คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 148 · ลางร้ายแห่งฤดูใบไม้ผลิ

ตอน 148
ลางร้ายแห่งฤดูใบไม้ผลิ

“ผมเรียกนักบวชหญิงมารอไว้แล้ว เผื่อมีอะไรผิดปกติ คุณควรจะรับการตรวจดูสักหน่อยนะครับ”

ทาเลียรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเธอเห่อร้อนด้วยความอับอาย เธอจึงค้อนใส่บาร์คัสขวับใหญ่

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย ฉันก็แค่เซไปแวบเดียวเอง”

“เมื่อวานคุณยังปวดหลังจนทนไม่ไหวอยู่เลยนะครับ อยู่นิ่งๆ เถอะ”

บาร์คัสกระชับอ้อมแขนรัดร่างที่ดิ้นขลุกขลักของเธอให้แน่นขึ้น ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาไปทางเอ็ดดริค

ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่สะดุ้งสุดตัวและแข็งทื่อไปทันที ปฏิกิริยาของเขาเหมือนกับถูกบาร์คัสเอาปลายดาบจ่อคอหอยไว้ไม่มีผิด

“นายน่ะควรจะไปได้แล้วนะ คงไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งคุยเล่นเฉยๆ หรอกใช่ไหม”

“...ผะ-ผมกำลังจะออกเดินทางพอดีเลยครับ”

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความประหม่า

บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะก้าวเท้าไปทางประตูแล้วกล่าวเสริม

“งั้นก็รีบไปซะ ฉันสั่งให้คนดูแลคอกม้าจัดเตรียมม้าดีๆ ไว้ให้ตัวหนึ่งแล้ว ใช้ตัวนั้นเดินทางไปแล้วกัน”

“อา... ขอบคุณครับ”

แม้เอ็ดดริคจะตอบรับอย่างสุภาพ แต่บาร์คัสก็เดินออกจากห้องรับรองไปโดยไม่เอ่ยคำใดอีก

ทาเลียชะเง้อมองข้ามไหล่เขาไปที่ชายหนุ่มซึ่งยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองบาร์คัส ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเทาที่จ้องมองเธอเขม็ง เธอก็เผลอห่อไหล่ด้วยความหวั่นใจ

เขามีใบหน้าที่สงบนิ่งไม่ต่างจากปกติ แต่ทำไมจู่ๆ เธอถึงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาได้นะ

“คุยอะไรกับลูบอนเหรอครับ?”

“ก็แค่... ไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษหรอก”

คำตอบที่แบ่งรับแบ่งสู้ทำให้ตาของบาร์คัสหรี่ลง

เขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนการคาดคั้น “อะไรที่ไม่เป็นพิเศษ?”

ทาเลียเลียนัยน์ตาไปมาอย่างขัดเขิน

อันที่จริงเธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปิดบังบทสนทนากับเอ็ดดริค ลูบอนหรอก แต่เธอกลัวว่าถ้าเขาได้รับรู้ว่าเธอแอบไปไล่เบี้ยถามคนอื่นลับหลัง เขาอาจจะรู้สึกไม่พอใจเอาได้

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทาเลียก็พึมพำแก้ตัวออกไป

“ก็แค่ทักทายปราศรัยกันตามประสาคนรู้จักน่ะ”

“.....”

“เดิมทีเขาก็เป็นคนชอบสอดรู้สอดเห็นอยู่แล้วนี่นา ดูเหมือนเขาจะกังวลมาตลอดว่าฉันอยู่สบายดีหรือเปล่า...”

เมื่อเห็นความเงียบที่ยาวนานจนน่าอึดอัด เธอเลยรีบพูดเสริมตะกุกตะกัก ทันใดนั้นร่องรอยความเย็นชาซ่านสยิวก็พาดผ่านดวงตาของบาร์คัสแวบหนึ่ง

ทาเลียถึงเพิ่งรู้ตัวว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้นับว่าไม่สู้ดีนัก แต่เธอไม่สามารถระบุสาเหตุที่แน่ชัดได้

เขาโกรธที่การกระทำอันประมาทของเธอเกือบทำให้ลูกในท้องตกอยู่ในอันตรายหรือ?

