คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 145 · ความปรารถนาเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

ตอน 145
ความปรารถนาเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

บาร์คัสขยี้ขมับคล้ายเริ่มจะปวดศีรษะพรึ่บพรั่บ ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาอีกครั้ง

“ถึงยังไงการแยกห้องผมก็ไม่อนุญาตครับ”

พูดจบเขาก็ใช้ผ้าห่มพันรอบตัวเธอจนมิดชิดเหมือนรังไหมแล้วอุ้มลุกขึ้นยืน

ทาเลียพยายามผลักไหล่เขาประท้วงในตอนแรก แต่ไม่นานก็ยอมอ่อนลง ความรู้สึกที่ไม่อยากโชว์สภาพที่ดูไม่จืดให้เขาเห็นนั้นแพ้พ่ายให้กับความปรารถนาที่อยากอยู่ใกล้เขา เธอจึงไม่อยากจะเปลืองแรงขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า

“ย้ายข้าวของๆ ท่านหญิงกลับมาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้”

บาร์คัสออกคำสั่งกับเหล่านางกำนัลที่ยืนอออยู่หน้าประตู ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันที

ทาเลียลอบมองลอดช่องว่างของผ้าห่มสำรวจโถงทางเดินที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ ดูเหมือนเหล่าข้ารับใช้จะเริ่มชินชากับภาพที่ท่านแกรนด์ดยุคอุ้มเธอเดินว่อนไปทั่วปราสาทแล้ว ทุกคนจึงก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนิ่งสงบ

เขาเดินผ่านคนเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็วและก้าวลงบันไดอย่างมั่นคง

ในตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่างราวกั้นบันได

“ท่านพี่!”

บาร์คัสหยุดชะงักฝีเท้าแล้วก้มมองไปที่เชิงบันได

ทาเลียมองตามสายตานั้นไป เห็นชายหนุ่มร่างโปร่งสองคนในชุดโรบสีดำกำลังก้าวข้ามโถงกว้างตรงมาทางนี้ เธอจึงหรี่ตาลงมองอย่างพินิจ

หนึ่งในนั้นระบุตัวตนได้ไม่ยาก... น้องชายต่างมารดาจอมโอหังของบาร์คัสนั่นเอง

เพียงไม่กี่เดือนเด็กหนุ่มคนนั้นก็ดูจะสูงขึ้น เขาจ้ำอ้าวขึ้นบันไดมาด้วยย่างก้าวที่สม่ำเสมอ

ทาเลียรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงโคนจมูกแล้วมองเขาอย่างระแวดระวัง

หลังจากงานศพของอดีตแกรนด์ดยุคสิ้นสุดลง 'ลูกัส ราเอดโก เชียคาน' ก็เข้าหน่วยฝึกทหารม้าโวล์ฟรัมอย่างเป็นทางการ นั่นทำให้เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เพราะกำลังส่วนใหญ่ของหน่วยโวล์ฟรัมต้องออกไปประจำการนอกปราสาทเพื่อรับมือกับพวกคนป่าที่เริ่มอาละวาดหนักตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วง

ดูเหมือนชีวิตที่นั่นจะไม่ง่ายนัก รูปร่างของเด็กหนุ่มจึงดูบึกบึนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าในพริบตา

“ขอโทษที่มารบกวนยามวิกาลครับ แต่ผมมีข่าวด่วนที่ต้องรายงานทันทีเลยรีบควบม้ามาจากค่าย ทะ-ทางราชวงศ์ดูเหมือนจะ...”

เด็กหนุ่มที่พูดโพล่งออกมาอย่างใจร้อนเหลือบมองร่างของทาเลียในอ้อมกอดของพี่ชาย แล้วก็หยุดชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น

ทาเลียรู้สึกได้ถึงความวิตกที่ถาโถมเข้ามาจนต้องเผลอกอดหน้าท้องไว้แน่น ไอเย็นเยือกที่เธอเคยสัมผัสทุกครั้งยามหายใจในวังหลวงดูเหมือนจะทิ่มแทงเข้าขั้วกระดูกอีกครั้ง

บาร์คัสรับรู้ได้ถึงอาการสั่นของเธอ เขาจึงกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเย็น

“ไปรอที่ห้องทำงานของฉัน”

“สำหรับผมไม่มีปัญหาครับ แต่สำหรับ 'แขก' ท่านนี้น่าจะจัดห้องพักให้ได้รับรองสักหน่อย เขาเดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะขอรอพบพร้อมกับท่านชายครับ”

ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเด็กหนุ่มแทรกบทสนมนาขึ้นมาพลางสะบัดฮู้ดที่คลุมหัวออก

