คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 150 · ไม่เป็นไรนะ ทาเลีย

ตอน 150
ไม่เป็นไรนะ ทาเลีย

สิ้นคำสั่งนั้น เหล่านางกำนัลก็พุ่งตัวออกไปทางโถงทางเดินราวกับลูกธนู มารีเซนและแม่นมที่ยืนอึ้งเหมือนเป็นอัมพาตไปชั่วขณะก็รีบกุลีกุจอเข้ามาที่ข้างเตียง

ทาเลียกวาดสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองใบหน้าที่ซีดเผือดของพวกเธอ ก่อนจะคว้าชายเสื้อของหญิงสาวชาวตะวันออกที่กำลังสอดหมอนเข้าไปใต้สะโพกของเธอไว้แน่น

"กะ-เกิดอะไรขึ้น? มีปัญหาอะไรเหรอ?"

ร่องรอยแห่งความเวทนาแล่นผ่านใบหน้าสีเข้มนั้นแวบหนึ่ง

หล่อนกุมหลังมือที่เย็นเฉียบของทาเลียไว้และตอบอย่างสงบ "อย่ากังวลเกินไปเลยค่ะ ตอนนี้... เราแค่ต้องเฝ้าดูสถานการณ์ก่อน"

มันเป็นคำตอบที่เลี่ยงการอธิบายรายละเอียด

ทาเลียหอบหายใจติดขัดเหมือนคนถูกรัดคอ เธอขยุ้มสาบเสื้อของอีกฝ่ายแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"ลูก... ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?"

หญิงสาวผู้นั้นไม่ได้ตอบคำถาม

ทาเลียจึงกระชากแขนเสื้อหล่อนแรงยิ่งกว่าเดิม "ฉันถามว่าลูกของฉันปลอดภัยดีใช่ไหม!"

"ห้ามขยับตัวแบบนั้นนะคะ!"

ทีอูรันรีบกดไหล่เธอลงทันที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ทอประกายเด็ดเดี่ยวจ้องประสานกับสายตาของทาเลียที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเพื่อตรึงสติของเธอไว้

"หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ เพื่อลูก ท่านหญิงต้องทำใจให้เข้มแข็งเข้าไว้นะคะ"

ทาเลียที่มองใบหน้าเด็ดเดี่ยวนั้นผ่านม่านน้ำตาค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกตามคำสั่ง

ทำแบบนี้แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นจริงๆ ใช่ไหม? เธออยากจะถามแบบนั้นแต่หญิงสาวคนนั้นผละไปจัดการกองผ้าลินินพะเนินเทินทึกเสียแล้ว

ในขณะที่เธอกำลังมองตามด้วยสายตาพร่ามัว มารีเซนก็คว้ามือที่ซีดขาวของเธอไว้แน่น

"ฉัน... ฉันจะใช้เวทมนตร์รักษาให้ค่ะ"

สีหน้าของจอมเวทสาวเองก็ซีดเผือดไม่แพ้กัน

ทาเลียเกาะกุมมือของนักเวทไว้ราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย พริบตาต่อมาความรู้สึกอุ่นๆ ก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย

ทว่าปาฏิหาริย์ที่เวทมนตร์จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้นั้นไม่เกิดขึ้น อาการปวดแปลบที่หน้าท้องส่วนล่างเหมือนถูกเหล็กแหลมทิ่มแทงพลันเปลี่ยนเป็นแรงบีบรัดมหาศาล

ทาเลียหลุดเสียงกรีดร้องแหลมเล็กและหดตัวงอ เมื่อเห็นดังนั้นทีอูรันก็รีบวิ่งเข้ามาจับเธอนอนเหยียดตรงอีกครั้ง

"ถุงน้ำคร่ำจะไหลออกมามากกว่านี้ไม่ได้นะคะ! ได้โปรด ต่อให้เจ็บแค่ไหนก็ต้องอดทนไว้ค่ะ"

ทาเลียพยายามทำตามคำสั่งอย่างสุดความสามารถ แต่ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงเกินกว่าจะบังคับร่างกายให้นิ่งเฉยได้

เธอกำผ้าห่มจนแทบขาดพลางหอบหายใจรัวเร็ว

ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง หญิงวัยกลางคนในชุดนักบวชสีดำพุ่งตัวเข้ามาในห้อง

"หลีกไปหน่อย"

นักบวชผลักมารีเซนออกไปพลางเดินมาที่ข้างเตียงแล้วเลิกชายกระโปรงของเธอขึ้นไปจนถึงต้นขาทันที

