“ผมเรียกนักบวชหญิงมารอไว้แล้ว เผื่อมีอะไรผิดปกติ คุณควรจะรับการตรวจดูสักหน่อยนะครับ”
ทาเลียรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเธอเห่อร้อนด้วยความอับอาย เธอจึงค้อนใส่บาร์คัสขวับใหญ่
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย ฉันก็แค่เซไปแวบเดียวเอง”
“เมื่อวานคุณยังปวดหลังจนทนไม่ไหวอยู่เลยนะครับ อยู่นิ่งๆ เถอะ”
บาร์คัสกระชับอ้อมแขนรัดร่างที่ดิ้นขลุกขลักของเธอให้แน่นขึ้น ก่อนจะตวัดสายตาเย็นชาไปทางเอ็ดดริค
ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่สะดุ้งสุดตัวและแข็งทื่อไปทันที ปฏิกิริยาของเขาเหมือนกับถูกบาร์คัสเอาปลายดาบจ่อคอหอยไว้ไม่มีผิด
“นายน่ะควรจะไปได้แล้วนะ คงไม่ได้มีเวลาว่างมานั่งคุยเล่นเฉยๆ หรอกใช่ไหม”
“...ผะ-ผมกำลังจะออกเดินทางพอดีเลยครับ”
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าด้วยความประหม่า
บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะก้าวเท้าไปทางประตูแล้วกล่าวเสริม
“งั้นก็รีบไปซะ ฉันสั่งให้คนดูแลคอกม้าจัดเตรียมม้าดีๆ ไว้ให้ตัวหนึ่งแล้ว ใช้ตัวนั้นเดินทางไปแล้วกัน”
“อา... ขอบคุณครับ”
แม้เอ็ดดริคจะตอบรับอย่างสุภาพ แต่บาร์คัสก็เดินออกจากห้องรับรองไปโดยไม่เอ่ยคำใดอีก
ทาเลียชะเง้อมองข้ามไหล่เขาไปที่ชายหนุ่มซึ่งยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมองบาร์คัส ทันทีที่สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าเทาที่จ้องมองเธอเขม็ง เธอก็เผลอห่อไหล่ด้วยความหวั่นใจ
เขามีใบหน้าที่สงบนิ่งไม่ต่างจากปกติ แต่ทำไมจู่ๆ เธอถึงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาได้นะ
“คุยอะไรกับลูบอนเหรอครับ?”
“ก็แค่... ไม่ได้คุยอะไรเป็นพิเศษหรอก”
คำตอบที่แบ่งรับแบ่งสู้ทำให้ตาของบาร์คัสหรี่ลง
เขาถามซ้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนการคาดคั้น “อะไรที่ไม่เป็นพิเศษ?”
ทาเลียเลียนัยน์ตาไปมาอย่างขัดเขิน
อันที่จริงเธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรต้องปิดบังบทสนทนากับเอ็ดดริค ลูบอนหรอก แต่เธอกลัวว่าถ้าเขาได้รับรู้ว่าเธอแอบไปไล่เบี้ยถามคนอื่นลับหลัง เขาอาจจะรู้สึกไม่พอใจเอาได้
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทาเลียก็พึมพำแก้ตัวออกไป
“ก็แค่ทักทายปราศรัยกันตามประสาคนรู้จักน่ะ”
“.....”
“เดิมทีเขาก็เป็นคนชอบสอดรู้สอดเห็นอยู่แล้วนี่นา ดูเหมือนเขาจะกังวลมาตลอดว่าฉันอยู่สบายดีหรือเปล่า...”
เมื่อเห็นความเงียบที่ยาวนานจนน่าอึดอัด เธอเลยรีบพูดเสริมตะกุกตะกัก ทันใดนั้นร่องรอยความเย็นชาซ่านสยิวก็พาดผ่านดวงตาของบาร์คัสแวบหนึ่ง
ทาเลียถึงเพิ่งรู้ตัวว่าอารมณ์ของเขาในตอนนี้นับว่าไม่สู้ดีนัก แต่เธอไม่สามารถระบุสาเหตุที่แน่ชัดได้
เขาโกรธที่การกระทำอันประมาทของเธอเกือบทำให้ลูกในท้องตกอยู่ในอันตรายหรือ?
