คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 144 · สิทธิ์ขาดของแม่

ตอน 144
สิทธิ์ขาดของแม่

ยิ่งฤดูหนาวก้าวลึกเข้ามา หน้าท้องของเธอก็ยิ่งพองโตขึ้นจนสังเกตได้ชัด

การเปลี่ยนแปลงที่เคยทำให้รู้สึกมหัศจรรย์และภูมิใจ พลันกลับกลายเป็นหายนะในเวลาไม่นาน เมื่อทารกตัวโตขึ้น ภาระที่ร่างกายต้องแบกรับก็ทวีความรุนแรงขึ้นตามไปด้วย

ทาเลียส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดที่ราวกับกระดูกสันหลังจะหักสะบั้น เธอพยายามขยับเปลี่ยนท่าทางอย่างระมัดระวัง ทว่าไม่ว่าจะนอนตะแคงท่าไหน เธอก็ไม่อาจหลีกหนีความทุกข์ทรมานนี้ได้เลย

“ลองนอนตะแคงมาด้านนี้ดูไหมคะ? เดี๋ยวฉันจะนวดหลังให้ค่ะ”

มารีเซนที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเวทนาเสนอขึ้นอย่างระมัดระวัง

ทาเลียพยักหน้าทันที ปกติเธอเกลียดการให้คนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัวเป็นที่สุด แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมาเลือกปรนนิบัติ

“รบกวนท่านหญิงยกขาขึ้นอีกนิดได้ไหมคะ? ใส่หมอนรองไว้ข้างใต้จะช่วยให้สบายขึ้นค่ะ”

“แบบนี้เหรอ...?”

เมื่อเธอยกเข่าขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวก็นำหมอนสอดเข้าไปตรงกลาง

ทาเลียถอนหายใจยาว แม้มันจะไม่ช่วยแก้ปวดหลังได้โดยตรง แต่อย่างน้อยความรู้สึกชาที่แล่นพล่านตามขาก็ดูจะทุเลาลงบ้าง

“ถ้าเจ็บก็บอกนะคะ”

หญิงสาวโน้มตัวลงบนเตียงแล้วเริ่มออกแรงกดนวดที่แผ่นหลังด้วยน้ำหนักที่พอดี

ทาเลียครางออกมาเบาๆ พลางเหยียดขาที่เมื่อยล้าออกไปจนสุด

มารีเซนเลื่อนมือลงมานวดกล้ามเนื้อที่หดเกร็งพลางสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดและเอ่ยถาม

“อาการปวดที่ขาเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ถามได้ ก็ต้องปวดจะตายอยู่แล้วน่ะสิ”

“ถ้าลำบากมากจริงๆ ให้ฉันจุดกำยานนิทราให้สักนิดดีไหมคะ?”

ทาเลียหรี่ตาลงจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวนิ่งๆ บนใบหน้าที่ราบเรียบนั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่มีต่อเธอจริงๆ

“นั่น... จะส่งผลเสียต่อลูกไหม?”

“ตอนนี้เข้าสู่ช่วงคงตัวแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากค่ะ”

ทาเลียก้มลงมองหน้าท้องของตนเองด้วยสายตาลังเล

ในใจเธออยากจะพ้นไปจากความเจ็บปวดนี้แม้เพียงชั่วครู่ ทว่าเธอก็กลัวเหลือเกินว่ามันจะส่งผลกระทบต่อเด็ก

ในขณะที่เธอกำลังลังเล ทีอูรันที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดฟืนหน้าเตาผิงก็แทรกการสนทนาขึ้นมา

“ทางที่ดีเลี่ยงการใช้ยาจะดีกว่านะคะ เรายังไม่มีข้อมูลยืนยันแน่ชัดว่าสมุนไพรช่วยหลับส่งผลยังไงต่อทารกในครรภ์บ้าง”

มารีเซนจ้องมองหล่อนอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันจะสั่งยาที่เป็นอันตรายต่อท่านหญิงได้ยังไงกัน ที่ผ่านมาฉันก็เคยสั่งยาแก้ปวดให้คนท้องคนอื่นมาแล้ว ไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้ง”

“แต่ว่ากรณีข้อยกเว้นมันก็มีเสมอนะคะ...”

“พอแล้ว”

ทาเลียตัดบทการเถียงกันของทั้งคู่ทันควัน เธอไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูการเปิดศึกประสาทของสองหญิงนี้

“ถึงจะใช้ยาไป พอตื่นมามันก็คงปวดเหมือนเดิมอยู่ดี ฉันจะทนดูแล้วกัน”

“แต่ท่านหญิงนอนไม่หลับเลยเพราะความเจ็บปวดนะคะ ถ้าขาดใจตายหรือหมดแรงไปก่อนจะทำยังไง...”

