คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 147 · ท่านหญิงยังเหมือนเดิม

ตอน 147
ท่านหญิงยังเหมือนเดิม

ชายหนุ่มที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อถอนหายใจออกมาอย่างยอมจำนนในที่สุด

“ท่านหญิงก็ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”

น้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มขื่นๆ นั้นทำให้ทาเลียเชิดหางตาขึ้นทันที

“นั่นนายหมายความว่ายังไง...”

“ทะ-ท่านหญิงครับ!”

ในจังหวะที่เธอกำลังจะสั่งสอนความโอหังของอัศวินตรงหน้า คนใช้จอมซุ่มซ่ามของบาร์คัสก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา

ดูเหมือนเขาจะตกใจมากที่เห็นเธอเกือบจะกลิ้งตกบันไดไปต่อหน้าต่อตา ใบหน้าของเด็กหนุ่มจึงซีดเผือดราวกับแป้งดิบ

“ปะ-เป็นอะไรไหมครับ? ร่างกายมีตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า...”

“ไม่เป็นไรเลยสักนิด”

แม้จะตอบอย่างเด็ดขาด แต่คนใช้ที่ยังไม่วางใจก็ดูจะวิตกกังวลจนต้องรีบหมุนตัวกลับ

“ถึงอย่างนั้นเพื่อความสม่ำเสมอ ผมจะไปตามนักเวทสายรักษามาเดี๋ยวนี้เลยครับ! รอสักครู่นะครับ!”

แล้วเขาก็วิ่งจี๋ไปตามโถงทางเดินโดยไม่รอให้เธอห้าม

ทาเลียที่ขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังนั้นไป หันกลับมามองอัศวินอีกครั้ง เขาก็ยังคงจ้องมองหน้าท้องนูนๆ ของเธอด้วยสายตาเป็นห่วง ทาเลียรู้สึกไม่สบายใจจึงรีบใช้เสื้อคลุมบังร่างกายไว้เล็กน้อย

“ไหนบอกว่าจะอธิบายธุระที่มาไง? อย่าเอาแต่ยืนบื้ออยู่เลย รีบพูดมาสิ”

“ก่อนอื่นผมว่าท่านหาที่นั่งพักก่อนดีกว่าครับ”

“ช่างเถอะ ไม่เห็นจำเป็นต้อง...”

ทาเลียที่กำลังจะปฏิเสธตามความเคยชิน พลันรู้สึกหน่วงที่หน้าท้องส่วนล่างเล็กน้อยจนต้องเงียบไป เธอฉุกคิดขึ้นได้ว่าบางทีเด็กในท้องอาจจะตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ได้

เธอจึงใช้คางบุ้ยใบ้ไปทางห้องรับรองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามบันได

“ก็ได้ ตามมาสิ”

เมื่อเดินข้ามโถงทางเดินที่ปูพรมหนานุ่มผ่านประตูทรงโค้งเข้ามา คือพื้นที่พักผ่อนที่ตกแต่งอย่างอบอุ่น เธอเดินไปที่เก้าอี้ข้างเตาผิงที่มีไฟคุอยู่แล้วค่อยๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง

ชายหนุ่มที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงประตูขยับเข้ามานั่งลงตรงข้ามเธอ ท่าทางของเขาดูขัดเขินประหม่าผิดกับตอนที่กล้าตะคอกใส่เธอเมื่อกี้ลิบลับ

ทาเลียเอ่ยถามอัศวินที่ดูรุ력ทุเลคนนั้นอย่างคาดคั้น

“เอาล่ะ คราวนี้บอกมาได้แล้ว ใครส่งนายมาที่นี่?”

“คนที่ส่งผมมาคือท่านรอริค อัลเดอร์ไฮม์ หัวหน้าอัศวินองครักษ์หลวงคนปัจจุบันครับ”

คำตอบที่คาดไม่ถึงทำให้ทาเลียเลิกคิ้วสูง

“หัวหน้าองครักษ์หลวงส่งนายมาทำไม?”

