ทาเลียลอบสังเกตสีหน้าของบาร์คัสตามสัญชาตญาณ
บนใบหน้าที่เย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งซึ่งไม่หลงเหลือเศษเสี้ยวของอารมณ์ใดๆ มีเพียงกระแสลมที่แห้งแล้งพัดผ่านวูบหนึ่ง
บาร์คัสแหงนมองดวงอาทิตย์ที่ถูกฉาบด้วยม่านเมฆบางๆ คล้ายกำลังกะประมาณเวลา ก่อนจะทอดสายตาเรียบเฉยไปยังรองแม่ทัพ
“ไปแจ้งกองทหารม้าวูลฟรัม ให้เตรียมตัวออกเดินทางโดยด่วน”
“รับทราบครับ”
เมื่อดาเรนถอยออกไป บาร์คัสก็หันหลังกลับทันทีโดยไม่รีรอ
ทาเลียเลียริมฝีปากอย่างประหม่าเพราะไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยคำใดออกมา
เธอควรจะปลอบโยนเขาไหม?
ทว่าบาร์คัสดูปกติเสียจนน่าใจหาย แต่มันก็อาจเป็นปฏิกิริยาที่สมควรแล้ว เพราะเขาถูกส่งตัวเข้าเมืองหลวงตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบ ความผูกพันที่มีต่อบิดาคงเจือจางจนแทบไม่หลงเหลือ
“เราจำเป็นต้องออกเดินทางในวันนี้ ร่างกายของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
บาร์คัสที่ก้าวเท้าเข้ามาในโถงถามขึ้นกะทันหัน ทาเลียตอบด้วยน้ำเสียงกังวล
“พักผ่อนมาหลายวันแล้ว ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วละ”
“ร่างกายท่านยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่นะครับ”
น้ำเสียงของเขาพลันเข้มขึ้น
“การเดินทางไกลด้วยร่างกายที่ไม่สมบูรณ์จะสร้างภาระให้ท่านมาก หากรู้สึกไม่ดีตรงไหนให้รีบบอกผมทันที”
ทาเลียลอบมองท่าทางของเขาครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าอย่างอ่อนแรง
เขาก้าวขึ้นบันไดด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ไม่ช้าและไม่เร็วเกินไป ผ่านหน้าต่างบนระเบียงทางเดินที่เผยให้เห็นท้องฟ้าขมุกขมัว เธออดคิดไม่ได้ว่า ในงานศพ... ฝนอาจจะตกก็ได้
การเดินทางข้ามเมืองเป็นไปอย่างราบรื่น
หลังจากควบม้าฝ่าทุ่งกว้างอย่างไม่หยุดพัก ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปราสาทราเอดโกเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึงสองวัน
ทันทีที่คนเฝ้าประตูยืนยันตัวตนของพวกเขาและเป่าแตรสัญญาณกึกก้อง สะพานแขวนก็ถูกทอดลง กองทหารม้าศึกวูลฟรัมควบผ่านประตูเมืองไปโดยไม่รั้งรอ
“ยินดีต้อนรับกลับครับ!”
เมื่อพวกเขาเข้าสู่ลานกว้าง เหล่าข้ารับใช้ที่รออยู่ต่างพากันกุลีกุจอเข้ามารุมล้อมบาร์คัส
ทาเลียมองภาพนั้นผ่านหน้าต่างรถม้าก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วก้าวออกไป
เหล่านางกำนัลที่ยืนเรียงรายตรงทางเข้าโถงเดินลงบันไดมาต้อนรับเธอ
“ลำบากท่านมากเลยค่ะที่ต้องเดินทางไกลขนาดนี้”
หัวหน้าแม่บ้านเป็นตัวแทนกล่าวทักทาย ทาเลียเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยแทนคำตอบ ก่อนจะเดินเข้าไปหาบาร์คัส
บาร์คัสที่กำลังฟังรายงานจากพ่อบ้านใหญ่กวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ผมต้องไปเข้าพบท่านพ่อทันที ท่านหญิงจะไปด้วยกันไหมครับ?”
ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ใจจริงเธอไม่อยากพบหน้าตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นอีกแม้แต่วินาทีเดียว ทว่าเธอก็ไม่อยากทิ้งบาร์คัสไว้ลำพัง แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ได้รู้สึกโศกเศร้าเลยก็ตาม
“...ฉันจะไปด้วย”
ดูเหมือนจะเป็นคำตอบที่ผิดคาด บาร์คัสนิ่งมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าให้น้องชายที่ยืนอยู่ไกลออกไป
“นายก็ตามมาด้วย”
ลูกัสซึ่งยืนบื้อใบ้ด้วยสีหน้าหมองหม่นทำตามคำสั่งพี่ชายอย่างเป็นกลไก ทาเลียจงใจเมินเฉยต่อลูกัสและเดินตามหลังบาร์คัสไป
เมื่อขยับขาที่ยังคงแข็งทื่อก้าวเข้าสู่ตัวปราสาทหลัก กลิ่นของมดยอบ กำยาน และเครื่องหอมจากไม้จันทน์ก็พุ่งเข้าจมูก ทั้งหมดเป็นกลิ่นที่ใช้เผาสำหรับผู้ป่วยที่กำลังอยู่ต่อหน้าความตาย
“ลูกัส!”
