ชายหนุ่มที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนนในที่สุด
“ท่านหญิงก็ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”
น้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มขื่นๆ นั้นทำให้ทาเลียเชิดหางตาขึ้นทันที
“นั่นนายหมายความว่ายังไง...”
“ทะ-ท่านหญิงครับ!”
ในจังหวะที่เธอกำลังจะสั่งสอนความโอหังของอัศวินตรงหน้า คนใช้จอมซุ่มซ่ามของบาร์คัสก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา
ดูเหมือนเขาจะตกใจมากที่เห็นเธอเกือบจะกลิ้งตกบันไดไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าของเด็กหนุ่มจึงซีดเผือดราวกับแป้งดิบ
“ปะ-เป็นอะไรไหมครับ? ร่างกายมีตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า...”
“ไม่เป็นไรเลยสักนิด”
แม้จะตอบอย่างเด็ดขาด แต่คนใช้ที่ยังไม่วางใจก็ดูจะวิตกกังวลจนต้องรีบหมุนตัวกลับ
“ถึงอย่างนั้นเพื่อความสม่ำเสมอ ผมจะไปตามนักเวทสายรักษามาเดี๋ยวนี้เลยครับ! รอสักครู่นะครับ!”
แล้วเขาก็วิ่งจี๋ไปตามโถงทางเดินโดยไม่รอให้เธอห้าม
ทาเลียที่ขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังนั้นไป หันกลับมามองอัศวินอีกครั้ง เขาก็ยังคงจ้องมองหน้าท้องนูนๆ ของเธอด้วยสายตาเป็นห่วง ทาเลียรู้สึกไม่สบายใจจึงรีบใช้เสื้อคลุมบังร่างกายไว้เล็กน้อย
“ไหนบอกว่าจะอธิบายธุระที่มาไง? อย่าเอาแต่ยืนบื้ออยู่เลย รีบพูดมาสิ”
“ก่อนอื่นผมว่าท่านหาที่นั่งพักก่อนดีกว่าครับ”
“ช่างเถอะ ไม่เห็นจำเป็นต้อง...”
ทาเลียที่กำลังจะปฏิเสธตามความเคยชิน พลันรู้สึกหน่วงที่หน้าท้องส่วนล่างเล็กน้อยจนต้องเงียบไป เธอฉุกคิดขึ้นได้ว่าบางทีเด็กในท้องอาจจะตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ได้
เธอจึงใช้คางบุ้ยใบ้ไปทางห้องรับรองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบันได
“ก็ได้ ตามมาสิ”
เมื่อเดินข้ามโถงทางเดินที่ปูพรมหนานุ่มผ่านประตูทรงโค้งเข้ามา คือพื้นที่พักผ่อนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น เธอเดินไปที่เก้าอี้ข้างเตาผิงที่มีไฟคุอยู่แล้วค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง
ชายหนุ่มที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงประตูขยับเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอ ท่าทางของเขาดูขัดเขินประหม่าผิดกับตอนที่กล้าตะคอกใส่เธอเมื่อกี้ลิบลับ
ทาเลียเอ่ยถามอัศวินที่ดูรุ력ทุเลคนนั้นอย่างคาดคั้น
“เอาล่ะ คราวนี้บอกมาได้แล้ว ใครส่งนายมาที่นี่?”
“คนที่ส่งผมมาคือท่านรอริค อัลเดอร์ไฮม์ หัวหน้าอัศวินองครักษ์หลวงคนปัจจุบันครับ”
คำตอบที่คาดไม่ถึงทำให้ทาเลียเลิกคิ้วสูง
“หัวหน้าองครักษ์หลวงส่งนายมาทำไม?”
ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังลังเล ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา
“ช่วงนี้พบความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยจากพวกทางเหนือครับ เมื่อองค์จักรพรรดิทรงทราบเรื่องจึงมีพระราชโองการให้ระดมพลทหารในพื้นที่ใกล้กับพรมแดนบัลโต้เพื่อคอยกดดันพวกทางเหนือ และฝ่าบาททรงมีความประสงค์ให้ดินแดนตะวันออกเข้าร่วมในภารกิจนี้ด้วยอย่างแข็งขันครับ”
ร่างกายของทาเลียแข็งทื่อขึ้นมาทันที ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนขนลุกชัน
“นั่นหมายความว่า... จะเกิดสงครามเหรอ?”
“ไม่ใช่ครับ!”
อัศวินรีบโบกมือพัลวัน
“ฝ่าบาทไม่ทรงปรารถนาให้เกิดการปะทะกันโดยตรงครับ ตอนนี้หลักฐานการกบฏยังไม่เพียงพอ... จึงเป็นเพียงการเสริมกำลังป้องกันเพื่อส่งสัญญาณเตือนอย่างเป็นนัยไปยังบัลโต้เท่านั้นครับ”
“แต่พวกทางเหนืออาจจะมองว่าคำเตือนของราชสำนักคือการคุกคาม แล้วยิ่งตอบโต้รุนแรงขึ้นก็ได้นี่”
ทาเลียย้อนถามอย่างเผ็ดร้อน
“สมาพันธ์ขุนนางแดนเหนือที่ถูกล้อมด้วยกองทัพหลวงจะเกิดความรู้สึกวิกฤตอย่างหนัก ในเมื่อความลับเรื่องการกบฏถูกล่วงรู้แล้ว พวกเขาอาจจะเชื่อว่าราชสำนักคงไม่ไว้ชีวิตแน่ และอาจจะเลือกสู้ตายกวัดแกว่งดาบออกมาแบบไม่คิดชีวิตก็ได้!”
คำชี้แนะของเธอทำให้อัศวินกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง
ทาเลียจ้องใบหน้าที่ดูซื่อบื้อนั่นแล้วแหวใส่ด้วยความอัดอั้น “ถ้าฝ่าบาทตั้งใจจะเลี่ยงสงครามจริงๆ ละก็ พระองค์ไม่ควรแสดงแสนยานุภาพทางทหารออกหน้าออกแบบนี้ แต่ควรจะแอบรวบรวมหลักฐานการกบฏอย่างลับๆ ต่างหาก! เมื่อได้หลักฐานเด็ดขาดที่ไม่มีขุนนางคนไหนกล้าเข้าข้างได้แล้ว ค่อยบุกจับกุมผู้นำสมาพันธ์แดนเหนือแบบไม่ให้ตั้งตัว นั่นถึงจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่า!”
“...สิ่งที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผลครับ แต่หากโชคร้ายที่ทางเหนือกองทัพขยับตัวก่อนที่เราจะรวบรวมหลักฐานได้ครบ ตอนนั้นสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายจนกู้กลับไม่ได้ องค์จักรพรรดิจึงทรงวินิจฉัยว่าจำเป็นต้องระดมกำลังพลไว้เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดครับ”
ทาเลียขมวดคิ้ว เธอคิดว่าการรับมือขององค์จักรพรรดิมันดูครึ่งๆ กลางๆ เกินไป
หากจะกดดันทางการทหาร สู้เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อนไม่ดีกว่าหรือ?
การส่งกองทัพไปยังพรมแดนบัลโต้อาจจะกลายเป็นการกระตุ้นให้ทางเหนือเร่งเสริมสร้างกำลังทหารให้แข็งแกร่งขึ้นเสียมากกว่า
ทาเลียตั้งใจจะโต้แย้งแบบนั้นแต่ก็เปลี่ยนใจเงียบไป
เอ็ดดริค ลูบอน เป็นเพียงพนักงานส่งสารที่ถูกส่งมาเพื่อแจ้งข่าวขององค์จักรพรรดิเท่านั้น ต่อให้เธอมานั่งเถียงกับนิยายเล่มนี้ไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน
เธอกัดริมฝีปากอย่างกังวล ก่อนจะพยายามเบนความคิดไปในทางบวก
บางทีภายในบัลโต้เองเมื่อได้เห็นแสนยานุภาพทางการทหารที่เหนือชั้นของราชวงศ์โรมด้วยตาตนเอง อาจเกิดความแตกแยกภายในขึ้นก็ได้ ใครเล่าจะยากเสี่ยงชีวิตไปในสงครามที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องแพ้
หากขุนนางบางส่วนของบัลโต้แปรพักตร์มาเข้ากับราชสำนัก ไฟสงครามก็คงจะมอดดับลงในไม่ช้า
“แล้วบาร์คัสตอบว่ายังไงล่ะ?”
