คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 110 · ลูกม้าโทกุ

ตอน 110
ลูกม้าโทกุ

“ก็มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะนักเวทรักษาของตระกูลเชียคานนี่ครับ เราก็ต้องรับผิดชอบกันขนาดนี้แหละ”

ลูกัสมีสีหน้าหมองลง เมื่อนึกถึงชะตากรรมของทิวรันที่กำลังถูกกักบริเวณอยู่ในห้องขังเดี่ยว หัวใจของเขาก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา

“นายคิดว่าทิวรันจะได้รับโทษยังไง?”

“นั่นสิครับ ในเมื่อท่านหญิงทรงฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยแล้ว โทษก็น่าจะจบลงที่การกักขังละมั้ง” ดาเรนตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

“ถือว่าผู้หญิงคนนั้นยังมีดวงแข็งอยู่ครับ ถ้าหากอาการของแกรนด์ดัชเชสสาหัสกว่านี้ หล่อนคงได้ขึ้นลานประหารไปแล้ว”

ลูกัสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์

ทิวรันคือข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูลเชียคานมานานนับสิบปี การที่ดาเรนพูดถึงความตายของหล่อนเหมือนเป็นเรื่องขี้ผงทำให้เขารู้สึกต่อต้านอยู่ในที

“ก็เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอเกินไปเองไม่ใช่เหรอ? จำเป็นต้องลงโทษรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือไง?”

“นายน้อยลูกัส”

น้ำเสียงของดาเรนแฝงแววเตือน

ดาเรนโยนถุงหนังบรรจุเหรียญเงินให้พ่อค้าเหมือนเป็นการไล่ ก่อนจะลากลูกัสไปที่มุมหนึ่งของโถงอาคาร

“ผมรู้ดีว่านายน้อยมีความรู้สึกแง่ลบต่อแกรนด์ดัชเชส แต่โปรดเลิกแสดงท่าทีเป็นศัตรูอย่างเปิดเผยสักทีเถอะครับ”

“ฉันก็ไม่ได้...”

“นายน้อยกำลังกังวลเรื่องชะตากรรมของนักเวทรักษาคนหนึ่ง มากกว่าสุขภาพของแกรนด์ดัชเชสไม่ใช่เหรอครับ?” ดาเรนเอ่ยดุ

“ท่านหญิงเป็นถึงพระธิดาขององค์จักรพรรดิ และเป็นนายหญิงแห่งตะวันออกแห่งนี้ ตามหลักการแล้ว เพียงแค่ทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บก็ต้องโทษประหารชีวิต การที่ได้รับโทษเพียงกักบริเวณก็นับว่าเมตตามากแล้วครับ”

ลูกัสจ้องหน้าดาเรนเขม็ง

“นายยอมรับยัยองค์หญิงสองนั่นเป็นนายหญิงจริงๆ เหรอ?”

“ผมจะยอมรับหรือไม่มันสำคัญตรงไหนครับ? ในเมื่อความจริงมันเป็นอย่างนั้นไปแล้ว” ดาเรนยักไหล่กว้างของเขา

“ในเมื่อเป็นการสมรสที่องค์จักรพรรดิทรงจัดสรรมาให้ เราก็คงถอยกลับไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะชอบหรือเกลียดก็ต้องยอมรับไปครับ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการรักษาความสามัคคีของตะวันออกไว้”

ลูกัสมองสบตาที่จริงจังของดาเรนด้วยความรู้สึกหนักแน่น

จากการติดตามบาร์คัสไปตรวจตราพื้นที่ต่างๆ ในตะวันออก เขามีบางอย่างที่สัมผัสได้ด้วยตัวเอง

เหล่าผู้มีอิทธิพลในแต่ละท้องที่ต่างหมกมุ่นอยู่กับการตักตวงอำนาจของตนจนละเลยความปลอดภัยของชาวเมือง ส่งผลให้โจรป่าชุกชุมไปทั่วตะวันออก

แม้จะมีผู้ดูแลที่มีความสามารถอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็แสดงท่าทีลองเชิงมากกว่าจะมอบความจงรักภักดีอย่างไม่มีเงื่อนไขให้แก่แกรนด์ดยุคคนใหม่

เป็นไปตามที่ไทรรอนเคยเตือนไว้ ระเบียบของตะวันออกกำลังล่มสลายลงอย่างเงียบเชียบ บัดนี้อาจต้องขอบคุณที่มีผู้นำที่แข็งแกร่งอย่างบาร์คัสปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเข้าถึงข้อสรุปที่ไม่อยากยอมรับ ลูกัสก็จำต้องหลุบสายตาที่ดื้อรั้นลงอย่างยากลำบาก

