บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงพลันตกอยู่ในความเงียบงันที่หนักอึ้ง
ทาเลียตระหนักได้ว่าทุกคนในโถงต่างกำลังเฝ้าดูปฏิกิริยาของเธอ เธอจึงฝืนประคองรอยยิ้มไว้บนริมฝีปาก
“แล้วมัวยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ทำไมไม่รีบไปต้อนรับแขกเข้ามา”
เมื่อเธอตำหนิพ่อบ้านใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่ทำเป็นปกติ ชายที่ยืนตรงประตูรีบเม้มริมฝีปากด้วยความประหม่า
“คือว่า... ดูเหมือนท่านแกรนด์ดัชเชสจำเป็นต้องออกไปต้อนรับแขกด้วยตัวเองครับ”
ทาเลียเลิกคิ้วสูง
ในยามนี้ เธอคือผู้ที่มีฐานะสูงส่งที่สุดในตะวันออกแห่งนี้ ไม่มีแขกคนไหนที่เธอต้องลดตัววิ่งออกไปต้อนรับด้วยตัวเองแน่ๆ
ในจังหวะที่เธอกำลังจะแผดเสียงด่าทอออกไป เสียงสั่นเครือของชายคนนั้นก็พุ่งเข้ากระทบโสตประสาท
“ผะ-ผู้ที่มาในฐานะตัวแทนคณะทูตคือ... องค์จักรพรรดินีแห่งจักรวรรดิ”
ทาเลียอ้าปากค้าง สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะได้รับสติกลับมาเมื่อได้ยินเสียงฮือฮาเซ็งแซ่รอบตัว
เธอรีบกุลีกุจอออกจากห้องจัดเลี้ยงทันที วินาทีนั้นเธอไม่มีเวลามานั่งกังวลว่าใครจะจ้องมองท่าเดินที่ผิดปกติของเธอ
ทาเลียสะบัดชายกระโปรงวิ่งตัดโถงกว้างออกไปนอกตัวอาคาร
ที่ลานหน้าปราสาท คณะทูตนับร้อยที่ชูธงตราสัญลักษณ์ราชวงศ์ยืนเรียงรายอยู่ และที่หัวขบวนนั้น หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังโบกมือให้พร้อมรอยยิ้มที่สดใส
“ทาเลีย!”
ผู้หญิงที่เปล่งประกายราวกับแสงอาทิตย์ก้าวเดินผ่านสวนมาประดุจเดินอยู่บนปุยเมฆ หล่อนช่างดูสดใสจนไม่อยากเชื่อว่าเป็นมารดาที่มีบุตรสาวอายุสิบเก้าปีแล้ว
“สบายดีไหมลูก?”
เพียงชั่วพริบตา หญิงผู้นั้นก็เข้าประชิดตัวและโอบกอดเธอไว้ด้วยอ้อมแขนที่นุ่มละมุนดุจครีม กลิ่นกายที่หอมหวานทำให้ทาเลียรู้สึกมึนงงไปหมด
ทาเลียมองสบตาผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่สับสน หวาดหวั่น หวาดกลัว และโหยหาผสมปนเปกัน
“ทะ-ท่านแม่มาที่นี่ได้ยังไงคะ...”
“แม่ก็มาหาลูกน่ะสิ”
เซเนเวียร์จุมพิตที่แก้มของบุตรสาวพลางกระซิบอย่างอ่อนโยน
“แม่แค่อยากรู้ว่าลูกอยู่ยังไงเลยไปอ้อนวอนขอให้บีรุสส่งแม่มาเป็นทูต และก็นะ... เขามักจะทนความดื้อรั้นของแม่ไม่ได้เสมอนั่นแหละ”
จากนั้นหล่อนก็ใช้ปลายนิ้วเรียวงามที่กรุ่นกลิ่นกุหลาบเชยคางบุตรสาวขึ้นเพื่อพินิจใบหน้า
“สีหน้าดูดีกว่าตอนอยู่ที่วังอีกนะ ดูเหมือนสามีของลูกจะดูแลลูกเป็นอย่างดี”
ฉับพลันนั้น ทาเลียรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังโดยไร้สาเหตุ เธอรีบผละตัวออกจากมารดาราวกับถูกไฟลวก
“จริงๆ แล้ว... มาที่นี่ทำไมกันแน่คะ? คราวนี้จะวางแผนชั่วร้ายอะไรอีก...!”
