“นี่นาย... เทียบฉันกับลูกม้านั่นงั้นเหรอ?”
ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะโกรธและทำเสียงแข็งใส่ บาร์คัสจึงลอบถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
“เลิกหาเรื่องไร้สาระแล้วทานนี่ให้หมดเถอะครับ”
คราวนี้เขาถือชามที่ใส่แอปริคอตเข้ามา ทาเลียจ้องมองชามใบนั้นราวกับมองศัตรูคู่แค้นก่อนจะสะบัดหน้าหนี
บาร์คัสมองท่าทางนั้นเงียบๆ แล้วลากเก้าอี้ข้างเตียงมานั่งลง จากนั้นเขาก็หยิบผลไม้ลูกเล็กขึ้นมาและเริ่มใช้มีดปลอกเปลือกที่นุ่มนิ่มออกอย่างเป็นธรรมชาติ
ทาเลียมองผู้ชายที่นั่งทำงานที่ปกติควรเป็นหน้าที่ของนางกำนัลด้วยสายตาเหลือเชื่อก่อนจะแผดเสียงขึ้น
“พอที! ใครขอให้นายมาปรนนิบัติการกินของฉันกัน? ปล่อยผู้หญิงที่ดูแลยากอย่างฉันไว้แล้วไปทำธุระของนายซะ...!”
เสียงแว้ดๆ ของทาเลียถูกขัดจังหวะด้วยเนื้อผลไม้ที่นุ่มนิ่มซึ่งพุ่งเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว เธอทำหน้าเบี้ยวทันที
ชายหนุ่มที่ปิดปากเธอได้อย่างมีประสิทธิภาพใช้ผ้าเช็ดนิ้วที่เปียกน้ำผลไม้พลางเอ่ยอย่างน่าหมั่นไส้
“ถ้าท่านหญิงไม่จงใจอดอาหาร ผมก็คงจะมีสมาธิไปจดจ่ออยู่กับงานของผมได้เต็มที่กว่านี้ครับ”
ทาเลียถลึงตาใส่เขาโดยที่ยังมีชิ้นแอปริคอตคาอยู่ในปาก
เธออยากจะตอกกลับไปว่า 'ฉันจะอดอาหารหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับนาย' แต่การจะทำแบบนั้นได้ เธอต้องกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงไปก่อน
สุดท้ายเธอก็จำต้องบดเคี้ยวเนื้อผลไม้ที่นุ่มนวลนั้น รสหวานฉ่ำจนซ่านลิ้นและกลิ่นหอมสดชื่นกระจายไปทั่วปาก... มันให้ความรู้สึกที่ไม่แย่นัก ผิดกับที่คาดไว้
“จะรับอีกไหมครับ?”
ชายหนุ่มที่เฝ้ามองเธอทานอย่างละเอียดหยิบผลไม้ขึ้นมาอีกลูก
ทาเลียลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างแง่งอน
บาร์คัสเริ่มปลอกเปลือกแอปริคอตทันที ท่าทางที่เขาใช้มีดเล่มเล็กค่อยๆ บรรจงตกแต่งเนื้อผลไม้นั้นดูราวกับช่างฝีมือที่กำลังเจียระไนอัญมณีล้ำค่า ทัศนียภาพที่ดูไม่คุ้นตาชวนฉงนนั้นทำให้ความหงุดหงิดของเธอสลายไปโดยสิ้นเชิง
ทาเลียลอบมองเขาราวกับกำลังสังเกตสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขารู้สึกผิดที่เคยบังคับป้อนยาเธอหรือเปล่า บาร์คัสถึงได้เริ่มดูแลเรื่องอาหารการกินของเธออย่างจริงจังจนเกือบจะเข้าขั้นย้ำคิดย้ำทำ ตอนแรกเขาก็แค่เช็คว่าเธอทานครบทุกมื้อไหม แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาถึงขั้นป้อนเข้าปากเธอด้วยตัวเอง ดูเหมือนเขาจะเริ่มตระหนักถึงความรุนแรงของปัญหาหลังจากเห็นปริมาณอาหารที่เธอทานจริงๆ
“เชิญครับ”
เขาเอ่ยพลางยื่นแอปริคอตที่ปลอกเปลือกจนเกลี้ยงเกลามาที่ริมฝีปากเธอ
ทาเลียทำเป็นจำใจอ้าปากรับ เนื้อผลไม้หวานฉ่ำสัมผัสกับปลายนิ้วที่แข็งมัดกล้ามของเขาบนลิ้นเธอ
เธอหน้าร้อนซู่และพยายามจะหันหน้าหนี แต่บาร์คัสกลับโอบประคองลำคอเธอไว้และใช้มืออีกข้างปิดปากเธอเบาๆ ดูเหมือนเขาจะคิดว่าเธอตั้งใจจะคายทิ้ง
ทาเลียขมวดคิ้วอย่างเหลืออด
ผู้ชายคนนี้คิดว่าเธอเป็นเด็กที่กำลังงอแงไม่ยอมกินข้าวหรือไง
“ทานคำนี้เป็นคำสุดท้าย ผมจะไม่บังคับคุณแล้ว”
บาร์คัสเอ่ยปลอบ ทาเลียถลึงตาสู้พลางขยับกรามเคี้ยวอย่างเป็นกลไก
เมื่อเธอกลืนเนื้อนิ่มๆ นั่นลงไปแล้ว มือของเขาจึงยอมผละออก
“วันนี้ลองออกไปเดินเล่นสักหน่อยไหมครับ?”
