ทว่าเขามักจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอเสมอ
แม้ในยามนี้เขาจะกำลังสวมบทบาทสามีผู้เสียสละ แต่ก็ใครจะรู้ว่าเขาจะหันหลังให้เธออีกเมื่อไหร่
เธอจึงเอ่ยรั้งเขาไว้ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น
“ถ้าลูกคลอดออกมาแล้ว นายต้องเป็นคนสอนลูกขี่ม้านะ เห็นว่าพวกนายคนตะวันออกน่ะเริ่มหัดขี่ม้าก่อนจะเดินได้อีกไม่ใช่เหรอ? ลูกคนนี้ก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขชาวตะวันออกอยู่ครึ่งหนึ่ง...”
ทาเลียพยายามพูดพล่ามไปเรื่อยเพื่อให้บาร์คัสเกิดความผูกพันกับเด็ก ทว่าจู่ๆ เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าไอ้หมอนี่ดันบ้าจี้เอาทารกที่ยังเดินไม่ได้ไปวางบนหลังสัตว์ตัวเหม็นๆ และดุร้ายนั่นจริงๆ จะทำอย่างไร เธอจึงรีบเสริมต่อว่า
“แต่ว่าต้องรอให้โตพอสมควรก่อนนะถึงจะสอนได้ แล้วก็... ถ้าลูกกลัวมากเกินไป ฉันก็ไม่อยากให้นายบังคับ ลูกอาจจะเหมือนฉัน...”
เธอเกือบจะหลุดปากว่าลูกอาจจะขี้ขลาดเหมือนเธอ แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน
“ลูกอาจจะเกลียดม้าก็ได้นี่นา”
“...นั่นคงจะลำบากหน่อยนะครับ”
บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าท้องของเธอ
“ถ้าจะสืบทอดอำนาจปกครองดินแดนตะวันออกต่อจากผม การขี่ม้าคือทักษะที่ขาดไม่ได้ เพราะทายาทของแกรนด์ดยุคต้องเป็นผู้นำกองทหารม้ากว่าหกหมื่นนาย”
ทาเลียนิ่วหน้า
เธอไม่มีความคิดจะส่ง 'เอลฟ์น้อย' ที่กำลังเติบโตในท้องของเธอไปสู่สนามรบเลยแม้แต่นิดเดียว
เรื่องอันตรายแบบนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบาร์คัสกับพวกอัศวินไปสิ ลูกของฉันต้องอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและมีความสุขกับฉันเท่านั้น
แต่เธอก็กล้ำกลืนคำพูดเหล่านั้นไว้
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความจริงที่ว่า บาร์คัสยอมรับความสำคัญของเด็กคนนี้ในฐานะ 'ทายาท' อย่างชัดเจนแล้ว
“งั้นนายก็ค่อยๆ ใช้เวลาสอนสิ สอนจนกว่าลูกจะชอบม้าให้ได้”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอ แม้ใบหน้าจะยังคงเดาใจยากเหมือนเดิม ทว่ายามนี้ทาเลียกลับมองเห็นความกังวลและความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาได้อย่างไม่ยากเย็น
เขาเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ไม่ต้องกังวลครับ เมื่อเด็กเกิดมา ผมตั้งใจจะเลี้ยงดูเขาด้วยความอดทนอย่างดีที่สุด ว่าแต่... ลูกดิ้นแรงขนาดนี้คุณไม่ลำบากแย่เหรอครับ?”
“ก็ต้องลำบากสิ!”
อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่เด็กดิ้นแรงขนาดนี้ แต่ทาเลียก็จงใจทำเป็นสำออย
ใบหน้าของบาร์คัสแข็งค้างขึ้นมาทันที
“ได้คุยกับนักเวทสายรักษาหรือยังครับ? พอจะมีวิธีไหนช่วยทุเลาความเจ็บปวดได้บ้าง...”
“หล่อนบอกให้ใช้กำยานนิทรา แต่ฉันปฏิเสธไปเองแหละ เพราะมันอาจจะเป็นอันตรายต่อลูกได้”
ทาเลียเล่ารายละเอียดจุกจิกให้เขาฟัง เพราะอยากให้เขารู้ว่าเธอทุ่มเทเพื่อลูกมากขนาดไหน
บาร์คัสลูบคางครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณควรทำตามที่นักเวทบอกนะครับ คุณต้องแข็งแรงถึงจะผ่านการคลอดไปได้อย่างปลอดภัย”
“ตอนนี้ฉันก็แข็งแรงพอจะทำได้น่า” ทาเลียเถียงกลับทันควัน
“ผู้หญิงทั้งโลกเขาก็อดทนผ่านเรื่องนี้ไปได้ทั้งนั้น ทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ”
ใบหน้าของบาร์คัสปรากฏแววไม่เชื่อถืออย่างชัดเจน เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของเขาเลื่อนลงไปมองที่ขาของเธอ ทาเลียก็หน้าแดงก่ำด้วยความรู้สึกอัปยศ
ทำไม? คิดว่าเพราะฉันพิการเลยจะคลอดลูกไม่ได้งั้นเหรอ? เธออยากจะแหวใส่เขาแบบนั้นแต่ก็อดทนไว้
หากเขาจำภาพร่างกายที่พังพินาศของเธอได้ แล้วเกิดความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบที่รุนแรงขึ้น จนทำให้เขาจัดอันดับให้เธอและลูกสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ความอัปยศเพียงเท่านี้เธอยอมทนได้
เธอกลบเกลื่อนความขมขื่นในใจแล้วแสร้งยิ้มแฉ่ง “นายจะทำหน้าจริงจังไปทำไมกันเนี่ยไอ้บ้า ฉันก็แค่บ่นไปเรื่อยเฉยๆ หรอกน่า”
“.....”
