“ก็มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะนักเวทรักษาของตระกูลเชียคานนี่ครับ เราก็ต้องรับผิดชอบกันขนาดนี้แหละ”
ลูกัสมีสีหน้าหมองลง เมื่อนึกถึงชะตากรรมของทิวรันที่กำลังถูกกักบริเวณอยู่ในห้องขังเดี่ยว หัวใจของเขาก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา
“นายคิดว่าทิวรันจะได้รับโทษยังไง?”
“นั่นสิครับ ในเมื่อท่านหญิงทรงฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัยแล้ว โทษก็น่าจะจบลงที่การกักขังละมั้ง” ดาเรนตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
“ถือว่าผู้หญิงคนนั้นยังมีดวงแข็งอยู่ครับ ถ้าหากอาการของแกรนด์ดัชเชสสาหัสกว่านี้ หล่อนคงได้ขึ้นลานประหารไปแล้ว”
ลูกัสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์
ทิวรันคือข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูลเชียคานมานานนับสิบปี การที่ดาเรนพูดถึงความตายของหล่อนเหมือนเป็นเรื่องขี้ผงทำให้เขารู้สึกต่อต้านอยู่ในที
“ก็เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะผู้หญิงคนนั้นอ่อนแอเกินไปเองไม่ใช่เหรอ? จำเป็นต้องลงโทษรุนแรงขนาดนั้นเลยหรือไง?”
“นายน้อยลูกัส”
น้ำเสียงของดาเรนแฝงแววเตือน
ดาเรนโยนถุงหนังบรรจุเหรียญเงินให้พ่อค้าเหมือนเป็นการไล่ ก่อนจะลากลูกัสไปที่มุมหนึ่งของโถงอาคาร
“ผมรู้ดีว่านายน้อยมีความรู้สึกแง่ลบต่อแกรนด์ดัชเชส แต่โปรดเลิกแสดงท่าทีเป็นศัตรูอย่างเปิดเผยสักทีเถอะครับ”
“ฉันก็ไม่ได้...”
“นายน้อยกำลังกังวลเรื่องชะตากรรมของนักเวทรักษาคนหนึ่ง มากกว่าสุขภาพของแกรนด์ดัชเชสไม่ใช่เหรอครับ?” ดาเรนเอ่ยดุ
“ท่านหญิงเป็นถึงพระธิดาขององค์จักรพรรดิ และเป็นนายหญิงแห่งตะวันออกแห่งนี้ ตามหลักการแล้ว เพียงแค่ทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บก็ต้องโทษประหารชีวิต การที่ได้รับโทษเพียงกักบริเวณก็นับว่าเมตตามากแล้วครับ”
ลูกัสจ้องหน้าดาเรนเขม็ง
“นายยอมรับยัยองค์หญิงสองนั่นเป็นนายหญิงจริงๆ เหรอ?”
“ผมจะยอมรับหรือไม่มันสำคัญตรงไหนครับ? ในเมื่อความจริงมันเป็นอย่างนั้นไปแล้ว” ดาเรนยักไหล่กว้างของเขา
“ในเมื่อเป็นการสมรสที่องค์จักรพรรดิทรงจัดสรรมาให้ เราก็คงถอยกลับไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ว่าจะชอบหรือเกลียดก็ต้องยอมรับไปครับ ตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าคือการรักษาความสามัคคีของตะวันออกไว้”
ลูกัสมองสบตาที่จริงจังของดาเรนด้วยความรู้สึกหนักแน่น
จากการติดตามบาร์คัสไปตรวจตราพื้นที่ต่างๆ ในตะวันออก เขามีบางอย่างที่สัมผัสได้ด้วยตัวเอง
เหล่าผู้มีอิทธิพลในแต่ละท้องที่ต่างหมกมุ่นอยู่กับการตักตวงอำนาจของตนจนละเลยความปลอดภัยของชาวเมือง ส่งผลให้โจรป่าชุกชุมไปทั่วตะวันออก
แม้จะมีผู้ดูแลที่มีความสามารถอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็แสดงท่าทีลองเชิงมากกว่าจะมอบความจงรักภักดีอย่างไม่มีเงื่อนไขให้แก่แกรนด์ดยุคคนใหม่
เป็นไปตามที่ไทรรอนเคยเตือนไว้ ระเบียบของตะวันออกกำลังล่มสลายลงอย่างเงียบเชียบ บัดนี้อาจต้องขอบคุณที่มีผู้นำที่แข็งแกร่งอย่างบาร์คัสปรากฏตัวขึ้น
เมื่อเข้าถึงข้อสรุปที่ไม่อยากยอมรับ ลูกัสก็จำต้องหลุบสายตาที่ดื้อรั้นลงอย่างยากลำบาก