“ฝ่าบาท”
ในวินาทีนั้น น้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งก็ขัดจังหวะคำพูดของเธอ
ทาเลียหันไปมอง บาร์คัสในชุดโคทาร์ดีสีดำยาวคลุมทับด้วยผ้าคลุมขนสัตว์สีเทากำลังเดินตัดสวนมา
ดูเหมือนเขาจะได้รับแจ้งข่าวในระหว่างการประชุมที่มหาวิหารจึงรีบควบม้ากลับมา บาร์คัสที่หอบเอากลิ่นกำยานติดตัวมาด้วยเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเซเนเวียร์และทาเลียอย่างแยบยลก่อนจะก้มศีรษะลง
“ขอบพระทัยที่เดินทางมาไกลพ่ะย่ะค่ะ”
“ขอแสดงความเสียใจด้วยนะ แกรนด์ดยุคเชียคาน”
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูลุ่มลึกดุจหนองน้ำกวาดมองรูปลักษณ์ของชายหนุ่มที่ราวกับถูกสลักขึ้นจากหินอ่อนอย่างละเอียด รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนริมฝีปากของหล่อน
“ก่อนจะตายได้เห็นลูกชายเติบโตมาสง่างามถึงขนาดนี้ พ่อของเธอคงจากไปอย่างหมดห่วงแล้วล่ะ”
น้ำเสียงที่ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเป็นเด็กตัวน้อยทำให้มุมปากของบาร์คัสปรากฏรอยยิ้มเย็นชาจางๆ
เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่เป็นเอกลักษณ์ “ขอบพระทัยสำหรับคำชมที่เกินควรพ่ะย่ะค่ะ”
“ยังคงอ่อนน้อมเหมือนเดิมเลยนะ ผู้คนในวังต่างก็พากันคิดถึงเธอกันทั้งนั้น”
เซเนเวียร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาที่มีเลศนัยมาทางทาเลียแล้วเสริมว่า
“โดยเฉพาะองค์รัชทายาทและองค์หญิงหนึ่ง ดูเหมือนจะรู้สึกถึงช่องว่างที่เธอทิ้งไว้มากทีเดียว ก็แน่ล่ะนะ เพราะพวกเธอทั้งสามคนเคยสนิทสนมกันมากนี่นา”
ทาเลียกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมา
เซเนเวียร์ที่ลอบสังเกตท่าทางของเธออยู่หันกลับไปยิ้มร่าเริงให้บาร์คัสอีกครั้ง
“จะว่าไปทั้งสองคน มีเรื่องฝากแม่อยากมาบอกด้วยนะ พอจะสละเวลาคุยเป็นการส่วนตัวได้ไหม?”
แววตาของบาร์คัสพลันคมปราบขึ้นมาทันที
ใครๆ ก็รู้ว่าสองคนนั้นไม่มีทางฝากฝังอะไรผ่านเซเนเวียร์แน่ๆ
หล่อนจงใจโกหกซึ่งๆ หน้าเช่นนี้เพราะต้องการจะคุยอะไรกับเขากันแน่?
ทาเลียรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลยแม้แต่นิดเดียว เธอใช้มือที่สั่นเทากระชากชายเสื้อของเซเนเวียร์ไว้
“บอกว่ามาหาฉันไม่ใช่เหรอคะ? มีอะไรก็คุยกับฉันสิ”
คำพูดที่ร้อนรนนั้นทำให้ใบหน้าของเซเนเวียร์ปรากฏร่องรอยความรำคาญใจแวบหนึ่ง
ทาเลียรู้สึกถึงความไร้พลังราวกับย้อนไปเป็นเด็กหญิงวัยเก้าขวบอีกครั้ง เธอตัวสั่นเทาและแข็งทื่อท่ามกลางท่าทีเย็นชาของมารดา ทว่าในตอนนั้นเอง มือหนาก็วางลงบนบ่าของเธอ
“ท่านหญิงกลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะครับ”
บาร์คัสกันเธอออกห่างจากเซเนเวียร์แล้วหันไปสั่งนางกำนัลที่รออยู่ตรงประตู “นำทางแกรนด์ดัชเชสกลับห้องเดี๋ยวนี้”
สิ้นคำสั่งเหล่านางกำนัลก็รุมล้อมเข้ามาหาเธอ
ทาเลียจำต้องเดินหันหลังกลับไป ในขณะที่เสียงอันอ่อนหวานดังไล่หลังมา “เรื่องราวเก่าๆ ระหว่างแม่ลูกน่ะเอาไว้คุยวันหลังก็แล้วกันนะจ๊ะ”
ทาเลียเหลียวหลังมองด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะก้าวเดินจากไป
เซเนเวียร์อยู่ในห้องทำงานของบาร์คัสอยู่นาน และกว่าจะมาหาเธอที่ห้องก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว
ทาเลียที่เดินวุ่นอยู่ในห้องรีบปราดไปที่ประตูทันที ทว่าแม่นมกลับไวกว่า
แม่นมวิ่งถลาไปเกาะชายกระโปรงของเซเนเวียร์พลางน้ำตาร่วงเผาะ “ฝ่าบาท! ได้พบพระองค์ใกล้ๆ แบบนี้อีกครั้ง... หม่อมฉันตายไปก็ไม่เสียดายชีวิตแล้วค่ะ!”
“ตายจริง จะตายได้ยังไงกันล่ะ”
เซเนเวียร์แกะมือแม่นมออกอย่างเป็นธรรมชาติพลางส่งยิ้มสดใสเหมือนเด็กสาว “ต้องอยู่ไปนานๆ สิ ถ้าทาเลียไม่มีแม่นมคอยอยู่ข้างๆ ฉันจะวางใจได้ยังไงกัน?”
แม่นมมองเซเนเวียร์ด้วยสายตาซาบซึ้งประหนึ่งมองนางฟ้านางสวรรค์
ทาเลียจ้องมองท่าทางจอมปลอมนั้นด้วยความขยะแขยง ก่อนจะใช้มือที่สั่นระริกกระชากแขนของมารดา “ตอนนี้คงมีเวลาให้ฉันแล้วใช่ไหมคะ?”
คำถามประชดประชันนั้นทำให้เซเนเวียร์ยิ้มจนตาหยี “แน่นอนจ้ะ แม่ตั้งใจมาเพื่อคุยกับลูกอยู่แล้ว”
จากนั้นนางก็ส่งยิ้มหวานให้อัศวินตระกูลเชียคานที่คอยเฝ้าอยู่ราวกับเงา “ฉันอยากจะคุยกับลูกสาวเป็นการส่วนตัวเงียบๆ ช่วยถอยออกไปหน่อยได้ไหม?”
“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองท่าน กระหม่อมไม่อาจปฏิบัติตามรับสั่งนั้นได้”
ไทรรอน เอล ดรากัน ก้มศีรษะปฏิเสธอย่างสุภาพ
จักรพรรดินีมองอัศวินที่ไม่ยอมอ่อนข้อให้ด้วยความสนใจก่อนจะยักไหล่เบาๆ “ดูเหมือนเราจะอยู่กันลำพังไม่ได้สินะ งั้นเราออกไปเดินเล่นกันหน่อยไหม?”
ทาเลียที่แสดงสีหน้าระแวดระวังหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมมารดา
ตลอดทางเดินไปสู่สวน สายตานับไม่ถ้วนต่างเฝ้ามองตามพวกเขา
ข่าวที่ว่าบุคคลที่เป็นปรปักษ์ทางการเมืองกับตระกูลแกรนด์ดยุคเหยียบย่างเข้ามาในตะวันออกด้วยตนเอง ทำให้ทุกคนในปราสาทต่างตกอยู่ในสภาวะเฝ้าระวังขั้นสูงสุด
ทว่าเซเนเวียร์กลับไม่ใส่ใจสายตาพิฆาตเหล่านั้นเลย หล่อนก้าวลงบันไดด้วยท่าทางที่สง่างามและเดินตัดโถงอาคารไปอย่างพริ้วไหว ในขณะที่ทาเลียต้องเดินกะเผลกตามหลังไป
หยาดเหงื่อเริ่มซึมที่แผ่นหลังจากการพยายามเร่งฝีเท้าให้ทันเซเนเวียร์ ทว่าดูเหมือนจักรพรรดินีจะไม่มีความคิดที่จะผ่อนปรนให้บุตรสาวที่ร่างกายไม่สมบูรณ์เลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อก้าวเข้าสู่สวนที่อาบไปด้วยแสงยามอาทิตย์อัสดง เซเนเวียร์ก็หันไปมองเหล่าอัศวินด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “เว้นระยะห่างสักนิดคงไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เมื่ออัศวินลังเล หล่อนก็เริ่มกดดันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “หรือว่าพวกนายได้รับคำสั่งมาให้คอยแอบฟังบทสนทนาของเราสองคนแม่ลูกด้วยล่ะ?”
