คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 143 · คำสัญญาในอ้อมแขน

ตอน 143
คำสัญญาในอ้อมแขน

นิ้วมือที่เรียวยาวและงดงามแกะเมล็ดผลไม้สีแดงที่เปล่งประกายดุจอัญมณีออกมาอย่างชำนาญ

เธอมองใบหน้าของเขาที่สะท้อนแสงไฟขณะที่รับเมล็ดเหล่านั้นมาทานอย่างต่อเนื่อง

บาร์คัสยังคงประคองใบหน้าที่เรียบเฉยประดุจหน้ากากที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก แม้ว่าเขาจะกำลังดูแลเธออย่างทะนุถนอมราวกับกำลังป้อนเหยื่อให้ลูกนกตัวน้อยก็ตาม

เมื่อก่อนเธอเคยอยากรู้จนแทบบ้าว่าภายใต้หน้ากากนั้นซ่อนอะไรไว้ แต่ตอนนี้จะอย่างไรก็ช่างเถอะ

ทาเลียวางมือลงบนหน้าท้องส่วนล่างแล้วออกแรงกดเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงมดลูกที่เริ่มขยายตัวจนตึงเปรี๊ยะอยู่ภายใต้ชั้นผิวหนังบางๆ

ยามที่รู้ความจริงเรื่องตั้งครรภ์ครั้งแรก เธอไม่อาจวางใจได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวเพราะกลัวว่าลูกจะหลุดไป

ยิ่งเมื่อรู้ว่าตนเองมีร่างกายที่ตั้งครรภ์ยากเธอก็ยิ่งหวาดกลัว เพียงแค่รู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยนิดเดียว ความหวาดผวาว่าลูกจะเป็นอะไรไปก็จู่โจมเข้ามา และความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยของร่างกายก็ถูกมองว่าเป็นลางร้ายไปเสียหมด

ทว่าคนที่ช่วยให้เธอสงบใจลงได้กลับเป็นนักเวทสายรักษาแห่งตระกูลเชียคานอย่างไม่คาดคิด

อาจเป็นเพราะเคยมีประสบการณ์สูญเสียลูกมาก่อน ทีอูรันจึงรู้ดีกว่าใครว่าควรระวังเรื่องอะไรบ้าง

ในตอนแรกทาเลียที่ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่นั้น ค่อยๆ เริ่มยอมรับคำแนะนำของหล่อนอย่างจริงจัง เพราะในสถานการณ์ที่ชีวิตของเธออาจจะหลุดลอยไปหากเด็กเป็นอะไรไป หล่อนคงไม่กล้าทำพลาดซ้ำสองแน่นอน

ไม่ว่าอย่างไร ความรู้ของนักเวทสายรักษาแห่งแดนตะวันออกก็นับว่ามีประโยชน์มาก และขอบคุณสิ่งนั้นที่ทำให้ทาเลียค่อยๆ กลับมามีสภาวะจิตใจที่มั่นคง และเมื่อใจเริ่มมีที่ว่าง เธอถึงได้สามารถจดจ่ออยู่กับการดำรงอยู่ของเด็กได้อย่างเต็มที่

‘ขนาดนี้แล้ว... คงจะใหญ่เท่ากำปั้นได้หรือยังนะ?’

ทาเลียเคี้ยวเมล็ดทับทิมที่เขาป้อนให้พลางลูบคลำส่วนโค้งของหน้าท้องส่วนล่างที่เริ่มแข็งขึ้นเล็กน้อยด้วยความระมัดระวัง

เดิมทีเด็กคนนี้เป็นเพียงเด็กที่ต้องการเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น เธอคำนวณไว้ว่าหากให้กำเนิดทายาทแห่งแกรนด์ดยุคเชียคาน คนที่แดนตะวันออกก็คงไม่กล้าเขี่ยเธอทิ้ง และต่อให้ในอนาคตกาเร็ธจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ เด็กคนนี้ก็จะกลายเป็นโล่กำบังให้แก่เธอ

เธอไม่เคยนึกเลยว่าตนเองจะรู้สึกอยากรู้เรื่องของสิ่งมีชีวิตที่อุ้มท้องไว้เพียงเพื่อการเอาตัวรอดได้ขนาดนี้

ทาเลียวาดภาพรูปลักษณ์ของสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ในท้องขึ้นมาในหัว

จะตัวเล็กและน่ารักเหมือนเด็กชาวเอลฟ์ไหมนะ?

ป่านนี้คงเริ่มมีเส้นผมหรือดวงตาขี้นมาบ้างแล้ว และถ้าเป็นอย่างนั้นจะมีสีอะไรกันล่ะ?