“นายนี่หัวแข็งเหมือนเดิมเลยนะ ไม่เคยเล่นมุขตลก แถมยังชอบรับมุขชาวบ้านไปเป็นเรื่องจริงจังอยู่เรื่อย”
“ภรรยาที่กำลังท้องโอดครวญว่าทรมาน จะให้ผมมองว่าเป็นเรื่องเล่นๆ ได้ยังไงล่ะครับ?”
บาร์คัสถอนหายใจอย่างอ่อนใจ คำพูดนั้นทำให้ใจของทาเลียอ่อนยวบลง เธอจึงปล่อยให้เขาลูบหน้าท้องของเธอต่อไปอีกสักพัก
ครู่ต่อมา นางกำนัลก็ยกอาหารเข้ามาในห้อง
บาร์คัสเฝ้าดูเธอทานจนเสร็จ ก่อนจะไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก
ทาเลียรอให้เขากลับมาจนดึกดื่น แต่สุดท้ายเธอก็ทนความเหนื่อยล้าไม่ไหวและผล็อยหลับไป ร่างกายของเธออ่อนเพลียสะสมจากการนอนไม่หลับมาหลายวัน
ทาเลียหลับลึกจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ และตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนที่ดวงอาทิตย์ตรงหัวพอดี
เธอขยี้ตาที่แห้งผากพลางวางมือลงบนหน้าท้องเป็นอันดับแรกเพื่อยืนยันว่าลูกยังปลอดภัย
เมื่อวานเจ้าตัวเล็กดิ้นแรงจนวุ่นวาย แต่มาวันนี้กลับนิ่งสงบเชียว บางทีลูกเองก็คงจะได้หลับเต็มอิ่มในรอบหลายวันเหมือนกัน เธอคิดเรื่อยเปื่อยพกพลางมองไปรอบห้อง
ไม่เห็นวี่แววของบาร์คัส แต่ร่องรอยการพักแรมของเขาเมื่อคืนยังคงมีอยู่ทั่วห้อง ดูเหมือนเขาจะแอบออกไปเงียบๆ เพื่อไม่ให้รบกวนเธอที่กำลังหลับลึก
เธอลุกขึ้นจากเตียงและเริ่มแต่งตัวทันที เธอสงสัยว่าอาจจะมีมหาดเล็ก พ่อบ้าน หรือทหารสักคนที่ได้รับรู้ข่าวจากเอ็ดดริค ลูบอน เธอตั้งใจจะไปคาดคั้นคนเหล่านั้นดู
“เลิกเอาเสื้อคลุมตัวนั้นมาได้แล้ว เอาตัวที่มันไม่ค่อยสะดุดตามา”
นางกำนัลที่กำลังหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์สีเงินออกมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ
ทาเลียถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป?”
“ไม่ว่าท่านหญิงจะสวมชุดไหน ฉันว่าท่านก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่ดีค่ะ”
นางกำนัลหน้าแดงพึมพำเสียงค่อย ทาเลียไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะรับคำชมประจบสอพลอจึงถอนหายใจอย่างรำคาญ
“งั้นเอาเสื้อตัวไหนมาก็ได้มา”
นางกำนัลรีบนำโรบวูลเนื้อหนามาให้ เธอคลุมมันไว้ที่ไหล่แล้วค่อยๆ ก้าวออกจากห้องไป โชคดีที่อาการปวดหลังทุเลาลงบ้าง ทำให้การเคลื่อนไหวไม่ลำบากนัก
“นี่ เธอรู้ไหมว่าอัศวินที่มาหาเมื่อคืนเขาพูดอะไรบ้าง?”
ทาเลียถามคนใช้ของบาร์คัสที่เดินสวนมาตรงโถงทางเดินทันที
เด็กหนุ่มที่ดูอายุน่าจะไม่ถึงยี่สิบสะดุ้งโหยงเหมือนม้าที่ถูกแซ่ฟาด แล้วอึกอักตอบไม่ถูก
“คือ... ผม... เอ่อ...”
