“จัดเตรียมพิธีศพตามขั้นตอนได้เลย”
บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ราบ หลังจากยืนยันว่าหัวใจของบิดาหยุดเต้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
ไรน่าซึ่งกำลังสะอึกสะอื้นพลางกุมมือที่เริ่มเย็นชืดของบิดา เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา ดูเหมือนเธอจะเคียดแค้นพี่ชายที่ไม่ได้แสดงความโศกเศร้าออกมาให้เห็นเลย
ในขณะที่ลูกัสกลับดูสงบนิ่งกว่าที่คิด แม้ขอบตาจะแดงก่ำ แต่อาจเป็นเพราะเขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงปลอบน้องสาวด้วยท่าทีที่เยือกเย็น
“หยุดร้องเถอะ ท่านพ่อไปสู่ภพภูมิที่ดีแล้วล่ะ”
ทว่าเสียงสะอื้นของไรน่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง
สุดท้ายลูกัสจึงประคองไหล่เธอพาเดินออกไปข้างนอก เมื่อนั้นเหล่านักบวชที่รออยู่จึงลดม่านรอบเตียงลง และเริ่มใช้น้ำต้มสมุนไพรชำระล้างร่างของผู้ส่วงลับ
ทาเลียเฝ้ามองพิธีกรรมตามระเบียบแบบแผนนั้นเงียบๆ ก่อนจะรู้สึกอ่อนเพลียจนต้องดึงชายเสื้อคลุมของบาร์คัส
“เราก็ไปกันเถอะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว”
มีบางคนส่งสายตาไม่พอใจมาที่เธอ แต่ทาเลียหาได้ใส่ใจไม่
บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าบิดาผู้เย็นชืด พยักหน้าตอบรับอย่างสงบ
“ไปกันเถอะครับ”
แล้วเขาก็พาเธอเดินออกไปยังระเบียงทางเดินทันที
ด้านนอกห้องบรรทมมีเหล่านักรับใช้ยืนเรียงรายเพื่อไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย พวกเขาต่างถอดหมวกออกก้มศีรษะลงอย่างพร้อมเพรียง
ทาเลียลอบสังเกตสีหน้าของคนเหล่านั้น เมื่อเห็นว่าส่วนใหญ่มีสีหน้าอมทุกข์ เธอจึงคาดเดาว่าตาเฒ่าเจ้าอารมณ์คนนั้นคงจะทำหน้าที่เจ้าเมืองได้ไม่เลวนัก สำหรับลูกัสหรือไรน่า เขาคงเป็นพ่อที่ใช้ได้ทีเดียว... ทว่าสำหรับบาร์คัส เขาคงเป็นข้อยกเว้น
ทาเลียชำเลืองมองด้านข้างของเขาแล้วเอ่ยปากถามเบาๆ
“เมื่อกี้... มันคืออะไรเหรอ?”
ชายหนุ่มส่งสายตาสงสัยกลับมา ทาเลียจึงเอ่ยต่ออย่างเก้อเขิน
“ที่พ่อของนายพูดเรื่องแปลกๆ เมื่อกี้น่ะ”
“ก็แค่คำเพ้อเจ้อของคนแก่ที่กำลังจะตายเท่านั้นแหละครับ”
บาร์คัสตอบอย่างเด็ดขาดพลางอุ้มเธอขึ้นตัวลอยเดินขึ้นบันไป
ทาเลียจ้องหน้าเขาด้วยความเคลือบแคลง
“ทำไมเขาถึงเพ้อเจ้อแบบนั้นล่ะ?”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
“องค์หญิงคงเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลของเรามาบ้างสินะครับ”
“ข่าวลือที่ว่าตระกูลเชียคานในสมัยโบราณใช้พลังของปีศาจน่ะเหรอ?”