“บอกว่าพอแล้วไง! ถ้าจะเอาแต่บ่นก็ไปไกลๆ เลย”

ทาเลียผลักมือของหล่อนออกค่อนข้างแรงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะมาต่อปากต่อคำเรื่องไร้สาระอีกต่อไป

มดลูกที่พองตัวกดทับเส้นประสาทบริเวณกระดูกเชิงกรานที่บิดเบี้ยว ทำให้ขาที่เจ็บอยู่แล้วยิ่งชาจนทรมาน และเป็นตะคริวที่น่องบ่อยขึ้น

อาการปวดหลังที่ทิ่มแทงก็นับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้น เธอรู้สึกมืดแปดด้านเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าต้องทนอยู่ในสภาพนี้ไปจนถึงฤดูร้อน

ทาเลียพยายามสลัดความคิดด้านลบออกไปพลางใช้สองมือกดหน้าท้องนูนๆ ของตนเองเบาๆ

ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการดิ้นเบาๆ ภายใต้ผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะ ความรู้สึกขุ่นเคืองที่มีต่อเด็กในท้องก็มลายหายไปในพริบตา

อย่างไรเสียถ้าเด็กคนนี้เกิดมา เธอตั้งใจจะบ่นให้ฟังแน่นอน

เพราะลูกนั่นแหละแม่ถึงเจ็บขนาดนี้ แต่แม่ก็ทนมาได้หมดนะ เพราะงั้นต้องเชื่อฟังแม่ล่ะ และต้องรักแม่ที่สุดในโลกด้วย เพราะแม่ก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน

เธอนอนคิดอะไรเพลินๆ จนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

เมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่ลูบไล้หน้าผากอย่างแผ่วเบา ทาเลียก็ลืมตาขึ้นพบกับใบหน้าที่เคร่งขรึมของบาร์คัสที่กำลังโน้มมองดูเธออยู่ เธอจึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างง่วงงุน

“มาตอนไหนน่ะ?”

“เพิ่งเสร็จภารกิจมาเมื่อครู่ครับ นอนลงเถอะครับ”

“ไม่เอา นอนท่าเดิมตลอดมันปวดหลัง”

เธอผลักมือที่จะกดให้เธอนอนลงไปแล้วใช้หมอนอิงพิงหลังไว้ จากนั้นจึงกวาดสายตาสำรวจเขาที่ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศอย่างละเอียด

เขาสวมเสื้อดับลิตสีน้ำตาลแดงปักลวดลายหรูหราอันเป็นเอกลักษณ์ของแดนตะวันออก พร้อมกับบูทหนังสีดำ ท่วงท่าของเขาดูสง่างามประดุจขุนนางชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบ

“มีงานเลี้ยงอะไรเหรอ?”

ทาเลียถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางขมวดคิ้วมองชุดที่ดูเป็นทางการมากกว่าปกติ

บาร์คัสแกะกระดุมเสื้อดับลิตออกพลางตอบนิ่งๆ

“แค่เข้าร่วมประชุมสมาพันธ์ขุนนางน่ะครับ”

“ช่วงนี้ประชุมบ่อยจังนะ? หรือว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

“ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นครับ ว่าแต่ทำไมคุณถึงย้ายห้องล่ะครับ”

จู่ๆ บาร์คัสก็พูดเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย

ทาเลียกอดเข่าตัวเองไว้พลางหลบสายตาอย่างอึดอัด

“เป็นเพราะฉันนายเลยไม่ได้นอนด้วยไง แยกห้องกันจนกว่าจะคลอดน่าจะดีกว่า”

“เลิกเกรงใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นซะเถอะครับ”

บาร์คัสเอ่ยค่อนข้างกระด้างแล้วโน้มตัวลงมาหาเธอที่เตียง

ทาเลียที่รู้ว่าเขาตั้งใจจะอุ้มเธอ เธอจึงขยับตัวหนีไปที่มุมเตียง

“ฉันทำแบบนี้แล้วมันสบายใจกว่าน่ะ”

ดวงตาของเขาหรี่ลง

ชายหนุ่มนั่งลงที่ขอบเตียงพลางจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาและโต้แย้ง

“ไหนคุณเคยบอกว่าถ้าผมไม่คอยอยู่เคียงข้างคอยปรนนิบัติ คุณจะลำบากมากไม่ใช่เหรอ?”

“ตอนนั้นมันก็ใช่... แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว”

“เปลี่ยนไปยังไงครับ?”

