คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 115 · จุมพิตของซากศพ

ตอน 115
จุมพิตของซากศพ

ในตอนนั้นเอง กระแสลมแรงก็โหมพัดเข้ามา เส้นผมที่ปลิวสยายอย่างบ้าคลั่งบดบังใบหน้าของเซเนเวียร์จนดูพร่าเลือนไปในสายตาของทาเลีย

ทาเลียที่ยืนแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินหลุบสายตาลงมองบ่อน้ำที่กระเพื่อมไหว สิ่งที่กรีดลึกเข้าไปในใจของเธอมากกว่าข่าวสารที่ได้รับ คือท่าทีของเซเนเวียร์ที่ปฏิบัติกับความทุกข์ทรมานของเธอราวกับเป็นเรื่องสนุกเคี้ยวเอื้อง

เธอข่มความปั่นป่วนในอกแล้วเค้นเสียงเรียบเฉยออกมา

“ท่านแม่ลงทุนเดินทางมาไกลขนาดนี้ เพียงเพื่อจะบอกเล่าข่าวลือพรรค์นั้นให้ฉันฟังเหรอคะ? ดูเหมือนจักรพรรดินีจะว่างงานมากกว่าที่ฉันคิดนะ”

“จะมีเรื่องแค่นั้นได้ยังไงกันจ้ะ”

มุมปากของจักรพรรดินีตกลงเล็กน้อยคล้ายหมดสนุกกับปฏิกิริยาที่ไร้อารมณ์นั้น

“แม่บอกแล้วไงว่าแค่อยากจะมาเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าลูกกับสามีอยู่กันยังไงกันแน่ และถ้าเป็นไปได้ แม่ก็กะว่าจะโน้มน้าวแกรนด์ดยุคเชียคานให้มาเข้าพวกกับเราสักหน่อย”

หล่อนถอนหายใจออกมาแผ่วเบาด้วยความผิดหวัง

“แต่มันไม่ได้ผลเลยสักนิด ดูเหมือนสามีของลูกจะตั้งมั่นว่าจะส่งกาเร็ธขึ้นเป็นจักรพรรดิให้ได้จริงๆ”

“แล้วท่านคาดหวังอะไรกันแน่ล่ะคะ?” ทาเลียหลุดยิ้มเยาะอย่างประสาทเสีย

“ท่านคิดจริงๆ เหรอว่าเพียงเพราะเขาแต่งงานกับฉัน เขาจะยอมเปลี่ยนจุดยืนทางการเมืองของตัวเองน่ะ?”

“จะบอกว่าแม่ไม่คาดหวังเลยก็คงจะเป็นการโกหก”

เซเนเวียร์ตอบอย่างราบเรียบพลางทอดสายตามองปราสาทที่อาบแสงสีส้มของยามเย็น

ใบไม้แห้งใบหนึ่งปลิวมาสัมผัสแก้มของนาง หล่อนคว้ามันไว้แล้วหมุนเล่นที่ปลายนิ้วก่อนจะบี้มันจนแหลกคามือพลางเอ่ยต่อ

“บาร์คัสมักจะแสดงปฏิกิริยาทางอารมณ์เสมอเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับลูก... แม่สังเกตมานานแล้วว่ามีบางอย่างในตัวลูกที่คอยกระตุ้นเขา แม่เลยคาดหวังว่าลูกจะทำหน้าที่ ‘เขย่า’ ใจเขาให้รุนแรงกว่านี้สักหน่อย”

หล่อนปล่อยเศษใบไม้ที่แหลกละเอียดให้ปลิวไปตามลมแล้วหันกลับมามองทาเลีย เมื่อทาเลียเห็นแววตาตำหนิในดวงตาคู่นั้น เธอก็พลันหน้าแข็งทื่อ

จักรพรรดินีส่งสายตาต่อว่าบุตรสาวที่ทำให้ผิดหวังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองอัศวินที่เฝ้าอยู่ไกลๆ แล้วเสริมว่า

“จริงๆ แล้วสามีของลูกก็ดูจะใส่ใจลูกมากทีเดียวนะ ท่าทางที่เขาคอยระแวดระวังว่าแม่จะทำอันตรายอะไรลูกหรือเปล่า... มันดูสดใหม่ดีทีเดียว”

“.....”

