คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 113 · ทูตจากพระราชวัง

ตอน 113
ทูตจากพระราชวัง

“จัดเตรียมพิธีศพตามขั้นตอนได้เลย”

บาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ราบ หลังจากยืนยันว่าหัวใจของบิดาหยุดเต้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว

ไรน่าซึ่งกำลังสะอึกสะอื้นพลางกุมมือที่เริ่มเย็นชืดของบิดา เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขา ดูเหมือนเธอจะเคียดแค้นพี่ชายที่ไม่ได้แสดงความโศกเศร้าออกมาให้เห็นเลย

ในขณะที่ลูกัสกลับดูสงบนิ่งกว่าที่คิด แม้ขอบตาจะแดงก่ำ แต่อาจเป็นเพราะเขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงปลอบน้องสาวด้วยท่าทีที่เยือกเย็น

“หยุดร้องเถอะ ท่านพ่อไปสู่ภพภูมิที่ดีแล้วล่ะ”

ทว่าเสียงสะอื้นของไรน่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะเบาลง

สุดท้ายลูกัสจึงประคองไหล่เธอพาเดินออกไปข้างนอก เมื่อนั้นเหล่านักบวชที่รออยู่จึงลดม่านรอบเตียงลง และเริ่มใช้น้ำต้มสมุนไพรชำระล้างร่างของผู้ส่วงลับ

ทาเลียเฝ้ามองพิธีกรรมตามระเบียบแบบแผนนั้นเงียบๆ ก่อนจะรู้สึกอ่อนเพลียจนต้องดึงชายเสื้อคลุมของบาร์คัส

“เราก็ไปกันเถอะ ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว”

มีบางคนส่งสายตาไม่พอใจมาที่เธอ แต่ทาเลียหาได้ใส่ใจไม่

บาร์คัสที่จ้องมองใบหน้าบิดาผู้เย็นชืด พยักหน้าตอบรับอย่างสงบ

“ไปกันเถอะครับ”

แล้วเขาก็พาเธอเดินออกไปยังระเบียงทางเดินทันที

ด้านนอกห้องบรรทมมีเหล่านักรับใช้ยืนเรียงรายเพื่อไว้อาลัยเป็นครั้งสุดท้าย พวกเขาต่างถอดหมวกออกก้มศีรษะลงอย่างพร้อมเพรียง

ทาเลียลอบสังเกตสีหน้าของคนเหล่านั้น เมื่อเห็นว่าส่วนใหญ่มีสีหน้าอมทุกข์ เธอจึงคาดเดาว่าตาเฒ่าเจ้าอารมณ์คนนั้นคงจะทำหน้าที่เจ้าเมืองได้ไม่เลวนัก สำหรับลูกัสหรือไรน่า เขาคงเป็นพ่อที่ใช้ได้ทีเดียว... ทว่าสำหรับบาร์คัส เขาคงเป็นข้อยกเว้น

ทาเลียชำเลืองมองด้านข้างของเขาแล้วเอ่ยปากถามเบาๆ

“เมื่อกี้... มันคืออะไรเหรอ?”

ชายหนุ่มส่งสายตาสงสัยกลับมา ทาเลียจึงเอ่ยต่ออย่างเก้อเขิน

“ที่พ่อของนายพูดเรื่องแปลกๆ เมื่อกี้น่ะ”

“ก็แค่คำเพ้อเจ้อของคนแก่ที่กำลังจะตายเท่านั้นแหละครับ”

บาร์คัสตอบอย่างเด็ดขาดพลางอุ้มเธอขึ้นตัวลอยเดินขึ้นบันไป

ทาเลียจ้องหน้าเขาด้วยความเคลือบแคลง

“ทำไมเขาถึงเพ้อเจ้อแบบนั้นล่ะ?”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

“องค์หญิงคงเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลของเรามาบ้างสินะครับ”

“ข่าวลือที่ว่าตระกูลเชียคานในสมัยโบราณใช้พลังของปีศาจน่ะเหรอ?”