จู่ๆ บาร์คัสที่เพิ่งเก็บจานผลไม้อย่างเรียบร้อยก็เอ่ยชวน
ทาเลียทีดื่มน้ำอุ่นล้างคอหันกลับมามองเขาด้วยความแปลกใจ
“ออกไปได้เหรอ?”
“นักเวทรักษาบอกว่าอากาศบริสุทธิ์และแสงแดดจะช่วยให้ฟื้นตัวได้เร็วขึ้นครับ”
บาร์คัสหยิบเสื้อคลุมมาคลุมทับไหล่ให้เธอ
ทาเลียขมวดคิ้ว
“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะไป”
“ไม่อยากไปเหรอครับ?” เขาเอียงคอถาม
ทาเลียทำหน้าบึ้งแต่ก็ยอมหย่อนขาลงจากเตียง ทว่าก่อนที่เท้าจะแตะพื้น ร่างของเธอก็ลอยละลิ่วขึ้นกลางอากาศ
เธอตกใจได้เพียงครู่เดียวกับการที่เขาอุ้มเธอขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงที่หัวไหล่ลง เพราะเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอจะออกฤทธิ์เจ้ายศเจ้าอย่างใส่เขาได้อีกแล้ว
“หนาวไหมครับ?”
บาร์คัสที่พาเธอออกจากอาคารอย่างรวดเร็วถามพลางดึงฮู้ดมาคลุมศีรษะให้เธอ
ทาเลียส่ายหน้า อากาศในสวนมีไอเย็นของฤดูใบไม้ร่วงกลางฤดูไหลเวียนอยู่ ทว่าแสงแดดยังคงอบอุ่น
เขาเดินตามทางเดินลาดเล็กๆ เหยียบใบไม้แห้งเสียงดังสวบสาบ นกเดินดงสีดำสองสามตัวที่กำลังจิกกินเมล็ดดอกไม้ในแปลงสีน้ำตาลพากันบินพรึบพรับขึ้นสู่ฟ้า
ทาเลียเฝ้ามองภาพนั้นก่อนจะเบนสายตาไปที่ใบหน้าของเขา แสงอาทิตย์ที่ซีดจางย้อมผมสีทองอ่อนของเขาให้กลายเป็นสีเงินนวล เธอหวนนึกถึงวันแรกที่บาร์คัสย่างกรายเข้าไปในตำหนักแยกของเธอ
ตอนนั้นเธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้ชายคนนี้จะมาคอยปรนนิบัติพัดวีเธอเช่นนี้
แต่ถ้าลองทบทวนดู บาร์คัสมักจะอ่อนโยนต่อ 'ผู้อ่อนแอ' เสมอ
เขาเคยโอบอุ้มนกที่กำลังจะตายอย่างระมัดระวัง และเคยรับเลี้ยงลูกม้าผอมแห้งที่หวาดระแวงมนุษย์มาดูแล
ไม่ใช่แค่นั้น เขายังรับอาสาเป็นผู้ปกครองให้กาเรซและไอล่าที่เสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก และแม้แต่ผู้หญิงที่เป็นศัตรูกัน เขาก็ยังทำใจทิ้งขว้างสภาพที่พังยับเยินของเธอไม่ได้จนต้องรับมาเป็นภรรยา
หากเขาไม่ถูกพวกนักบวชทารุณกรรมมาแต่อ้อนแต่ออก เขาอาจจะกลายเป็นผู้ชายที่ใจอ่อนจนน่วมไปเลยก็ได้
ในขณะที่เธอกำลังคิดเรื่อยเปื่อย เขาก็หยุดฝีเท้าลง
เพียงไม่นานเธอก็รู้เหตุผล กุหลาบฤดูใบไม้ร่วงดอกหนึ่งบานสะพรั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของแปลงดอกไม้ที่กำลังแห้งเหี่ยว ทาเลียเงยหน้ามองเขาอย่างแปลกใจ
“นายชอบดอกไม้ด้วยเหรอ?”
