คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 112 · วาระสุดท้าย

ตอน 112
วาระสุดท้าย

ทาเลียลอบสังเกตสีหน้าของบาร์คัสตามสัญชาตญาณ

บนใบหน้าที่เย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งซึ่งไม่หลงเหลือเศษเสี้ยวของอารมณ์ใดๆ มีเพียงกระแสลมที่แห้งแล้งพัดผ่านวูบหนึ่ง

บาร์คัสแหงนมองดวงอาทิตย์ที่ถูกฉาบด้วยม่านเมฆบางๆ คล้ายกำลังกะประมาณเวลา ก่อนจะทอดสายตาเรียบเฉยไปยังรองแม่ทัพ

“ไปแจ้งกองทหารม้าวูลฟรัม ให้เตรียมตัวออกเดินทางโดยด่วน”

“รับทราบครับ”

เมื่อดาเรนถอยออกไป บาร์คัสก็หันหลังกลับทันทีโดยไม่รีรอ

ทาเลียเลียริมฝีปากอย่างประหม่าเพราะไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำใดออกมา

เธอควรจะปลอบโยนเขาไหม?

ทว่าบาร์คัสดูปกติเสียจนน่าใจหาย แต่มันก็อาจเป็นปฏิกิริยาที่สมควรแล้ว เพราะเขาถูกส่งตัวเข้าเมืองหลวงตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบ ความผูกพันที่มีต่อบิดาคงเจือจางจนแทบไม่หลงเหลือ

“เราจำเป็นต้องออกเดินทางในวันนี้ ร่างกายของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

บาร์คัสที่ก้าวเท้าเข้ามาในโถงถามขึ้นกะทันหัน ทาเลียตอบด้วยน้ำเสียงกังวล

“พักผ่อนมาหลายวันแล้ว ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วละ”

“ร่างกายท่านยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่นะครับ”

น้ำเสียงของเขาพลันเข้มขึ้น

“การเดินทางไกลด้วยร่างกายที่ไม่สมบูรณ์จะสร้างภาระให้ท่านมาก หากรู้สึกไม่ดีตรงไหนให้รีบบอกผมทันที”

ทาเลียลอบมองท่าทางของเขาครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างอ่อนแรง

เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป ผ่านหน้าต่างบนระเบียงทางเดินที่เผยให้เห็นท้องฟ้าขมุกขมัว เธออดคิดไม่ได้ว่า ในงานศพ... ฝนอาจจะตกก็ได้

◆ ◆ ◆

การเดินทางข้ามเมืองเป็นไปอย่างราบรื่น

หลังจากควบม้าฝ่าทุ่งกว้างอย่างไม่หยุดพัก ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปราสาทราเอดโกเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสองวัน

ทันทีที่คนเฝ้าประตูยืนยันตัวตนของพวกเขาและเป่าแตรสัญญาณกึกก้อง สะพานแขวนก็ถูกทอดลง กองทหารม้าศึกวูลฟรัมควบผ่านประตูเมืองไปโดยไม่รั้งรอ

“ยินดีต้อนรับกลับครับ!”

เมื่อพวกเขาเข้าสู่ลานกว้าง เหล่าข้ารับใช้ที่รออยู่ต่างพากันกุลีกุจอเข้ามารุมล้อมบาร์คัส

ทาเลียมองภาพนั้นผ่านหน้าต่างรถม้าก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวออกไป

เหล่านางกำนัลที่ยืนเรียงรายตรงทางเข้าโถงเดินลงบันไดมาต้อนรับเธอ

“ลำบากท่านมากเลยค่ะที่ต้องเดินทางไกลขนาดนี้”

หัวหน้าแม่บ้านเป็นตัวแทนกล่าวทักทาย ทาเลียเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแทนคำตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาบาร์คัส

บาร์คัสที่กำลังฟังรายงานจากพ่อบ้านใหญ่กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ผมต้องไปเข้าพบท่านพ่อทันที ท่านหญิงจะไปด้วยกันไหมครับ?”

ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใจจริงเธอไม่อยากพบหน้าตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นอีกแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าเธอก็ไม่อยากทิ้งบาร์คัสไว้ลำพัง แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ได้รู้สึกโศกเศร้าเลยก็ตาม

“...ฉันจะไปด้วย”

ดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่ผิดคาด บาร์คัสนิ่งมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้น้องชายที่ยืนอยู่ไกลออกไป

“นายก็ตามมาด้วย”

ลูกัสซึ่งยืนบื้อใบ้ด้วยสีหน้าหมองหม่นทำตามคำสั่งพี่ชายอย่างเป็นกลไก ทาเลียจงใจเมินเฉยต่อลูกัสและเดินตามหลังบาร์คัสไป

เมื่อขยับขาที่ยังคงแข็งทื่อก้าวเข้าสู่ตัวปราสาทหลัก กลิ่นของมดยอบ กำยาน และเครื่องหอมจากไม้จันทน์ก็พุ่งเข้าจมูก ทั้งหมดเป็นกลิ่นที่ใช้เผาสำหรับผู้ป่วยที่กำลังอยู่ต่อหน้าความตาย

“ลูกัส!”