บาร์คัสแค่นหัวเราะกับคำพูดตรงไปตรงมาของเธอ ก่อนจะยอมรับตามตรง

“ในความเป็นจริงมักจะมีคนในตระกูลเชียคานที่เกิดมาพร้อมพลังประหลาดอยู่บ้าง ท่านพ่อของผมเชื่อว่าผมคือหนึ่งในนั้น”

ทาเลียเบิกตากว้าง

“จริงเหรอ?”

เขายิ้มเยาะกลับมา

“ท่านหญิงคิดว่ายังไงล่ะ?”

เธอแสดงสีหน้ากังวลออกมาทันที

เมื่อเห็นดังนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของบาร์คัสก็จางหายไป

“น่าเสียดายที่ผมไม่มีพลังอะไรทั้งนั้นครับ”

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าห้องนอน

บาร์คัสเปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้องทันที

ทาเลียหดไหล่เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นในห้อง บาร์คัสจึงวางเธอลงบนเตียงและห่มผ้าให้ในทันที

ครู่ต่อมา สาวใช้สามสี่คนก็กรูกันเข้ามาในห้องเพื่อจุดไฟในเตาผิง และวางถาดที่บรรจุเหล้าและอาหารไว้ให้

เมื่อเหล่าคนรับใช้ล่าถอยออกไปพร้อมกัน ทาเลียจึงถามย้ำอีกครั้ง

“นายไม่มีพลังอะไรจริงๆ เหรอ?”

บาร์คัสที่กำลังพาดเสื้อคลุมไว้ที่ผนัง หันกลับมามองพลางขมวดคิ้ว

ทาเลียเห็นท่าทางนั้นแต่ก็ยังตื๊อไม่เลิก

“ข่าวลือบอกว่าจักรพรรดินีเบอร์นาเดตต์สามารถอ่านใจคนได้นะ...”

“ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องเหลวไหลครับ”

น้ำเสียงของเขาเริ่มติดกระด้าง

“พระนางแค่มีความไวต่ออารมณ์ของคนอื่นมากกว่าคนทั่วไปเท่านั้นเอง”

แม้จะหวั่นใจกับสายตาเย็นชาของบาร์คัส แต่ทาเลียก็ยังเซ้าซี้เพื่อความแน่ใจ

“งั้นนายก็มองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ เหรอ?”

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

ทาเลียเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนตายคนนั้นถึงได้ปักใจเชื่อว่าลูกชายมีพลังพิเศษ

ดวงตาสีน้ำเงินที่ราวกับมีเศษเกล็ดเงินกระจัดกระจายอยู่นั้นแจ่มชัดและคมปราบประดุจใบมีด ในขณะที่เธอกำลังตัวแข็งทื่อเพราะรู้สึกเหมือนดวงตาคู่นั้นกำลังชำแหละความคิดในหัวของเธอออกเป็นชิ้นๆ จู่ๆ บาร์คัสก็หลุดยิ้มเยาะออกมา

“กลัวผมจะมองทะลุเข้าไปในใจคุณหรือไง?”

ทาเลียสะดุ้งพลางหลุบสายตาลงต่ำ

บาร์คัสเดินมาข้างเตียง เชยคางเธอขึ้นจ้องมองใบหน้าเธอตรงๆ

“ผมเริ่มสงสัยแล้วสิว่าคุณซ่อนอะไรไว้ในหัวถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้”

“ใครสั่นกัน!”

ทาเลียที่ถูกจี้จุดรีบสะบัดมือเขาออก เธอเหงื่อตกเพราะกังวลว่าต่อให้เขาไม่มีพลังจริงๆ ทว่าเขาก็อาจจะมองออกถึงความรู้สึกภายในใจของเธอได้อยู่ดี

บาร์คัสมองท่าทางนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบก่อนจะเอ่ยอย่างแห้งแล้ง

“ความคิดในหัวคุณปลอดภัยดี เพราะฉะนั้นอย่ากังวลในเรื่องไร้สาระเลยครับ”

พูดจบเขาก็หันหลังให้ราวกับไม่ต้องการจะคุยเรื่องนี้ต่อ

“ทานมื้อค่ำก่อนเถอะครับ พรุ่งนี้ถ้าจะเข้าร่วมพิธีศพ คุณต้องเติมพลังไว้ให้เพียงพอตั้งแต่วันนี้”