เมื่อเห็นใบหน้าของเขา ทาเลียถึงกับเบิกตากว้าง

เอ็ดดริค ลูบอน

หนึ่งในอัศวินองครักษ์นับไม่ถ้วนที่เคยรับใช้เธอ และเป็นคนที่มักจะทำตัวน่ารำคาญใส่เธอเป็นพิเศษ บัดนี้เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ดูอิดโรย

ความสั่นเทาในร่างกายหยุดกึกทันควัน

เธอไม่รู้ว่าที่ตกใจนี่ เป็นเพราะได้เจอคนที่คิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือตกใจที่ตัวเองดันจำชื่อเขาได้แม่นยำขนาดนี้กันแน่

ในขณะที่เธอกำลังจ้องเขาตาค้าง ชายหนุ่มคนนั้นก็ก้มศีรษะทำความเคารพอย่างขัดเขินเมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ

“ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ องค์หญิง... สบายดีหรือเปล่าครับ...”

“ถ้าบอกพ่อบ้านเขาจะจัดห้องพักให้ อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยมาพบฉัน ระหว่างนี้ไปพักผ่อนซะ”

บาร์คัสตัดบทเอ็ดดริคแล้วหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของตนทันที ทิ้งให้ฝ่ายนั้นยืนเกาหลังคออย่างเก้อเขิน

ทาเลียจ้องมองกิริยานั้นนิ่งๆ ก่อนจะเหลือบมองบาร์คัส เขาดูไม่แปลกใจเลยสักนิดกับการปรากฏตัวกะทันหันของอดีตลูกน้องคนนี้

หรือว่านี่จะเป็นการเยี่ยมเยือนที่นัดหมายไว้แล้ว?

ไม่ว่าบาร์คัสจะรู้ตัวหรือไม่ว่าถูกจ้องจับผิด เขาก็เดินเข้าห้องนอนมาแล้วพูดขึ้นว่า

“ได้ยินว่าคุณยังไม่ได้ทานมื้อค่ำ มีอะไรที่อยากทานพิเศษไหมครับ?”

“...ไม่ค่อยอยาก”

“ต้องทานเพื่อลูกบ้างนะครับ”

บาร์คัสวางเธอลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารหน้าเตาผิงพลางกล่าวเตือนอย่างนุ่มนวล

ทาเลียพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ อาการปวดเชิงกรานและหลังที่เริ่มมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนทำให้ความอยากอาหารที่เคยพลุ่งพล่านเหือดหายไปหมด ทว่าเมื่อนึกได้ว่าหากเธออด ลูกในท้องอาจจะหิวตามไปด้วย หน้าที่ความรับผิดชอบก็ทำให้เธอต้องฝืนกิน

“งั้นขอซุปไก่สักถ้วยแล้วกัน”

“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ไปเตรียมมา”

บาร์คัสสั่งคนรับใช้หน้าประตูด้วยเสียงเรียบ แล้วเดินไปที่เตาผิงเพื่อจุดไฟด้วยตัวเอง

ภายในเตาผิงไม่ได้ใช้ฟืนแห้งที่ส่งควันโขมง แต่ใช้หินเวทมนตร์ธาตุไฟและถ่านคุณภาพเยี่ยม เพียงไม่ถึงนาที อากาศในห้องก็อุ่นสบายขึ้น

“ลำคอเป็นยังไงบ้างครับ? ได้ยินมาว่าเมื่อกลางวันคุณมีอาการไอ...”

“ฤดูหนาวอากาศมันแห้งน่ะก็เลยเป็นแบบนั้น ว่าแต่นายไม่รีบไปหาพวกเขาเหรอ? เห็นว่ามีเรื่องด่วนไม่ใช่หรือไง”

“ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ คุยช้าไปสักชั่วโมงก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรอก”

บาร์คัสตอบอย่างไม่ยี่หระพลางใช้ไม้เขี่ยไฟให้เข้าที่

ทาเลียใช้สายตาพินิจพิเคราะห์มองใบหน้าของเขา

เอ็ดดริค ลูบอน เป็นอัศวินในสังกัดหน่วยองครักษ์หลวง หากเขากลับไปปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ณ ตอนนี้เขาก็ควรจะกำลังรับใช้กาเร็ธหรือไอล่าอยู่ บางทีหนึ่งในสองคนนั้นอาจจะเป็นคนส่งเขามาก็ได้

“เธอจะต้องนึกเสียใจในสิ่งที่เธอทำวันนี้แน่นอน ทาเลีย โรเอม กือร์ทา”

จู่ๆ คำสาปแช่งของพี่สาวต่างมารดาที่ถูกซุกไว้ในส่วนลึกของจิตใจก็ดังแว่วขึ้นที่ข้างหู ทาเลียเผลอใช้มือโอบท้องตัวเองตามสัญชาตญาณ

เมื่อนึกถึงดวงตาสีเขียวขุ่นควันที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ร่างกายเธอก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้

ราวกับรับรู้ได้ถึงความวิตกกังวลของแม่ เด็กในท้องก็เริ่มดิ้นพล่านรุนแรง บาร์คัสที่เพิ่งถอดเสื้อดับลิตพาดไว้บนผนังรีบหันขวับมามองทันที

“เป็นอะไรไปครับ?”