ในขณะที่เธอกำลังลอบสังเกตสีหน้าเขาอย่างกังวล บาร์คัสที่กำลังเดินขึ้นบันไดก็พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์

“ดูเหมือนคุณจะสนิทสนมกับลูบอนดีนะ”

“ก็แค่มีเขาเป็นอัศวินองครักษ์อยู่ไม่กี่เดือนเองนี่นา”

ทาเลียพ่นลมหายใจออกทางจมูกตามสัญชาตญาณ

“อีตาบ้านั่นก็แค่ชอบขี้ตลบตะแลงมาวุ่นวายเองต่างหากล่ะ ฉันว่าเขาเป็นคนขี้บ่นที่ตื๊อที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลยนะ! เป็นพี่เลี้ยงเด็กน่าจะรุ่งกว่าเป็นอัศวินอีก”

ไม่รู้ทำไม ยิ่งเธอพูดจาตำหนิเขามาเท่าไหร่ สีหน้าของบาร์คัสกลับยิ่งเย็นชาลงไปเรื่อยๆ

เมื่อเห็นเขาเงียบขรึมไม่ยอมปริปากจนมาถึงหน้าห้องนอน บาร์คัสก็พยักหน้าให้ข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน

“เปิดประตู”

คนใช้ที่กำลังเช็ดหน้าต่างรีบโยนผ้าทิ้งแล้วเปิดประตูให้ทันที

เมื่อเข้าไปข้างใน บาร์คัสวางเธอลงบนเตียงแล้วช่วยถอดเสื้อคลุมออกให้อย่างเป็นธรรมชาติ

“อาการปวดหลังเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ไม่เป็นไรแล้ว โชคดีที่เมื่อคืนได้หลับเต็มอิ่ม วันนี้เลยปวดน้อยกว่าปกติน่ะ”

ปกติแล้วเขาควรจะแสดงท่าทีเบาใจออกมาบ้างแม้เพียงนิด แต่คราวนี้เขากลับเงียบกริบ

บาร์คัสจ้องมองหน้าท้องของเธอเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตรง แล้วรินชาสมุนไพรที่พวกนักเวทเตรียมไว้ให้เธอหนึ่งแก้ว

ครู่ต่อมา นักบวชหญิงและนักเวทสายรักษาอีกสองคนที่ถูกเรียกตัวมาก็เข้ามาตรวจดูอาการของเธอ

แน่นอนว่าทั้งเธอและเด็กในท้องไม่มีอะไรผิดปกติ

นักบวชหญิงที่ถูกลากตัวมาจากวิหารในปราสาทถอนหายใจออกมาแว่วๆ แล้วเอ่ยว่า

“ตอนนี้เข้าสู่ช่วงคงตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องนอนนิ่งๆ อย่างเคร่งครัดเหมือนเมื่อก่อนหรอกค่ะ การขยับร่างกายบ้างทีละนิดในระดับที่ไม่ฝืนจนเกินไปจะช่วยทุเลาอาการปวดหลังได้ดีกว่านะคะ”

ทาเลียค้อนใส่บาร์คัสเหมือนจะบอกว่า เห็นไหมล่ะ

บาร์คัสที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ขมวดคิ้วแล้วถามจี้ “ระดับที่ไม่ฝืนร่างกายที่ว่าคือแค่ไหนกันแน่?”

