ยิ่งฤดูหนาวก้าวลึกเข้ามา หน้าท้องของเธอก็ยิ่งพองโตขึ้นจนสังเกตได้ชัด
การเปลี่ยนแปลงที่เคยทำให้รู้สึกมหัศจรรย์และภูมิใจ พลันกลับกลายเป็นหายนะในเวลาไม่นาน เมื่อทารกตัวโตขึ้น ภาระที่ร่างกายต้องแบกรับก็ทวีความรุนแรงขึ้นตามไปด้วย
ทาเลียส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวดที่ราวกับกระดูกสันหลังจะหักสะบั้น เธอพยายามขยับเปลี่ยนท่าทางอย่างระมัดระวัง ทว่าไม่ว่าจะนอนตะแคงท่าไหน เธอก็ไม่อาจหลีกหนีความทุกข์ทรมานนี้ได้เลย
“ลองนอนตะแคงมาด้านนี้ดูไหมคะ? เดี๋ยวฉันจะนวดหลังให้ค่ะ”
มารีเซนที่จ้องมองเธอด้วยสายตาเวทนาเสนอขึ้นอย่างระมัดระวัง
ทาเลียพยักหน้าทันที ปกติเธอเกลียดการให้คนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัวเป็นที่สุด แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมาเลือกปรนนิบัติ
“รบกวนท่านหญิงยกขาขึ้นอีกนิดได้ไหมคะ? ใส่หมอนรองไว้ข้างใต้จะช่วยให้สบายขึ้นค่ะ”
“แบบนี้เหรอ...?”
เมื่อเธอยกเข่าขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวก็นำหมอนสอดเข้าไปตรงกลาง
ทาเลียถอนหายใจยาว แม้มันจะไม่ช่วยแก้ปวดหลังได้โดยตรง แต่อย่างน้อยความรู้สึกชาที่แล่นพล่านตามขาก็ดูจะทุเลาลงบ้าง
“ถ้าเจ็บก็บอกนะคะ”
หญิงสาวโน้มตัวลงบนเตียงแล้วเริ่มออกแรงกดนวดที่แผ่นหลังด้วยน้ำหนักที่พอดี
ทาเลียครางออกมาเบาๆ พลางเหยียดขาที่เมื่อยล้าออกไปจนสุด
มารีเซนเลื่อนมือลงมานวดกล้ามเนื้อที่หดเกร็งพลางสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดและเอ่ยถาม
“อาการปวดที่ขาเป็นยังไงบ้างคะ?”
“ถามได้ ก็ต้องปวดจะตายอยู่แล้วน่ะสิ”
“ถ้าลำบากมากจริงๆ ให้ฉันจุดกำยานนิทราให้สักนิดดีไหมคะ?”
ทาเลียหรี่ตาลงจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวนิ่งๆ บนใบหน้าที่ราบเรียบนั้นเต็มไปด้วยความกังวลที่มีต่อเธอจริงๆ
“นั่น... จะส่งผลเสียต่อลูกไหม?”
“ตอนนี้เข้าสู่ช่วงคงตัวแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากค่ะ”
ทาเลียก้มลงมองหน้าท้องของตนเองด้วยสายตาลังเล
ในใจเธออยากจะพ้นไปจากความเจ็บปวดนี้แม้เพียงชั่วครู่ ทว่าเธอก็กลัวเหลือเกินว่ามันจะส่งผลกระทบต่อเด็ก
ในขณะที่เธอกำลังลังเล ทีอูรันที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดฟืนหน้าเตาผิงก็แทรกการสนทนาขึ้นมา
“ทางที่ดีเลี่ยงการใช้ยาจะดีกว่านะคะ เรายังไม่มีข้อมูลยืนยันแน่ชัดว่าสมุนไพรช่วยหลับส่งผลยังไงต่อทารกในครรภ์บ้าง”
มารีเซนจ้องมองหล่อนอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันจะสั่งยาที่เป็นอันตรายต่อท่านหญิงได้ยังไงกัน ที่ผ่านมาฉันก็เคยสั่งยาแก้ปวดให้คนท้องคนอื่นมาแล้ว ไม่เคยมีปัญหาเลยสักครั้ง”
“แต่ว่ากรณีข้อยกเว้นมันก็มีเสมอนะคะ...”
“พอแล้ว”
ทาเลียตัดบทการเถียงกันของทั้งคู่ทันควัน เธอไม่มีอารมณ์จะมานั่งดูการเปิดศึกประสาทของสองหญิงนี้
“ถึงจะใช้ยาไป พอตื่นมามันก็คงปวดเหมือนเดิมอยู่ดี ฉันจะทนดูแล้วกัน”
“แต่ท่านหญิงนอนไม่หลับเลยเพราะความเจ็บปวดนะคะ ถ้าขาดใจตายหรือหมดแรงไปก่อนจะทำยังไง...”