“แต่ก็น่าเสียดายนะ เพราะดูเหมือนลูกจะยังไม่สำคัญพอที่จะทำให้เขาทำลายสัญญาที่มีมาอย่างยาวนานได้”

ทาเลียที่ใบหน้าซีดเผือดจ้องมองมารดา พยายามอย่างยิ่งที่จะประคองสีหน้าไม่ให้พังทลายลง

มันเป็นความจริงที่เธอรู้อยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาเจ็บปวดซ้ำซ้อนในตอนนี้

เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง

“ฉันไม่สนหรอกค่ะว่าบาร์คัสจะสนับสนุนใคร กาเร็ธจะได้เป็นจักรพรรดิ หรืออัสรอสจะได้เป็นจักรพรรดิ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นอย่าคิดจะลากฉันเข้าไปยุ่งกับการต่อสู้ของท่านแม่เลย!”

“ลูกเป็นส่วนหนึ่งของการต่อสู้นี้ไปนานแล้ว”

จู่ๆ ม่านตาสีดำลุ่มลึกนั้นก็รุกคืบเข้ามาประชิดหน้าเธอ จักรพรรดินีโน้มตัวลงมาเอ่ยย้ำราวกับจะสลักคำพูดลงในสมองของบุตรสาว

“มันถูกตัดสินไปตั้งแต่วันที่ลูกลืมตาดูโลกแล้ว ทาเลีย... ลูกคิดจริงๆ เหรอว่ากาเร็ธที่ขึ้นเป็นจักรพรรดิจะยอมรับการมีอยู่ของลูกได้น่ะ?”

ทาเลียอ้าปากพะงาบ แต่หาคำโต้แย้งไม่เจอ

มารดาเอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงอำมหิต “กาเร็ธจะไม่สนเลยสักนิดว่าลูกจะเป็นแกรนด์ดัชเชสแห่งตะวันออกหรือไม่ เด็กคนนั้นจ้องจะทำลายลูกแม้ว่ามันจะทำให้เขาต้องหันหลังให้ตระกูลเชียคานก็ตาม บาร์คัส ราเอดโก เชียคานอาจจะเชื่อว่าเขาหยุดกาเร็ธได้ แต่เขายังไม่รู้ตัวหรอกว่าวิธีเดียวที่จะหยุดกาเร็ธได้คือเขาต้องฆ่าเด็กคนนั้นด้วยมือตัวเองเท่านั้น”

คำพูดที่ราวกับคำพยากรณ์นั้นเสียดแทงเข้าไปในกระดูกสันหลังของทาเลีย

เซเนเวียร์ไม่เปิดช่องให้เธอโต้แย้ง แต่มุ่งโจมตีต่อทันที “สามีของลูกเป็นคนตาบอดในเรื่องของอารมณ์ เขาขังตัวเองอยู่ในป้อมปราการแห่งเหตุผลจนมองไม่เห็นความคลั่งไคล้ของมนุษย์ ชายคนนั้นมองไม่เห็นความเกลียดชังของกาเร็ธ และมองไม่เห็นความรักของไอล่า เขาไม่เข้าใจหรอกว่าความแค้นทำลายล้างได้ขนาดไหน หรือความรักสามารถทำให้มนุษย์อัปลักษณ์ได้เพียงใด... ในที่สุดแล้ว สามีของลูกจะเป็นคนสนับสนุนให้เกิดความพินาศของตัวลูก ของแม่ และของอัสรอสเอง”

ทาเลียก้าวถอยหลังราวกับจะปฏิเสธความจริงนั้น ทว่านิ้วมือที่แข็งแรงกลับกระชากไหล่เธอไว้

เซเนเวียร์บีบไหล่บุตรสาวแน่นก่อนจะเข้าสู่ประเด็นสำคัญในที่สุด “เพราะฉะนั้น ทาเลีย... ลูกต้องช่วยแม่”

“ฉัน... ฉันจะทำอะไรได้ล่ะคะ? ฉันไม่มีพลังอำนาจอะไรเลย...!”