ชุดชั้นที่เปียกโชกและเรียวขาที่มีผ้าพันแผลพันไว้ลวกๆ ถูกเปิดเผยออกมา ทว่าทาเลียไม่มีเวลาแม้แต่จะมารู้สึกอับอาย ความเจ็บปวดที่ทวีความแหลมคมขึ้นทำให้เธอต้องกัดริมฝีปากแน่น

ระหว่างนั้น นักบวชหญิงถอดชุดชั้นในของเธอออก จับเข่าเธอแยกออกจากกันแล้วสอดนิ้วเข้าไปตรวจภายในร่างกายของเธอทันที

ไม่ทันจะได้ตกใจกับการกระทำนั้น นักบวชหญิงก็หันไปตะโกนบอกคนในห้อง

"ปากมดลูกเริ่มเปิดแล้ว เด็กกำลังจะออกมา!"

"ยังเร็วเกินไปค่ะ!"

เสียงกรีดร้องของแม่นมทิ่มแทงเข้าสู่โสตประสาทของเธอราวกับเข็ม

ท่ามกลางสติที่พร่าเลือน ทาเลียพยายามใช้แขนสองข้างโอบท้องไว้เป็นการปกป้อง

ถูกแล้ว มันยังเร็วเกินไป... ยังเหลือเวลาอีกตั้งสามเดือนกว่าจะถึงกำหนดคลอดไม่ใช่เหรอ

ทาเลียส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ไม่เอา... หยุดมันที! ทำยังไงก็ได้ หยุดมันไว้ก่อน!"

"ในเมื่อถุงน้ำคร่ำแตกแล้วเราย้อนกลับไปไม่ได้ค่ะ ต้องรีบเอาเด็กออกมาให้เร็วที่สุด"

นักบวชหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดพลางพยักหน้าสั่งนางกำนัลที่รออยู่ "กั้นฉากรอบเตียงซะ! ส่วนเธอ ไปหยิบกระเป๋าเครื่องมือแพทย์ในที่พักของฉันมา มีชุดที่เตรียมไว้บนชั้นวางนั่นแหละ!"

เหล่านางกำนัลเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเป็นระบบตามคำสั่ง

ทาเลียมองดูความวุ่นวายตรงหน้าเหมือนกำลังฝันร้าย ก่อนจะหลับตาแน่นเมื่อความเจ็บปวดระลอกใหญ่เข้าจู่โจมอีกครั้ง

แรงบีบคั้นในท้องรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ทาเลียรู้ซึ้งแจ้งแก่ใจแล้ว

ลูกชายคนนี้... กำลังจะออกมาแล้วจริงๆ

ความหวาดกลัวต่อความจริงข้อนี้ช่างรุนแรงเสียจนเธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ราวกับหลังจะหักเลยด้วยซ้ำ ในหัวมีเพียงความคิดเดียววนเวียนอยู่

เด็กที่ออกมาตอนนี้จะรอดชีวิตไหม?

ต่อให้ทาเลียจะเครียดเรื่องการตั้งครรภ์ แต่เธอก็พอรู้ว่าอัตราการรอดชีวิตของเด็กที่เกิดก่อนกำหนดนั้นไม่ได้สูงเลย

ลูกในท้องของเธอเติบโตมาได้แค่ไหนแล้วนะ?

เธอใช้มือที่สั่นเทาลูบคลำหน้าท้องที่แข็งราวกับก้อนหิน

เพียงคึ่งวันก่อนเธอยังกลัวว่าลูกจะตัวโตเกินไปจนนึกเสียใจที่กินเข้าไปเยอะแยะ ทว่าตอนนี้เธอกลับเสียใจจนแทบคลั่งที่ไม่ได้ขุนลูกให้ตัวโตกว่านี้ เธอควรจะพยายามกินเข้าไปให้มากกว่านี้ เพื่อให้ลูกแข็งแรงพอจะทนทานได้ในทุกสถานการณ์

"ห้ามหมดสตินะคะ! ท่านหญิง อดทนไว้ค่ะ!"