“ละ-ลูก... จู่ๆ ลูกก็เตะแรงมากน่ะ”

แม้จะสัมผัสได้ถึงการดิ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ความแรงระดับนี้ถือเป็นครั้งแรกจนเธอเริ่มรู้สึกกังวล

ในขณะที่เธอกำลังก้มมองหน้าท้องด้วยความเป็นห่วง บาร์คัสที่อยู่ในชุดเชิ้ตบางเบาก็ทรุดตัวลงตรงหน้าเธอแล้วถามเสียงเครียด

“เจ็บมากไหมครับ?”

ทาเลียมองเขาอย่างเหลือเชื่อ

เด็กตัวแค่นิดเดียวเตะจะไปเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว เธอตั้งใจจะพูดแบบนั้นแต่เมื่อได้สบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงจังของเขา เธอก็เงียบไป

เธออยากให้บาร์คัสเป็นห่วงเธอมากขึ้นกว่านี้ อยากให้เขาคิดถึงแต่เรื่องของเธอและลูก จนไม่เหลือพื้นที่ให้คิดเรื่องอื่น

“ใช่ เจ็บมากเลย พลังเหลือล้นแบบนี้น่าจะได้นิสัยมุทะลุมาจากนายนั่นแหละ”

คำพูดที่เจือความเวอร์วังทำให้สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นไปอีก

บาร์คัสนั่งคุกเข่าลงบนพื้นแล้วเอื้อมมือออกมา ทว่าพอเขานึกได้ว่าก่อนหน้านี้เธอสั่งห้ามไม่ให้แตะต้อง เขาก็ชะงักและพยายามหดมือกลับ

ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือของเขาแล้ววางลงบนหน้าท้องของเธอ แม้เธอจะไม่อยากโชว์พุงที่โย้เย้ แต่เธออยากให้บาร์คัสสัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' ของเด็กคนนี้ได้ชัดเจนขึ้น

“จะให้จับเป็นพิเศษแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ”

บาร์คัสจ้องมองใบหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองที่มือของตนที่วางเด่นอยู่บนท้องของเธอ ประจวบเหมาะกับที่เด็กในท้องขยับตัวแรงๆ อีกครั้ง ทันใดนั้น ร่องรอยความตกใจก็พาดผ่านใบหน้าที่เฉยเมยของเขาเป็นครั้งแรก

ทาเลียเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ

“แรงเยอะใช่ไหมล่ะ? เด็กคนนี้ต้องเป็นลูกชายแน่ๆ แล้วก็คงจะเหมือนนายมากด้วย”

จากนั้นเธอก็วางฝูมือทับลงบนหลังมือของเขาแล้วออกแรงกดเบาๆ เพื่อให้เขารับรู้ถึงแรงกระเพื่อมได้ดีขึ้น

เธอต้องการฝังภาพจำนี้ให้บาร์คัสตระหนักไว้

ในนี้มีลูกของนายคนที่เหมือนนายอยู่ เพราะฉะนั้นไม่ว่ากาเร็ธหรือไอล่าจะพูดยังไง นายก็ห้ามไขว้เขวเด็ดขาด นายต้องอยู่ข้างพวกเราไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

เธอกลืนคำพูดที่วนเวียนอยู่ในลำคอลงไปพลางลูบพรมไปบนเส้นเลือดที่นูนเด่นและข้อนิ้วที่แข็งแรงบนหลังมือของเขา

11 ปีก่อน ตั้งแต่วันที่เธอเห็นมือคู่นี้โอบกอดแผ่นหลังของไอล่าไว้อย่างปกป้อง เธอก็ปรารถนาเหลือเกินว่าสักวันหนึ่ง ชายคนนี้จะมาอยู่เคียงข้างเธอแบบนี้บ้างสักครั้งในชีวิต

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 145

สรุปตอน 145

บาร์คัสไม่อนุญาตให้แยกห้องและห่อตัวทาเลียด้วยผ้าห่มอุ้มไป เธอนึกถึงความปรารถนาเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนที่อยากให้เขามาอยู่เคียงข้างเธอบ้าง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 146 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 144กลับหน้าเรื่อง
ตอน 144ตอน 146