“เรื่องนั้นฉันก็รู้น่า”
แต่ด้วยความไม่อยากถูกปฏิบัติเหมือนเด็กว่างง่าย เขาเลยแหวกลับไปอย่างบึ้งตึง
“แค่ฉันทำตัวดีๆ ในช่วงที่ท่านพี่กำลังปราบพวกขุนนางตะวันออกให้เชื่องก็พอใช่ไหมล่ะ”
“ขอให้ทำได้อย่างที่พูดเถอะครับ” ดาเรนรามคำรามเหมือนหมี
ลูกัสไม่ยอมแพ้ เขาแสยะยิ้มประชดประชันกลับไป
“ฉันก็ทำอยู่นี่ไง ไม่เห็นเหรอว่าฉันคอยหลบหน้ายัยนั่นเหมือนหนูท่อเพื่อไม่ให้มีเรื่องน่ะ? แม้แต่ต่อหน้าท่านพี่ ฉันก็ยังก้มหัวให้จนแทบจะติดพื้นอยู่แล้ว”
ดูเหมือนดาเรนจะไม่ได้เห็นด้วยนัก เขาเลิกคิ้วหนาขึ้น
เขาอดแขนกอดอกพลางโน้มตัวลงมาส่งสายตาข่มขวัญ
“แค่นั้นมันไม่พอครับ ในที่สาธารณะนายน้อยต้องให้เกียรติคู่แกรนด์ดยุคมากกว่านี้ หากนายน้อยยังใช้ถ้อยคำจาบจ้วงแบบนั้นอยู่ กฎระเบียบของตะวันออกจะ...”
“รู้แล้ว! รู้แล้วน่า! เลิกบ่นสักทีเถอะ”
ลูกัสตัดบทด้วยความรำคาญแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไป
เขามองลงมาเห็นดาเรนที่ยังคงจ้องเขม็งมาจากข้างล่าง
เขาแค่นหัวเราะเยาะใส่ดาเรนอย่างจงใจก่อนจะวิ่งไปตามระเบียงทางเดิน ทว่าเขาก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อพบกับกลุ่มสาวใช้ขบวนหนึ่ง
เหล่านางกำนัลของแกรนด์ดัชเชสกำลังช่วยกันประคองถาดอาหารที่มีเมนูนับสิบอย่างไปอย่างระมัดระวัง
‘แหม ทำตัวเป็นราชินีไม่มีผิดเลยนะ’
ในขณะที่ลูกัสกำลังเหยียดปากอย่างหยามหยัน จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วมุ่น
เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้มีความรู้สึกเป็นศัตรูต่อผู้หญิงคนนั้นรุนแรงนัก ทั้งที่หากจะพูดกันตรงๆ คนที่ข้ามเส้นก่อนก็คือตัวเขาเองไม่ใช่หรือ
เขายกมือเกาศีรษะด้วยความหงุดหงิด
ลูกัสตระหนักดีว่าตัวเขาเองนั้นใจแคบและขี้ขลาด
ทว่าเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ปะทะกับผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกโกรธแค้นที่ไร้เหตุผลกลับพุ่งขึ้นมาก่อนความรู้สึกผิด บางทีอาจจะเป็นเพราะสายตาที่เธอมองมาที่เขา
‘...มองเหมือนฉันเป็นแมลงสกปรกตัวหนึ่ง’
วินาทีที่ได้สบเข้ากับดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่สุดในโลก เขาก็ถูกครอบงำด้วยสัญชาตญาณอันต่ำช้าที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เขาอยากจะทำลายผู้หญิงที่หยิ่งยโสคนนั้นให้พินาศ อยากจะทำให้เธอร้องไห้จนดูไม่ได้
ความปรารถนาอันเลวทรามนั้นเดือดพล่านอยู่ในกระแสเลือดจนเขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้
เมื่อย้อนนึกถึงแรงขับเคลื่อนที่รุนแรงในตอนนั้น ลูกัสก็รู้สึกคลื่นไส้และรีบหันหลังกลับ ความรู้สึกสยดสยองแวบเข้ามาในหัวว่า เหตุผลที่เขาคอยหลบหน้าเธอ ไม่ใช่เพียงเพราะคำเตือนของบาร์คัสเท่านั้น
หากเข้าใกล้ผู้หญิงคนนั้น เขาเกรงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับบางอย่างที่แสนโสโครกภายในใจตัวเองที่เขาไม่อยากยอมรับ
เขารีบก้าวเดินออกจากระเบียงที่มืดสลัวนั้นเพื่อสลัดลางสังหรณ์อันน่ารังเกียจทิ้งไป
“อีกคำเดียว”
ทาเลียจ้องมองชายที่ยื่นช้อนมาตรงหน้าเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาดสองหัว
หรือว่าจะมีปีศาจฝันร้ายมาสวมรอยเป็นบาร์คัสกันแน่?
ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่ว่าเธอกำลังสงสัยในตัวเขา ชายหนุ่มยังคงเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา
“มัวแต่มองอะไรอยู่ครับ ทานสิ”
“...พอแล้ว ไม่ทานแล้ว”
“ขออีกแค่ช้อนเดียวครับ”
“บอกว่าไม่ไง”
เมื่อเธอหันหน้าหนีช้อนที่วนเวียนอยู่แถวปากเหมือนแมลงวันที่น่ารำคาญ เขาก็ใช้มืออีกข้างเชยคางเธอไว้
ทาเลียที่ถูกบังคับให้หันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน
ทว่าบาร์คัสกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าทานคำนี้หมด ผมจะให้ทานผลไม้ที่ท่านหญิงชอบเป็นของหวานครับ”
“ตลกตายล่ะ! ฉันไม่อยากทานทั้งไอ้นี่ทั้งไอ้นั่นทั้งนั้น-!”
ในจังหวะที่เธออ้าปากจะท้วง ช้อนก็ถูกส่งเข้าปากทันที
ทาเลียเบิกตาโพลงด้วยความเหลือเชื่อ
เขาใช้ช้อนกดปลายลิ้นเธอไว้สื่อความหมายว่าให้รีบกลืนลงไป
สุดท้ายเธอก็จำต้องกลืนของเหลวเละๆ นั่นลงคอไป ความรู้สึกยามข้าวต้มลื่นไหลผ่านลำคอทำให้เธอต้องขยิบตาด้วยความพะอืดพะอม
เธอส่งสายตาอาฆาตไปให้เขา
บาร์คัสไม่สนใจท่าทางนั้น เขาเพียงแต่ลุกขึ้นเก็บจานด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
ท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติเกินไปทำให้ทาเลียเริ่มเกิดความสงสัยอีกประการหนึ่ง
เขาเป็นผู้ชายที่เติบโตมาท่ามกลางข้ารับใช้และไม่เคยต้องก้มหัวให้ใครนอกจากเชื้อพระวงศ์ แล้วทำไมเขาถึงได้ดูคล่องแคล่วกับการปรนนิบัติเรื่องอาหารขนาดนี้
“นี่ นายเคยป้อนอาหารให้ใครมาก่อนหรือเปล่า?”
ทาเลียโพล่งถามออกไปอย่างอดไม่อยู่
บาร์คัสที่กำลังจัดจานลงถาดเหลียวหลังกลับมามองด้วยแววตาเรียบเฉย
ก่อนจะตอบกลับมาสั้นๆ ว่า
“จนเบื่อเลยละครับ”
ทาเลียตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง ก่อนที่วินาทีต่อมาดวงตาของเธอจะลุกวาวด้วยความรู้สึกเดือดดาล อาหารที่เพิ่งถูกยัดเยียดเข้าไปในท้องแทบจะพุ่งย้อนกลับออกมา
เธอฝืนฉีกยิ้มประชดประชันบนใบหน้าที่เริ่มบิดเบี้ยว
“ก็น่าสงสารนะ ทิ้งคู่หมั้นที่อุตส่าห์ทุ่มเทดูแลให้ขนาดนั้น เพื่อมาเป็นคนพยาบาลผู้หญิงอย่างฉันเนี่ย...”
“องค์หญิงหนึ่งไม่ใช่คนที่จะให้คอยรับใช้ยากขนาดนี้ครับ”
บาร์คัสเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเฉยเมยขณะยกถาดไปไว้ที่หน้าประตู
“คนที่ผมต้องคอยป้อนอาหารให้ไม่ใช่คนครับ แต่เป็นม้า โทกุตอนเด็กๆ น่ะดูแลยากกว่าท่านหญิงหลายเท่าเลยล่ะ”
ทาเลียทำหน้าเหวอไปทันที
เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกโล่งใจหรือจะโกรธดีกับคำพูดของเขากันแน่
ลูกัสกังวลถึงชะตากรรมของทิวรันนักเวทที่ถูกกักขัง ส่วนบาร์คัสดูแลป้อนอาหารทาเลียเองพร้อมบอกว่าเลี้ยงลูกม้ามายากกว่าเธอเสียอีก
กำลังโหลดความเห็น...