บาร์คัสแค่นหัวเราะกับคำพูดตรงไปตรงมาของเธอ ก่อนจะยอมรับตามตรง
“ในความเป็นจริงมักจะมีคนในตระกูลเชียคานที่เกิดมาพร้อมพลังประหลาดอยู่บ้าง ท่านพ่อของผมเชื่อว่าผมคือหนึ่งในนั้น”
ทาเลียเบิกตากว้าง
“จริงเหรอ?”
เขายิ้มเยาะกลับมา
“ท่านหญิงคิดว่ายังไงล่ะ?”
เธอแสดงสีหน้ากังวลออกมาทันที
เมื่อเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของบาร์คัสก็จางหายไป
“น่าเสียดายที่ผมไม่มีพลังอะไรทั้งนั้นครับ”
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าห้องนอน
บาร์คัสเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องทันที
ทาเลียหดไหล่เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นในห้อง บาร์คัสจึงวางเธอลงบนเตียงและห่มผ้าให้ในทันที
ครู่ต่อมา สาวใช้สามสี่คนก็กรูกันเข้ามาในห้องเพื่อจุดไฟในเตาผิง และวางถาดที่บรรจุเหล้าและอาหารไว้ให้
เมื่อเหล่าคนรับใช้ล่าถอยออกไปพร้อมกัน ทาเลียจึงถามย้ำอีกครั้ง
“นายไม่มีพลังอะไรจริงๆ เหรอ?”
บาร์คัสที่กำลังพาดเสื้อคลุมไว้ที่ผนัง หันกลับมามองพลางขมวดคิ้ว
ทาเลียเห็นท่าทางนั้นแต่ก็ยังตื๊อไม่เลิก
“ข่าวลือบอกว่าจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์สามารถอ่านใจคนได้นะ...”
“ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องเหลวไหลครับ”
น้ำเสียงของเขาเริ่มติดกระด้าง
“พระนางแค่มีความไวต่ออารมณ์ของคนอื่นมากกว่าคนทั่วไปเท่านั้นเอง”
แม้จะหวั่นใจกับสายตาเย็นชาของบาร์คัส แต่ทาเลียก็ยังเซ้าซี้เพื่อความแน่ใจ
“งั้นนายก็มองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ เหรอ?”
เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
ทาเลียเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนตายคนนั้นถึงได้ปักใจเชื่อว่าลูกชายมีพลังพิเศษ
ดวงตาสีน้ำเงินที่ราวกับมีเศษเกล็ดเงินกระจัดกระจายอยู่นั้นแจ่มชัดและคมปราบประดุจใบมีด ในขณะที่เธอกำลังตัวแข็งทื่อเพราะรู้สึกเหมือนดวงตาคู่นั้นกำลังชำแหละความคิดในหัวของเธอออกเป็นชิ้นๆ จู่ๆ บาร์คัสก็หลุดยิ้มเยาะออกมา
“กลัวผมจะมองทะลุเข้าไปในใจคุณหรือไง?”
ทาเลียสะดุ้งพลางหลุบสายตาลงต่ำ
บาร์คัสเดินมาข้างเตียง เชยคางเธอขึ้นจ้องมองใบหน้าเธอตรงๆ
“ผมเริ่มสงสัยแล้วสิว่าคุณซ่อนอะไรไว้ในหัวถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้”
“ใครสั่นกัน!”
