คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 111 · ข่าวร้ายจากราเอดโก

ตอน 111
ข่าวร้ายจากราเอดโก

“นี่นาย... เทียบฉันกับลูกม้านั่นงั้นเหรอ?”

ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะโกรธและทำเสียงแข็งใส่ บาร์คัสจึงลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“เลิกหาเรื่องไร้สาระแล้วทานนี่ให้หมดเถอะครับ”

คราวนี้เขาถือชามที่ใส่แอปริคอตเข้ามา ทาเลียจ้องมองชามใบนั้นราวกับมองศัตรูคู่แค้นก่อนจะสะบัดหน้าหนี

บาร์คัสมองท่าทางนั้นเงียบๆ แล้วลากเก้าอี้ข้างเตียงมานั่งลง จากนั้นเขาก็หยิบผลไม้ลูกเล็กขึ้นมาและเริ่มใช้มีดปลอกเปลือกที่นุ่มนิ่มออกอย่างเป็นธรรมชาติ

ทาเลียมองผู้ชายที่นั่งทำงานที่ปกติควรเป็นหน้าที่ของนางกำนัลด้วยสายตาเหลือเชื่อก่อนจะแผดเสียงขึ้น

“พอที! ใครขอให้นายมาปรนนิบัติการกินของฉันกัน? ปล่อยผู้หญิงที่ดูแลยากอย่างฉันไว้แล้วไปทำธุระของนายซะ...!”

เสียงแว้ดๆ ของทาเลียถูกขัดจังหวะด้วยเนื้อผลไม้ที่นุ่มนิ่มซึ่งพุ่งเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว เธอทำหน้าเบี้ยวทันที

ชายหนุ่มที่ปิดปากเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพใช้ผ้าเช็ดนิ้วที่เปียกน้ำผลไม้พลางเอ่ยอย่างน่าหมั่นไส้

“ถ้าท่านหญิงไม่จงใจอดอาหาร ผมก็คงจะมีสมาธิไปจดจ่ออยู่กับงานของผมได้เต็มที่กว่านี้ครับ”

ทาเลียถลึงตาใส่เขาโดยที่ยังมีชิ้นแอปริคอตคาอยู่ในปาก

เธออยากจะตอกกลับไปว่า 'ฉันจะอดอาหารหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับนาย' แต่การจะทำแบบนั้นได้ เธอต้องกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไปก่อน

สุดท้ายเธอก็จำต้องบดเคี้ยวเนื้อผลไม้ที่นุ่มนวลนั้น รสหวานฉ่ำจนซ่านลิ้นและกลิ่นหอมสดชื่นกระจายไปทั่วปาก... มันให้ความรู้สึกที่ไม่แย่นัก ผิดกับที่คาดไว้

“จะรับอีกไหมครับ?”

ชายหนุ่มที่เฝ้ามองเธอทานอย่างละเอียดหยิบผลไม้ขึ้นมาอีกลูก

ทาเลียลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างแง่งอน

บาร์คัสเริ่มปลอกเปลือกแอปริคอตทันที ท่าทางที่เขาใช้มีดเล่มเล็กค่อยๆ บรรจงตกแต่งเนื้อผลไม้นั้นดูราวกับช่างฝีมือที่กำลังเจียระไนอัญมณีล้ำค่า ทัศนียภาพที่ดูไม่คุ้นตาชวนฉงนนั้นทำให้ความหงุดหงิดของเธอสลายไปโดยสิ้นเชิง

ทาเลียลอบมองเขาราวกับกำลังสังเกตสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขารู้สึกผิดที่เคยบังคับป้อนยาเธอหรือเปล่า บาร์คัสถึงได้เริ่มดูแลเรื่องอาหารการกินของเธออย่างจริงจังจนเกือบจะเข้าขั้นย้ำคิดย้ำทำ ตอนแรกเขาก็แค่เช็คว่าเธอทานครบทุกมื้อไหม แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาถึงขั้นป้อนเข้าปากเธอด้วยตัวเอง ดูเหมือนเขาจะเริ่มตระหนักถึงความรุนแรงของปัญหาหลังจากเห็นปริมาณอาหารที่เธอทานจริงๆ

“เชิญครับ”

เขาเอ่ยพลางยื่นแอปริคอตที่ปลอกเปลือกจนเกลี้ยงเกลามาที่ริมฝีปากเธอ

ทาเลียทำเป็นจำใจอ้าปากรับ เนื้อผลไม้หวานฉ่ำสัมผัสกับปลายนิ้วที่แข็งมัดกล้ามของเขาบนลิ้นเธอ