ทาเลียมองดูโครงร่างที่แข็งแกร่งและงดงามของบาร์คัสที่ยืนบังแสงไฟอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองร่างกายของตนเองภายใต้ชุดนอนเนื้อบาง หน้าอกที่ขยายใหญ่ขึ้นเหมือนแม่วัวและท้องที่พองโตเหมือนคางคกปรากฏแก่สายตา

ยามที่ร่างกายซูบผอมก็น่าเกลียดพอแล้ว ยามที่บวมจนแทบระเบิดแบบนี้เธอยิ่งเกลียดตัวเองเข้าไปใหญ่ นอกเหนือไปจากความดีใจที่มีลูก เธอก็เริ่มรู้สึกสมเพชในสภาพของตนเองที่ไม่สง่างามเหมือนไอล่า และไม่เย้ายวนเหมือนเซเนเวียเลยสักนิด

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่พลางเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญใจ

“ตอนนั้นมันไม่ได้ปวดขนาดนี้นี่นา”

“เพราะงั้นผมถึงยิ่งต้องอยู่ดูแลข้างๆ ไงครับ”

บาร์คัสขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือมาหาเธออีกครั้ง

ทาเลียตกใจจนเบี่ยงตัวหนี ทว่าท่อนแขนยาวกลับรวบแผ่นหลังเธอไว้ได้ทันก่อนจะหนีพ้น

พริบตาเดียว ทาเลียก็ถูกดึงขึ้นมานั่งบนตักของเขา เธอรีบดึงชายกระโปรงลงมาให้ปิดถึงปลายเท้าอย่างลนลาน

ทว่าดูเหมือนความสนใจของบาร์คัสจะมีให้เพียงแค่แผ่นหลังและเอวของเธอเท่านั้น

ฝ่ามือหนาเริ่มลูบคลำกล้ามเนื้อแถวกระดูกสันหลังเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะร้องไห้ บาร์คัสก็ขมวดคิ้วแน่น

“เจ็บขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

ทาเลียจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่รื้นน้ำ

ไอ้ผู้ชายคนนี้คงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของเธอเลยสินะ... ความรู้สึกที่ไม่อยากจะโชว์ร่างกายที่พังพินาศนี้ให้เขาเห็น

เธอก็รู้ตัวดีว่ามันเป็นอารมณ์ที่ไร้สาระ ทว่าทาเลียอยากจะดูสวยที่สุดในสายตาของเขามาตั้งแต่อายุเก้าขวบ สวยจนถึงขั้นสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าตนเองทำไม่ได้

“ใช่ เจ็บจะตายอยู่แล้ว”

แทนที่จะสารภาพความจริงออกไป ทาเลียกลับเลือกที่จะพาลใส่เขาแทน

“ฉันเสียใจจะบ้าอยู่แล้ว ทำไมต้องเป็นฉันคนเดียวที่เจ็บขนาดนี้ด้วย? ฉันอยากให้นายเจ็บสักครึ่งหนึ่งของฉันจัง”

“...ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรรังแกให้ผมเจ็บอยู่ข้างๆ สิ จะแยกห้องไปทำไมล่ะครับ”

บาร์คัสกระซิบกล่อมพลางลูบหลังเธอเบาๆ

น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นทำให้ใจเธอเริ่มอ่อนลง ทว่าเมื่อมือของเขาเลื่อนลงมาวางบนหน้าท้องที่พองโต เธอก็รีบชันเข่าขึ้นมาขดตัวกลมทันที

“ไม่เอา อย่าจับนะ”

“ทำไมล่ะครับ?”

ใบหน้าของชายหนุ่มที่เฝ้าปลอบโยนเธออย่างอดทนมาตลอดเริ่มดูแข็งกร้าวขึ้น ดูเหมือนความอดทนของเขาจะมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ

บาร์คัสสูดลมหายใจลึกก่อนจะถามด้วยเสียงที่กดต่ำลงกว่าเดิม

“นั่นลูกของผมนะครับ ทำไมช่วงนี้ถึงไม่ยอมให้ผมแตะต้องเลยล่ะ”

“ไม่ใช่ลูกนายสักหน่อย”

คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความแง่งอนนั้นทำให้ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง

ทาเลียรู้สึกวาบหวิวที่กลางอกชั่วขณะ ทว่าเธอก็ยังคงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเอ่ยต่อไป

“จนกว่าจะออกมาลืมตาดูโลก เด็กคนนี้เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันต้องทนเจ็บปวดอุ้มท้องอยู่อย่างนี้ ฉันก็ควรจะมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวถึงจะยุติธรรมสิ”

คำพูดที่ไร้เหตุผลนั้นทำให้รอยแยกที่ระหว่างคิ้วของบาร์คัสยิ่งลึกขึนกว่าเดิม

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 144

สรุปตอน 144

ยิ่งฤดูหนาวผ่านไปทาเลียยิ่งเจ็บปวดจากครรภ์ที่โตขึ้น เธอประกาศว่าลูกเป็นของเธอคนเดียวจนกว่าจะคลอดและขอแยกห้อง จนบาร์คัสคิ้วขมวดหนักกว่าเดิม

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 145 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 143กลับหน้าเรื่อง
ตอน 143ตอน 145