บาร์คัสตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตรง
ดวงตาของหญิงสาวที่ดูเหมือนยังตกอยู่ในภวังค์ความร้อนรุ่มเฝ้ามองตามเขาตาปรอย เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอยู่นานก่อนจะตัดใจหันหลังกลับ ทว่าในวินาทีนั้น ปลายนิ้วอันบอบบางก็คว้าหมับเข้าที่ชายแขนเสื้อของเขา
"ต้องรีบกลับมานะ"
"....."
"ถ้านายไม่คอยอยู่ปรนนิบัติข้างๆ มันจะลำบากหลายอย่างเลยล่ะ"
เขาขบกรามแน่นจนเนื้อแก้มด้านในแทบฉีกขาด
หลังจากพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ในลำคอที่แห้งผากลงไปพร้อมกับน้ำลาย เขาถึงเค้นเสียงออกมาได้ในที่สุด
"...จะรีบกลับมาครับ ระหว่างนี้คุณก็นอนพักกลางวันรอไปก่อนนะครับ"
ฝ่ามือหนาลูบปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของเธอออกอย่างนุ่มนวล ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ
ทันทีที่สูดอากาศเย็นเยียบในโถงทางเดินเข้าไป ความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกประดุจเพิ่งดื่มเหล้าแรงๆ เข้าไปก็ทุเลาลงเล็กน้อย
เขาสะบัดผมอย่างรุนแรงพลางออกคำสั่งกับมหาดเล็กที่ยืนรออยู่ตรงโถงทางเดิน
"เตรียมน้ำอาบในห้องซาวน่าให้ที แล้วเตรียมชุดผลัดเปลี่ยนไว้ด้วย"
เขาเร่งฝีเท้าก้าวเดิน ทว่าความรู้สึกคับแน่นที่กางเกงทำให้ต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
"ไม่ต้องจุดไฟต้มน้ำ เตรียมน้ำที่เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งไว้ก็พอ"
โรเวลล์ ดราเวน จิบไวน์องุ่นชั้นเลิศที่คนรับใช้นำมาเสิร์ฟ พลางทอดสายตามองทัศนียภาพของปราสาทราเอดโกผ่านหน้าต่าง
สมกับที่เป็นฐานที่มั่นของตระกูลอันทรงอิทธิพลที่แผ่ขยายอำนาจครอบคลุมทั้งตะวันออก เหนือ และใต้ ทุกตารางนิ้วของปราสาทแห่งนี้ไม่มีจุดไหนที่ดูหละหลวมเลยแม้แต่น้อย
ภายในป้อมปราการมหึมาที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสองชั้น มีอาคารหินที่เน้นประโยชน์ใช้สอยตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางทางน้ำใสสะอาดที่เชื่อมต่อกันเป็นตาข่ายประดุจใยแมงมุม
ด้านหน้าปราสาทเป็นค่ายทหารและลานฝึกขนาดใหญ่ ซึ่งดูจากสายตาแล้วน่าจะรองรับกำลังพลได้มากกว่าหนึ่งพันนาย และหากรวมกองรักษาการณ์ของเมืองคาลมอร์เข้าไปด้วย เฉพาะพื้นที่แถวนี้ก็น่าจะมีทหารประจำการอยู่ราวๆ ห้าพันนายเลยทีเดียว
หากรวมกองกำลังหนุนทั่วทั้งดินแดนตะวันออกและกองป้องกันชายแดนเข้าไปด้วย ขุมกำลังทั้งหมดที่แกรนด์ดยุคเชียคานถือครองอยู่น่าจะราวๆ 58,000 ถึง 60,000 นาย ซึ่งเป็นตัวเลขที่เทียบชั้นได้กับกองทัพหลวงขององค์จักรพรรดิเลยทีเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ว่ากันว่าชาวเผ่าคานส่วนใหญ่นั้นถูกฝึกขี่ม้ามาตั้งแต่เด็ก หากมีการระดมพลเพิ่มเติม การจัดตั้งกองทัพขนาดใหญ่กว่านี้ก็ย่อมเป็นไปได้
โรเวลล์สำรวจโครงสร้างภายในปราสาทพลางคำนวณตัวเลขต่างๆ ในหัว ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่เย็นเยียบประดุจคมดาบจนต้องรีบหันขวับไปมอง