บางทีอาจจะมีผมสีทองเข้มและดวงตาสีฟ้าหม่นเหมือนเธอ หรืออาจจะมีผมสีทองอ่อนและดวงตาสีเทาอมฟ้าที่มีประกายสีเงินระยิบระยับเหมือนบาร์คัส

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน แน่นอนว่าต้องเป็นเด็กที่งดงามที่สุดในโลกแน่ๆ

ความอยากรู้อยากเห็นพองโตขึ้นทุกวัน

ทาเลียอยากรู้ไปหมดทุกอย่าง ทั้งหน้าตา เสียง นิสัย... เธอไม่อาจคิดถึงเรื่องอื่นได้เลย แม้แต่บาร์คัสที่เคยครอบครองพื้นที่ในจิตสำนึกส่วนใหญ่ของเธอมาตลอดก็ยังถูกเบียดตกอันดับไป

“นี่ ถ้าลูกเกิดมาเป็นผู้หญิง นายจะทำยังไงเหรอ?”

ทาเลียที่ตกอยู่ในภวังค์ฝันกลางวันถามขึ้นขณะที่กำลังเคี้ยวเมล็ดทับทิมที่เขาป้อนให้

บาร์คัสที่เพิ่งป้อนทับทิมลูกแรกหมดและกำลังเริ่มแกะลูกใหม่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วชายตามามองเธอ

หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันอย่างเคร่งเครียด ดูจากสีหน้าแล้วเขาคงไม่เคยคิดเรื่องเพศของลูกเลยสักครั้งเดียว

ความกังวลจู่โจมเข้ามาทันควัน

บาร์คัสไม่ได้รู้สึกอยากรู้เรื่องของเด็กคนนี้เหมือนเธอหรือ?

จะว่าไปแม้เขาจะชอบอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตักแล้วลูบหน้าท้องอยู่บ่อยครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเอ่ยถึงเด็กเลยสักคำ

บางทีความสนใจของเขาอาจจะมีไว้ให้เพียงผู้สืบทอดที่จะมารับตำแหน่งต่อจากเขาเท่านั้นก็ได้

บาร์คัสพึมพำออกมาด้วยเสียงต่ำราวกับจะตอกย้ำความกลัวนั้น

“...ผมไม่อยากจะคิดเลยครับ”

ทาเลียตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึง

บาร์คัสที่จ้องมองมีดที่ใช้แกะทับทิมนิ่งๆ เอ่ยเสริมอย่างเงียบเชียบ

“ถ้าเหมือนคุณล่ะก็ รอบตัวคงจะเต็มไปด้วยไอ้พวกแมลงชั้นต่ำรุมล้อมเต็มไปหมด แค่ลำพังจัดการพวกนั้นก็นับว่าเป็นงานที่หนักหนาแล้วครับ”

ทาเลียเผลอห่อไหล่โดยไม่รู้ตัว

พึงพึมพำที่เต็มไปด้วยความหนักใจนั้น แทนที่จะโกรธ เธอกลับรู้สึกกังวลตามขึ้นมาเสียก่อน

หากมีลูกสาวที่เหมือนเธอเกิดมาจริงๆ ก็คงจะเป็นเป้าหมายของพวกสัตว์ป่าทุกประเภทอย่างที่เขาว่า ความหวาดกลัวในรูปแบบที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตจู่โจมเข้ามาในสมมติฐานนั้น

ทาเลียรีบยันตัวขึ้นมานั่งตัวตรงแล้วละล่ำละลักพูด

“เพราะงั้นนายก็ต้องปกป้องให้ถึงที่สุดสิ ไม่ให้ใครมาทำร้ายได้ การคอยคุ้มครองอยู่ข้างๆ ตลอดเวลามันคือหน้าที่ของนายนี่นา”

บาร์คัสหันมามองเธอพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเขาจะฉงนใจที่เธอร้องขอในเรื่องที่มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

เขาพยักหน้าอย่างเรียบเฉย

“แน่นอนว่าผมตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้วครับ เพราะการปกป้องและดูแลลูสาวให้ปลอดภัยจนกว่าจะหาคู่ครองที่ไว้ใจได้ให้คือหน้าที่ของผู้นำตระกูล”

“อย่ามาพูดจาประหลาดนะ เรื่องแต่งงานน่ะไม่มีวันให้ทำหรอก”

น้ำเสียงของเธอพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

ทาเลียเชิดหางตาขึ้นจ้องมองเขาพลางใช้แขนสองข้างโอบกอดหน้าท้องไว้แน่นราวกับกลัวใครจะมาแย่งไป แล้วแผดเสียงแหลมออกมา

“ฉันจะให้อยู่กับฉันตลอดไป จะไม่ยอมส่งไปไหนทั้งนั้น ไม่มีวัน!”