ทาเลียเริ่มหงุดหงิด เธอชินแล้วกับการที่ผู้คนมักมองเธอเหมือนเป็นสิ่งอันตรายที่ไม่ควรแตะต้อง แต่ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนอาการเหล่านั้นจะรุนแรงขึ้น
เธอถามย้ำอย่างคาดคั้น “ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง? ฉันถามว่าได้ยินอะไรมาบ้างไหม!”
“ขะ-ขอโทษครับท่านแกรนด์ดัชเชส ผมไม่ทราบอะไรเลยจริงๆ ครับ เมื่อคืนผมเข้านอนเร็ว...”
“แล้วเมื่อคืนใครเป็นคนปรนนิบัติบาร์คัส?”
“อึก... เรื่องนั้นผมก็...”
บาร์คัสขุนเด็กโง่แบบนี้ไว้ข้างตัวได้ยังไงเนี่ย?
ในขณะที่เธอกำลังถลึงตามองเด็กหนุ่มที่ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูด จู่ๆ เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นจากข้างหลัง
“ถ้ามีเรื่องอยากรู้มาถามผมโดยตรงดีกว่าไหมครับ? ทำไมต้องมาลงกับคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย”
ทาเลียหันขวับไปมอง พบเอ็ดดริค ลูบอน กำลังเกาหลังคออยู่ เธอจึงยืนตัวแข็งทื่อ
เขาถอนหายใจยาวพลางเดินตรงเข้ามาหาเธอ
“ผมจะตอบเท่าที่ผมตอบได้ครับ แต่ก่อนอื่นเราเปลี่ยนที่คุยกัน...”
ทาเลียมองไปที่ด้ามดาบที่ข้างเอวของเขาโดยสัญชาตญาณ
ความคิดที่ว่าชายคนนี้อาจจะได้รับคำสั่งมาจากไอล่าหรือกาเร็ธเพื่อมาทำร้ายเธอแวบเข้ามาในหัว ทาเลียถูกความหวาดกลัวที่ไร้เหตุผลครอบงำ เธอถอยหลังกรูดด้วยความลนลานจนเสียการทรงตัว
ในวินาทีนั้น ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วออกแรงดึงอย่างแรง ทาเลียหน้าปะทะเข้ากับเกราะอกที่แข็งแกร่งของเขา เธอรีบผละตัวออกมาทันที ทันใดนั้นเสียงตวาดก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ
“อยู่นิ่งๆ สิครับ! เกือบไปแล้วไหมล่ะ!”
ทาเลียสะดุ้งและหันไปมองด้านหลัง
ที่ส้นเท้าของเธอเพียงนิดเดียว คือขั้นแรกของบันไดทางยาวที่ทอดลงสู่ชั้นหนึ่ง
เมื่อรู้ว่าเกือบจะกลิ้งตกบันไปแล้ว ทาเลียก็รีบกอดท้องตัวเองไว้แล้วห่อไหล่สั่นเทา
ชายหนุ่มลากเธอเข้ามาด้านในโถงทางเดินพลางตะโกนใส่ด้วยความโมโห
“พับผ่าสิ ทำความท่านหญิงถึงได้ดูอันตรายอยู่ตลอดเวลาแบบนี้เนี่ย? ต้องทำเอาคนอื่นฝันร้ายไปอีกนานแค่ไหนถึงจะพอใจครับ...”
“รู้แล้วน่า ปล่อยได้แล้ว”
ทาเลียสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมพลางสำรวจใบหน้าของอัศวินหนุ่มที่ซีดเผือด เมื่อเห็นเขายกมือทาบอกหอบหายใจแรงๆ เหมือนหัวใจจะวาย เธอก็พลันรู้สึกผ่อนคลายลง
เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกินที่ไประแวงว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นมือสังหารที่พี่น้องส่งมา
ไอ้หมอนี่มันก็แค่ไอ้คนซื่อบื้อที่บังอาจไปขวางทางรัชทายาทเพียงเพื่อจะทำหน้าที่อัศวินองครักษ์ให้ถึงที่สุด หากเขามีเล่ห์เหลี่ยมพอจะทำงานลอบสังหาร เขาคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นตั้งแต่แรกหรอก
ทาเลียห่อไหล่ลงแล้วเอ่ยออกมานิ่งๆ
“ก็นายทำฉันตกใจเองนี่นา ทั้งหมดมันความผิดนายนั่นแหละ”
ทาเลียยังหวาดกลัวว่าบาร์คัสจะหันหลังให้เธออีก จึงรั้งเขาไว้ด้วยการให้สัญญาว่าจะเป็นคนสอนลูกขี่ม้า ต่อมาเธอต้องเผชิญหน้ากับอัศวินหนุ่มที่ทำให้เธอตกใจ
กำลังโหลดความเห็น...