ทันทีที่พวกเขาขึ้นมาถึงชั้นบน เด็กสาวร่างเพรียวบางคนหนึ่งก็วิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องบรรทมของแกรนด์ดยุค
“ทำไมเพิ่งมา! รู้ไหมว่าพี่ต้องอยู่คนเดียวมัน...!”
เด็กสาววิ่งตัดระเบียงทางเดินมากระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของลูกัสทันที เด็กหนุ่มที่เคยยืนแข็งทื่อโอบกอดน้องสาวไว้พลางน้ำตาคลอเบ้า
ทาเลียองภาพนั้นด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะเบนสายตาสำรวจห้องบรรทมที่ปกคลุมด้วยความมืดมิด
ภายในห้องที่เต็มไปด้วยควันจางๆ มีเหล่านักบวชชั้นสูงและขุนนางรับใช้นั่งเรียงรายอยู่ บาร์คัสก้าวเข้าไปหานักบวชและถามขึ้นด้วยเสียงนิ่ง
“อาการของท่านเป็นอย่างไรบ้าง”
“...น่าเสียใจที่ดูเหมือนท่านคงไม่อาจผ่านพ้นวันนี้ไปได้”
นักบวชชราที่มีใบหน้าซูบผอมราวกับอดนอนมาหลายคืนเอ่ยด้วยกัลปนาสลด “โปรดเตรียมใจไว้เถิด”
ทันทีที่สิ้นคำของนักบวชชรา เสียงร้องไห้ของเด็กสาวก็ดังระงมขึ้น ทาเลียที่ยืนทำตัวไม่ถูกรีบขยับเข้าไปยืนเบียดข้างกายบาร์คัส
เธอแอบมองลอดผ่านม่านเตียงนอน และเห็นร่างผอมโซของชายชราคนหนึ่ง ทรวดทรงที่ร่วงโรยนั้นช่างต่างจากคนหน้าดุที่เคยพ่นคำพูดร้ายกาจใส่เธอจนไม่ยากจะเชื่อ
ในขณะที่เธอกำลังก้มมองชายที่กลายเป็นซากมนุษย์ภายในเวลาเพียงเดือนเศษ จู่ๆ เสื้อคลุมของเธอก็ถูกกระชากอย่างแรง
“ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
ไรน่า ราเอดโก เชียคาน จ้องมองเธอด้วยดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ทว่าแฝงไปด้วยความอาฆาต
“หล่อนสาปแช่งพ่อฉันให้ตกนรกไม่ใช่เหรอ? ยังมีหน้ามาเสนอหน้าที่นี่อีก! ออกไป! ออกไปเดี๋ยวนี้!”
เด็กสาวแผดเสียงตะโกนพลางออกแรงลากเธอไปทางประตูอย่างป่าเถื่อน
บาร์คัสรั้งตัวน้องสาวออกมาอย่างเด็ดขาดและใช้โอบไหล่ทาเลียไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ภาพนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าของเด็กสาวดูดุดันยิ่งขึ้น
“ท่านพี่ก็เหมือนกัน! โดนยัยแม่มดนี่ล่อลวงจน...”
“พอได้แล้ว ไรน่า!”
ลูกัสรีบดึงตัวน้องสาวเข้ามากอดและเอามือปิดปากไว้
ไรน่า ราเอดโก เชียคาน ซบหน้าลงกับอกพี่ชายแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้น
ในตอนนั้นเอง น้ำเสียงแหบพร่าประดุจเสียงโลหะขูดขีดก็ดังขึ้น
“เอะอะโวยวายอะไรกัน”
ทาเลียรีบหันขวับไปมอง
ชายชราที่ปรือตาเหี่ยวย่นขึ้นกำลังข่มตาที่ขุ่นมัวจ้องมองมายังพวกเขา เด็กสาวที่เพิ่งร้องไห้โฮรีบวิ่งเข้าไปที่เตียงทันที
“ท่านพ่อ! ท่านรู้สึกตัวแล้วเหรอคะ?”