“ท่านแกรนด์ดยุคบอกว่าจะส่งหน่วยทหารม้าไปยังพื้นที่รอยต่อบัลโต้ตามพระราชกระแสรับสั่งครับ”
ทาเลียเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังกลัวว่าบาร์คัสจะทิ้งเธอไป
เพราะการมีเขาอยู่ด้วย ย่อมดีกว่าไม่มี
แม้จะพยายามหาข้ออ้างปลอบใจตัวเองในใจแบบนั้น แต่มันก็ยังห่างไกลจากความจริงที่จะอธิบายถึงความหวาดกลัวที่เธอสัมผัสได้
ทาเลียละทิ้งความรู้สึกเจ็บปวดที่รู้ตัวว่ายังคงยึดติดกับเขา แล้วพยายามจดจ่ออยู่กับการสนทนากับอัศวินตรงหน้า
“งั้นนายก็ต้องรีบกลับไปรายงานท่านหัวหน้าอัศวินที่ราชสำนักใช่ไหม?”
“ครับ ผมมีกำหนดการจะเดินทางกลับวันนี้เลยครับ”
ชายหนุ่มตอบพลางเบนสายตาไปทางหน้าต่าง
ทาเลียมีสีหน้าประหลาดใจ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“เพราะเป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วนจึงไม่อาจชักช้าได้แม้แต่วินาทีเดียวครับ”
ชายหนุ่มลูบต้นคอพลางยิ้มบางๆ “ความจริงผมควรจะออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดแล้ว แต่เพราะอยากจะพบท่านหญิงสักครั้งเลยยอมเสียเวลาไปนิดหน่อยน่ะครับ”
“พบฉันทำไม?”
ทาเลียส่งสายตาระแวดระวังไปให้เขาอีกครั้ง
ชายหนุ่มที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็เกาหลังคออย่างขัดเขินก่อนจะเอ่ยความจริงออกมา
“นับตั้งแต่กลับมาจากพิธีแสวงบุญ ผมก็ไม่มีโอกาสได้พบท่านหญิงเลยนี่ครับ ผมแค่อยากรู้ว่าสุขภาพของท่านฟื้นตัวดีหรือยัง”
คำพูดที่คาดไม่ถึงทำให้ทาเลียเบิกตากว้าง
ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยน “ดีใจที่เห็นท่านดูแข็งแรงกว่าตอนที่พบกันครั้งสุดท้ายนะครับ พวกนางกำนัลเล่าว่าท่านเชียคานทะนุถนอมท่านหญิงมาก เห็นท่านอยู่สุขสบายดีผมก็เบาใจครับ”
“ทำไมล่ะ?”
ทาเลียจ้องมองเขาเขม็งด้วยความสงสัยอย่างบริสุทธิ์ใจ
“ทำไมนายต้องมาใส่ใจด้วยว่าฉันจะอยู่สุขสบายดีหรือเปล่า?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูจางลงเล็กน้อย ชายหนุ่มอึกอักตอบไม่ถูกก่อนจะเผยความจริงใจที่ทื่อตรงออกมา
“ก็ผมเคยเป็นอัศวินองครักษ์ของท่านหญิงนี่ครับ ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนั้นยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจผมมาตลอด...”
“...สรุปคือนายอยากเจอฉันเพื่อจะให้ตัวเองสบายใจขึ้นงั้นสินะ?”
