ในตอนนั้นเอง กระแสลมแรงก็โหมพัดเข้ามา เส้นผมที่ปลิวสยายอย่างบ้าคลั่งบดบังใบหน้าของเซเนเวียร์จนดูพร่าเลือนไปในสายตาของทาเลีย
ทาเลียที่ยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินหลุบสายตาลงมองบ่อน้ำที่กระเพื่อมไหว สิ่งที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเธอมากกว่าข่าวสารที่ได้รับ คือท่าทีของเซเนเวียร์ที่ปฏิบัติกับความทุกข์ทรมานของเธอราวกับเป็นเรื่องสนุกเคี้ยวเอื้อง
เธอข่มความปั่นป่วนในอกแล้วเค้นเสียงเรียบเฉยออกมา
“ท่านแม่ลงทุนเดินทางมาไกลขนาดนี้ เพียงเพื่อจะบอกเล่าข่าวลือพรรค์นั้นให้ฉันฟังเหรอคะ? ดูเหมือนจักรพรรดินีจะว่างงานมากกว่าที่ฉันคิดนะ”
“จะมีเรื่องแค่นั้นได้ยังไงกันจ้ะ”
มุมปากของจักรพรรดินีตกลงเล็กน้อยคล้ายหมดสนุกกับปฏิกิริยาที่ไร้อารมณ์นั้น
“แม่บอกแล้วไงว่าแค่อยากจะมาเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าลูกกับสามีอยู่กันยังไงกันแน่ และถ้าเป็นไปได้ แม่ก็กะว่าจะโน้มน้าวแกรนด์ดยุคเชียคานให้มาเข้าพวกกับเราสักหน่อย”
หล่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความผิดหวัง
“แต่มันไม่ได้ผลเลยสักนิด ดูเหมือนสามีของลูกจะตั้งมั่นว่าจะส่งกาเร็ธขึ้นเป็นจักรพรรดิให้ได้จริงๆ”
“แล้วท่านคาดหวังอะไรกันแน่ล่ะคะ?” ทาเลียหลุดยิ้มเยาะอย่างประสาทเสีย
“ท่านคิดจริงๆ เหรอว่าเพียงเพราะเขาแต่งงานกับฉัน เขาจะยอมเปลี่ยนจุดยืนทางการเมืองของตัวเองน่ะ?”
“จะบอกว่าแม่ไม่คาดหวังเลยก็คงจะเป็นการโกหก”
เซเนเวียร์ตอบอย่างราบเรียบพลางทอดสายตามองปราสาทที่อาบแสงสีส้มของยามเย็น
ใบไม้แห้งใบหนึ่งปลิวมาสัมผัสแก้มของนาง หล่อนคว้ามันไว้แล้วหมุนเล่นที่ปลายนิ้วก่อนจะบี้มันจนแหลกคามือพลางเอ่ยต่อ
“บาร์คัสมักจะแสดงปฏิกิริยาทางอารมณ์เสมอเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับลูก... แม่สังเกตมานานแล้วว่ามีบางอย่างในตัวลูกที่คอยกระตุ้นเขา แม่เลยคาดหวังว่าลูกจะทำหน้าที่ ‘เขย่า’ ใจเขาให้รุนแรงกว่านี้สักหน่อย”
หล่อนปล่อยเศษใบไม้ที่แหลกละเอียดให้ปลิวไปตามลมแล้วหันกลับมามองทาเลีย เมื่อทาเลียเห็นแววตาตำหนิในดวงตาคู่นั้น เธอก็พลันหน้าแข็งทื่อ
จักรพรรดินีส่งสายตาต่อว่าบุตรสาวที่ทำให้ผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองอัศวินที่เฝ้าอยู่ไกลๆ แล้วเสริมว่า
“จริงๆ แล้วสามีของลูกก็ดูจะใส่ใจลูกมากทีเดียวนะ ท่าทางที่เขาคอยระแวดระวังว่าแม่จะทำอันตรายอะไรลูกหรือเปล่า... มันดูสดใหม่ดีทีเดียว”
“.....”
“แต่ก็น่าเสียดายนะ เพราะดูเหมือนลูกจะยังไม่สำคัญพอที่จะทำให้เขาทำลายสัญญาที่มีมาอย่างยาวนานได้”
ทาเลียที่ใบหน้าซีดเผือดจ้องมองมารดา พยายามอย่างยิ่งที่จะประคองสีหน้าไม่ให้พังทลายลง
มันเป็นความจริงที่เธอรู้อยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาเจ็บปวดซ้ำซ้อนในตอนนี้
เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง
“ฉันไม่สนหรอกค่ะว่าบาร์คัสจะสนับสนุนใคร กาเร็ธจะได้เป็นจักรพรรดิ หรืออัสรอสจะได้เป็นจักรพรรดิ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นอย่าคิดจะลากฉันเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ของท่านแม่เลย!”
“ลูกเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้นี้ไปนานแล้ว”
จู่ๆ ม่านตาสีดำลุ่มลึกนั้นก็รุกคืบเข้ามาประชิดหน้าเธอ จักรพรรดินีโน้มตัวลงมาเอ่ยย้ำราวกับจะสลักคำพูดลงในสมองของบุตรสาว
“มันถูกตัดสินไปตั้งแต่วันที่ลูกลืมตาดูโลกแล้ว ทาเลีย... ลูกคิดจริงๆ เหรอว่ากาเร็ธที่ขึ้นเป็นจักรพรรดิจะยอมรับการมีอยู่ของลูกได้น่ะ?”
ทาเลียอ้าปากพะงาบ แต่หาคำโต้แย้งไม่เจอ
มารดาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงอำมหิต “กาเร็ธจะไม่สนเลยสักนิดว่าลูกจะเป็นแกรนด์ดัชเชสแห่งตะวันออกหรือไม่ เด็กคนนั้นจ้องจะทำลายลูกแม้ว่ามันจะทำให้เขาต้องหันหลังให้ตระกูลเชียคานก็ตาม บาร์คัส ราเอดโก เชียคานอาจจะเชื่อว่าเขาหยุดกาเร็ธได้ แต่เขายังไม่รู้ตัวหรอกว่าวิธีเดียวที่จะหยุดกาเร็ธได้คือเขาต้องฆ่าเด็กคนนั้นด้วยมือตัวเองเท่านั้น”
คำพูดที่ราวกับคำพยากรณ์นั้นเสียดแทงเข้าไปในกระดูกสันหลังของทาเลีย
เซเนเวียร์ไม่เปิดช่องให้เธอโต้แย้ง แต่มุ่งโจมตีต่อทันที “สามีของลูกเป็นคนตาบอดในเรื่องของอารมณ์ เขาขังตัวเองอยู่ในป้อมปราการแห่งเหตุผลจนมองไม่เห็นความคลั่งไคล้ของมนุษย์ ชายคนนั้นมองไม่เห็นความเกลียดชังของกาเร็ธ และมองไม่เห็นความรักของไอล่า เขาไม่เข้าใจหรอกว่าความแค้นทำลายล้างได้ขนาดไหน หรือความรักสามารถทำให้มนุษย์อัปลักษณ์ได้เพียงใด... ในที่สุดแล้ว สามีของลูกจะเป็นคนสนับสนุนให้เกิดความพินาศของตัวลูก ของแม่ และของอัสรอสเอง”
ทาเลียก้าวถอยหลังราวกับจะปฏิเสธความจริงนั้น ทว่านิ้วมือที่แข็งแรงกลับกระชากไหล่เธอไว้
เซเนเวียร์บีบไหล่บุตรสาวแน่นก่อนจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญในที่สุด “เพราะฉะนั้น ทาเลีย... ลูกต้องช่วยแม่”
“ฉัน... ฉันจะทำอะไรได้ล่ะคะ? ฉันไม่มีพลังอำนาจอะไรเลย...!”
“ลูกต้องให้กำเนิดทายาทแห่งตระกูลแกรนด์ดยุค”
ดวงตาของทาเลียเบิกโพลนราวกับถูกแช่แข็ง ความคิดทุกอย่างระเหยหายไปกับคำพูดที่กะทันหันนั้น
ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวดูไกลห่างในหัวที่มึนงง ข้อเรียกร้องของเซเนเวียร์ยังคงดำเนินต่อไป “และทำให้เด็กคนนั้นเป็นเพื่อนกับอัสรอส เหมือนที่สามีของลูกจงรักภักดีต่อกาเร็ธ ลูกชายของลูกก็ต้องเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ของลูกชายแม่”
“หยุด... หยุดพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นสักที!”
ทาเลียบิดตัวหนีและแผดเสียงตะโกนออกมา “แค่ฉันคนเดียวไม่พอ ท่านยังจะใช้เด็กที่ยังไม่ได้เกิดมาเพื่อความต้องการของท่านอีกเหรอ? ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย? ทำไมฉันต้อง...!”
“เพราะนั่นคือทางรอดเดียวของลูกด้วยน่ะสิ”
น้ำเสียงของเซเนเวียร์ทวีความโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น “ทำไมลูกถึงไม่เข้าใจว่าถ้าอัสรอสไม่ได้เป็นจักรพรรดิ ลูกเองก็จบสิ้นเหมือนกัน? กาเร็ธคือศัตรูของลูกด้วยนะ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาลูกคอยตอกย้ำแผลเป็นของเด็กพวกนั้นอยู่ตลอด ลูกคิดจริงๆ เหรอว่าการหนีออกจากวังจะทำให้ลูกพ้นจากกรรมที่ก่อไว้? ทั้งที่ลูกเพิ่งจะแย่งชิงคู่หมั้นของไอล่ามาเนี่ยนะ?”
“นั่นมันเพราะท่านแม่บังคับให้ฉันทำ...!”