“แค่ในระดับที่ท่านหญิงไม่รู้สึกเหนื่อยหอบก็พอค่ะ”

นักบวชหญิงที่กำลังเก็บข้าวของตอบกลับด้วยสีหน้าที่กึ่งยิ้มกึ่งบึ้งอย่างบอกไม่ถูก

ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาหล่อนถูกบาร์คัสจิกใช้จนหัวหมุน ดูเหมือนหล่อนจะเริ่มมองแกรนด์ดยุคเชียคานผู้ยิ่งใหญ่เป็นเพียงสามีหนุ่มที่กำลังลนลานเพราะลูกคนแรกเหมือนผู้ชายทั่วไปเสียแล้ว

หล่อนกล่าวเสริมด้วยใบหน้าเมตตา “เดินเล่นสม่ำเสมอสักวันละสิบถึงสามสิบนาทีจะช่วยลดอาการปวดเชิงกรานได้ค่ะ แต่ต้องมีคนคอยประคองอยู่ข้างๆ ตลอดเวลานะคะ เพราะหากเกิดอุบัติเหตุล้มลงจนมดลูกได้รับการกระทบกระเทือน ทารกอาจจะเป็นอันตรายได้”

นักบวชหญิงส่งสายตาตำหนิมาทางเธอ ทาเลียจึงรีบกอดท้องตัวเองไว้ด้วยใบหน้าสำนึกผิด

เมื่อเหล่านักบวชและนักเวทออกจากห้องไป บาร์คัสก็ไล่ทุกคนออกไปจนหมดห้อง

ทาเลียรับรู้ได้ว่าเขาจงใจอยู่ต่อเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ เธอจึงมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมา

ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอเงียบๆ อยู่นาน ในที่สุดก็ปริปากพูด

“ท่านหญิงเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และเป็นแกรนด์ดัชเชสแห่งดินแดนตะวันออกนะครับ”

ทาเลียเงยมองเขาด้วยดวงตาฉงน

เขามองไม่เห็นท้องที่โย้เย้ของฉันหรือไง?

เธอกะพริบตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจว่าอยู่ดีๆ เขาจะพูดเรื่องที่คนทั้งโลกรู้กันอยู่แล้วขึ้นมาทำไม บาร์คัสจึงเอ่ยเสริมอย่างแห้งแล้ง

“ผมไม่อาจยอมรับการที่คุณไปนั่งคุยเล่นกับผู้ชายคนอื่นเหมือนสมัยวัยรุ่นที่ไม่ประสีประสาได้ โปรดวางตัวให้สมฐานะแกรนด์ดัชเชสด้วย”

คำตำหนิกะทันหันทำเอาหน้าทาเลียแดงเถือก

ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงสมองในพริบตา

“ฉันก็แค่คุยกับอดีตอัศวินของฉันแวบเดียวเองนะ ฉันวางตัวไม่เหมาะสมตรงไหนไม่ทราบ?”

“การอยู่สองต่อสองกับผู้ชายคนอื่นในพื้นที่มิดชิดก็นับว่าไม่เหมาะสมแล้วครับ เรื่องแค่นี้คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่”

นั่นคือเรื่องจริง ตามกฎเกณฑ์แล้วสตรีบรรดาศักดิ์ที่แต่งงานแล้วต้องมีคนรับใช้ติดตามอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาพบปะกับผู้ชายที่มิใช่สามี

ทาเลียที่เติบโตมาโดยมีเพียงแม่นมและบาร์คัสอยู่ใกล้ชิดมาตลอด ย่อมทนไม่ได้ที่จะต้องมีใครมาคอยเดินตามต้อยๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา

เธอมองสบตาเขาอย่างขัดขืน “อย่ามาพูดเหมือนกับว่าฉันแอบนัดพบชู้รักสิ! ในปราสาทหลังนี้มีคนอยู่ตั้งสองร้อยกว่าคนนะ! หน้าห้องรับรองก็มีคนใช้เดินผ่านไปผ่านมาตลอดไม่ใช่เหรอ”

“คนเหล่านั้นทุกคนคงจะเห็นกันหมดแล้วว่าท่านหญิงอยู่กับชายหนุ่มจากภายนอก คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าพวกเขาจะเอาไปนินทาให้สนุกปากกันขนาดไหน?”

“ถ้ามีไอ้คนไหนมันบังอาจปากเสียมานินทาฉัน ฉันก็จะสั่งถอนลิ้นมันทิ้งซะให้หมด!”