“เรื่องนั้นฉันก็รู้น่า”

แต่ด้วยความไม่อยากถูกปฏิบัติเหมือนเด็กว่างง่าย เขาเลยแหวกลับไปอย่างบึ้งตึง

“แค่ฉันทำตัวดีๆ ในช่วงที่ท่านพี่กำลังปราบพวกขุนนางตะวันออกให้เชื่องก็พอใช่ไหมล่ะ”

“ขอให้ทำได้อย่างที่พูดเถอะครับ” ดาเรนรามคำรามเหมือนหมี

ลูกัสไม่ยอมแพ้ เขาแสยะยิ้มประชดประชันกลับไป

“ฉันก็ทำอยู่นี่ไง ไม่เห็นเหรอว่าฉันคอยหลบหน้ายัยนั่นเหมือนหนูท่อเพื่อไม่ให้มีเรื่องน่ะ? แม้แต่ต่อหน้าท่านพี่ ฉันก็ยังก้มหัวให้จนแทบจะติดพื้นอยู่แล้ว”

ดูเหมือนดาเรนจะไม่ได้เห็นด้วยนัก เขาเลิกคิ้วหนาขึ้น

เขาอดแขนกอดอกพลางโน้มตัวลงมาส่งสายตาข่มขวัญ

“แค่นั้นมันไม่พอครับ ในที่สาธารณะนายน้อยต้องให้เกียรติคู่แกรนด์ดยุคมากกว่านี้ หากนายน้อยยังใช้ถ้อยคำจาบจ้วงแบบนั้นอยู่ กฎระเบียบของตะวันออกจะ...”

“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า! เลิกบ่นสักทีเถอะ”

ลูกัสตัดบทด้วยความรำคาญแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไป

เขามองลงมาเห็นดาเรนที่ยังคงจ้องเขม็งมาจากข้างล่าง

เขาแค่นหัวเราะเยาะใส่ดาเรนอย่างจงใจก่อนจะวิ่งไปตามระเบียงทางเดิน ทว่าเขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อพบกับกลุ่มสาวใช้ขบวนหนึ่ง

เหล่านางกำนัลของแกรนด์ดัชเชสกำลังช่วยกันประคองถาดอาหารที่มีเมนูนับสิบอย่างไปอย่างระมัดระวัง

‘แหม ทำตัวเป็นราชินีไม่มีผิดเลยนะ’

ในขณะที่ลูกัสกำลังเหยียดปากอย่างหยามหยัน จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น

เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มีความรู้สึกเป็นศัตรูต่อผู้หญิงคนนั้นรุนแรงนัก ทั้งที่หากจะพูดกันตรงๆ คนที่ข้ามเส้นก่อนก็คือตัวเขาเองไม่ใช่หรือ

เขายกมือเกาศีรษะด้วยความหงุดหงิด

ลูกัสตระหนักดีว่าตัวเขาเองนั้นใจแคบและขี้ขลาด

ทว่าเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ปะทะกับผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกโกรธแค้นที่ไร้เหตุผลกลับพุ่งขึ้นมาก่อนความรู้สึกผิด บางทีอาจจะเป็นเพราะสายตาที่เธอมองมาที่เขา

‘...มองเหมือนฉันเป็นแมลงสกปรกตัวหนึ่ง’

วินาทีที่ได้สบเข้ากับดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก เขาก็ถูกครอบงำด้วยสัญชาตญาณอันต่ำช้าที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เขาอยากจะทำลายผู้หญิงที่หยิ่งยโสคนนั้นให้พินาศ อยากจะทำให้เธอร้องไห้จนดูไม่ได้

ความปรารถนาอันเลวทรามนั้นเดือดพล่านอยู่ในกระแสเลือดจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

เมื่อย้อนนึกถึงแรงขับเคลื่อนที่รุนแรงในตอนนั้น ลูกัสก็รู้สึกคลื่นไส้และรีบหันหลังกลับ ความรู้สึกสยดสยองแวบเข้ามาในหัวว่า เหตุผลที่เขาคอยหลบหน้าเธอ ไม่ใช่เพียงเพราะคำเตือนของบาร์คัสเท่านั้น

หากเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น เขาเกรงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับบางอย่างที่แสนโสโครกภายในใจตัวเองที่เขาไม่อยากยอมรับ

เขารีบก้าวเดินออกจากระเบียงที่มืดสลัวนั้นเพื่อสลัดลางสังหรณ์อันน่ารังเกียจทิ้งไป

◆ ◆ ◆

“อีกคำเดียว”

ทาเลียจ้องมองชายที่ยื่นช้อนมาตรงหน้าเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาดสองหัว

หรือว่าจะมีปีศาจฝันร้ายมาสวมรอยเป็นบาร์คัสกันแน่?

ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ว่าเธอกำลังสงสัยในตัวเขา ชายหนุ่มยังคงเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา

“มัวแต่มองอะไรอยู่ครับ ทานสิ”

“...พอแล้ว ไม่ทานแล้ว”

“ขออีกแค่ช้อนเดียวครับ”

“บอกว่าไม่ไง”

เมื่อเธอหันหน้าหนีช้อนที่วนเวียนอยู่แถวปากเหมือนแมลงวันที่น่ารำคาญ เขาก็ใช้มืออีกข้างเชยคางเธอไว้

ทาเลียที่ถูกบังคับให้หันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน

ทว่าบาร์คัสกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

“ถ้าทานคำนี้หมด ผมจะให้ทานผลไม้ที่ท่านหญิงชอบเป็นของหวานครับ”

“ตลกตายล่ะ! ฉันไม่อยากทานทั้งไอ้นี่ทั้งไอ้นั่นทั้งนั้น-!”

ในจังหวะที่เธออ้าปากจะท้วง ช้อนก็ถูกส่งเข้าปากทันที

ทาเลียเบิกตาโพลงด้วยความเหลือเชื่อ

เขาใช้ช้อนกดปลายลิ้นเธอไว้สื่อความหมายว่าให้รีบกลืนลงไป

สุดท้ายเธอก็จำต้องกลืนของเหลวเละๆ นั่นลงคอไป ความรู้สึกยามข้าวต้มลื่นไหลผ่านลำคอทำให้เธอต้องขยิบตาด้วยความพะอืดพะอม

เธอส่งสายตาอาฆาตไปให้เขา

บาร์คัสไม่สนใจท่าทางนั้น เขาเพียงแต่ลุกขึ้นเก็บจานด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

ท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติเกินไปทำให้ทาเลียเริ่มเกิดความสงสัยอีกประการหนึ่ง

เขาเป็นผู้ชายที่เติบโตมาท่ามกลางข้ารับใช้และไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครนอกจากเชื้อพระวงศ์ แล้วทำไมเขาถึงได้ดูคล่องแคล่วกับการปรนนิบัติเรื่องอาหารขนาดนี้

“นี่ นายเคยป้อนอาหารให้ใครมาก่อนหรือเปล่า?”

ทาเลียโพล่งถามออกไปอย่างอดไม่อยู่

บาร์คัสที่กำลังจัดจานลงถาดเหลียวหลังกลับมามองด้วยแววตาเรียบเฉย

ก่อนจะตอบกลับมาสั้นๆ ว่า

“จนเบื่อเลยละครับ”

ทาเลียตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ก่อนที่วินาทีต่อมาดวงตาของเธอจะลุกวาวด้วยความรู้สึกเดือดดาล อาหารที่เพิ่งถูกยัดเยียดเข้าไปในท้องแทบจะพุ่งย้อนกลับออกมา

เธอฝืนฉีกยิ้มประชดประชันบนใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว

“ก็น่าสงสารนะ ทิ้งคู่หมั้นที่อุตส่าห์ทุ่มเทดูแลให้ขนาดนั้น เพื่อมาเป็นคนพยาบาลผู้หญิงอย่างฉันเนี่ย...”

“องค์หญิงหนึ่งไม่ใช่คนที่จะให้คอยรับใช้ยากขนาดนี้ครับ”

บาร์คัสเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเฉยเมยขณะยกถาดไปไว้ที่หน้าประตู

“คนที่ผมต้องคอยป้อนอาหารให้ไม่ใช่คนครับ แต่เป็นม้า โทกุตอนเด็กๆ น่ะดูแลยากกว่าท่านหญิงหลายเท่าเลยล่ะ”

ทาเลียทำหน้าเหวอไปทันที

เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโล่งใจหรือจะโกรธดีกับคำพูดของเขากันแน่

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 110

สรุปตอน 110

ลูกัสกังวลถึงชะตากรรมของทิวรันนักเวทที่ถูกกักขัง ส่วนบาร์คัสดูแลป้อนอาหารทาเลียเองพร้อมบอกว่าเลี้ยงลูกม้ามายากกว่าเธอเสียอีก

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 111 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 109กลับหน้าเรื่อง
ตอน 109ตอน 111