“ลูกต้องให้กำเนิดทายาทแห่งตระกูลแกรนด์ดยุค”

ดวงตาของทาเลียเบิกโพลนราวกับถูกแช่แข็ง ความคิดทุกอย่างระเหยหายไปกับคำพูดที่กะทันหันนั้น

ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวดูไกลห่างในหัวที่มึนงง ข้อเรียกร้องของเซเนเวียร์ยังคงดำเนินต่อไป “และทำให้เด็กคนนั้นเป็นเพื่อนกับอัสรอส เหมือนที่สามีของลูกจงรักภักดีต่อกาเร็ธ ลูกชายของลูกก็ต้องเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ของลูกชายแม่”

“หยุด... หยุดพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นสักที!”

ทาเลียบิดตัวหนีและแผดเสียงตะโกนออกมา “แค่ฉันคนเดียวไม่พอ ท่านยังจะใช้เด็กที่ยังไม่ได้เกิดมาเพื่อความต้องการของท่านอีกเหรอ? ทำไมฉันต้องทำแบบนั้นด้วย? ทำไมฉันต้อง...!”

“เพราะนั่นคือทางรอดเดียวของลูกด้วยน่ะสิ”

น้ำเสียงของเซเนเวียร์ทวีความโหดเหี้ยมยิ่งขึ้น “ทำไมลูกถึงไม่เข้าใจว่าถ้าอัสรอสไม่ได้เป็นจักรพรรดิ ลูกเองก็จบสิ้นเหมือนกัน? กาเร็ธคือศัตรูของลูกด้วยนะ ตลอดสิบปีที่ผ่านมาลูกคอยตอกย้ำแผลเป็นของเด็กพวกนั้นอยู่ตลอด ลูกคิดจริงๆ เหรอว่าการหนีออกจากวังจะทำให้ลูกพ้นจากกรรมที่ก่อไว้? ทั้งที่ลูกเพิ่งจะแย่งชิงคู่หมั้นของไอล่ามาเนี่ยนะ?”

“นั่นมันเพราะท่านแม่บังคับให้ฉันทำ...!”

“ลูกเป็นคนตัดสินใจเองทั้งนั้น”

เสียงที่เกรี้ยวกราดปิดปากคำค้านของทาเลีย “ต่อให้ไม่ใช่เพราะข้อเรียกร้องของแม่ ยังไงลูกก็ต้องมีทายาท ถ้าลูกผลิตทายาทไม่ได้ ไม่ใช่แค่กาเร็ธ แต่เหล่าขุนนางตะวันออกก็จะบีบให้ลูกหย่าขาด ถึงตอนนั้นลูกคิดว่าสามีลูกจะทำยังไงล่ะ?”

รอยยิ้มเยาะที่คมปราบปรากฏบนริมฝีปากของมารดา “ตอบแม่มาสิ ทาเลีย... ลูกคิดว่าบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน จะยอมหันหลังให้รัชทายาท ให้ไอล่า ให้สายเลือด และให้ข้ารับใช้ของตัวเองเพื่อปกป้องลูกคนเดียวเหรอ?”

ทาเลียยืนอึ้งกับคำถามที่แสนเลือดเย็นนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะแผดเสียงตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง “ถ้าบาร์คัสอยากหย่าก็ให้เขาทำไปเลยสิ! ถ้ากาเร็ธอยากฆ่าฉัน... ก็ให้เขาทำไปเลย! ยังไงฉันก็ไม่ได้อยากเกิดมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...!”

