บาร์คัสขยี้ขมับคล้ายเริ่มจะปวดศีรษะพรึ่บพรั่บ ก่อนจะพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาอีกครั้ง
“ถึงยังไงการแยกห้องผมก็ไม่อนุญาตครับ”
พูดจบเขาก็ใช้ผ้าห่มพันรอบตัวเธอจนมิดชิดเหมือนรังไหมแล้วอุ้มลุกขึ้นยืน
ทาเลียพยายามผลักไหล่เขาประท้วงในตอนแรก แต่ไม่นานก็ยอมอ่อนลง ความรู้สึกที่ไม่อยากโชว์สภาพที่ดูไม่จืดให้เขาเห็นนั้นแพ้พ่ายให้กับความปรารถนาที่อยากอยู่ใกล้เขา เธอจึงไม่อยากจะเปลืองแรงขัดขืนให้เหนื่อยเปล่า
“ย้ายข้าวของๆ ท่านหญิงกลับมาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้”
บาร์คัสออกคำสั่งกับเหล่านางกำนัลที่ยืนอออยู่หน้าประตู ก่อนจะก้าวฉับๆ ออกจากห้องไปทันที
ทาเลียลอบมองลอดช่องว่างของผ้าห่มสำรวจโถงทางเดินที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ ดูเหมือนเหล่าข้ารับใช้จะเริ่มชินชากับภาพที่ท่านแกรนด์ดยุคอุ้มเธอเดินว่อนไปทั่วปราสาทแล้ว ทุกคนจึงก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนิ่งสงบ
เขาเดินผ่านคนเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็วและก้าวลงบันไดอย่างมั่นคง
ในตอนนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่างราวกั้นบันได
“ท่านพี่!”
บาร์คัสหยุดชะงักฝีเท้าแล้วก้มมองไปที่เชิงบันได
ทาเลียมองตามสายตานั้นไป เห็นชายหนุ่มร่างโปร่งสองคนในชุดโรบสีดำกำลังก้าวข้ามโถงกว้างตรงมาทางนี้ เธอจึงหรี่ตาลงมองอย่างพินิจ
หนึ่งในนั้นระบุตัวตนได้ไม่ยาก... น้องชายต่างมารดาจอมโอหังของบาร์คัสนั่นเอง
เพียงไม่กี่เดือนเด็กหนุ่มคนนั้นก็ดูจะสูงขึ้น เขาจ้ำอ้าวขึ้นบันไดมาด้วยย่างก้าวที่สม่ำเสมอ
ทาเลียรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดถึงโคนจมูกแล้วมองเขาอย่างระแวดระวัง
หลังจากงานศพของอดีตแกรนด์ดยุคสิ้นสุดลง 'ลูกัส ราเอดโก เชียคาน' ก็เข้าหน่วยฝึกทหารม้าโวล์ฟรัมอย่างเป็นทางการ นั่นทำให้เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับเขาเลยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เพราะกำลังส่วนใหญ่ของหน่วยโวล์ฟรัมต้องออกไปประจำการนอกปราสาทเพื่อรับมือกับพวกคนป่าที่เริ่มอาละวาดหนักตั้งแต่ปลายฤดูใบไม้ร่วง
ดูเหมือนชีวิตที่นั่นจะไม่ง่ายนัก รูปร่างของเด็กหนุ่มจึงดูบึกบึนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าในพริบตา
“ขอโทษที่มารบกวนยามวิกาลครับ แต่ผมมีข่าวด่วนที่ต้องรายงานทันทีเลยรีบควบม้ามาจากค่าย ทะ-ทางราชวงศ์ดูเหมือนจะ...”
เด็กหนุ่มที่พูดโพล่งออกมาอย่างใจร้อนเหลือบมองร่างของทาเลียในอ้อมกอดของพี่ชาย แล้วก็หยุดชะงักคำพูดไว้เพียงเท่านั้น
ทาเลียรู้สึกได้ถึงความวิตกที่ถาโถมเข้ามาจนต้องเผลอกอดหน้าท้องไว้แน่น ไอเย็นเยือกที่เธอเคยสัมผัสทุกครั้งยามหายใจในวังหลวงดูเหมือนจะทิ่มแทงเข้าขั้วกระดูกอีกครั้ง
บาร์คัสรับรู้ได้ถึงอาการสั่นของเธอ เขาจึงกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้นแล้วเอ่ยเสียงเย็น
“ไปรอที่ห้องทำงานของฉัน”
“สำหรับผมไม่มีปัญหาครับ แต่สำหรับ 'แขก' ท่านนี้น่าจะจัดห้องพักให้ได้รับรองสักหน่อย เขาเดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย”
“ไม่เป็นไรครับ ผมจะขอรอพบพร้อมกับท่านชายครับ”
ชายที่ยืนอยู่ข้างหลังเด็กหนุ่มแทรกบทสนมนาขึ้นมาพลางสะบัดฮู้ดที่คลุมหัวออก
เมื่อเห็นใบหน้าของเขา ทาเลียถึงกับเบิกตากว้าง
เอ็ดดริค ลูบอน
หนึ่งในอัศวินองครักษ์นับไม่ถ้วนที่เคยรับใช้เธอ และเป็นคนที่มักจะทำตัวน่ารำคาญใส่เธอเป็นพิเศษ บัดนี้เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่ดูอิดโรย
ความสั่นเทาในร่างกายหยุดกึกทันควัน
เธอไม่รู้ว่าที่ตกใจนี่ เป็นเพราะได้เจอคนที่คิดว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว หรือตกใจที่ตัวเองดันจำชื่อเขาได้แม่นยำขนาดนี้กันแน่
ในขณะที่เธอกำลังจ้องเขาตาค้าง ชายหนุ่มคนนั้นก็ก้มศีรษะทำความเคารพอย่างขัดเขินเมื่อรู้สึกถึงสายตาของเธอ
“ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ องค์หญิง... สบายดีหรือเปล่าครับ...”