ที่หน้าประตูห้องรับรองที่เปิดกว้าง มีชายสวมชุดทูนิกผ้ากำมะหยี่สีดำทับด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทายืนตระหง่านอยู่
โรเวลล์รีบยกมือขึ้นทาบอกและก้มศีรษะทำความเคารพทันที
“ขอประทานอภัยที่ล่าช้าครับ ท่านแกรนด์ดยุค กระหม่อมโรเวลล์ ดราเวน หัวหน้ากิลด์สมาคมพ่อค้าภาคเหนือ ขอบพระคุณที่ทรงให้เกียรติรับรองกระหม่อมที่ปราสาทแห่งนี้ครับ”
“นั่งลงสิ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่หัวโต๊ะยาว
โรเวลล์ขยับเก้าอี้นั่งในตำแหน่งด้านข้าง พลางลอบสังเกตผู้ปกครองหนุ่มแห่งดินแดนตะวันออกด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
ชายตรงหน้ามีความงดงามที่ดูประณีตประดุจรูปสลักหินอ่อน เครื่องหน้าอันละเอียดอ่อนที่รับกับโครงสร้างกระดูกอันสมบูรณ์แบบ และดวงตาสีแปลกนั่น... หากมองเพียงรูปลักษณ์ภายนอก เขาดูเหมาะจะเป็นกวีหรือนักแสดงละครเวทีมากกว่าจะเป็นนักรบด้วยซ้ำ
หากเขาไม่ได้เห็นพละกำลังมหาศาลเหนือมนุษย์นั่นกับตาตัวเองเมื่อครู่ เขาคงจะมองชายคนนี้เป็นเพียงขุนนางหนุ่มผู้ทรงเสน่ห์คนหนึ่งเท่านั้น
“ลอบสำรวจเสร็จหรือยัง?”
น้ำเสียงแห้งแล้งที่ดังขึ้นเบาๆ ทำเอาโรเวลล์ดึงสติกลับมาแทบไม่ทัน เขาจึงรีบปั้นยิ้มแห้งๆ เพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด
“ผมเพียงแต่ตกตะลึงในรูปลักษณ์อันสง่างามของท่านจนเผลอตัวไปชั่วขณะ โปรดให้อภัยในความเสียมารยาทด้วยครับ”
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ราบเรียบจนน่าขนลุก
“ช่างเจรจาดีนี่”
“ฮ่าๆ ลิ้นของพ่อค้าก็คือเครื่องมือนำทางสู่ความอยู่รอดนี่ครับ เนื่องด้วยต้องพบปะผู้สูงศักดิ์อยู่บ่อยครั้ง ฝีปากจึงได้พัฒนาไปตามกาลเวลาครับ”
“ก็คงจะจริง เห็นทีจะใช้ลิ้นสามนิ้วนี่คอยตลบตะแลงไปทั่วเลยสินะ”
ชายหนุ่มรับแก้วโกเบล็ตจากคนรับใช้พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
โรเวลล์พยายามปั้นยิ้มแข็งค้างไว้บนใบหน้า “ท่านหมายความว่ายังไงครับ...”
“ฉันรู้แล้วว่านายขายข้อมูลจุดยุทธศาสตร์ทางการทหารของตะวันออกให้พวกทางเหนือ เลิกเล่นลิ้นที่ทำให้เสียเวลาเปล่าเถอะ”
ชายหนุ่มหมุนแก้วไวน์เล่นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูเบื่อหน่าย
โรเวลล์ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความคิดที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแวบเข้ามาในหัวแวบหนึ่ง ทว่าลางสังหรณ์บอกเขาว่าหากทำเช่นนั้นจะยิ่งเป็นการกระตุ้นโทสะของผู้ปกครองหนุ่มคนนี้
เขาตัดสินใจเดินหน้าด้วยวิธีตรงไปตรงมา จึงเอ่ยออกไปด้วยใบหน้าที่พยายามรักษาความสงบ
“ผมเป็นชาวเหนือครับ ท่านแกรนด์ดยุค การเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าเมืองย่อมเป็นหน้าที่ของผมไม่ใช่เหรอครับ”
“จะบอกว่านายแค่ทำตามคำสั่งของบียอร์น บลอร์ดาร์ เฮมดัล งั้นสินะ?”