หลังจากจ้องมองใบหน้าบุตรสาวครู่หนึ่ง ชายชราก็กวาดสายตามองไปรอบห้อง จนกระทั่งเห็นทาเลียที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่ง เขาจึงหรี่ตาลง
เธอหลบไปอยู่ข้างหลังบาร์คัส เพราะคิดว่าชายชราคงไม่อยากเห็นเธออยู่ที่นี่
ทว่าเขาควับนิ่งสงบอย่างเหนือความคาดหมาย หลังจากจ้องมองเธอด้วยแววตาหม่นแสงชั่วครู่ ชายชราก็เบนสายตาไปยังบุตรชายคนโต ประกายไฟประหลาดวาบขึ้นบนใบหน้าที่หมองคล้ำดุจเถ้าถ่าน
“...ฉันรอนายอยู่ บาร์คัส”
เสียงไอแห้งๆ ขัดบทสนทนาของเขา
ชายชราหอบหายใจรัวพลางยกมือที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ขึ้นมา บาร์คัสจึงโน้มตัวลงเหนือเตียงตามคำขอนั้น
ดวงตาสีฝ้าฟางของคนใกล้ตายจ้องลึกเข้าไปในใบหน้าเย็นชาของบาร์คัส
ชั่วพริบตานั้น ชายชราที่เคยแข็งกร้าวแม้ในยามเผชิญหน้ากับความตายก็กลับพังทลายลง
“นาย... คงกำลังเคียดแค้นฉันอยู่สินะ”
คำพูดนั้นฟังดูเหมือนการสรุปมากกว่าคำถาม
บาร์คัสไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงแต่มองดูบิดาด้วยสายตานิ่งเฉย ดวงตาของชายชราสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาใช้ปลายนิ้วที่ซูบซีดจิกกระชากเสื้อของบาร์คัสไว้อย่างสุดแรง
“ตอบฉัรมาเพียงเรื่องเดียว... ในดวงตาของนายนั้น... มองเห็นอะไรกันแน่”
คำถามกะทันหันทำให้ทุกคนในห้องพร้อมใจกันกลั้นหายใจ
เขาพยายามเค้นคำพูดออกมาอย่างสุดชีวิต “ในดวงตาของนาย... ต้องมองเห็นบางอย่าง... ที่ต่างออกไปใช่ไหม? บอกฉันสิ นายต้องรู้แน่ๆ ว่าหลังความตายนั้น... มีสิ่งใดรออยู่...”
เสียงเสลดที่ติดอยู่ในลำคอทำท่าเหมือนเลือดจะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ
ใบหน้าของทุกคนรอบเตียงซีดเผือด ความหวาดกลัวของชายชราที่อยู่ตรงประตูแห่งความตายดูเหมือนจะเข้าครอบงำบรรยากาศไปทั่ว
เขากระชากตัวบาร์คัสเข้าหาพลางเค้นเสียงรอดไรฟัน “พูดมาสิ! เบื้องหลังนั่นมีอะไรกันแน่...!”
ในที่สุด ริมฝีปากที่ปิดสนิทของบาร์คัสก็ขยับเอ่ย
“ไม่มีอะไรเลยครับ”
ไม่ใช่เพียงแกรนด์ดยุคเท่านั้น แต่ทุกคนที่เฝ้ามองการประจันหน้ากันอย่างตื่นตะลึงต่างก็หยุดหายใจ แม้แต่ทาเลียเองก็จ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน
บาร์คัสมองดูใบหน้าที่ซีดสลดของบิดาแล้วกล่าวเสริมอย่างนุ่มนวล
“ในดวงตาของผมมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น เพราะฉะนั้นโปรดทำใจให้สงบเถอะครับ”
เกิดอาการสั่นกระตุกที่มุมปากของชายชรา
นักบวชที่เพิ่งได้สติรีบปราดเข้ามาข้างเตียงเพื่อปลอบประโลมแกรนด์ดยุค “ท่านแกรนด์ดยุค โปรดสลัดความสะพรึงกลัวทิ้ง ทูตของพระเจ้าจะนำทางท่านไปสู่โลกแห่งการพักผ่อน”
ชายชราที่เพิ่งจ้องหน้าทายาทของตนอย่างเอาเป็นเอาตายพลันหมดแรงและทอดร่างลงอย่างอ่อนแรง
บาร์คัสมองภาพนั้นด้วยสายตาสงบก่อนจะยืดตัวขึ้นปฏิเสธ
ทาเลียเอื้อมมือไปกำชายเสื้อของเขาไว้อย่างระมัดระวัง เพราะรู้สึกว่าในนาทีนี้เธอต้องทำแบบนั้น
เขาก้มมองเธอด้วยดวงตาสีน้ำเงินดุจแก้วใส ก่อนจะเบนสายตากลับไปยังเตียงนอน
จากนั้น นักบวชก็เริ่มสวดมนต์ด้วยน้ำเสียงอันศักดิ์สิทธิ์ ทว่าความหวาดกลัวในดวงตาของชายชรากลับไม่ยอมจากไปง่ายๆ
ชายที่นอนหอบหายใจรัวและพึมพำเรื่องไร้สาระออกมาเป็นพักๆ ในที่สุดก็ได้พักผ่อนตลอดกาลเมื่อยามอาทิตย์อัสดงมาเยือน
บาร์คัสสั่งกองทหารม้าวูลฟรัมเตรียมออกเดินทางกลับทันที ทั้งคู่ไปถึงทันได้อยู่ข้างเตียงในขณะที่แกรนด์ดยุคจากไปอย่างสงบในยามอาทิตย์อัสดง
กำลังโหลดความเห็น...