ทันทีที่พวกเขาขึ้นมาถึงชั้นบน เด็กสาวร่างเพรียวบางคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องบรรทมของแกรนด์ดยุค

“ทำไมเพิ่งมา! รู้ไหมว่าพี่ต้องอยู่คนเดียวมัน...!”

เด็กสาววิ่งตัดระเบียงทางเดินมากระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของลูกัสทันที เด็กหนุ่มที่เคยยืนแข็งทื่อโอบกอดน้องสาวไว้พลางน้ำตาคลอเบ้า

ทาเลียองภาพนั้นด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะเบนสายตาสำรวจห้องบรรทมที่ปกคลุมด้วยความมืดมิด

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยควันจางๆ มีเหล่านักบวชชั้นสูงและขุนนางรับใช้นั่งเรียงรายอยู่ บาร์คัสก้าวเข้าไปหานักบวชและถามขึ้นด้วยเสียงนิ่ง

“อาการของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”

“...น่าเสียใจที่ดูเหมือนท่านคงไม่อาจผ่านพ้นวันนี้ไปได้”

นักบวชชราที่มีใบหน้าซูบผอมราวกับอดนอนมาหลายคืนเอ่ยด้วยกัลปนาสลด “โปรดเตรียมใจไว้เถิด”

ทันทีที่สิ้นคำของนักบวชชรา เสียงร้องไห้ของเด็กสาวก็ดังระงมขึ้น ทาเลียที่ยืนทำตัวไม่ถูกรีบขยับเข้าไปยืนเบียดข้างกายบาร์คัส

เธอแอบมองลอดผ่านม่านเตียงนอน และเห็นร่างผอมโซของชายชราคนหนึ่ง ทรวดทรงที่ร่วงโรยนั้นช่างต่างจากคนหน้าดุที่เคยพ่นคำพูดร้ายกาจใส่เธอจนไม่ยากจะเชื่อ

ในขณะที่เธอกำลังก้มมองชายที่กลายเป็นซากมนุษย์ภายในเวลาเพียงเดือนเศษ จู่ๆ เสื้อคลุมของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรง

“ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”

ไรน่า ราเอดโก เชียคาน จ้องมองเธอด้วยดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาต

“หล่อนสาปแช่งพ่อฉันให้ตกนรกไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาเสนอหน้าที่นี่อีก! ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!”

เด็กสาวแผดเสียงตะโกนพลางออกแรงลากเธอไปทางประตูอย่างป่าเถื่อน

บาร์คัสรั้งตัวน้องสาวออกมาอย่างเด็ดขาดและใช้โอบไหล่ทาเลียไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ภาพนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของเด็กสาวดูดุดันยิ่งขึ้น

“ท่านพี่ก็เหมือนกัน! โดนยัยแม่มดนี่ล่อลวงจน...”

“พอได้แล้ว ไรน่า!”

ลูกัสรีบดึงตัวน้องสาวเข้ามากอดและเอามือปิดปากไว้

ไรน่า ราเอดโก เชียคาน ซบหน้าลงกับอกพี่ชายแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้น

ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงแหบพร่าประดุจเสียงโลหะขูดขีดก็ดังขึ้น

“เอะอะโวยวายอะไรกัน”

ทาเลียรีบหันขวับไปมอง

ชายชราที่ปรือตาเหี่ยวย่นขึ้นกำลังข่มตาที่ขุ่นมัวจ้องมองมายังพวกเขา เด็กสาวที่เพิ่งร้องไห้โฮรีบวิ่งเข้าไปที่เตียงทันที

“ท่านพ่อ! ท่านรู้สึกตัวแล้วเหรอคะ?”