เธอหน้าร้อนซู่และพยายามจะหันหน้าหนี แต่บาร์คัสกลับโอบประคองลำคอเธอไว้และใช้มืออีกข้างปิดปากเธอเบาๆ ดูเหมือนเขาจะคิดว่าเธอตั้งใจจะคายทิ้ง

ทาเลียขมวดคิ้วอย่างเหลืออด

ผู้ชายคนนี้คิดว่าเธอเป็นเด็กที่กำลังงอแงไม่ยอมกินข้าวหรือไง

“ทานคำนี้เป็นคำสุดท้าย ผมจะไม่บังคับคุณแล้ว”

บาร์คัสเอ่ยปลอบ ทาเลียถลึงตาสู้พลางขยับกรามเคี้ยวอย่างเป็นกลไก

เมื่อเธอกลืนเนื้อนิ่มๆ นั่นลงไปแล้ว มือของเขาจึงยอมผละออก

“วันนี้ลองออกไปเดินเล่นสักหน่อยไหมครับ?”

จู่ๆ บาร์คัสที่เพิ่งเก็บจานผลไม้อย่างเรียบร้อยก็เอ่ยชวน

ทาเลียทีดื่มน้ำอุ่นล้างคอหันกลับมามองเขาด้วยความแปลกใจ

“ออกไปได้เหรอ?”

“นักเวทรักษาบอกว่าอากาศบริสุทธิ์และแสงแดดจะช่วยให้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้นครับ”

บาร์คัสหยิบเสื้อคลุมมาคลุมทับไหล่ให้เธอ

ทาเลียขมวดคิ้ว

“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไป”

“ไม่อยากไปเหรอครับ?” เขาเอียงคอถาม

ทาเลียทำหน้าบึ้งแต่ก็ยอมหย่อนขาลงจากเตียง ทว่าก่อนที่เท้าจะแตะพื้น ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ

เธอตกใจได้เพียงครู่เดียวกับการที่เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงที่หัวไหล่ลง เพราะเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะออกฤทธิ์เจ้ายศเจ้าอย่างใส่เขาได้อีกแล้ว

“หนาวไหมครับ?”

บาร์คัสที่พาเธอออกจากอาคารอย่างรวดเร็วถามพลางดึงฮู้ดมาคลุมศีรษะให้เธอ

ทาเลียส่ายหน้า อากาศในสวนมีไอเย็นของฤดูใบไม้ร่วงกลางฤดูไหลเวียนอยู่ ทว่าแสงแดดยังคงอบอุ่น

เขาเดินตามทางเดินลาดเล็กๆ เหยียบใบไม้แห้งเสียงดังสวบสาบ นกเดินดงสีดำสองสามตัวที่กำลังจิกกินเมล็ดดอกไม้ในแปลงสีน้ำตาลพากันบินพรึบพรับขึ้นสู่ฟ้า

ทาเลียเฝ้ามองภาพนั้นก่อนจะเบนสายตาไปที่ใบหน้าของเขา แสงอาทิตย์ที่ซีดจางย้อมผมสีทองอ่อนของเขาให้กลายเป็นสีเงินนวล เธอหวนนึกถึงวันแรกที่บาร์คัสย่างกรายเข้าไปในตำหนักแยกของเธอ

ตอนนั้นเธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้ชายคนนี้จะมาคอยปรนนิบัติพัดวีเธอเช่นนี้

แต่ถ้าลองทบทวนดู บาร์คัสมักจะอ่อนโยนต่อ 'ผู้อ่อนแอ' เสมอ

เขาเคยโอบอุ้มนกที่กำลังจะตายอย่างระมัดระวัง และเคยรับเลี้ยงลูกม้าผอมแห้งที่หวาดระแวงมนุษย์มาดูแล

ไม่ใช่แค่นั้น เขายังรับอาสาเป็นผู้ปกครองให้กาเรซและไอล่าที่เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก และแม้แต่ผู้หญิงที่เป็นศัตรูกัน เขาก็ยังทำใจทิ้งขว้างสภาพที่พังยับเยินของเธอไม่ได้จนต้องรับมาเป็นภรรยา

หากเขาไม่ถูกพวกนักบวชทารุณกรรมมาแต่อ้อนแต่ออก เขาอาจจะกลายเป็นผู้ชายที่ใจอ่อนจนน่วมไปเลยก็ได้

ในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่อยเปื่อย เขาก็หยุดฝีเท้าลง

เพียงไม่นานเธอก็รู้เหตุผล กุหลาบฤดูใบไม้ร่วงดอกหนึ่งบานสะพรั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของแปลงดอกไม้ที่กำลังแห้งเหี่ยว ทาเลียเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ

“นายชอบดอกไม้ด้วยเหรอ?”