“บอกว่าพอแล้วไง! ถ้าจะเอาแต่บ่นก็ไปไกลๆ เลย”
ทาเลียผลักมือของหล่อนออกค่อนข้างแรงแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมโปง เธอไม่เหลือเรี่ยวแรงจะมาต่อปากต่อคำเรื่องไร้สาระอีกต่อไป
มดลูกที่พองตัวกดทับเส้นประสาทบริเวณกระดูกเชิงกรานที่บิดเบี้ยว ทำให้ขาที่เจ็บอยู่แล้วยิ่งชาจนทรมาน และเป็นตะคริวที่น่องบ่อยขึ้น
อาการปวดหลังที่ทิ่มแทงก็นับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้น เธอรู้สึกมืดแปดด้านเมื่อนึกถึงความจริงที่ว่าต้องทนอยู่ในสภาพนี้ไปจนถึงฤดูร้อน
ทาเลียพยายามสลัดความคิดด้านลบออกไปพลางใช้สองมือกดหน้าท้องนูนๆ ของตนเองเบาๆ
ทันทีที่สัมผัสได้ถึงการดิ้นเบาๆ ภายใต้ผิวหนังที่ตึงเปรี๊ยะ ความรู้สึกขุ่นเคืองที่มีต่อเด็กในท้องก็มลายหายไปในพริบตา
อย่างไรเสียถ้าเด็กคนนี้เกิดมา เธอตั้งใจจะบ่นให้ฟังแน่นอน
เพราะลูกนั่นแหละแม่ถึงเจ็บขนาดนี้ แต่แม่ก็ทนมาได้หมดนะ เพราะงั้นต้องเชื่อฟังแม่ล่ะ และต้องรักแม่ที่สุดในโลกด้วย เพราะแม่ก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน
เธอนอนคิดอะไรเพลินๆ จนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้
เมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่ลูบไล้หน้าผากอย่างแผ่วเบา ทาเลียก็ลืมตาขึ้นพบกับใบหน้าที่เคร่งขรึมของบาร์คัสที่กำลังโน้มมองดูเธออยู่ เธอจึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างง่วงงุน
“มาตอนไหนน่ะ?”
“เพิ่งเสร็จภารกิจมาเมื่อครู่ครับ นอนลงเถอะครับ”
“ไม่เอา นอนท่าเดิมตลอดมันปวดหลัง”
เธอผลักมือที่จะกดให้เธอนอนลงไปแล้วใช้หมอนอิงพิงหลังไว้ จากนั้นจึงกวาดสายตาสำรวจเขาที่ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบเต็มยศอย่างละเอียด
เขาสวมเสื้อดับลิตสีน้ำตาลแดงปักลวดลายหรูหราอันเป็นเอกลักษณ์ของแดนตะวันออก พร้อมกับบูทหนังสีดำ ท่วงท่าของเขาดูสง่างามประดุจขุนนางชั้นสูงที่สมบูรณ์แบบ
“มีงานเลี้ยงอะไรเหรอ?”
ทาเลียถามด้วยน้ำเสียงสงสัยพลางขมวดคิ้วมองชุดที่ดูเป็นทางการมากกว่าปกติ
บาร์คัสแกะกระดุมเสื้อดับลิตออกพลางตอบนิ่งๆ
“แค่เข้าร่วมประชุมสมาพันธ์ขุนนางน่ะครับ”
“ช่วงนี้ประชุมบ่อยจังนะ? หรือว่ามีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”
“ไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้นครับ ว่าแต่ทำไมคุณถึงย้ายห้องล่ะครับ”
จู่ๆ บาร์คัสก็พูดเปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย
ทาเลียกอดเข่าตัวเองไว้พลางหลบสายตาอย่างอึดอัด
“เป็นเพราะฉันนายเลยไม่ได้นอนด้วยไง แยกห้องกันจนกว่าจะคลอดน่าจะดีกว่า”
“เลิกเกรงใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นซะเถอะครับ”
บาร์คัสเอ่ยค่อนข้างกระด้างแล้วโน้มตัวลงมาหาเธอที่เตียง
ทาเลียที่รู้ว่าเขาตั้งใจจะอุ้มเธอ เธอจึงขยับตัวหนีไปที่มุมเตียง
“ฉันทำแบบนี้แล้วมันสบายใจกว่าน่ะ”
ดวงตาของเขาหรี่ลง
ชายหนุ่มนั่งลงที่ขอบเตียงพลางจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาและโต้แย้ง
“ไหนคุณเคยบอกว่าถ้าผมไม่คอยอยู่เคียงข้างคอยปรนนิบัติ คุณจะลำบากมากไม่ใช่เหรอ?”
“ตอนนั้นมันก็ใช่... แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยนไปยังไงครับ?”