ในขณะที่เธอกำลังลอบสังเกตสีหน้าเขาอย่างกังวล บาร์คัสที่กำลังเดินขึ้นบันไดก็พึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
“ดูเหมือนคุณจะสนิทสนมกับลูบอนดีนะ”
“ก็แค่มีเขาเป็นอัศวินองครักษ์อยู่ไม่กี่เดือนเองนี่นา”
ทาเลียพ่นลมหายใจออกทางจมูกตามสัญชาตญาณ
“อีตาบ้านั่นก็แค่ชอบขี้ตลบตะแลงมาวุ่นวายเองต่างหากล่ะ ฉันว่าเขาเป็นคนขี้บ่นที่ตื๊อที่สุดเท่าที่เคยเจอมาเลยนะ! เป็นพี่เลี้ยงเด็กน่าจะรุ่งกว่าเป็นอัศวินอีก”
ไม่รู้ทำไม ยิ่งเธอพูดจาตำหนิเขามาเท่าไหร่ สีหน้าของบาร์คัสกลับยิ่งเย็นชาลงไปเรื่อยๆ
เมื่อเห็นเขาเงียบขรึมไม่ยอมปริปากจนมาถึงหน้าห้องนอน บาร์คัสก็พยักหน้าให้ข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ตรงโถงทางเดิน
“เปิดประตู”
คนใช้ที่กำลังเช็ดหน้าต่างรีบโยนผ้าทิ้งแล้วเปิดประตูให้ทันที
เมื่อเข้าไปข้างใน บาร์คัสวางเธอลงบนเตียงแล้วช่วยถอดเสื้อคลุมออกให้อย่างเป็นธรรมชาติ
“อาการปวดหลังเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ไม่เป็นไรแล้ว โชคดีที่เมื่อคืนได้หลับเต็มอิ่ม วันนี้เลยปวดน้อยกว่าปกติน่ะ”
ปกติแล้วเขาควรจะแสดงท่าทีเบาใจออกมาบ้างแม้เพียงนิด แต่คราวนี้เขากลับเงียบกริบ
บาร์คัสจ้องมองหน้าท้องของเธอเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตรง แล้วรินชาสมุนไพรที่พวกนักเวทเตรียมไว้ให้เธอหนึ่งแก้ว
ครู่ต่อมา นักบวชหญิงและนักเวทสายรักษาอีกสองคนที่ถูกเรียกตัวมาก็เข้ามาตรวจดูอาการของเธอ
แน่นอนว่าทั้งเธอและเด็กในท้องไม่มีอะไรผิดปกติ
นักบวชหญิงที่ถูกลากตัวมาจากวิหารในปราสาทถอนหายใจออกมาแว่วๆ แล้วเอ่ยว่า
“ตอนนี้เข้าสู่ช่วงคงตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องนอนนิ่งๆ อย่างเคร่งครัดเหมือนเมื่อก่อนหรอกค่ะ การขยับร่างกายบ้างทีละนิดในระดับที่ไม่ฝืนจนเกินไปจะช่วยทุเลาอาการปวดหลังได้ดีกว่านะคะ”
ทาเลียค้อนใส่บาร์คัสเหมือนจะบอกว่า เห็นไหมล่ะ
บาร์คัสที่ยืนกอดอกมองเธออยู่ขมวดคิ้วแล้วถามจี้ “ระดับที่ไม่ฝืนร่างกายที่ว่าคือแค่ไหนกันแน่?”
