คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 149 · ถุงน้ำคร่ำแตก

ตอน 149
ถุงน้ำคร่ำแตก

ทารกในครรภ์เริ่มกดทับเส้นประสาทที่เชื่อมต่อไปยังขาซ้าย ทำให้เกิดความรู้สึกชาและร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลวกตลอดทั้งกลางวันและกลางคืน ส่วนที่หลังก็มีอาการเจ็บปวดรุนแรงราวกับมีตะปูขนาดใหญ่ตอกตรึงอยู่ไม่จางหาย

เธอรู้สึกอยากจะตัดพ้อต่อพระผู้เป็นเจ้าเหลือเกินว่า เหตุใดจึงประทานความทุกข์ทรมานเช่นนี้ให้แก่สตรีเพศเพียงฝ่ายเดียว

ตั้งแต่วันหนึ่ง ทาเลียก็เริ่มหวังอย่างแรงกล้าว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกชาย เธอตั้งใจไว้ว่าจะเป็นการท้องครั้งสุดท้ายและจะไม่มีวันยอมตั้งครรภ์อีกเป็นครั้งที่สอง

แม้จะรู้สึกดีที่ได้รับการดูแลปรนนิบัติอย่างยิ่งใหญ่จากบาร์คัสและคนรอบข้าง แต่เมื่อความเจ็บปวดทางกายทวีความรุนแรงขึ้น ความปลาบปลื้มใจที่ได้ให้กำเนิดชีวิตใหม่ก็ค่อยๆ มอดดับลง และความหวาดกลัวก็เข้ามาแทนที่

การคลอดลูก... มันต้องเจ็บเจียนตายแน่ๆ ใช่ไหม?

ขนาดตอนที่รับเอาสิ่งนั้นของบาร์คัสเข้ามา เธอยังรู้สึกหนักหนาแทบทุกครั้ง แล้วเธอจะก้าวข้ามผ่านการคลอดลูกไปได้อย่างไร?

ทาเลียตกอยู่ในความวิตกกังวลอย่างหนักเมื่อมองหน้าท้องที่ขยายใหญ่ขึ้นทุกวัน ในใจหนึ่งเธอปรารถนาจะหลุดพ้นจากสภาวะนี้ให้เร็วที่สุด แต่อีกใจหนึ่งกลับภาวนาให้ช่วงเวลานั้นมาไม่ถึงตลอดกาล

“ท่านหญิง ฉันต้มชาสมุนไพรที่จะช่วยให้ประสาทผ่อนคลายมาให้ค่ะ มันจะช่วยให้ท่านหลับได้สบายขึ้นบ้างนะคะ”

มารีเซนที่ง่วนอยู่กับการเคี่ยวหม้อหน้าเตาผิงเดินเข้ามาพร้อมถ้วยที่บรรจุของเหลวสีน้ำตาลเข้ม ทาเลียรับมาดื่มแต่โดยดีโดยไม่ปริปากบ่น

ในช่วงแรกของการตั้งครรภ์ เธอปฏิเสธทุกสิ่งที่อาจส่งผลเสียต่อเด็กแม้เพียงน้อยนิด แต่ยามนี้ขอเพียงสิ่งที่ช่วยให้ร่างกายสบายขึ้นเธอก็ไม่เกี่ยง เพราะในขณะที่เด็กในท้องนับวันจะยิ่งแข็งแรงมีพลังล้นเหลือ ตัวเธอกลับทรุดโทรมลงไปทุกวัน

ทาเลียกังวลว่าเมื่อถึงวันคลอด เธอจะไม่เหลือเรี่ยวแรงพอที่จะเบ่งลูกออกมา

“ลองทานนี่ดูด้วยไหมคะ? เป็นยาที่จักรพรรดินีส่งมาให้ เห็นว่าช่วยบำรุงกำลังได้ดีมากค่ะ”

พอชาหมดถ้วย แม่นมก็เดินเข้ามาพร้อมขวดเล็กๆ อีกขวด

ทาเลียจ้องมองมันนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ แม้จะคิดว่าแม่ที่มองลูกในท้องว่าเป็นหมากสำคัญคงไม่ส่งสิ่งที่ให้โทษมาให้ แต่เธอก็ยังไม่อาจวางใจเชื่อถือหล่อนได้สนิทใจ

“ฉันรู้สึกอึดอัดท้องไปหมด ไม่อยากทานอะไรเพิ่มแล้ว”

“เห็นแก่ความปรารถนาดีของพระองค์ ลองทานสักนิดเถอะค่ะ ท่านเฟ้นหาสมุนไพรล้ำค่ามา...”

