คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 146 · สอนลูกขี่ม้า

ตอน 146
สอนลูกขี่ม้า

ทว่าเขามักจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเธอเสมอ

แม้ในยามนี้เขาจะกำลังสวมบทบาทสามีผู้เสียสละ แต่ก็ใครจะรู้ว่าเขาจะหันหลังให้เธออีกเมื่อไหร่

เธอจึงเอ่ยรั้งเขาไว้ด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“ถ้าลูกคลอดออกมาแล้ว นายต้องเป็นคนสอนลูกขี่ม้านะ เห็นว่าพวกนายคนตะวันออกน่ะเริ่มหัดขี่ม้าก่อนจะเดินได้อีกไม่ใช่เหรอ? ลูกคนนี้ก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขชาวตะวันออกอยู่ครึ่งหนึ่ง...”

ทาเลียพยายามพูดพล่ามไปเรื่อยเพื่อให้บาร์คัสเกิดความผูกพันกับเด็ก ทว่าจู่ๆ เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าไอ้หมอนี่ดันบ้าจี้เอาทารกที่ยังเดินไม่ได้ไปวางบนหลังสัตว์ตัวเหม็นๆ และดุร้ายนั่นจริงๆ จะทำอย่างไร เธอจึงรีบเสริมต่อว่า

“แต่ว่าต้องรอให้โตพอสมควรก่อนนะถึงจะสอนได้ แล้วก็... ถ้าลูกกลัวมากเกินไป ฉันก็ไม่อยากให้นายบังคับ ลูกอาจจะเหมือนฉัน...”

เธอเกือบจะหลุดปากว่าลูกอาจจะขี้ขลาดเหมือนเธอ แต่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันควัน

“ลูกอาจจะเกลียดม้าก็ได้นี่นา”

“...นั่นคงจะลำบากหน่อยนะครับ”

บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าท้องของเธอ

“ถ้าจะสืบทอดอำนาจปกครองดินแดนตะวันออกต่อจากผม การขี่ม้าคือทักษะที่ขาดไม่ได้ เพราะทายาทของแกรนด์ดยุคต้องเป็นผู้นำกองทหารม้ากว่าหกหมื่นนาย”

ทาเลียนิ่วหน้า

เธอไม่มีความคิดจะส่ง 'เอลฟ์น้อย' ที่กำลังเติบโตในท้องของเธอไปสู่สนามรบเลยแม้แต่นิดเดียว

เรื่องอันตรายแบบนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบาร์คัสกับพวกอัศวินไปสิ ลูกของฉันต้องอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและมีความสุขกับฉันเท่านั้น

แต่เธอก็กล้ำกลืนคำพูดเหล่านั้นไว้

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความจริงที่ว่า บาร์คัสยอมรับความสำคัญของเด็กคนนี้ในฐานะ 'ทายาท' อย่างชัดเจนแล้ว

“งั้นนายก็ค่อยๆ ใช้เวลาสอนสิ สอนจนกว่าลูกจะชอบม้าให้ได้”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอ แม้ใบหน้าจะยังคงเดาใจยากเหมือนเดิม ทว่ายามนี้ทาเลียกลับมองเห็นความกังวลและความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขาได้อย่างไม่ยากเย็น

เขาเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ไม่ต้องกังวลครับ เมื่อเด็กเกิดมา ผมตั้งใจจะเลี้ยงดูเขาด้วยความอดทนอย่างดีที่สุด ว่าแต่... ลูกดิ้นแรงขนาดนี้คุณไม่ลำบากแย่เหรอครับ?”

“ก็ต้องลำบากสิ!”

อันที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่เด็กดิ้นแรงขนาดนี้ แต่ทาเลียก็จงใจทำเป็นสำออย

ใบหน้าของบาร์คัสแข็งค้างขึ้นมาทันที

“ได้คุยกับนักเวทสายรักษาหรือยังครับ? พอจะมีวิธีไหนช่วยทุเลาความเจ็บปวดได้บ้าง...”

“หล่อนบอกให้ใช้กำยานนิทรา แต่ฉันปฏิเสธไปเองแหละ เพราะมันอาจจะเป็นอันตรายต่อลูกได้”

ทาเลียเล่ารายละเอียดจุกจิกให้เขาฟัง เพราะอยากให้เขารู้ว่าเธอทุ่มเทเพื่อลูกมากขนาดไหน

บาร์คัสลูบคางครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “คุณควรทำตามที่นักเวทบอกนะครับ คุณต้องแข็งแรงถึงจะผ่านการคลอดไปได้อย่างปลอดภัย”

“ตอนนี้ฉันก็แข็งแรงพอจะทำได้น่า” ทาเลียเถียงกลับทันควัน

“ผู้หญิงทั้งโลกเขาก็อดทนผ่านเรื่องนี้ไปได้ทั้งนั้น ทำไมฉันจะทำไม่ได้ล่ะ”