“ไม่ชอบและไม่ได้เกลียดครับ” บาร์คัสตอบอย่างไร้อารมณ์

แล้วหยุดทำไมล่ะ

เธอตั้งท่าจะถามแต่ก็หุบปากลงทันที เมื่อตระหนักได้ว่าเขาหยุดเดินเพื่อให้เธอได้ดูมัน

เธอโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ

“เด็ดดอกนั้นให้ฉันหน่อย”

เขายื่นมือไปที่ก้านกุหลาบทันที เธอเห็นหนามแหลมทิ่มแทงเข้าไปในนิ้วของเขา ทว่าบาร์คัสกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

เขาเด็ดมันออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะใช้ปลายนิ้วขูดหนามออกจนหมด เมื่อก้านสะอาดสะอ้านแล้วเขาจึงยื่นมันให้เธอ ทาเลียสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เอ่อล้นอย่างประหลาด

เขาคือชายที่อดทนต่อกาเรซที่ปฏิบัติกับเขาอย่างเลวทรามมาโดยตลอด เขาจงรักภักดีต่อจักรพรรดิ และเป็นคู่หมั้นที่ไร้ทีติของไอล่า

และตอนนี้ เขาก็กำลังทำหน้าที่ 'สามี' ของเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ผู้ชายคนนี้ตั้งใจจะใช้ชีวิตไปตามความคาดหวังและความต้องการของคนรอบข้างแบบนี้ไปตลอดงั้นเหรอ?

เป็นครั้งแรกที่เธอเกิดคำถามต่อการใช้ชีวิตของเขา

“นี่... นายตั้งใจจะทำทุกอย่างที่ฉันขอเลยงั้นเหรอ?”

“ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ผมทำได้”

บาร์คัสแสดงสีหน้าสงสัยพลางตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก

ทาเลียนิ่งอึ้งไปพลางก้มมองกุหลาบสีซีดในมือ

สำหรับเขา สิ่งนี้มันไม่มีความหมายอะไรเลย เขาแค่ยื่นส่งให้ตามคำขอ ดอกไม้ที่ไร้ค่า... ทว่าตัวเธอคงจะรักดอกไม้ดอกนี้ไปจนวันตาย

วินาทีนั้น เธอเห็นตัวตนของความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองแจ่มชัด

มันคือ 'ความพ่ายแพ้'

ความรักที่แสนเก่าแก่นี้ เธอคงไม่มีวันได้รับมันคืนมาจากเขาไปตลอดกาล

ชายคนนี้จะไม่มีวันถูกพิษไข้แห่งเสน่หาที่เคยแผดเผาเธอเข้าครอบงำ แต่เขาจะทำทุกอย่างที่สามีพึงกระทำอย่างสุดความสามารถ

บางที... แค่นั้นมันอาจจะเพียงพอแล้วก็ได้

“ถ้าไม่ชอบ ผมจะเด็ดดอกอื่นให้ครับ”

บาร์คัสเสนอเมื่อเห็นเงาหมองทาบทับอยู่บนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นความเศร้าในดวงตาเธอเข้าจนได้

ทาเลียส่ายหน้า

“ดอกนี้แหละ พอแล้ว”

ขณะที่เธอกระชับกุหลาบเหลืองนวลช่อใหญ่ไว้ในอ้อมกอด เขาก็เริ่มก้าวเดินต่อ

ที่ฟากฟ้าไกลเริ่มมีเมฆบางๆ เคลื่อนตัวมา แสงแแดดเริ่มอ่อนแสงลง เขาจึงหันหลังกลับมุ่งหน้าสู่ตัวปราสาท

ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลัง

“ท่านแกรนด์ดยุค!”

ทาเลียหันกลับไปพบกับดาเรนที่วิ่งตรงมาในสวนอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขาเธอก็รู้ได้ทันทีว่าข่าวร้ายกำลังมาเยือน

เป็นไปตามคาด ชายหนุ่มที่วิ่งมาหยุดตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด

“เราต้องกลับปราสาทราเอดโกเดี๋ยวนี้ครับ”

ดวงตาของเขามีร่องรอยของความโศกเศร้า หลังจากหยุดหายใจครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยประโยคที่หนักอึ้งออกมา

“ท่านแกรนด์ดยุค... ไม่สิ ท่านพ่อของท่าน อาการทรุดหนักจนวิกฤตแล้วครับ มีโทรเลขด่วนแจ้งมา”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 111

สรุปตอน 111

ทาเลียโกรธที่ถูกเปรียบกับลูกม้า แต่ก็ยอมให้บาร์คัสป้อนผลไม้ ก่อนข่าวด่วนจะมาถึงว่าแกรนด์ดยุคอาการทรุดหนักจนวิกฤต

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 112 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 110กลับหน้าเรื่อง
ตอน 110ตอน 112