ทาเลียมองดูโครงร่างที่แข็งแกร่งและงดงามของบาร์คัสที่ยืนบังแสงไฟอยู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองร่างกายของตนเองภายใต้ชุดนอนเนื้อบาง หน้าอกที่ขยายใหญ่ขึ้นเหมือนแม่วัวและท้องที่พองโตเหมือนคางคกปรากฏแก่สายตา
ยามที่ร่างกายซูบผอมก็น่าเกลียดพอแล้ว ยามที่บวมจนแทบระเบิดแบบนี้เธอยิ่งเกลียดตัวเองเข้าไปใหญ่ นอกเหนือไปจากความดีใจที่มีลูก เธอก็เริ่มรู้สึกสมเพชในสภาพของตนเองที่ไม่สง่างามเหมือนไอล่า และไม่เย้ายวนเหมือนเซเนเวียเลยสักนิด
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมไหล่พลางเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญใจ
“ตอนนั้นมันไม่ได้ปวดขนาดนี้นี่นา”
“เพราะงั้นผมถึงยิ่งต้องอยู่ดูแลข้างๆ ไงครับ”
บาร์คัสขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือมาหาเธออีกครั้ง
ทาเลียตกใจจนเบี่ยงตัวหนี ทว่าท่อนแขนยาวกลับรวบแผ่นหลังเธอไว้ได้ทันก่อนจะหนีพ้น
พริบตาเดียว ทาเลียก็ถูกดึงขึ้นมานั่งบนตักของเขา เธอรีบดึงชายกระโปรงลงมาให้ปิดถึงปลายเท้าอย่างลนลาน
ทว่าดูเหมือนความสนใจของบาร์คัสจะมีให้เพียงแค่แผ่นหลังและเอวของเธอเท่านั้น
ฝ่ามือหนาเริ่มลูบคลำกล้ามเนื้อแถวกระดูกสันหลังเบาๆ เมื่อเห็นใบหน้าของเธอที่ดูเหมือนจะร้องไห้ บาร์คัสก็ขมวดคิ้วแน่น
“เจ็บขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่รื้นน้ำ
ไอ้ผู้ชายคนนี้คงไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของเธอเลยสินะ... ความรู้สึกที่ไม่อยากจะโชว์ร่างกายที่พังพินาศนี้ให้เขาเห็น
เธอก็รู้ตัวดีว่ามันเป็นอารมณ์ที่ไร้สาระ ทว่าทาเลียอยากจะดูสวยที่สุดในสายตาของเขามาตั้งแต่อายุเก้าขวบ สวยจนถึงขั้นสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าตนเองทำไม่ได้
“ใช่ เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
แทนที่จะสารภาพความจริงออกไป ทาเลียกลับเลือกที่จะพาลใส่เขาแทน
“ฉันเสียใจจะบ้าอยู่แล้ว ทำไมต้องเป็นฉันคนเดียวที่เจ็บขนาดนี้ด้วย? ฉันอยากให้นายเจ็บสักครึ่งหนึ่งของฉันจัง”
“...ถ้าอย่างนั้นคุณก็ควรรังแกให้ผมเจ็บอยู่ข้างๆ สิ จะแยกห้องไปทำไมล่ะครับ”
บาร์คัสกระซิบกล่อมพลางลูบหลังเธอเบาๆ
น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นทำให้ใจเธอเริ่มอ่อนลง ทว่าเมื่อมือของเขาเลื่อนลงมาวางบนหน้าท้องที่พองโต เธอก็รีบชันเข่าขึ้นมาขดตัวกลมทันที
“ไม่เอา อย่าจับนะ”
“ทำไมล่ะครับ?”
ใบหน้าของชายหนุ่มที่เฝ้าปลอบโยนเธออย่างอดทนมาตลอดเริ่มดูแข็งกร้าวขึ้น ดูเหมือนความอดทนของเขาจะมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ
บาร์คัสสูดลมหายใจลึกก่อนจะถามด้วยเสียงที่กดต่ำลงกว่าเดิม
“นั่นลูกของผมนะครับ ทำไมช่วงนี้ถึงไม่ยอมให้ผมแตะต้องเลยล่ะ”
“ไม่ใช่ลูกนายสักหน่อย”
คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความแง่งอนนั้นทำให้ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง
ทาเลียรู้สึกวาบหวิวที่กลางอกชั่วขณะ ทว่าเธอก็ยังคงแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือเอ่ยต่อไป
“จนกว่าจะออกมาลืมตาดูโลก เด็กคนนี้เป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น ฉันต้องทนเจ็บปวดอุ้มท้องอยู่อย่างนี้ ฉันก็ควรจะมีสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวถึงจะยุติธรรมสิ”
คำพูดที่ไร้เหตุผลนั้นทำให้รอยแยกที่ระหว่างคิ้วของบาร์คัสยิ่งลึกขึนกว่าเดิม
ยิ่งฤดูหนาวผ่านไปทาเลียยิ่งเจ็บปวดจากครรภ์ที่โตขึ้น เธอประกาศว่าลูกเป็นของเธอคนเดียวจนกว่าจะคลอดและขอแยกห้อง จนบาร์คัสคิ้วขมวดหนักกว่าเดิม
กำลังโหลดความเห็น...