หลังจากจ้องมองใบหน้าบุตรสาวครู่หนึ่ง ชายชราก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง จนกระทั่งเห็นทาเลียที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง เขาจึงหรี่ตาลง

เธอหลบไปอยู่ข้างหลังบาร์คัส เพราะคิดว่าชายชราคงไม่อยากเห็นเธออยู่ที่นี่

ทว่าเขาควับนิ่งสงบอย่างเหนือความคาดหมาย หลังจากจ้องมองเธอด้วยแววตาหม่นแสงชั่วครู่ ชายชราก็เบนสายตาไปยังบุตรชายคนโต ประกายไฟประหลาดวาบขึ้นบนใบหน้าที่หมองคล้ำดุจเถ้าถ่าน

“...ฉันรอนายอยู่ บาร์คัส”

เสียงไอแห้งๆ ขัดบทสนทนาของเขา

ชายชราหอบหายใจรัวพลางยกมือที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ขึ้นมา บาร์คัสจึงโน้มตัวลงเหนือเตียงตามคำขอนั้น

ดวงตาสีฝ้าฟางของคนใกล้ตายจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าเย็นชาของบาร์คัส

ชั่วพริบตานั้น ชายชราที่เคยแข็งกร้าวแม้ในยามเผชิญหน้ากับความตายก็กลับพังทลายลง

“นาย... คงกำลังเคียดแค้นฉันอยู่สินะ”

คำพูดนั้นฟังดูเหมือนการสรุปมากกว่าคำถาม

บาร์คัสไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแต่มองดูบิดาด้วยสายตานิ่งเฉย ดวงตาของชายชราสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาใช้ปลายนิ้วที่ซูบซีดจิกกระชากเสื้อของบาร์คัสไว้อย่างสุดแรง

“ตอบฉัรมาเพียงเรื่องเดียว... ในดวงตาของนายนั้น... มองเห็นอะไรกันแน่”

คำถามกะทันหันทำให้ทุกคนในห้องพร้อมใจกันกลั้นหายใจ

เขาพยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างสุดชีวิต “ในดวงตาของนาย... ต้องมองเห็นบางอย่าง... ที่ต่างออกไปใช่ไหม? บอกฉันสิ นายต้องรู้แน่ๆ ว่าหลังความตายนั้น... มีสิ่งใดรออยู่...”

เสียงเสลดที่ติดอยู่ในลำคอทำท่าเหมือนเลือดจะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ

ใบหน้าของทุกคนรอบเตียงซีดเผือด ความหวาดกลัวของชายชราที่อยู่ตรงประตูแห่งความตายดูเหมือนจะเข้าครอบงำบรรยากาศไปทั่ว

เขากระชากตัวบาร์คัสเข้าหาพลางเค้นเสียงรอดไรฟัน “พูดมาสิ! เบื้องหลังนั่นมีอะไรกันแน่...!”

ในที่สุด ริมฝีปากที่ปิดสนิทของบาร์คัสก็ขยับเอ่ย

“ไม่มีอะไรเลยครับ”

ไม่ใช่เพียงแกรนด์ดยุคเท่านั้น แต่ทุกคนที่เฝ้ามองการประจันหน้ากันอย่างตื่นตะลึงต่างก็หยุดหายใจ แม้แต่ทาเลียเองก็จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน

บาร์คัสมองดูใบหน้าที่ซีดสลดของบิดาแล้วกล่าวเสริมอย่างนุ่มนวล

“ในดวงตาของผมมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้นโปรดทำใจให้สงบเถอะครับ”

เกิดอาการสั่นกระตุกที่มุมปากของชายชรา

นักบวชที่เพิ่งได้สติรีบปราดเข้ามาข้างเตียงเพื่อปลอบประโลมแกรนด์ดยุค “ท่านแกรนด์ดยุค โปรดสลัดความสะพรึงกลัวทิ้ง ทูตของพระเจ้าจะนำทางท่านไปสู่โลกแห่งการพักผ่อน”

ชายชราที่เพิ่งจ้องหน้าทายาทของตนอย่างเอาเป็นเอาตายพลันหมดแรงและทอดร่างลงอย่างอ่อนแรง

บาร์คัสมองภาพนั้นด้วยสายตาสงบก่อนจะยืดตัวขึ้นปฏิเสธ

ทาเลียเอื้อมมือไปกำชายเสื้อของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เพราะรู้สึกว่าในนาทีนี้เธอต้องทำแบบนั้น

เขาก้มมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำเงินดุจแก้วใส ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังเตียงนอน

จากนั้น นักบวชก็เริ่มสวดมนต์ด้วยน้ำเสียงอันศักดิ์สิทธิ์ ทว่าความหวาดกลัวในดวงตาของชายชรากลับไม่ยอมจากไปง่ายๆ

ชายที่นอนหอบหายใจรัวและพึมพำเรื่องไร้สาระออกมาเป็นพักๆ ในที่สุดก็ได้พักผ่อนตลอดกาลเมื่อยามอาทิตย์อัสดงมาเยือน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 112

สรุปตอน 112

บาร์คัสสั่งกองทหารม้าวูลฟรัมเตรียมออกเดินทางกลับทันที ทั้งคู่ไปถึงทันได้อยู่ข้างเตียงในขณะที่แกรนด์ดยุคจากไปอย่างสงบในยามอาทิตย์อัสดง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 113 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 111กลับหน้าเรื่อง
ตอน 111ตอน 113