“ถ้าบอกพ่อบ้านเขาจะจัดห้องพักให้ อีกหนึ่งชั่วโมงค่อยมาพบฉัน ระหว่างนี้ไปพักผ่อนซะ”
บาร์คัสตัดบทเอ็ดดริคแล้วหมุนตัวมุ่งหน้าไปยังห้องนอนของตนทันที ทิ้งให้ฝ่ายนั้นยืนเกาหลังคออย่างเก้อเขิน
ทาเลียจ้องมองกิริยานั้นนิ่งๆ ก่อนจะเหลือบมองบาร์คัส เขาดูไม่แปลกใจเลยสักนิดกับการปรากฏตัวกะทันหันของอดีตลูกน้องคนนี้
หรือว่านี่จะเป็นการเยี่ยมเยือนที่นัดหมายไว้แล้ว?
ไม่ว่าบาร์คัสจะรู้ตัวหรือไม่ว่าถูกจ้องจับผิด เขาก็เดินเข้าห้องนอนมาแล้วพูดขึ้นว่า
“ได้ยินว่าคุณยังไม่ได้ทานมื้อค่ำ มีอะไรที่อยากทานพิเศษไหมครับ?”
“...ไม่ค่อยอยาก”
“ต้องทานเพื่อลูกบ้างนะครับ”
บาร์คัสวางเธอลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะอาหารหน้าเตาผิงพลางกล่าวเตือนอย่างนุ่มนวล
ทาเลียพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ อาการปวดเชิงกรานและหลังที่เริ่มมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนทำให้ความอยากอาหารที่เคยพลุ่งพล่านเหือดหายไปหมด ทว่าเมื่อนึกได้ว่าหากเธออด ลูกในท้องอาจจะหิวตามไปด้วย หน้าที่ความรับผิดชอบก็ทำให้เธอต้องฝืนกิน
“งั้นขอซุปไก่สักถ้วยแล้วกัน”
“ได้ยินแล้วใช่ไหม? ไปเตรียมมา”
บาร์คัสสั่งคนรับใช้หน้าประตูด้วยเสียงเรียบ แล้วเดินไปที่เตาผิงเพื่อจุดไฟด้วยตัวเอง
ภายในเตาผิงไม่ได้ใช้ฟืนแห้งที่ส่งควันโขมง แต่ใช้หินเวทมนตร์ธาตุไฟและถ่านคุณภาพเยี่ยม เพียงไม่ถึงนาที อากาศในห้องก็อุ่นสบายขึ้น
“ลำคอเป็นยังไงบ้างครับ? ได้ยินมาว่าเมื่อกลางวันคุณมีอาการไอ...”
“ฤดูหนาวอากาศมันแห้งน่ะก็เลยเป็นแบบนั้น ว่าแต่นายไม่รีบไปหาพวกเขาเหรอ? เห็นว่ามีเรื่องด่วนไม่ใช่หรือไง”
“ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ คุยช้าไปสักชั่วโมงก็ไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรอก”
บาร์คัสตอบอย่างไม่ยี่หระพลางใช้ไม้เขี่ยไฟให้เข้าที่
ทาเลียใช้สายตาพินิจพิเคราะห์มองใบหน้าของเขา
เอ็ดดริค ลูบอน เป็นอัศวินในสังกัดหน่วยองครักษ์หลวง หากเขากลับไปปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ ณ ตอนนี้เขาก็ควรจะกำลังรับใช้กาเร็ธหรือไอล่าอยู่ บางทีหนึ่งในสองคนนั้นอาจจะเป็นคนส่งเขามาก็ได้
“เธอจะต้องนึกเสียใจในสิ่งที่เธอทำวันนี้แน่นอน ทาเลีย โรเอม กือร์ทา”
จู่ๆ คำสาปแช่งของพี่สาวต่างมารดาที่ถูกซุกไว้ในส่วนลึกของจิตใจก็ดังแว่วขึ้นที่ข้างหู ทาเลียเผลอใช้มือโอบท้องตัวเองตามสัญชาตญาณ
เมื่อนึกถึงดวงตาสีเขียวขุ่นควันที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ร่างกายเธอก็สั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้
ราวกับรับรู้ได้ถึงความวิตกกังวลของแม่ เด็กในท้องก็เริ่มดิ้นพล่านรุนแรง บาร์คัสที่เพิ่งถอดเสื้อดับลิตพาดไว้บนผนังรีบหันขวับมามองทันที
“เป็นอะไรไปครับ?”