“บอกว่าพอแล้วไง!”

ทาเลียปัดมือแม่นมออกด้วยความรำคาญ ทำให้ขวดแก้วหลุดมือแล้วกลิ้งตกลงบนพื้น

พริบตาหนึ่ง ร่องรอยของความโกรธพาดผ่านใบหน้ากลมโตของแม่นม

หล่อนเม้มริมฝีปากคล้ายอยากจะแผดเสียงด่า แต่สุดท้ายก็ลอบถอนหายใจยาวแล้วเก็บกวาดเศษขวดแก้วไป

ทาเลียรู้สึกผิดลึกๆ แต่แทนที่จะขอโทษ เธอกลับเลือกที่จะพลิกตัวหนี เธอรู้สึกโกรธแม่นมที่ดูจะห่วงของขวัญที่แม่ส่งมาให้ไร้ค่า มากกว่าจะห่วงความลำบากของเธอ

เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปงแล้วใช้นิ้วกดนวดบริเวณเชิงกรานที่เสียวแปลบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ดูเหมือนฤทธิ์ของชาสมุนไพรจะเริ่มทำงาน ความเจ็บปวดทุเลาลงและความง่วงเหงาก็เข้าจู่โจม ทาเลียจึงยอมปล่อยกายลงสู่โลกแห่งการไร้สติอย่างยินดี

ทว่าความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อช่วงโพล้เพล้ ตะคริวที่ขาขวาก็ปลุกเธอให้ตื่นจากฝันหวาน

เธอร้องกรีดออกมาพลางใช้สองมือกุมกล้ามเนื้อน่องที่บิดเกร็งรุนแรง มันเจ็บราวกับมีมีดมาปักอยู่ที่ขา น้ำตาไหลพรากออกมาเองโดยอัตโนมัติ

“อดทนอีกนิดนะคะ ท่านหญิง ฉันจะชงยาให้ค่ะ”

มารีเซนที่นั่งพักอยู่หน้าเตาผิงรีบวิ่งเข้ามาและจ่อขวดยาที่ริมฝีปากเธอ

“ยาแก้ปวดค่ะ ฉันเลือกใช้สมุนไพรที่ไม่เป็นอันตรายต่อเด็ก ทานเถอะค่ะไม่ต้องกังวล”

ทาเลียลังเลอยู่ครู่เดียว แต่เมื่ออาการเกร็งไม่มีทีท่าจะลดลง เธอจึงจำใจจิบของเหลวอุ่นๆ เข้าไปอึกหนึ่ง

ระหว่างนั้นทีอูรันที่เตรียมถุงประคบร้อนมาพร้อมก็นำมาวางลงบนขาของเธออย่างระมัดระวัง

เมื่อความเจ็บปวดเริ่มสงบลง ทาเลียก็กวาดสายตาที่เหนื่อยล้าไปรอบห้องที่มืดสลัว แม่นมยืนอยู่ข้างเตียงมองดูเธอด้วยสายตาเป็นห่วง นางกำนัลเด็กอีกสองคนยืนสแตนด์บายอยู่ที่ประตู พร้อมจะวิ่งไปตามนักบวชได้ทุกวินาที

ทาเลียแเค่นเสียงแหบพร่าบอกเพื่อให้ทุกคนสบายใจ “ดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วล่ะ”

“หน้าท้องเป็นยังไงบ้างคะ?” ทีอูรันถามพลางเลื่อนถุงประคบลงไปที่น่อง

ทาเลียลองลูบหน้าท้องดู “มันตึงๆ นิดหน่อย... แต่ไม่รุนแรง”