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังลังเล ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

“ช่วงนี้พบความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยจากพวกทางเหนือครับ เมื่อองค์จักรพรรดิทรงทราบเรื่องจึงมีพระราชโองการให้ระดมพลทหารในพื้นที่ใกล้กับพรมแดนบัลโต้เพื่อคอยกดดันพวกทางเหนือ และฝ่าบาททรงมีความประสงค์ให้ดินแดนตะวันออกเข้าร่วมในภารกิจนี้ด้วยอย่างแข็งขันครับ”

ร่างกายของทาเลียแข็งทื่อขึ้นมาทันที ความเย็นวาบแล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนขนลุกชัน

“นั่นหมายความว่า... จะเกิดสงครามเหรอ?”

“ไม่ใช่ครับ!”

อัศวินรีบโบกมือพัลวัน

“ฝ่าบาทไม่ทรงปรารถนาให้เกิดการปะทะกันโดยตรงครับ ตอนนี้หลักฐานการกบฏยังไม่เพียงพอ... จึงเป็นเพียงการเสริมกำลังป้องกันเพื่อส่งสัญญาณเตือนอย่างเป็นนัยไปยังบัลโต้เท่านั้นครับ”

“แต่พวกทางเหนืออาจจะมองว่าคำเตือนของราชสำนักคือการคุกคาม แล้วยิ่งตอบโต้รุนแรงขึ้นก็ได้นี่”

ทาเลียย้อนถามอย่างเผ็ดร้อน

“สมาพันธ์ขุนนางแดนเหนือที่ถูกล้อมด้วยกองทัพหลวงจะเกิดความรู้สึกวิกฤตอย่างหนัก ในเมื่อความลับเรื่องการกบฏถูกล่วงรู้แล้ว พวกเขาอาจจะเชื่อว่าราชสำนักคงไม่ไว้ชีวิตแน่ และอาจจะเลือกสู้ตายกวัดแกว่งดาบออกมาแบบไม่คิดชีวิตก็ได้!”

คำชี้แนะของเธอทำให้อัศวินกะพริบตาปริบๆ อย่างงุนงง

ทาเลียจ้องใบหน้าที่ดูซื่อบื้อนั่นแล้วแหวใส่ด้วยความอัดอั้น “ถ้าฝ่าบาทตั้งใจจะเลี่ยงสงครามจริงๆ ละก็ พระองค์ไม่ควรแสดงแสนยานุภาพทางทหารออกหน้าออกแบบนี้ แต่ควรจะแอบรวบรวมหลักฐานการกบฏอย่างลับๆ ต่างหาก! เมื่อได้หลักฐานเด็ดขาดที่ไม่มีขุนนางคนไหนกล้าเข้าข้างได้แล้ว ค่อยบุกจับกุมผู้นำสมาพันธ์แดนเหนือแบบไม่ให้ตั้งตัว นั่นถึงจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยกว่า!”

“...สิ่งที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผลครับ แต่หากโชคร้ายที่ทางเหนือกองทัพขยับตัวก่อนที่เราจะรวบรวมหลักฐานได้ครบ ตอนนั้นสถานการณ์จะยิ่งเลวร้ายจนกู้กลับไม่ได้ องค์จักรพรรดิจึงทรงวินิจฉัยว่าจำเป็นต้องระดมกำลังพลไว้เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดครับ”

ทาเลียขมวดคิ้ว เธอคิดว่าการรับมือขององค์จักรพรรดิมันดูครึ่งๆ กลางๆ เกินไป

หากจะกดดันทางการทหาร สู้เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อนไม่ดีกว่าหรือ?

การส่งกองทัพไปยังพรมแดนบัลโต้อาจจะกลายเป็นการกระตุ้นให้ทางเหนือเร่งเสริมสร้างกำลังทหารให้แข็งแกร่งขึ้นเสียมากกว่า

ทาเลียตั้งใจจะโต้แย้งแบบนั้นแต่ก็เปลี่ยนใจเงียบไป

เอ็ดดริค ลูบอน เป็นเพียงพนักงานส่งสารที่ถูกส่งมาเพื่อแจ้งข่าวขององค์จักรพรรดิเท่านั้น ต่อให้เธอมานั่งเถียงกับนิยายเล่มนี้ไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน

เธอกัดริมฝีปากอย่างกังวล ก่อนจะพยายามเบนความคิดไปในทางบวก

บางทีภายในบัลโต้เองเมื่อได้เห็นแสนยานุภาพทางการทหารที่เหนือชั้นของราชวงศ์โรมด้วยตาตนเอง อาจเกิดความแตกแยกภายในขึ้นก็ได้ ใครเล่าจะยากเสี่ยงชีวิตไปในสงครามที่รู้ทั้งรู้ว่าต้องแพ้

หากขุนนางบางส่วนของบัลโต้แปรพักตร์มาเข้ากับราชสำนัก ไฟสงครามก็คงจะมอดดับลงในไม่ช้า

“แล้วบาร์คัสตอบว่ายังไงล่ะ?”

“ท่านแกรนด์ดยุคบอกว่าจะส่งหน่วยทหารม้าไปยังพื้นที่รอยต่อบัลโต้ตามพระราชกระแสรับสั่งครับ”

ทาเลียเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังกลัวว่าบาร์คัสจะทิ้งเธอไป

เพราะการมีเขาอยู่ด้วย ย่อมดีกว่าไม่มี

แม้จะพยายามหาข้ออ้างปลอบใจตัวเองในใจแบบนั้น แต่มันก็ยังห่างไกลจากความจริงที่จะอธิบายถึงความหวาดกลัวที่เธอสัมผัสได้

ทาเลียละทิ้งความรู้สึกเจ็บปวดที่รู้ตัวว่ายังคงยึดติดกับเขา แล้วพยายามจดจ่ออยู่กับการสนทนากับอัศวินตรงหน้า

“งั้นนายก็ต้องรีบกลับไปรายงานท่านหัวหน้าอัศวินที่ราชสำนักใช่ไหม?”

“ครับ ผมมีกำหนดการจะเดินทางกลับวันนี้เลยครับ”

ชายหนุ่มตอบพลางเบนสายตาไปทางหน้าต่าง

ทาเลียมีสีหน้าประหลาดใจ “เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“เพราะเป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วนจึงไม่อาจชักช้าได้แม้แต่วินาทีเดียวครับ”

ชายหนุ่มลูบต้นคอพลางยิ้มบางๆ “ความจริงผมควรจะออกเดินทางตั้งแต่เช้ามืดแล้ว แต่เพราะอยากจะพบท่านหญิงสักครั้งเลยยอมเสียเวลาไปนิดหน่อยน่ะครับ”

“พบฉันทำไม?”

ทาเลียส่งสายตาระแวดระวังไปให้เขาอีกครั้ง

ชายหนุ่มที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็เกาหลังคออย่างขัดเขินก่อนจะเอ่ยความจริงออกมา

“นับตั้งแต่กลับมาจากพิธีแสวงบุญ ผมก็ไม่มีโอกาสได้พบท่านหญิงเลยนี่ครับ ผมแค่อยากรู้ว่าสุขภาพของท่านฟื้นตัวดีหรือยัง”

คำพูดที่คาดไม่ถึงทำให้ทาเลียเบิกตากว้าง

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยน “ดีใจที่เห็นท่านดูแข็งแรงกว่าตอนที่พบกันครั้งสุดท้ายนะครับ พวกนางกำนัลเล่าว่าท่านเชียคานทะนุถนอมท่านหญิงมาก เห็นท่านอยู่สุขสบายดีผมก็เบาใจครับ”

“ทำไมล่ะ?”

ทาเลียจ้องมองเขาเขม็งด้วยความสงสัยอย่างบริสุทธิ์ใจ

“ทำไมนายต้องมาใส่ใจด้วยว่าฉันจะอยู่สุขสบายดีหรือเปล่า?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูจางลงเล็กน้อย ชายหนุ่มอึกอักตอบไม่ถูกก่อนจะเผยความจริงใจที่ทื่อตรงออกมา

“ก็ผมเคยเป็นอัศวินองครักษ์ของท่านหญิงนี่ครับ ความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสแบบนั้นยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจผมมาตลอด...”

“...สรุปคือนายอยากเจอฉันเพื่อจะให้ตัวเองสบายใจขึ้นงั้นสินะ?”