ทาเลียร้องไห้โฮราวกับสัตว์ป่าที่จนมุม ทว่าในพริบตาต่อมาเธอก็ต้องกลั้นหายใจ เมื่อสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของมารดาทำลายเจตจำนงที่จะขัดขืนของเธอจนสิ้น

ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นโลกทั้งใบของเธอ จ้องมองเธอด้วยใบหน้าแห่งความรังเกียจแล้วเอ่ยว่า “ลูกรู้อะไรไหม? สัตว์ป่าส่วนใหญ่มักจะทิ้งลูกที่อ่อนแอ เพื่อที่ตัวเองและลูกตัวอื่นจะมีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น”

ทาเลียจ้องมองดวงตาที่ลุ่มลึกราวกับขุมนรกด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง ในที่สุดมารดาก็เอ่ยคำขู่ที่เคยใช้เพียงสายตาบอกกล่าวออกมาเป็นคำพูด

“แต่ว่ามนุษย์นั้นต่างจากสัตว์ พวกเขาไม่สามารถทิ้งลูกของตัวเองได้ง่ายๆ นั่นคือเหตุผลที่แม่อย่างแม่ยังไม่ทิ้งลูกไปจนถึงตอนนี้”

ปลายนิ้วที่นุ่มนวลราวกับกลีบดอกไม้แตะลงบนแก้มที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ในตอนนั้นเองที่ทาเลียเพิ่งรู้ตัวว่าเธอกำลังร้องไห้

เซเนเวียร์แสร้งทำเลียนแบบท่าทางแม่ที่อ่อนโยนปลอบประโลมลูก โดยการกระซิบที่ข้างหูอย่างนุ่มนวล “ลูกอาจจะไม่เชื่อนะทาเลีย แต่แม่เองก็มีอารมณ์ความรู้สึก ในวันที่ลูกเกิดมา แม่ก็สัมผัสได้ถึงมัน ลูกที่ดูเหมือนแม่ไม่มีผิดเพี้ยนช่างสวยงามเหลือเกิน และการได้เห็นลูกเติบโตก็เป็นเรื่องสนุก... ความรู้สึกเหล่านั้นมันคอยฉุดรั้งไม่ให้แม่ทิ้งลูกลง แม้ว่าลูกจะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์แล้วก็ตาม”

มารดาภาพพร่าเลือนไปภายใต้หยาดน้ำตาที่เอ่อล้นไม่หยุด ทว่าน้ำเสียงที่ก้องอยู่ในหูนั้นกลับชัดเจนยิ่งขึ้น

“เพราะฉะนั้น... อย่าทำให้แม่ผิดหวังไปมากกว่านี้เลย”

ทาเลียกัดริมฝีปากตัวเองแน่น

รสเค็มขื่นของน้ำตาและคาวเลือดจางๆ ซ่านอยู่บนปลายลิ้น เธอรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะเสียงสะอื้นที่ติดอยู่ในลำคอ

“ที่แม่พูดไปเข้าใจใช่ไหมจ้ะ?”

เมื่อทาเลียจำยอมพยักหน้า ริมฝีปากที่เย็นเฉียบดุจน้ำแข็งก็ประทับลงที่ข้างดวงตา

ถ้าถูกศพจุมพิต รสสัมผัสมันจะเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ

ทาเลียที่เงยหน้ามองใบหน้าของเซเนเวียร์ซึ่งประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจอย่างไม่วางตา ค่อยๆ ลดสายตาลงมองสวนที่ถูกความสลัวของยามเย็นปกคลุม เงาของทั้งสองคนที่ทาบทับกันในยามโพล้เพล้ ยืดตัวยาวและบิดเบี้ยวดูราวกับสัตว์ประหลาดที่ผิดรูปผิดร่าง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 115

สรุปตอน 115

ทาเลียเจ็บปวดกับท่าทีของเซเนเวียร์ที่มองความทุกข์ของลูกสาวเป็นเรื่องสนุก ก่อนถูกแม่จุมพิตด้วยสัมผัสที่เย็นชาราวกับซากศพ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 116 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 114กลับหน้าเรื่อง
ตอน 114ตอน 116