บาร์คัสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงบึ้งตึงพลางวางถาดอาหารไว้ข้างเตียง แล้วเดินไปที่เตาผิงเพื่อเร่งไฟให้แรงขึ้น

ทาเลียเฝ้ามองแผ่นหลังนั้นเงียบๆ ก่อนจะก้มมองถาดอาหาร

อาจเป็นเพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอเริ่มชินกับการที่เขาคอยป้อน พอต้องทานเองด้วยมือตัวเองแบบนี้กลับรู้สึกโหวงเหงื่ออย่างประหลาด เธอจึงรีบสลัดความรู้สึกนั้นทิ้งแล้วหยิบขนมปังชิ้นเล็กขึ้นมาฝืนกัดลงไป

เมื่อหัวสมองเริ่มเย็นลง เธอก็รู้สึกอายกับความระแวงที่ไร้สาระของตัวเอง เขาจะไปมีวิชาอ่านใจได้อย่างไรกัน ถ้าเขารู้จริง เขาคงไม่รู้สึกสงสารหรือรับผิดชอบในตัวเธอหรอก

เพราะถ้าเขารู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอคลั่งไคล้ในตัวเขาขนาดไหน เขาคงจะรังเกียจเธอน่าดู...

◆ ◆ ◆

ลางสังหรณ์ของเธอแม่นยำ ในวันที่พิธีศพเริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าก็โปรยปรายหยาดฝนที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งลงมา ทว่าตั้งแต่วันรุ่งขึ้น อากาศกลับสดใสอย่างต่อเนื่อง

ด้วยเหตุนี้ อดีตแกรนด์ดยุคแห่งเชียคานจึงถูกฝังร่างลงในสุสานหลวงของมหาวิหารทางทิศตะวันออกของคัลมอร์ ท่ามกลางแสงแดดที่เจิดจ้า

หลังจากพิธีศพภายในครอบครัวที่จัดขึ้นอย่างสงบจบลง บรรดาแขกเหรื่อที่มาไว้อาลัยก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

คณะทูตที่เดินทางมาไกลได้เข้าร่วมมิสซาศพครั้งใหญ่ และพำนักอยู่ที่ปราสาทราเอดโกประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนจะเดินทางกลับ

พิธีศพของเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่อาจลากยาวไปได้ตั้งแต่หนึ่งถึงสามเดือน และในช่วงเวลานั้น ปราสาทจะกลายเป็นสถานที่สังสรรค์และแลกเปลี่ยนข้อมูลของเหล่าทูตานุทูต และนั่นทำให้ทาเลียต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่แสนทรมาน

ทาเลียที่แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองตะวันออกยืนพิงระเบียงพลางมองลงไปยังโถงอาคารที่พลุกพล่านด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย

แม้เธอจะใช้ข้ออ้างเรื่องสุขภาพเพื่อเลี่ยงงานเลี้ยงหรืองานมิสซาศพได้ แต่เธอกลับเลี่ยงการปรากฏตัวต่อหน้าแขกเหรื่อไปเสียทั้งหมดไม่ได้

เธอจำใจเดินลงบันไดไป พยายามระมัดระวังไม่ให้ความพิการที่ขาแสดงออกมาให้เห็น ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปในโถง สายตานับร้อยคู่ก็พุ่งตรงมาที่เธอ หัวใจของเธอหล่นวูบ

แม้ตอนนี้เธอจะไม่สติหลุดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดกับสายตาของผู้คนอยู่ดี แม้จะตระหนักได้ว่าส่วนใหญ่จะมองไม่เห็น 'ตำหนิ' บนร่างกายของเธอก็ตาม

เธอพยายามปั้นยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่แข็งทื่อ

“ขอบคุณทุกคนที่อุตส่าห์เดินทางมาไกล ขอเชิญพักผ่อนตามสบาย”

“ขอบพระคุณที่เป็นธุระต้อนรับพวกเราครับ ท่านแกรนด์ดัชเชส”