ทาเลียพูดจาประชดประชันออกไป

ชายหนุ่มที่สะดุ้งเหมือนถูกแทงใจดำยอมรับออกมาตรงๆ “...ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ครับ”

แล้วเขาก็ถอนหายใจอย่างสมเพชตัวเอง

ทาเลียขมวดคิ้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอคนที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองขนาดนี้

จู่ๆ เธอก็รู้สึกเป็นห่วงอัศวินผู้อ่อนหัดคนนี้ขึ้นมาจริงๆ

“...นายนี่นะ นิสัยแบบนี้คงอยู่ในวังหลวงไม่ได้นานหรอกนะ”

“คนรอบตัวก็บอกแบบนั้นบ่อยๆ ครับ”

ชายหนุ่มพูดติดตลกพลางทำท่าเวอร์ๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ “แถมตอนนี้เส้นทางความก้าวหน้าของผมดูจะมืดมนเอาการเลยละครับ”

แม้มันจะเป็นคำพูดติดตลก แต่ทาเลียกลับรู้สึกหนักใจ

หรือเป็นเพราะเขาไปขัดตาองค์รัชทายาทเข้า เลยต้องกลายมาเป็นคนส่งสารแบบนี้?

ทาเลียที่รู้สึกสงสารจึงเอ่ยปากออกไปอย่างใจกว้าง “ถ้าอนาคตมันมืดมนนักก็มาที่บ้านแกรนด์ดยุคสิ เดี๋ยวฉันจะลองขอให้บาร์คัสรับนายเข้าทำงานเอง”

“เอ็ดดริค ลูบอน เป็นหนึ่งในอัศวินระดับหัวกะทิของหน่วย 'โรเอม ไนทส์' ครับ”

วินาทีนั้นน้ำเสียงเย็นเฉียบก็ดังขึ้น ทาเลียหันขวับไปมองที่ประตูห้องรับรองก็พบกับบาร์คัสที่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอเบิกตากว้างเมื่อเห็นเขาที่ดูรีบร้อนจนข้าวของหลุดลุ่ยก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องแล้วสำทับด้วยเสียงนิ่ง

“คงจะไม่ดีแน่ถ้าจะปล่อยให้อัจฉริยะที่จะก้าวขึ้นเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของจักรพรรดิต้องมาจมปลักอยู่ในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้”

“...ไม่นึกเลยว่าท่านเชียคานจะประเมินผมไว้สูงขนาดนี้”

เอ็ดดริค ลูบอน พึมพำออกมาอย่างนึกสนุก บาร์คัสจึงส่งสายตาเยือกเย็นไปให้อัศวินผู้นั้น

“ฉันได้ยินมาว่านายช่วยภรรยาของฉันที่เกือบจะประสบอุบัติเหตุไว้ ขอบใจมาก”

“ไม่ใช่หรอกครับ กลับกันเป็นเพราะผมทำท่านหญิงตกใจเลยเกือบจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมากกว่า”

ทาเลียถลึงตาใส่อัศวินหนุ่มอย่างหงุดหงิด ไอ้ความซื่อบื้อที่พูดทุกอย่างตามความจริงแบบที่ไม่น่าพูดแบบนี้แหละที่ขวางทางความก้าวหน้าของนาย นายไม่รู้ตัวจริงๆ เหรอ?

ในขณะที่เธอกำลังจะเดาะลิ้นใส่ จู่ๆ บาร์คัสก็โน้มตัวลง สอดแขนข้างหนึ่งเข้าใต้หัวเข่าเธอ และใช้อีกมือรวบแผ่นหลังเธอไว้มั่น ก่อนจะอุ้มเธอขึนมาอย่างระมัดระวัง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 147

สรุปตอน 147

อัศวินหนุ่มยิ้มขื่นและบอกว่าท่านหญิงยังเหมือนเดิม ก่อนเหล่าคนรับใช้จะวิ่งหน้าตั้งมาเพราะเห็นเธอเกือบล้ม บาร์คัสจึงอุ้มเธอขึ้นอย่างระมัดระวัง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 148 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 146กลับหน้าเรื่อง
ตอน 146ตอน 148