ทาเลียที่ถูกจี้จุดรีบสะบัดมือเขาออก เธอเหงื่อตกเพราะกังวลว่าต่อให้เขาไม่มีพลังจริงๆ ทว่าเขาก็อาจจะมองออกถึงความรู้สึกภายในใจของเธอได้อยู่ดี
บาร์คัสมองท่าทางนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบก่อนจะเอ่ยอย่างแห้งแล้ง
“ความคิดในหัวคุณปลอดภัยดี เพราะฉะนั้นอย่ากังวลในเรื่องไร้สาระเลยครับ”
พูดจบเขาก็หันหลังให้ราวกับไม่ต้องการจะคุยเรื่องนี้ต่อ
“ทานมื้อค่ำก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้ถ้าจะเข้าร่วมพิธีศพ คุณต้องเติมพลังไว้ให้เพียงพอตั้งแต่วันนี้”
บาร์คัสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงบึ้งตึงพลางวางถาดอาหารไว้ข้างเตียง แล้วเดินไปที่เตาผิงเพื่อเร่งไฟให้แรงขึ้น
ทาเลียเฝ้ามองแผ่นหลังนั้นเงียบๆ ก่อนจะก้มมองถาดอาหาร
อาจเป็นเพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอเริ่มชินกับการที่เขาคอยป้อน พอต้องทานเองด้วยมือตัวเองแบบนี้กลับรู้สึกโหวงเหงื่ออย่างประหลาด เธอจึงรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งแล้วหยิบขนมปังชิ้นเล็กขึ้นมาฝืนกัดลงไป
เมื่อหัวสมองเริ่มเย็นลง เธอก็รู้สึกอายกับความระแวงที่ไร้สาระของตัวเอง เขาจะไปมีวิชาอ่านใจได้อย่างไรกัน ถ้าเขารู้จริง เขาคงไม่รู้สึกสงสารหรือรับผิดชอบในตัวเธอหรอก
เพราะถ้าเขารู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคลั่งไคล้ในตัวเขาขนาดไหน เขาคงจะรังเกียจเธอน่าดู...
ลางสังหรณ์ของเธอแม่นยำ ในวันที่พิธีศพเริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าก็โปรยปรายหยาดฝนที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งลงมา ทว่าตั้งแต่วันรุ่งขึ้น อากาศกลับสดใสอย่างต่อเนื่อง
ด้วยเหตุนี้ อดีตแกรนด์ดยุคแห่งเชียคานจึงถูกฝังร่างลงในสุสานหลวงของมหาวิหารทางทิศตะวันออกของคัลมอร์ ท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้า
หลังจากพิธีศพภายในครอบครัวที่จัดขึ้นอย่างสงบจบลง บรรดาแขกเหรื่อที่มาไว้อาลัยก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
คณะทูตที่เดินทางมาไกลได้เข้าร่วมมิสซาศพครั้งใหญ่ และพำนักอยู่ที่ปราสาทราเอดโกประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะเดินทางกลับ
พิธีศพของเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่อาจลากยาวไปได้ตั้งแต่หนึ่งถึงสามเดือน และในช่วงเวลานั้น ปราสาทจะกลายเป็นสถานที่สังสรรค์และแลกเปลี่ยนข้อมูลของเหล่าทูตานุทูต และนั่นทำให้ทาเลียต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่แสนทรมาน
ทาเลียที่แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองตะวันออกยืนพิงระเบียงพลางมองลงไปยังโถงอาคารที่พลุกพล่านด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย
แม้เธอจะใช้ข้ออ้างเรื่องสุขภาพเพื่อเลี่ยงงานเลี้ยงหรืองานมิสซาศพได้ แต่เธอกลับเลี่ยงการปรากฏตัวต่อหน้าแขกเหรื่อไปเสียทั้งหมดไม่ได้
เธอจำใจเดินลงบันไดไป พยายามระมัดระวังไม่ให้ความพิการที่ขาแสดงออกมาให้เห็น ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในโถง สายตานับร้อยคู่ก็พุ่งตรงมาที่เธอ หัวใจของเธอหล่นวูบ