“ละ-ลูก... จู่ๆ ลูกก็เตะแรงมากน่ะ”
แม้จะสัมผัสได้ถึงการดิ้นอยู่บ่อยครั้ง แต่ความแรงระดับนี้ถือเป็นครั้งแรกจนเธอเริ่มรู้สึกกังวล
ในขณะที่เธอกำลังก้มมองหน้าท้องด้วยความเป็นห่วง บาร์คัสที่อยู่ในชุดเชิ้ตบางเบาก็ทรุดตัวลงตรงหน้าเธอแล้วถามเสียงเครียด
“เจ็บมากไหมครับ?”
ทาเลียมองเขาอย่างเหลือเชื่อ
เด็กตัวแค่นิดเดียวเตะจะไปเจ็บสักเท่าไหร่กันเชียว เธอตั้งใจจะพูดแบบนั้นแต่เมื่อได้สบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงจังของเขา เธอก็เงียบไป
เธออยากให้บาร์คัสเป็นห่วงเธอมากขึ้นกว่านี้ อยากให้เขาคิดถึงแต่เรื่องของเธอและลูก จนไม่เหลือพื้นที่ให้คิดเรื่องอื่น
“ใช่ เจ็บมากเลย พลังเหลือล้นแบบนี้น่าจะได้นิสัยมุทะลุมาจากนายนั่นแหละ”
คำพูดที่เจือความเวอร์วังทำให้สีหน้าของเขาเคร่งเครียดขึ้นไปอีก
บาร์คัสนั่งคุกเข่าลงบนพื้นแล้วเอื้อมมือออกมา ทว่าพอเขานึกได้ว่าก่อนหน้านี้เธอสั่งห้ามไม่ให้แตะต้อง เขาก็ชะงักและพยายามหดมือกลับ
ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือของเขาแล้ววางลงบนหน้าท้องของเธอ แม้เธอจะไม่อยากโชว์พุงที่โย้เย้ แต่เธออยากให้บาร์คัสสัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' ของเด็กคนนี้ได้ชัดเจนขึ้น
“จะให้จับเป็นพิเศษแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ”
บาร์คัสจ้องมองใบหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองที่มือของตนที่วางเด่นอยู่บนท้องของเธอ ประจวบเหมาะกับที่เด็กในท้องขยับตัวแรงๆ อีกครั้ง ทันใดนั้น ร่องรอยความตกใจก็พาดผ่านใบหน้าที่เฉยเมยของเขาเป็นครั้งแรก
ทาเลียเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
“แรงเยอะใช่ไหมล่ะ? เด็กคนนี้ต้องเป็นลูกชายแน่ๆ แล้วก็คงจะเหมือนนายมากด้วย”
จากนั้นเธอก็วางฝูมือทับลงบนหลังมือของเขาแล้วออกแรงกดเบาๆ เพื่อให้เขารับรู้ถึงแรงกระเพื่อมได้ดีขึ้น
เธอต้องการฝังภาพจำนี้ให้บาร์คัสตระหนักไว้
ในนี้มีลูกของนายคนที่เหมือนนายอยู่ เพราะฉะนั้นไม่ว่ากาเร็ธหรือไอล่าจะพูดยังไง นายก็ห้ามไขว้เขวเด็ดขาด นายต้องอยู่ข้างพวกเราไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
เธอกลืนคำพูดที่วนเวียนอยู่ในลำคอลงไปพลางลูบพรมไปบนเส้นเลือดที่นูนเด่นและข้อนิ้วที่แข็งแรงบนหลังมือของเขา
11 ปีก่อน ตั้งแต่วันที่เธอเห็นมือคู่นี้โอบกอดแผ่นหลังของไอล่าไว้อย่างปกป้อง เธอก็ปรารถนาเหลือเกินว่าสักวันหนึ่ง ชายคนนี้จะมาอยู่เคียงข้างเธอแบบนี้บ้างสักครั้งในชีวิต
บาร์คัสไม่อนุญาตให้แยกห้องและห่อตัวทาเลียด้วยผ้าห่มอุ้มไป เธอนึกถึงความปรารถนาเมื่อสิบเอ็ดปีก่อนที่อยากให้เขามาอยู่เคียงข้างเธอบ้าง
กำลังโหลดความเห็น...