“แค่ในระดับที่ท่านหญิงไม่รู้สึกเหนื่อยหอบก็พอค่ะ”
นักบวชหญิงที่กำลังเก็บข้าวของตอบกลับด้วยสีหน้าที่กึ่งยิ้มกึ่งบึ้งอย่างบอกไม่ถูก
ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาหล่อนถูกบาร์คัสจิกใช้จนหัวหมุน ดูเหมือนหล่อนจะเริ่มมองแกรนด์ดยุคเชียคานผู้ยิ่งใหญ่เป็นเพียงสามีหนุ่มที่กำลังลนลานเพราะลูกคนแรกเหมือนผู้ชายทั่วไปเสียแล้ว
หล่อนกล่าวเสริมด้วยใบหน้าเมตตา “เดินเล่นสม่ำเสมอสักวันละสิบถึงสามสิบนาทีจะช่วยลดอาการปวดเชิงกรานได้ค่ะ แต่ต้องมีคนคอยประคองอยู่ข้างๆ ตลอดเวลานะคะ เพราะหากเกิดอุบัติเหตุล้มลงจนมดลูกได้รับการกระทบกระเทือน ทารกอาจจะเป็นอันตรายได้”
นักบวชหญิงส่งสายตาตำหนิมาทางเธอ ทาเลียจึงรีบกอดท้องตัวเองไว้ด้วยใบหน้าสำนึกผิด
เมื่อเหล่านักบวชและนักเวทออกจากห้องไป บาร์คัสก็ไล่ทุกคนออกไปจนหมดห้อง
ทาเลียรับรู้ได้ว่าเขาจงใจอยู่ต่อเพื่อจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ เธอจึงมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมา
ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกจ้องมองเธอเงียบๆ อยู่นาน ในที่สุดก็ปริปากพูด
“ท่านหญิงเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว และเป็นแกรนด์ดัชเชสแห่งดินแดนตะวันออกนะครับ”
ทาเลียเงยมองเขาด้วยดวงตาฉงน
เขามองไม่เห็นท้องที่โย้เย้ของฉันหรือไง?
เธอกะพริบตาปริบๆ เพราะไม่เข้าใจว่าอยู่ดีๆ เขาจะพูดเรื่องที่คนทั้งโลกรู้กันอยู่แล้วขึ้นมาทำไม บาร์คัสจึงเอ่ยเสริมอย่างแห้งแล้ง
“ผมไม่อาจยอมรับการที่คุณไปนั่งคุยเล่นกับผู้ชายคนอื่นเหมือนสมัยวัยรุ่นที่ไม่ประสีประสาได้ โปรดวางตัวให้สมฐานะแกรนด์ดัชเชสด้วย”
คำตำหนิกะทันหันทำเอาหน้าทาเลียแดงเถือก
ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นถึงสมองในพริบตา
“ฉันก็แค่คุยกับอดีตอัศวินของฉันแวบเดียวเองนะ ฉันวางตัวไม่เหมาะสมตรงไหนไม่ทราบ?”
“การอยู่สองต่อสองกับผู้ชายคนอื่นในพื้นที่มิดชิดก็นับว่าไม่เหมาะสมแล้วครับ เรื่องแค่นี้คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่”
นั่นคือเรื่องจริง ตามกฎเกณฑ์แล้วสตรีบรรดาศักดิ์ที่แต่งงานแล้วต้องมีคนรับใช้ติดตามอยู่เสมอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลาพบปะกับผู้ชายที่มิใช่สามี
ทาเลียที่เติบโตมาโดยมีเพียงแม่นมและบาร์คัสอยู่ใกล้ชิดมาตลอด ย่อมทนไม่ได้ที่จะต้องมีใครมาคอยเดินตามต้อยๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตาดูอยู่ตลอดเวลา
เธอมองสบตาเขาอย่างขัดขืน “อย่ามาพูดเหมือนกับว่าฉันแอบนัดพบชู้รักสิ! ในปราสาทหลังนี้มีคนอยู่ตั้งสองร้อยกว่าคนนะ! หน้าห้องรับรองก็มีคนใช้เดินผ่านไปผ่านมาตลอดไม่ใช่เหรอ”
“คนเหล่านั้นทุกคนคงจะเห็นกันหมดแล้วว่าท่านหญิงอยู่กับชายหนุ่มจากภายนอก คุณไม่คิดบ้างเหรอว่าพวกเขาจะเอาไปนินทาให้สนุกปากกันขนาดไหน?”
“ถ้ามีไอ้คนไหนมันบังอาจปากเสียมานินทาฉัน ฉันก็จะสั่งถอนลิ้นมันทิ้งซะให้หมด!”