“เดี๋ยวฉันจะชงชาให้อีกถ้วยนะคะ จะช่วยให้ทำใจให้สงบขึ้นค่ะ”

เธอยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ผ่านหน้าต่างที่เปิดระบายอากาศทิ้งไว้ เธอเห็นท้องฟ้าที่กำลังย้อมเป็นสีแดงฉาน

“บาร์คัสยังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

“ท่านแกรนด์ดยุคอยู่ที่สภากองทัพค่ะ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนส่งข่าวมาว่าอาจจะกลับดึกค่ะ” ทีอูรันตอบพลางจัดหมอนอิงหลังให้เธออย่างอ่อนโยน

ทาเลียลูบก้นเล็กๆ ของเด็กในท้องผ่านหน้าท้องบางๆ พลางระงับความขุ่นมัวในใจ

ตลอดฤดูหนาวบาร์คัสไม่เคยห่างกายเธอเลย

งานส่วนใหญ่เขาจะนำมาทำที่โต๊ะทำงานในห้องนอน และหลังจากพายุหิมะเข้า เขาก็ลดการออกไปที่สภากองทัพหรือศาลเมืองลง นั่นทำให้ทาเลียได้เสวยสุขจากการจิกใช้แกรนด์ดยุคแห่งตะวันออกราวกับเป็นทาสรับใช้ส่วนตัว

บาร์คัสจะคอยกอดปลอบและนวดหลังให้เธอที่นอนโอดครวญทั้งคืน คอยใช้ผ้าเย็นเช็ดหน้าเช็ดตาที่เหนียวเหนอะด้วยเหงื่อ และบางครั้งก็เป็นคนเตรียมถุงประคบให้เธอด้วยตัวเองจนกว่าเธอจะหลับ

ทว่าเมื่อฤดูแห่งสายน้ำเริ่มต้นขึ้น บาร์คัสก็ต้องกลับไปสู่วงจรการทำงานที่ยุ่งวุ่นวาย งานต่างๆ ที่ค้างคามาตลอดฤดูหนาวทะลักเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์

บาร์คัสต้องเร่งจัดระเบียบการบริหารดินแดนที่หยุดนิ่งไปในช่วงฤดูหนาว พร้อมกับนำกองอัศวินออกตรวจเยี่ยมค่ายทหารเพื่อเช็คความพร้อมของกำลังรบ

ดูเหมือนจะมีเรื่องให้ต้องจัดการมากกว่าเดิม ลานฝึกของปราสาทราเอดโกเริ่มมีการฝึกซ้อมทางทหารขนาดใหญ่ และตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่มีผู้ส่งสารติดอาวุธเข้าออกปราสาทเป็นว่าเล่น

ทาเลียสัมผัสได้ว่าไฟสงครามที่คุกรุ่นอยู่ทางเหนือกำลังค่อยๆ ตื่นขึ้น แต่เธอไม่ปริปากพูดเรื่องนั้นออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

เธออยากจะเชื่อมั่นว่า ต่อให้เกิดสงครามทางเหนือขึ้นจริงๆ มันก็คงไม่ส่งผลกระทบมาถึงดินแดนตะวันออกแห่งนี้

บาร์คัสได้ทำหน้าที่ขุนนางผู้ภักดีด้วยการส่งทหารม้าไปช่วยแล้ว เรื่องหลังจากนั้นก็เป็นหน้าที่ของราชสำนัก

‘บางทีกาเร็ธอาจจะออกไปปราบกบฏด้วยตัวเองก็ได้’

หากผู้ชายคนนั้นตายในสนามรบ ทาเลียคงจะรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่ง

ในขณะที่เธอกำลังแอบยิ้มสะใจเมื่อนึกถึงภาพพี่ชายต่างมารดาถูกคมดาบชาวเหนือแทงทะลุ จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองประดุจสายฟ้าฟาดจนเธอตัวแข็งทื่อ

หรือว่า... ผู้อยู่เบื้องหลังสงครามครั้งนี้จะเป็นเซเนเวียร์?