แม้ตอนนี้เธอจะไม่สติหลุดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดกับสายตาของผู้คนอยู่ดี แม้จะตระหนักได้ว่าส่วนใหญ่จะมองไม่เห็น 'ตำหนิ' บนร่างกายของเธอก็ตาม
เธอพยายามปั้นยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่แข็งทื่อ
“ขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์เดินทางมาไกล ขอเชิญพักผ่อนตามสบาย”
“ขอบพระคุณที่เป็นธุระต้อนรับพวกเราครับ ท่านแกรนด์ดัชเชส”
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่จ้องมองเธอด้วยสายตาหลงใหลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
ทาเลียพยายามซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายในพลางเตรียมจะหันหลังกลับอย่างเป็นธรรมชาติ
ทว่าในวินาทีนั้น มีใครบางคนเดินเข้ามาขวางหน้าไว้อย่างแยบยล
“ดูเหมือนเหล่าแขกเหรื่อจะเตรียมของขวัญพิเศษมามอบให้ท่านแกรนด์ดัชเชสด้วยนะครับ”
คนคนนั้นคือ ดาเรน ดรู เชียคาน
ชายในชุดพิธีการภูมิฐานนำทางเธอเข้าไปในงานเลี้ยงอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเหมือนเขาจะจงใจลากเธอที่กะว่าจะทักทายเพียงคำเดียวแล้วหนีหาย ให้เข้าไปอยู่ในวงสังคมของเหล่านักรบตะวันออกจนได้
ทาเลียข่มความปรารถนาที่จะสะบัดมือที่แตะแขนเธอออก แล้วเดินกรีดกรายผ่านฝูงชนผู้มาเยือนไป
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา เธอเห็นลูกัสและไรน่าที่อยู่ในชุดไว้ทุกข์
สีหน้ามืดมนของพวกเขาย้ำเตือนให้เธอระลึกได้ว่า งานที่วุ่นวายนี้คืองานศพ
ทาเลียกลืนยิ้มเยาะลงคอพลางนั่งลงที่ตำแหน่งประธานของโต๊ะอาหารยาว
ไรน่าซึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาอาฆาตทันทีที่เห็นหน้า
ทาเลียเมินเฉยต่อท่าทางนั้นแล้วเอ่ยถามดาเรนด้วยน้ำเสียงเนือยๆ “ไหนล่ะของขวัญ? เอามาดูสิ”
ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ กับท่าทางยโสของเธอ ก่อนจะส่งสัญญาณให้คนรับใช้ ทันใดนั้นมหาดเล็กคนหนึ่งก็ยกหีบขนาดใหญ่เข้ามา
“นี่คือของจากบารอนบาซิลาร์ครับ”
ภายในกล่องมีผ้าทอที่ส่องประกายสีสันประหลาดซึ่งต้องเป็นฝีมือของเผ่าเอลฟ์แน่นอน
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้านกับของขวัญล้ำค่าที่มีมูลค่าเทียบเท่าปราสาททั้งหลัง ชายที่เป็นคนมอบของขวัญมีท่าทีภูมิใจอย่างยิ่ง
ทาเลียกลับไม่รู้สึกยินดีแม้แต่นิดเดียว เพราะตั้งแต่ที่ร่างกายของเธอมีรอยแผลเป็น เธอก็หมดความสนใจในการแต่งตัวไปโดยสิ้นเชิง
เธอมองกล่องนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะระบุคำขอบคุณตามมารยาท “ขอบใจนะ ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี”
ใบหน้าของบารอนซีดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เย็นชาของเธอ
ในขณะที่เธอกำลังจะลุกหนีไป เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอกงานเลี้ยง ดูเหมือนจะมีแขกผู้ทรงเกียรติคนใหม่เดินทางมาถึง
เธอถอนหายใจด้วยความรำคาญใจ ทันใดนั้นเสียงที่ตื่นตระหนกของพ่อบ้านใหญ่ก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วห้อง
“ท่านแกรนด์ดัชเชส คณะทูตจากพระราชวังเดินทางมาถึงแล้วครับ!”
บาร์คัสสั่งจัดพิธีศพอย่างเรียบเฉยจนไรน่าเคียดแค้น ระหว่างงานเลี้ยงหลังพิธีศพมีข่าวแจ้งว่าคณะทูตจากพระราชวังเดินทางมาถึง
กำลังโหลดความเห็น...