ทาเลียที่โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงแหวใส่ “ฉันมันทั้งพิการทั้งท้องโย้ มีใครที่ไหนเขาจะมาเหลียวมองฉันกันล่ะ? ต่อให้ฉันถอดเสื้อผ้าวิ่งเข้าหา พวกเขาก็คงไม่กระดิกหรอก ดีไม่ดีจะรีบวิ่งหนีเอาตัวรอดกันแทบไม่ทันมากกว่า!”
สิ้นคำพูดนั้น เงาสลัวก็พาดทับลงมาบนร่างเธอทันที
ทาเลียสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ บาร์คัสโน้มกายลงมาจนใบหน้าเกือบจะชิดกันแล้วกระซิบด้วยเสียงเย็นเยียบ
“อย่าพูดจาดูถูกตัวเองแบบนั้น”
นับตั้งแต่แต่งงานกันมา นี่เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่เขาแสดงท่าทางคุกคามเช่นนี้
บาร์คัสดูเหมือนจะรู้ตัวว่าทำให้เธอขวัญสีย เขาจึงถอยหลังออกไปก้าวหนึ่งแล้วสูดลมหายใจลึก เมื่อเขาเอ่ยออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“...ผมอาจจะอ่อนไหวเกินไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยถ้าทำให้คุณรู้สึกไม่ดี”
มันเป็นคำขอโทษตามมารยาทเพื่อจบการโต้เถียงที่ไร้สาระ มากกว่าจะเป็นการสำนึกผิดจากใจจริง
ทาเลียเม้มปากแน่นแล้วก้มลงมองมือตัวเอง เมื่อเห็นขอบตาสีระเรื่อของเธอ บาร์คัสก็ลอบถอนหายใจแล้วนั่งลงข้างๆ บนเตียง เขาอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักแล้วลูบหัวปลอบโยน
มันเหมือนกับการตบหัวแล้วลูบหลัง แต่ทาเลียก็ไม่ได้ผลักไส เธอรู้สึกเบาใจไม่น้อยที่บาร์คัสกลับมาเป็นผู้คุ้มครองที่ทุ่มเทคนเดิม แทนที่จะเป็นศัตรูที่เย็นชาเหมือนที่ผ่านมา
“...เดี๋ยวทานมื้อเสร็จแล้วเราไปเดินเล่นสักหน่อยเถอะครับ”
บาร์คัสเสนออย่างสุภาพเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มสงบลงแล้ว
ทาเลียสะบัดหน้าหนี “ช่างเถอะ นายไปทำงานของนายไป ฉันจะนอนพักกลางวันแล้ว”
บาร์คัสเม้มริมฝีปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป เขาช่วยวางเธอนอนลงบนเตียงจัดแจงที่ทางให้ แล้วจึงก้าวออกจากห้องไป
เธอแอบลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบและเดินไปที่หน้าต่าง ที่ลานปราสาทกว้างขวางเบื้องล่าง เธอเห็นแผ่นหลังของเอ็ดดริค ลูบอน ที่กำลังจูงม้าเดินผ่านไป
ไม่นานนัก เขาก็ควบม้าพุ่งทะยานข้ามเนินเขากว้างใหญ่ไป ท่ามกลางหมู่เมฆหิมะที่เริ่มก่อตัวสลัวรางพุ่งเข้ามา เธอได้แต่หวังว่านั่นคงจะไม่ใช่ลางร้ายอะไร
ฤดูหนาวผ่านพ้นไปในพริบตา บัดนี้ทาเลียไม่มีเวลาเหลือพอที่จะมานั่งกังวลเรื่องการกบฏทางเหนือหรือสงครามอีกต่อไป เพราะหน้าท้องที่ขยายโตขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปยังท่อนล่างนั้นรุนแรงจนถึงขั้นที่เธอแทบจะทนไม่ไหวอีกแล้ว
บาร์คัสยืนกรานให้ทาเลียรับการตรวจจากนักบวชหญิง ฤดูหนาวผ่านพ้นไปพร้อมข่าวคราวเรื่องกบฏทางเหนือ ส่วนทาเลียต้องทนกับความเจ็บปวดที่รุนแรงขึ้นทุกวัน
กำลังโหลดความเห็น...