หากทางเหนือก่อสงครามอิสรภาพขึ้นจริงๆ มีโอกาสสูงที่องค์รัชทายาทจะถูกส่งไปเป็นแม่ทัพใหญ่

หากกดดันให้เขาออกสู่สมรภูมิได้ ท่านแม่ก็จะมีโอกาสกำจัดลูกเลี้ยงได้โดยไม่ต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยเลย

ทาเลียหมกมุ่นอยู่กับความคิดนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังจินตนาการฟุ้งซ่านโดยไม่มีหลักฐาน

ต่อให้เซเนเวียร์จะมีอำนาจล้นฟ้าเพียงใดก็คงไม่อาจชักใยขุนนางแดนเหนืออยู่เบื้องหลังได้หรอก

ต่อให้ทำได้จริงๆ ท่านแม่จะกล้าก่อชนวนสงครามกลางเมืองเชียวหรือ?

หากมีหลักฐานแม้เพียงชิ้นเดียวว่าเกี่ยวข้องกับการกบฏ ต่อให้เป็นระดับฮองเฮาก็คงหนีไม่พ้นลานประหาร เซเนเวียไม่มีทางวางเดิมพันที่เสี่ยงขนาดนั้นแน่นอน

ในขณะที่เธอกำลังหัวเราะเยาะจินตนาการอันไร้สาระของตัวเอง จู่ๆ เธอก็รู้สึกปวดหน่วงที่ท้องจนต้องวางถ้วยชาลง เธอค่อยๆ ขยับเปลี่ยนท่าทาง ทว่าสัมผัสเปียกชื้นที่ชายกระโปรงกลับพันแข้งพันขาอย่างน่ารำคาญ

ทาเลียขมวดคิ้ว ดูเหมือนเพราะดิ้นไปมาอย่างแรงเมื่อกี้ เหงื่อเลยออกจนชุ่มตัวไปหมด

เธอย่อนเท้าลงที่ข้างเตียงพลางพยักหน้าสั่งนางกำนัล “ดูท่าฉันต้องอาบน้ำหน่อยแล้ว ไปเตรียมน้ำสิ”

“พิงฉันนะคะ เดี๋ยวฉันช่วยประคองค่ะ”

ทีอูรันที่นำถุงประคบไปวางไว้ด้านข้างรีบเข้ามาพยุงแขนของเธอ

ทาเลียยึดไหล่ที่บอบบางแต่แข็งแรงของหล่อนไว้แล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น ทันใดนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลอาบลงมาตามง่ามขาจนตัวแข็งทื่อ

คงไม่ใช่ว่า... ฉันเผลอฉี่ราดหรอกนะ?

เธอก้มมองชายกระโปรงที่เปียกโชกด้วยสายตาตระหนก ทว่าข้างหูเธอกลับได้ยินเสียงหอบหายใจแรงๆ เหมือนคนตกใจสุดขีด

“โอ้ พระช่วย!”

ทาเลียหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายเพราะคิดไปเองว่าทีอูรันร้องออกมาเพราะเห็นความผิดพลาดของเธอ ทว่าเมื่อเธอเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาของฝ่ายหลัง ร่างกายเธอก็แข็งทื่อไปทันที

ลางสังหรณ์ร้ายแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง

“รีบไปตามนักบวชหญิงมาเดี๋ยวนี้!”

ทีอูรันรีบประคองเธอนอนลงบนเตียงอีกครั้งด้วยท่าทางลนลานพลางตะโกนสั่งนางกำนัลเสียงดัง

“มัวยืนบื้ออะไรอยู่! ถุงน้ำคร่ำแตกแล้ว! เร็วเข้า!”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 149

สรุปตอน 149

ทาเลียทรมานกับอาการปวดจากทารกในครรภ์ทั้งวันทั้งคืน จนวันหนึ่งถุงน้ำคร่ำแตกและทุกคนต้องเร่งตามนักบวชหญิงมาอย่างโกลาหล

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 150 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 148กลับหน้าเรื่อง
ตอน 148ตอน 150