ทาเลียพูดจาประชดประชันออกไป
ชายหนุ่มที่สะดุ้งเหมือนถูกแทงใจดำยอมรับออกมาตรงๆ “...ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ครับ”
แล้วเขาก็ถอนหายใจอย่างสมเพชตัวเอง
ทาเลียขมวดคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอคนที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองขนาดนี้
จู่ๆ เธอก็รู้สึกเป็นห่วงอัศวินผู้อ่อนหัดคนนี้ขึ้นมาจริงๆ
“...นายนี่นะ นิสัยแบบนี้คงอยู่ในวังหลวงไม่ได้นานหรอกนะ”
“คนรอบตัวก็บอกแบบนั้นบ่อยๆ ครับ”
ชายหนุ่มพูดติดตลกพลางทำท่าเวอร์ๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ “แถมตอนนี้เส้นทางความก้าวหน้าของผมดูจะมืดมนเอาการเลยละครับ”
แม้มันจะเป็นคำพูดติดตลก แต่ทาเลียกลับรู้สึกหนักใจ
หรือเป็นเพราะเขาไปขัดตาองค์รัชทายาทเข้า เลยต้องกลายมาเป็นคนส่งสารแบบนี้?
ทาเลียที่รู้สึกสงสารจึงเอ่ยปากออกไปอย่างใจกว้าง “ถ้าอนาคตมันมืดมนนักก็มาที่บ้านแกรนด์ดยุคสิ เดี๋ยวฉันจะลองขอให้บาร์คัสรับนายเข้าทำงานเอง”
“เอ็ดดริค ลูบอน เป็นหนึ่งในอัศวินระดับหัวกะทิของหน่วย 'โรเอม ไนทส์' ครับ”
วินาทีนั้นน้ำเสียงเย็นเฉียบก็ดังขึ้น ทาเลียหันขวับไปมองที่ประตูห้องรับรองก็พบกับบาร์คัสที่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาที่ดูรีบร้อนจนข้าวของหลุดลุ่ยก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องแล้วสำทับด้วยเสียงนิ่ง
“คงจะไม่ดีแน่ถ้าจะปล่อยให้อัจฉริยะที่จะก้าวขึ้นเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของจักรพรรดิต้องมาจมปลักอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้”
“...ไม่นึกเลยว่าท่านเชียคานจะประเมินผมไว้สูงขนาดนี้”
เอ็ดดริค ลูบอน พึมพำออกมาอย่างนึกสนุก บาร์คัสจึงส่งสายตาเยือกเย็นไปให้อัศวินผู้นั้น
“ฉันได้ยินมาว่านายช่วยภรรยาของฉันที่เกือบจะประสบอุบัติเหตุไว้ ขอบใจมาก”
“ไม่ใช่หรอกครับ กลับกันเป็นเพราะผมทำท่านหญิงตกใจเลยเกือบจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมากกว่า”
ทาเลียถลึงตาใส่อัศวินหนุ่มอย่างหงุดหงิด ไอ้ความซื่อบื้อที่พูดทุกอย่างตามความจริงแบบที่ไม่น่าพูดแบบนี้แหละที่ขวางทางความก้าวหน้าของนาย นายไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอ?
ในขณะที่เธอกำลังจะเดาะลิ้นใส่ จู่ๆ บาร์คัสก็โน้มตัวลง สอดแขนข้างหนึ่งเข้าใต้หัวเข่าเธอ และใช้อีกมือรวบแผ่นหลังเธอไว้มั่น ก่อนจะอุ้มเธอขึนมาอย่างระมัดระวัง
อัศวินหนุ่มยิ้มขื่นและบอกว่าท่านหญิงยังเหมือนเดิม ก่อนเหล่าคนรับใช้จะวิ่งหน้าตั้งมาเพราะเห็นเธอเกือบล้ม บาร์คัสจึงอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง
กำลังโหลดความเห็น...