ทาเลียที่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงแหวใส่ “ฉันมันทั้งพิการทั้งท้องโย้ มีใครที่ไหนเขาจะมาเหลียวมองฉันกันล่ะ? ต่อให้ฉันถอดเสื้อผ้าวิ่งเข้าหา พวกเขาก็คงไม่กระดิกหรอก ดีไม่ดีจะรีบวิ่งหนีเอาตัวรอดกันแทบไม่ทันมากกว่า!”

สิ้นคำพูดนั้น เงาสลัวก็พาดทับลงมาบนร่างเธอทันที

ทาเลียสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ บาร์คัสโน้มกายลงมาจนใบหน้าเกือบจะชิดกันแล้วกระซิบด้วยเสียงเย็นเยียบ

“อย่าพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้น”

นับตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่เขาแสดงท่าทางคุกคามเช่นนี้

บาร์คัสดูเหมือนจะรู้ตัวว่าทำให้เธอขวัญสีย เขาจึงถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งแล้วสูดลมหายใจลึก เมื่อเขาเอ่ยออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

“...ผมอาจจะอ่อนไหวเกินไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยถ้าทำให้คุณรู้สึกไม่ดี”

มันเป็นคำขอโทษตามมารยาทเพื่อจบการโต้เถียงที่ไร้สาระ มากกว่าจะเป็นการสำนึกผิดจากใจจริง

ทาเลียเม้มปากแน่นแล้วก้มลงมองมือตัวเอง เมื่อเห็นขอบตาสีระเรื่อของเธอ บาร์คัสก็ลอบถอนหายใจแล้วนั่งลงข้างๆ บนเตียง เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักแล้วลูบหัวปลอบโยน

มันเหมือนกับการตบหัวแล้วลูบหลัง แต่ทาเลียก็ไม่ได้ผลักไส เธอรู้สึกเบาใจไม่น้อยที่บาร์คัสกลับมาเป็นผู้คุ้มครองที่ทุ่มเทคนเดิม แทนที่จะเป็นศัตรูที่เย็นชาเหมือนที่ผ่านมา

“...เดี๋ยวทานมื้อเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นสักหน่อยเถอะครับ”

บาร์คัสเสนออย่างสุภาพเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลงแล้ว

ทาเลียสะบัดหน้าหนี “ช่างเถอะ นายไปทำงานของนายไป ฉันจะนอนพักกลางวันแล้ว”

บาร์คัสเม้มริมฝีปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป เขาช่วยวางเธอนอนลงบนเตียงจัดแจงที่ทางให้ แล้วจึงก้าวออกจากห้องไป

เธอแอบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบและเดินไปที่หน้าต่าง ที่ลานปราสาทกว้างขวางเบื้องล่าง เธอเห็นแผ่นหลังของเอ็ดดริค ลูบอน ที่กำลังจูงม้าเดินผ่านไป

ไม่นานนัก เขาก็ควบม้าพุ่งทะยานข้ามเนินเขากว้างใหญ่ไป ท่ามกลางหมู่เมฆหิมะที่เริ่มก่อตัวสลัวรางพุ่งเข้ามา เธอได้แต่หวังว่านั่นคงจะไม่ใช่ลางร้ายอะไร

◆ ◆ ◆

ฤดูหนาวผ่านพ้นไปในพริบตา บัดนี้ทาเลียไม่มีเวลาเหลือพอที่จะมานั่งกังวลเรื่องการกบฏทางเหนือหรือสงครามอีกต่อไป เพราะหน้าท้องที่ขยายโตขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปยังท่อนล่างนั้นรุนแรงจนถึงขั้นที่เธอแทบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 148

สรุปตอน 148

บาร์คัสยืนกรานให้ทาเลียรับการตรวจจากนักบวชหญิง ฤดูหนาวผ่านพ้นไปพร้อมข่าวคราวเรื่องกบฏทางเหนือ ส่วนทาเลียต้องทนกับความเจ็บปวดที่รุนแรงขึ้นทุกวัน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 149 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 147กลับหน้าเรื่อง
ตอน 147ตอน 149