ดวงตาของบาร์คัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเห็นท่าทางของเขา เธอถึงเพิ่งรู้ตัวว่าน้ำเสียงของตนเองเริ่มสั่นเครือและมีเสียงสะอื้นปนอยู่ เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาขนาดนี้

ทาเลียกัดริมฝีปากที่สั่นเทาแน่น ก่อนจะเริ่มพรั่งพรูบางอย่างที่ติดอยู่ในลำคอออกมา

“ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้ลูกของฉันต้องอยู่ตัวคนเดียวในที่แปลกถิ่น จะไม่ยอมให้ต้องสั่นกลัวท่ามกลางคนที่ไม่รู้จัก และจะไม่ยอมให้ลูกต้องทนเหงาอยู่ลำพังเด็ดขาด ฉันจะอยู่ข้างๆ เสมอ จะกอดไว้ทุกคืน และจะปกป้องให้ปลอดภัยที่สุด”

คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเหมือนการร่ำบ่น ในตอนท้ายกลับกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้ เธอไม่มีเวลามานั่งรู้สึกอายด้วยซ้ำ เพราะความอัดอั้นบางอย่างในอกมันยังคงพุ่งพล่านออกมาไม่หยุด

ทาเลียกระชากแขนเสื้อของบาร์คัสอย่างบ้าคลั่งพลางคาดคั้น

“นายเองก็ต้องทำแบบนั้นด้วย”

ผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้น เธอเห็นใบหน้าที่นิ่งค้างไปของเขา

ทาเลียเขย่าแขนเขาเพื่อเร่งเอาคำตอบ

“รีบบอกมาสิว่าจะทำแบบนั้น”

ชายหนุ่มที่ดูจะตกใจกับเสียงร้องไห้ที่ระเบิดออกมาจนนิ่งงันไป ยอมวางของในมือทิ้งราวกับไม่แยแสแล้วปีนขี้นมาบนเตียง

ทาเลียนั่งลงบนตักของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ท่อนแขนที่ยาวและแข็งแกร่งโอบกอดแผ่นหลังเธอไว้ทันที

“ผมจะทำตามนั้นครับ”

น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและหนักแน่นดังลงมาจากเหนือศีรษะ

ทาเลียกำเสื้อของเขาแน่นจนเกือบจะฉีกขาดพลางจ้องสบเข้าไปในดวงตาสีฟ้าที่ทอประกายเย็นเยียบนั้น

“สาบานได้ไหม?”

“ผมขอสาบานครับ”

“นายสัญญากับฉันแล้วนะว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายจะปกป้องลูกของเรา”

นิ้วหัวแม่มือที่มีรอยหยาบกร้านปาดน้ำตาออกจากขอบตาให้เธอ น้ำเสียงที่ดูแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยลงมาที่หน้าผาก

“ครับ ผมจะทำตามที่คุณพูดทุกอย่าง เพราะฉะนั้นเลิกร้องไห้เถอะครับ”

ทาเลียเม้มริมฝีปาก

เธออยากจะคาดคั้นเขาให้หนักกว่านี้

ต้องให้ลูกของเราสำคัญที่สุดเสมอ มากกว่ากาเร็ธ มากกว่าไอล่า...

ทว่าเธอก็กลืนคำพูดเหล่านั้นลงไป

หากเขาลังเลที่จะตอบแม้เพียงนิดเดียว เธอเกรงว่าตนเองคงจะทนรับไม่ไหว

ทาเลียที่กลืนเสียงสะอื้นอึกๆ เข้าไป สุดท้ายก็โอบรอบคอเขาไว้แล้วระบายเสียงไห้ที่เก็บกดมานานลงบนหัวไหล่ที่แข็งแกร่งประดุจขุนเขา

“ต่อ... ต่อให้เป็นลูกชาย ฉันก็จะให้อยู่กับฉันด้วย จะไม่ส่งไปทั้งวังหลวงหรือวิหารทั้งนั้น”

เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่แผ่นหลังขยับแน่นขึ้น

บาร์คัสพึมพำออกมาด้วยเสียงที่ทุ้มลึก

“ครับ ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวหรือลูกชาย เราก็จะให้อยู่กับเราตลอดชีวิตเลย”

ไม่รู้ว่าทำไม คำพูดนั้นกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกตื้นตันและเศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม

ทาเลียซบแก้มที่เปียกชื้นลงบนซอกคอที่แข็งแรงของเขา บาร์คัสลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน

เป็นการลูบปลอบที่ราวกับจะสัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้น จะไม่มีเรื่องที่ทุกข์ใจหรือเศร้าโศกอีกต่อไปแล้ว

และทาเลียก็อยากจะเชื่อมั่นในคำสัญญานั้นเหลือเกิน

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 143

สรุปตอน 143

ทาเลียมองใบหน้าราบเรียบของบาร์คัสขณะเขาดูแลเธอราวลูกนก ก่อนซบลงกับซอกคอเขาพร้อมความตื้นตันและอยากเชื่อมั่นในคำสัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้น

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 144 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 142กลับหน้าเรื่อง
ตอน 142ตอน 144