ใครบางคนวางผ้าเย็นลงบนใบหน้าของเธอ

สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นทำให้เธอลืมตาขึ้นมา ทาเลียถึงได้รู้ตัวว่าก่อนหน้านี้เธอหลับตาแน่นเพียงใด

เธอกะพริบตาที่รื้นน้ำมองเพดานมืดสลัวที่มีพะเนียงแสงไฟหวับหวาม ก่อนจะเลื่อนสายตามองผู้คนที่ล้อมรอบเตียง

นักบวชหญิง ทีอูรัน มารีเซน แม่นม หัวหน้านางกำนัล และนางกำนัลอีกสี่ห้าคน ทาเลียกวาดสายตามองไปทั่วอย่างสับสน เธอไม่รู้ว่าตนเองกำลังมองหาอะไรกันแน่

ยามที่เธออ้าปากจะถามอะไรบางอย่าง ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงจนทำให้ความคิดทุกอย่างกลายเป็นน้ำแข็ง

ทาเลียสูญเสียความอดทนทั้งหมดไปในพริบตา เธอเริ่มดิ้นพลุ่มพล่านและกรีดร้องออกมาสุดเสียง

ทันใดนั้น เสียงคำรามประดุจสัตว์ป่าก็ดังมาข้างหลังกำแพง

"หลีกไป!"

"ท่านแกรนด์ดยุคครับ ท่านหญิงกำลังคลอดอยู่ การเข้าไปในตอนนี้มันผิดธรรมเนียม..."

เสียงใครบางคนที่พยายามห้ามปรามจบลงด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับเสียงประตูที่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ชายในชุดเครื่องแบบสีดำปรากฏตัวขึ้นระหว่างที่กั้นฉาก

ทาเลียเอื้อมมือไปหาเขาประดุจคนจมน้ำที่ร้องขอความช่วยเหลือ

"บาร์คัส..."

บาร์คัสพุ่งมาที่ข้างเตียงแล้วโน้มตัวลงมาหาเธอทันที

ทาเลียกอดคอที่ร้อนระอุและเปียกชุ่มด้วยเหงื่อของเขาไว้สุดชีวิต ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของเขาปรากฏขึ้นในสายตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา

"ช่วยด้วย บาร์คัส... ช่วยฉันที... ฉันเจ็บ เจ็บมากเลย"

คำอ้อนวอนที่เจือเสียงสะอื้นทำให้ท่อนแขนที่โอบกอดเธอไว้เกร็งแน่นขึ้น

บาร์คัสกอดเธอไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออกพลางถามนักบวชหญิงเสียงกร้าว "สถานการณ์เป็นยังไง?"

"ช่องคลอดเปิดอย่างราบรื่นค่ะ แต่เด็กยังไม่เลื่อนลงมา..."

ท้องบีบตัวอย่างรุนแรงอีกครั้งจนเสียงรอบข้างดูห่างไกลออกไป

ทาเลียร้องไห้กระซิกพลางใช้มือจิกทึ้งเนื้อผ้าหนาหนักที่ห่อหุ้มร่างกายกำยำของเขาไว้แน่น ราวกับว่าท่อนล่างของเธอกำลังถูกบดขยี้ทั้งเป็น

"ท่านหญิงคะ ตอนนี้ต้องเริ่มออกแรงเบ่งแล้วค่ะ ท่านหญิงต้องเคลื่อนเด็กออกมาด้วยตัวเองนะคะ!"

ทาเลียส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง

ไม่เอา ไม่ทำ กลัว เจ็บเกินไปแล้ว เจ็บจะตายอยู่แล้ว

เธอมองหน้าบาร์คัสด้วยสายตาอ้อนวอน ราวกับเชื่อว่าหากเกาะติดเขาไว้แบบนี้ เขาจะสามารถจัดการทุกอย่างให้คลี่คลายได้

ในสายตาที่เลอะเลือนด้วยน้ำตา เธอเห็นใบหน้าที่ซีดสลดกว่าครั้งไหนๆ ใบหน้าที่ดูราวกับรูปสลักหินนั่นโน้มลงมาจนชิดสันจมูกของเธอ

"ไม่เป็นไรนะ ทาเลีย ไม่เป็นไร... เพราะงั้นอย่าร้องไห้เลย"

เขาใช้มือที่เย็นเฉียบปาดน้ำตาออกจากแก้มของเธอ พลางเค้นเสียงที่ทุ้มต่ำและสั่นพร่าอย่างประหลาดออกมา

ทาเลียเบ้หน้า

มันไม่โอเคเลยสักนิด ไม่มีอะไรโอเคเลย แต่ถ้าเขาพูดแบบนั้น... เธอก็อยากจะลองเชื่อดูสักครั้ง ว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 150

สรุปตอน 150

ทาเลียหวาดกลัวเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของทุกคนรอบตัว บาร์คัสปาดน้ำตาให้เธอพร้อมกระซิบว่าไม่เป็นไร และเธอก็อยากลองเชื่อคำนั้นสักครั้ง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
ตอน 151 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
ไม่อยากรอ อ่านต่อได้เลยที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 149กลับหน้าเรื่อง
ตอน 149ตอน 151