ชายหนุ่มคนหนึ่งที่จ้องมองเธอด้วยสายตาหลงใหลเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

ทาเลียพยายามซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายในพลางเตรียมจะหันหลังกลับอย่างเป็นธรรมชาติ

ทว่าในวินาทีนั้น มีใครบางคนเดินเข้ามาขวางหน้าไว้อย่างแยบยล

“ดูเหมือนเหล่าแขกเหรื่อจะเตรียมของขวัญพิเศษมามอบให้ท่านแกรนด์ดัชเชสด้วยนะครับ”

คนคนนั้นคือ ดาเรน ดรู เชียคาน

ชายในชุดพิธีการภูมิฐานนำทางเธอเข้าไปในงานเลี้ยงอย่างเป็นธรรมชาติ ดูเหมือนเขาจะจงใจลากเธอที่กะว่าจะทักทายเพียงคำเดียวแล้วหนีหาย ให้เข้าไปอยู่ในวงสังคมของเหล่านักรบตะวันออกจนได้

ทาเลียข่มความปรารถนาที่จะสะบัดมือที่แตะแขนเธอออก แล้วเดินกรีดกรายผ่านฝูงชนผู้มาเยือนไป

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยงที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา เธอเห็นลูกัสและไรน่าที่อยู่ในชุดไว้ทุกข์

สีหน้ามืดมนของพวกเขาย้ำเตือนให้เธอระลึกได้ว่า งานที่วุ่นวายนี้คืองานศพ

ทาเลียกลืนยิ้มเยาะลงคอพลางนั่งลงที่ตำแหน่งประธานของโต๊ะอาหารยาว

ไรน่าซึ่งนั่งอยู่ห่างออกไปจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาอาฆาตทันทีที่เห็นหน้า

ทาเลียเมินเฉยต่อท่าทางนั้นแล้วเอ่ยถามดาเรนด้วยน้ำเสียงเนือยๆ “ไหนล่ะของขวัญ? เอามาดูสิ”

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ กับท่าทางยโสของเธอ ก่อนจะส่งสัญญาณให้คนรับใช้ ทันใดนั้นมหาดเล็กคนหนึ่งก็ยกหีบขนาดใหญ่เข้ามา

“นี่คือของจากบารอนบาซิลาร์ครับ”

ภายในกล่องมีผ้าทอที่ส่องประกายสีสันประหลาดซึ่งต้องเป็นฝีมือของเผ่าเอลฟ์แน่นอน

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบด้านกับของขวัญล้ำค่าที่มีมูลค่าเทียบเท่าปราสาททั้งหลัง ชายที่เป็นคนมอบของขวัญมีท่าทีภูมิใจอย่างยิ่ง

ทาเลียกลับไม่รู้สึกยินดีแม้แต่นิดเดียว เพราะตั้งแต่ที่ร่างกายของเธอมีรอยแผลเป็น เธอก็หมดความสนใจในการแต่งตัวไปโดยสิ้นเชิง

เธอมองกล่องนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะระบุคำขอบคุณตามมารยาท “ขอบใจนะ ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี”

ใบหน้าของบารอนซีดลงเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เย็นชาของเธอ

ในขณะที่เธอกำลังจะลุกหนีไป เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนก็ดังขึ้นจากด้านนอกงานเลี้ยง ดูเหมือนจะมีแขกผู้ทรงเกียรติคนใหม่เดินทางมาถึง

เธอถอนหายใจด้วยความรำคาญใจ ทันใดนั้นเสียงที่ตื่นตระหนกของพ่อบ้านใหญ่ก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วห้อง

“ท่านแกรนด์ดัชเชส คณะทูตจากพระราชวังเดินทางมาถึงแล้วครับ!”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 113

สรุปตอน 113

บาร์คัสสั่งจัดพิธีศพอย่างเรียบเฉยจนไรน่าเคียดแค้น ระหว่างงานเลี้ยงหลังพิธีศพมีข่าวแจ้งว่าคณะทูตจากพระราชวังเดินทางมาถึง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 114 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 112กลับหน้าเรื่อง
ตอน 112ตอน 114