่แรกว่ารู้สึกไม่สบาย?”
“ก็นั่นมัน... ปกติฉันก็เจ็บป่วยเป็นประจำอยู่แล้ว ฉันเลยไม่รู้ว่าครั้งนี้มันจะหนักขนาดนั้นนี่นา”
คำแก้ตัวของเธอทำให้กล้ามเนื้อบนใบหน้าของบาร์คัสแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม
เขาเม้มกรามแน่นราวกับกำลังอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างสูดลมหายใจรับลมหนาวเข้าปอด เมื่อเขาเอ่ยออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงนั้นดูเย็นเยียบและสงบลงกว่าเดิมมาก
“แผนการเดินทางตรวจตราจะหยุดพักลงชั่วคราว เราจะพักรักษาตัวอยู่ที่ปราสาทนี้ไปสักพักครับ”
“แล้วตารางเวลาที่เหลือล่ะ?”
“เราเยี่ยมชมเมืองหลักๆ ครบหมดแล้วครับ”
เขาใช้นิ้วชี้คลึงขมับพลางตอบอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
“ท่านหญิงสนใจแค่เรื่องฟื้นฟูร่างกายของตัวเองก็พอครับ”
ทาเลียพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้
เธอนึกรำคาญท่าทางหยิ่งผยองของเขา แต่ก็ไม่อยากจะหาเรื่องเถียงกับคนที่ดูเหนื่อยล้าขนาดนั้น เธอจึงพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
“รู้แล้ว อย่าโกรธนักเลย ฉันเองก็ลำบากเหมือนกันนะ”
บาร์คัสอ้าริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หุบลงตามเดิม
แสงไฟจากกองไฟเต้นระบำไล้เลียใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าของเขา เขาใช้มือข้างหนึ่งลูบต้นคอพลางนั่งลงที่ขอบเตียง
“อย่ามัวแต่ถือไว้เฉยๆ ดื่มน้ำซะครับ คุณเสียเลือดไปมาก ต่อให้ไม่สบายท้องแต่คุณต้องจิบน้ำเข้าไปเรื่อยๆ”
น้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นทำให้ทาเลียคลายกังวลและดื่มน้ำจนหมดแก้ว
ความรู้สึกถูกกระตุ้นกะทันหันทำให้กระเพาะอาหารบิดตัวจนเจ็บแปลบ แต่เธอเก็บอาการไว้และมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม
ตอนนั้นเอง เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่นหลังจากด้านหลัง ทาเลียตัวแข็งทื่อ
บาร์คัสล้มตัวลงนอนด้านหลังเธอและดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดตามธรรมชาติ จากนั้นเขาก็ใช้มือข้างหนึ่งค่อยๆ ลูบประโลมตรงลิ้นปี่ที่หดเกร็งของเธอ
สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้ขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว นี่คือความสงสารงั้นเหรอ? ในขณะที่เธอกำลังพยายามค้นหาความหมายแฝงภายใต้อากัปกิริยาของเขาตามนิสัยเดิม ทาเลียก็หยุดความคิดทุกอย่างลง
เธอนไม่อยากทำลายความรู้สึกตัวเองด้วยความคิดดูถูกตัวเองอีกต่อไปแล้ว เธอแค่อยากจะรับไออุ่นนี้ไว้ตามความเป็นจริง
ทาเลียกะพริบบตาในความมืด ก่อนจะพลิกตัวซุกเข้าสู่ความอบอุ่นในอกเขา
บาร์คัสโอบแขนรอบแผ่นหลังของเธอ เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นดังลอดผ่านเชิ้ตตัวบาง
ท่ามกลางเสียงชีพจรที่สม่ำเสมอและทรงพลัง ทาเลียค่อยๆ วาดวงแขนโอบรอบเอวของเขาอย่างระมัดระวัง
ภายในปราสาทที่เคยเงียบเชียบดุจสุสานพลันเกิดความวุ่นวายขึ้น
ลูกัสที่ก้าวเท้าเข้ามาในโถงอาคารขมวดคิ้วมองไปทางห้องครัวที่คราคร่ำไปด้วยพวกพ่อค้าหาบเร่ ท่ามกลางบรรดาพ่อค้าที่ขนวัตถุดิบทำอาหารมาส่ง เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นตาคนหนึ่ง
ลูกัสเดินดุ่มๆ เข้าไปท่ามกลางความโกลาหลนั้น
“มาทำอะไรที่นี่น่ะ?”
“อ้าว นายน้อยลูกัส”
ดาเรนที่กำลังต่อรองราคากับพ่อค้ากโบกมือทักทายด้วยสีหน้าสดใส “งานที่ท่านแกรนด์ดยุคมอบหมายให้ทำเสร็จหมดแล้วเหรอครับ?”
“เสร็จหมดแล้ว” ลูกัสตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“การฝึกช่วงเช้าก็ไม่ขาด ตรวจตราคอกม้าก็เรียบร้อย แถมยังขัดเกราะกับอาวุธท่านพี่จนเงาวับเลยด้วย พอใจหรือยัง?”
“ทำดีมากครับ” ดาเรนลูบหัวเขาอย่างเอ็นดู
ลูกัสสะบัดมือออกอย่างแรงพลางเอ่ยถามด้วยอารมณ์บูดบึ้ง
“สรุปแล้วน้ำหน้าพวกนี้คืออะไร วุ่นวายแสร้งอะไรกันขนาดนี้?”
“ผมสั่งวัตถุดิบปรุงอาหารมาเป็นพิเศษเพื่อแกรนด์ดัชเชสน่ะครับ ดูเหมือนอาหารทางตะวันออกจะไม่ค่อยถูกปากท่านเท่าไหร่ ผมเลยต้องหาซื้อวัตถุดิบของทางตอนกลางจากพ่อค้าพวกนี้แทนครับ”
ลูกัสกวาดสายตามองกระสอบป่านที่วางเต็มโรงอาหารพลางขมวดคิ้ว
ผู้หญิงตัวเล็กแค่นั้นจะกินอะไรนักหนาถึงต้องเหมามามากขนาดนี้ คงไม่ใช่ว่าจะอยู่ที่นี่ไปทั้งฤดูกาลหรอกนะ?
เขาจ้องมองดาเรนด้วยสายตาจริงจัง
“อาการเธอหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ถ้านักเวทรักษาบอกไม่ผิด... ดูเหมือนกระเพาะอาหารจะพังยับเยินเลยละครับ” ดาเรนเอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ
ทาเลียรู้ว่าบาร์คัสเฝ้าอาการเธออยู่ตลอดก่อนออกไปจัดการพวกโจร ส่วนดาเรนเล่าว่าอาการของท่านหญิงหนักถึงขั้นกระเพาะพังยับเยิน
กำลังโหลดความเห็น...