ใบหน้าของบาร์คัสปรากฏแววไม่เชื่อถืออย่างชัดเจน เมื่อสัมผัสได้ว่าสายตาของเขาเลื่อนลงไปมองที่ขาของเธอ ทาเลียก็หน้าแดงก่ำด้วยความรู้สึกอัปยศ

ทำไม? คิดว่าเพราะฉันพิการเลยจะคลอดลูกไม่ได้งั้นเหรอ? เธออยากจะแหวใส่เขาแบบนั้นแต่ก็อดทนไว้

หากเขาจำภาพร่างกายที่พังพินาศของเธอได้ แล้วเกิดความรู้สึกผิดและความรับผิดชอบที่รุนแรงขึ้น จนทำให้เขาจัดอันดับให้เธอและลูกสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ความอัปยศเพียงเท่านี้เธอยอมทนได้

เธอกลบเกลื่อนความขมขื่นในใจแล้วแสร้งยิ้มแฉ่ง “นายจะทำหน้าจริงจังไปทำไมกันเนี่ยไอ้บ้า ฉันก็แค่บ่นไปเรื่อยเฉยๆ หรอกน่า”

“.....”

“นายนี่หัวแข็งเหมือนเดิมเลยนะ ไม่เคยเล่นมุขตลก แถมยังชอบรับมุขชาวบ้านไปเป็นเรื่องจริงจังอยู่เรื่อย”

“ภรรยาที่กำลังท้องโอดครวญว่าทรมาน จะให้ผมมองว่าเป็นเรื่องเล่นๆ ได้ยังไงล่ะครับ?”

บาร์คัสถอนหายใจอย่างอ่อนใจ คำพูดนั้นทำให้ใจของทาเลียอ่อนยวบลง เธอจึงปล่อยให้เขาลูบหน้าท้องของเธอต่อไปอีกสักพัก

ครู่ต่อมา นางกำนัลก็ยกอาหารเข้ามาในห้อง

บาร์คัสเฝ้าดูเธอทานจนเสร็จ ก่อนจะไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก

ทาเลียรอให้เขากลับมาจนดึกดื่น แต่สุดท้ายเธอก็ทนความเหนื่อยล้าไม่ไหวและผล็อยหลับไป ร่างกายของเธออ่อนเพลียสะสมจากการนอนไม่หลับมาหลายวัน

ทาเลียหลับลึกจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ และตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนที่ดวงอาทิตย์ตรงหัวพอดี

เธอขยี้ตาที่แห้งผากพลางวางมือลงบนหน้าท้องเป็นอันดับแรกเพื่อยืนยันว่าลูกยังปลอดภัย

เมื่อวานเจ้าตัวเล็กดิ้นแรงจนวุ่นวาย แต่มาวันนี้กลับนิ่งสงบเชียว บางทีลูกเองก็คงจะได้หลับเต็มอิ่มในรอบหลายวันเหมือนกัน เธอคิดเรื่อยเปื่อยพกพลางมองไปรอบห้อง

ไม่เห็นวี่แววของบาร์คัส แต่ร่องรอยการพักแรมของเขาเมื่อคืนยังคงมีอยู่ทั่วห้อง ดูเหมือนเขาจะแอบออกไปเงียบๆ เพื่อไม่ให้รบกวนเธอที่กำลังหลับลึก

เธอลุกขึ้นจากเตียงและเริ่มแต่งตัวทันที เธอสงสัยว่าอาจจะมีมหาดเล็ก พ่อบ้าน หรือทหารสักคนที่ได้รับรู้ข่าวจากเอ็ดดริค ลูบอน เธอตั้งใจจะไปคาดคั้นคนเหล่านั้นดู

“เลิกเอาเสื้อคลุมตัวนั้นมาได้แล้ว เอาตัวที่มันไม่ค่อยสะดุดตามา”

นางกำนัลที่กำลังหยิบเสื้อคลุมขนสัตว์สีเงินออกมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ

ทาเลียถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป?”

“ไม่ว่าท่านหญิงจะสวมชุดไหน ฉันว่าท่านก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตาอยู่ดีค่ะ”

นางกำนัลหน้าแดงพึมพำเสียงค่อย ทาเลียไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะรับคำชมประจบสอพลอจึงถอนหายใจอย่างรำคาญ

“งั้นเอาเสื้อตัวไหนมาก็ได้มา”

นางกำนัลรีบนำโรบวูลเนื้อหนามาให้ เธอคลุมมันไว้ที่ไหล่แล้วค่อยๆ ก้าวออกจากห้องไป โชคดีที่อาการปวดหลังทุเลาลงบ้าง ทำให้การเคลื่อนไหวไม่ลำบากนัก

“นี่ เธอรู้ไหมว่าอัศวินที่มาหาเมื่อคืนเขาพูดอะไรบ้าง?”

ทาเลียถามคนใช้ของบาร์คัสที่เดินสวนมาตรงโถงทางเดินทันที

เด็กหนุ่มที่ดูอายุน่าจะไม่ถึงยี่สิบสะดุ้งโหยงเหมือนม้าที่ถูกแซ่ฟาด แล้วอึกอักตอบไม่ถูก

“คือ... ผม... เอ่อ...”