“ลูกเป็นคนตัดสินใจเองทั้งนั้น”
เสียงที่เกรี้ยวกราดปิดปากคำค้านของทาเลีย “ต่อให้ไม่ใช่เพราะข้อเรียกร้องของแม่ ยังไงลูกก็ต้องมีทายาท ถ้าลูกผลิตทายาทไม่ได้ ไม่ใช่แค่กาเร็ธ แต่เหล่าขุนนางตะวันออกก็จะบีบให้ลูกหย่าขาด ถึงตอนนั้นลูกคิดว่าสามีลูกจะทำยังไงล่ะ?”
รอยยิ้มเยาะที่คมปราบปรากฏบนริมฝีปากของมารดา “ตอบแม่มาสิ ทาเลีย... ลูกคิดว่าบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน จะยอมหันหลังให้รัชทายาท ให้ไอล่า ให้สายเลือด และให้ข้ารับใช้ของตัวเองเพื่อปกป้องลูกคนเดียวเหรอ?”
ทาเลียยืนอึ้งกับคำถามที่แสนเลือดเย็นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง “ถ้าบาร์คัสอยากหย่าก็ให้เขาทำไปเลยสิ! ถ้ากาเร็ธอยากฆ่าฉัน... ก็ให้เขาทำไปเลย! ยังไงฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...!”
ทาเลียร้องไห้โฮราวกับสัตว์ป่าที่จนมุม ทว่าในพริบตาต่อมาเธอก็ต้องกลั้นหายใจ เมื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของมารดาทำลายเจตจำนงที่จะขัดขืนของเธอจนสิ้น
ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ จ้องมองเธอด้วยใบหน้าแห่งความรังเกียจแล้วเอ่ยว่า “ลูกรู้อะไรไหม? สัตว์ป่าส่วนใหญ่มักจะทิ้งลูกที่อ่อนแอ เพื่อที่ตัวเองและลูกตัวอื่นจะมีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น”
ทาเลียจ้องมองดวงตาที่ลุ่มลึกราวกับขุมนรกด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง ในที่สุดมารดาก็เอ่ยคำขู่ที่เคยใช้เพียงสายตาบอกกล่าวออกมาเป็นคำพูด
“แต่ว่ามนุษย์นั้นต่างจากสัตว์ พวกเขาไม่สามารถทิ้งลูกของตัวเองได้ง่ายๆ นั่นคือเหตุผลที่แม่อย่างแม่ยังไม่ทิ้งลูกไปจนถึงตอนนี้”
ปลายนิ้วที่นุ่มนวลราวกับกลีบดอกไม้แตะลงบนแก้มที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ในตอนนั้นเองที่ทาเลียเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังร้องไห้
เซเนเวียร์แสร้งทำเลียนแบบท่าทางแม่ที่อ่อนโยนปลอบประโลมลูก โดยการกระซิบที่ข้างหูอย่างนุ่มนวล “ลูกอาจจะไม่เชื่อนะทาเลีย แต่แม่เองก็มีอารมณ์ความรู้สึก ในวันที่ลูกเกิดมา แม่ก็สัมผัสได้ถึงมัน ลูกที่ดูเหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยนช่างสวยงามเหลือเกิน และการได้เห็นลูกเติบโตก็เป็นเรื่องสนุก... ความรู้สึกเหล่านั้นมันคอยฉุดรั้งไม่ให้แม่ทิ้งลูกลง แม้ว่าลูกจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วก็ตาม”
มารดาภาพพร่าเลือนไปภายใต้หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นไม่หยุด ทว่าน้ำเสียงที่ก้องอยู่ในหูนั้นกลับชัดเจนยิ่งขึ้น
“เพราะฉะนั้น... อย่าทำให้แม่ผิดหวังไปมากกว่านี้เลย”
ทาเลียกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
รสเค็มขื่นของน้ำตาและคาวเลือดจางๆ ซ่านอยู่บนปลายลิ้น เธอรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะเสียงสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอ
“ที่แม่พูดไปเข้าใจใช่ไหมจ้ะ?”
เมื่อทาเลียจำยอมพยักหน้า ริมฝีปากที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งก็ประทับลงที่ข้างดวงตา
ถ้าถูกศพจุมพิต รสสัมผัสมันจะเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ
ทาเลียที่เงยหน้ามองใบหน้าของเซเนเวียร์ซึ่งประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจอย่างไม่วางตา ค่อยๆ ลดสายตาลงมองสวนที่ถูกความสลัวของยามเย็นปกคลุม เงาของทั้งสองคนที่ทาบทับกันในยามโพล้เพล้ ยืดตัวยาวและบิดเบี้ยวดูราวกับสัตว์ประหลาดที่ผิดรูปผิดร่าง
ทาเลียเจ็บปวดกับท่าทีของเซเนเวียร์ที่มองความทุกข์ของลูกสาวเป็นเรื่องสนุก ก่อนถูกแม่จุมพิตด้วยสัมผัสที่เย็นชาราวกับซากศพ
กำลังโหลดความเห็น...