“...หาไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ พวกกระหม่อมจะรออยู่ตรงนี้” ไทรรอนตอบอย่างเถียงไม่ได้
เซเนเวียร์ไม่รอช้า หล่อนก้าวเดินไปตามทางเดินที่โรยด้วยใบไม้แห้ง ทาเลียที่เดินโซซัดโซเซพยายามตามให้ทัน เมื่อประเมินว่าเหล่าอัศวินอยู่ไกลพอแล้ว เธอจึงรีบเปิดปากถามทันที
“มาที่นี่มีจุดประสงค์อะไรกันแน่คะ? อย่ามาโกหกเลยว่ามาหาฉัน ฉันรู้ดีว่ามันไม่ใช่”
“แม่มาหาลูกจริงๆ นะ แม่แค่อยากยืนยันว่าลูกเป็นยังไงบ้าง”
ทาเลียแค่นหัวเราะ
วันที่เธอต้องจากเข้าสู่ตะวันออก ผู้หญิงคนนี้ไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามาให้เห็น แล้วตอนนี้มาพูดบ้าอะไรกัน
ในจังหวะที่เธอกำลังจะสวนกลับ เซเนเวียร์ก็กระซิบที่ข้างหูราวกับจะบอกความลับ
“และแม่ก็อยากรู้ด้วยว่า สามีของลูกมีโอกาสจะหันมาเข้าพวกกับเราหรือเปล่า”
คำพูดที่ผิดคาดทำให้ทาเลียเบิกตากว้าง
เซเนเวียร์มองดูผิวน้ำที่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นพลางเอ่ยต่ออย่างสงบ “ดูเหมือนการที่เขาแต่งงานกับลูกจะทำให้กาเร็ธเริ่มระแวงความจงรักภักดีของตระกูลเชียคานแล้วน่ะสิ ดังนั้นเขาเลยกำลังเอื้อมมือไปทางเหนือเพื่อหาขุมกำลังอื่นมาทดแทน”
“นั่นหมายความว่า... หรือว่าเขากำลังเดินเรื่องการสมรสใหม่ของไอล่างั้นเหรอคะ?”
“ใช่จ้ะ กาเร็ธดูเหมือนจะหวังให้ดัชเชสแห่งทางเหนือมาเติมเต็มช่องว่างที่สามีของลูกทิ้งไว้”
รอยยิ้มที่หนาวเหน็บปรากฏบนมุมปากของเซเนเวียร์
“แต่แม่ไม่รู้หรอกนะว่าการสมรสนั่นจะสำเร็จจริงหรือเปล่า เพราะสามีของลูกกำลังพยายามขัดขวางมันอย่างเต็มที่เลยทีเดียว”
ทาเลียขยำชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
เซเนเวียร์กล่าวเสริมอย่างโหดเหี้ยม “ต้องขอบคุณเขาจริงๆ ที่ทำให้ตอนนี้ในวังมีข่าวลือน่าสนุกเกี่ยวกับ 'รักที่ไม่อาจสมหวัง' ระหว่างองึ์หญิงหนึ่งกับแกรนด์ดยุคเชียคานสะพัดไปหมดเลยล่ะ”
ทาเลียฝืนยิ้มต้อนรับคณะทูต ก่อนจะได้พบเซเนเวียร์ผู้บอกอย่างโหดเหี้ยมว่าในวังกำลังลือกันเรื่องรักที่ไม่อาจสมหวังระหว่างไอล่ากับบาร์คัส
กำลังโหลดความเห็น...