ทาเลียเริ่มหงุดหงิด เธอชินแล้วกับการที่ผู้คนมักมองเธอเหมือนเป็นสิ่งอันตรายที่ไม่ควรแตะต้อง แต่ช่วงหลังมานี้ดูเหมือนอาการเหล่านั้นจะรุนแรงขึ้น

เธอถามย้ำอย่างคาดคั้น “ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง? ฉันถามว่าได้ยินอะไรมาบ้างไหม!”

“ขะ-ขอโทษครับท่านแกรนด์ดัชเชส ผมไม่ทราบอะไรเลยจริงๆ ครับ เมื่อคืนผมเข้านอนเร็ว...”

“แล้วเมื่อคืนใครเป็นคนปรนนิบัติบาร์คัส?”

“อึก... เรื่องนั้นผมก็...”

บาร์คัสขุนเด็กโง่แบบนี้ไว้ข้างตัวได้ยังไงเนี่ย?

ในขณะที่เธอกำลังถลึงตามองเด็กหนุ่มที่ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูด จู่ๆ เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นจากข้างหลัง

“ถ้ามีเรื่องอยากรู้มาถามผมโดยตรงดีกว่าไหมครับ? ทำไมต้องมาลงกับคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วย”

ทาเลียหันขวับไปมอง พบเอ็ดดริค ลูบอน กำลังเกาหลังคออยู่ เธอจึงยืนตัวแข็งทื่อ

เขาถอนหายใจยาวพลางเดินตรงเข้ามาหาเธอ

“ผมจะตอบเท่าที่ผมตอบได้ครับ แต่ก่อนอื่นเราเปลี่ยนที่คุยกัน...”

ทาเลียมองไปที่ด้ามดาบที่ข้างเอวของเขาโดยสัญชาตญาณ

ความคิดที่ว่าชายคนนี้อาจจะได้รับคำสั่งมาจากไอล่าหรือกาเร็ธเพื่อมาทำร้ายเธอแวบเข้ามาในหัว ทาเลียถูกความหวาดกลัวที่ไร้เหตุผลครอบงำ เธอถอยหลังกรูดด้วยความลนลานจนเสียการทรงตัว

ในวินาทีนั้น ชายหนุ่มพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้แล้วออกแรงดึงอย่างแรง ทาเลียหน้าปะทะเข้ากับเกราะอกที่แข็งแกร่งของเขา เธอรีบผละตัวออกมาทันที ทันใดนั้นเสียงตวาดก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ

“อยู่นิ่งๆ สิครับ! เกือบไปแล้วไหมล่ะ!”

ทาเลียสะดุ้งและหันไปมองด้านหลัง

ที่ส้นเท้าของเธอเพียงนิดเดียว คือขั้นแรกของบันไดทางยาวที่ทอดลงสู่ชั้นหนึ่ง

เมื่อรู้ว่าเกือบจะกลิ้งตกบันไปแล้ว ทาเลียก็รีบกอดท้องตัวเองไว้แล้วห่อไหล่สั่นเทา

ชายหนุ่มลากเธอเข้ามาด้านในโถงทางเดินพลางตะโกนใส่ด้วยความโมโห

“พับผ่าสิ ทำความท่านหญิงถึงได้ดูอันตรายอยู่ตลอดเวลาแบบนี้เนี่ย? ต้องทำเอาคนอื่นฝันร้ายไปอีกนานแค่ไหนถึงจะพอใจครับ...”

“รู้แล้วน่า ปล่อยได้แล้ว”

ทาเลียสะบัดข้อมือออกจากการจับกุมพลางสำรวจใบหน้าของอัศวินหนุ่มที่ซีดเผือด เมื่อเห็นเขายกมือทาบอกหอบหายใจแรงๆ เหมือนหัวใจจะวาย เธอก็พลันรู้สึกผ่อนคลายลง

เธอรู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกินที่ไประแวงว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นมือสังหารที่พี่น้องส่งมา

ไอ้หมอนี่มันก็แค่ไอ้คนซื่อบื้อที่บังอาจไปขวางทางรัชทายาทเพียงเพื่อจะทำหน้าที่อัศวินองครักษ์ให้ถึงที่สุด หากเขามีเล่ห์เหลี่ยมพอจะทำงานลอบสังหาร เขาคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นตั้งแต่แรกหรอก

ทาเลียห่อไหล่ลงแล้วเอ่ยออกมานิ่งๆ

“ก็นายทำฉันตกใจเองนี่นา ทั้งหมดมันความผิดนายนั่นแหละ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 146

สรุปตอน 146

ทาเลียยังหวาดกลัวว่าบาร์คัสจะหันหลังให้เธออีก จึงรั้งเขาไว้ด้วยการให้สัญญาว่าจะเป็นคนสอนลูกขี่ม้า ต่อมาเธอต้องเผชิญหน้ากับอัศวินหนุ่มที่ทำให้เธอตกใจ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 147 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 145กลับหน้าเรื่อง
ตอน 145ตอน 147