“ไม่ชอบและไม่ได้เกลียดครับ” บาร์คัสตอบอย่างไร้อารมณ์
แล้วหยุดทำไมล่ะ
เธอตั้งท่าจะถามแต่ก็หุบปากลงทันที เมื่อตระหนักได้ว่าเขาหยุดเดินเพื่อให้เธอได้ดูมัน
เธอโพล่งออกมาตามสัญชาตญาณ
“เด็ดดอกนั้นให้ฉันหน่อย”
เขายื่นมือไปที่ก้านกุหลาบทันที เธอเห็นหนามแหลมทิ่มแทงเข้าไปในนิ้วของเขา ทว่าบาร์คัสกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว
เขาเด็ดมันออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะใช้ปลายนิ้วขูดหนามออกจนหมด เมื่อก้านสะอาดสะอ้านแล้วเขาจึงยื่นมันให้เธอ ทาเลียสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เอ่อล้นอย่างประหลาด
เขาคือชายที่อดทนต่อกาเรซที่ปฏิบัติกับเขาอย่างเลวทรามมาโดยตลอด เขาจงรักภักดีต่อจักรพรรดิ และเป็นคู่หมั้นที่ไร้ทีติของไอล่า
และตอนนี้ เขาก็กำลังทำหน้าที่ 'สามี' ของเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
ผู้ชายคนนี้ตั้งใจจะใช้ชีวิตไปตามความคาดหวังและความต้องการของคนรอบข้างแบบนี้ไปตลอดงั้นเหรอ?
เป็นครั้งแรกที่เธอเกิดคำถามต่อการใช้ชีวิตของเขา
“นี่... นายตั้งใจจะทำทุกอย่างที่ฉันขอเลยงั้นเหรอ?”
“ถ้านั่นเป็นสิ่งที่ผมทำได้”
บาร์คัสแสดงสีหน้าสงสัยพลางตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก
ทาเลียนิ่งอึ้งไปพลางก้มมองกุหลาบสีซีดในมือ
สำหรับเขา สิ่งนี้มันไม่มีความหมายอะไรเลย เขาแค่ยื่นส่งให้ตามคำขอ ดอกไม้ที่ไร้ค่า... ทว่าตัวเธอคงจะรักดอกไม้ดอกนี้ไปจนวันตาย
วินาทีนั้น เธอเห็นตัวตนของความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองแจ่มชัด
มันคือ 'ความพ่ายแพ้'
ความรักที่แสนเก่าแก่นี้ เธอคงไม่มีวันได้รับมันคืนมาจากเขาไปตลอดกาล
ชายคนนี้จะไม่มีวันถูกพิษไข้แห่งเสน่หาที่เคยแผดเผาเธอเข้าครอบงำ แต่เขาจะทำทุกอย่างที่สามีพึงกระทำอย่างสุดความสามารถ
บางที... แค่นั้นมันอาจจะเพียงพอแล้วก็ได้
“ถ้าไม่ชอบ ผมจะเด็ดดอกอื่นให้ครับ”
บาร์คัสเสนอเมื่อเห็นเงาหมองทาบทับอยู่บนใบหน้าของเธอ ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นความเศร้าในดวงตาเธอเข้าจนได้
ทาเลียส่ายหน้า
“ดอกนี้แหละ พอแล้ว”
ขณะที่เธอกระชับกุหลาบเหลืองนวลช่อใหญ่ไว้ในอ้อมกอด เขาก็เริ่มก้าวเดินต่อ
ที่ฟากฟ้าไกลเริ่มมีเมฆบางๆ เคลื่อนตัวมา แสงแแดดเริ่มอ่อนแสงลง เขาจึงหันหลังกลับมุ่งหน้าสู่ตัวปราสาท
ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนกึกก้องดังขึ้นจากด้านหลัง
“ท่านแกรนด์ดยุค!”
ทาเลียหันกลับไปพบกับดาเรนที่วิ่งตรงมาในสวนอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขาเธอก็รู้ได้ทันทีว่าข่าวร้ายกำลังมาเยือน
เป็นไปตามคาด ชายหนุ่มที่วิ่งมาหยุดตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด
“เราต้องกลับปราสาทราเอดโกเดี๋ยวนี้ครับ”
ดวงตาของเขามีร่องรอยของความโศกเศร้า หลังจากหยุดหายใจครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยประโยคที่หนักอึ้งออกมา
“ท่านแกรนด์ดยุค... ไม่สิ ท่านพ่อของท่าน อาการทรุดหนักจนวิกฤตแล้วครับ มีโทรเลขด่วนแจ้งมา”
ทาเลียโกรธที่ถูกเปรียบกับลูกม้า แต่ก็ยอมให้บาร์คัสป้อนผลไม้ ก่อนข่าวด่วนจะมาถึงว่าแกรนด์ดยุคอาการทรุดหนักจนวิกฤต
กำลังโหลดความเห็น...