โรเวลล์เม้มริมฝีปากแน่น
แกรนด์ดยุคคนปัจจุบันแห่งตระกูลเฮมดัลชื่อว่าไคลัส ทว่าชายตรงหน้ากลับรับรู้ข้อมูลที่ว่าอำนาจที่แท้จริงในภาคเหนือนั้นได้ตกไปอยู่ในมือของลูกชายเขาเรียบร้อยแล้ว
เขาเริ่มรู้สึกถึงเหงื่อเย็นที่ซึมผ่านแผ่นหลัง จึงรีบเอ่ยแก้ตัวต่ออย่างรวดเร็ว
“ข้อมูลที่ผมส่งไปนั้นนับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยมากจนไม่อาจเรียกว่าความลับทางการทหารได้เลยครับ เป็นเพียงสิ่งที่คนหูตาไวทั่วไปก็หาคำตอบได้ง่ายๆ เช่น สภาพถนน เส้นทางการขนส่งสินค้าในตลาด หรือขนาดของกองทัพ... ซึ่งล้วนเป็นข้อมูลที่พ่อค้าอย่างผมจำเป็นต้องรู้อยู่แล้ว ผมเชื่อว่าท่านเองก็รวบรวมข้อมูลภาคเหนือผ่านทางเหล่าพ่อค้าอย่างละเอียดเช่นเดียวกันไม่ใช่เหรอครับ”
“ใช่ ปกติแล้วการใช้เครือข่ายพ่อค้าเพื่อคอยดูสถานะความเป็นไปของเพื่อนบ้านมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหรอก...”
ชายหนุ่มลากเสียงยาว
โรเวลล์จ้องมองริมฝีปากที่เรียวสวยแต่เย็นเยียบนั้นด้วยสายตาลุ้นระทึก
หลังจากทิ้งช่วงความเงียบให้โรเวลล์ใจหายใจคว่ำอยู่ไม่กี่วินาที ชายหนุ่มก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงมา
“แต่การร่วมมือกับกบฏมันคนละเรื่องกันจริงไหม?”
ไวน์องุ่นในแก้วสั่นระริกตามแรงสั่นของไหล่โรเวลล์ที่หดเกร็ง
เขาลุกขึ้นพรวดจากเก้าอี้ด้วยสีหน้าตกใจ
“กะ-กบฏเหรอ! นั่นเป็นการใส่ความที่รุนแรงเกินไปแล้วครับ ท่านกล่าวหาเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนั้นออกมาได้ยังไง...!”
“ได้ยินว่าตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว ปริมาณเงินตราหมุนเวียนในภาคเหนือเพิ่มสูงขึ้นอย่างผิดปกติ... ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดจริงๆ ทั้งที่ขนาดการค้าเมื่อเทียบกับปีที่แล้วแทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย”
โรเวลล์ที่กำลังพยายามแสดงอาการโกรธเกรี้ยวเพื่อปกปิดความจริงพลันร่างกายแข็งทื่อ
แกรนด์ดยุคเชียคานจิบไวน์หนึ่งอึกก่อนจะเอ่ยต่ออย่างเชื่องช้า
“เนื่องด้วยสภาพภายในของภาคเหนือมันดูพิลึกพิลั่นเกินไป ฉันเลยลองตรวจสอบดูแล้วก็ได้พบหลักฐานที่น่าสนใจเข้า ช่างโลหะผู้ไร้กลัวคนหนึ่งสามารถลอกแบบแม่พิมพ์ผลิตเหรียญของราชวงศ์โรมมาใช้ได้อย่างแนบเนียน นายคิดว่าช่างโลหะคนนั้นสังกัดกิลด์ไหนกันล่ะ?”
โรเวลล์เข่าอ่อนจนทรุดลงไปนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม
แม้จะคาดการณ์มาบ้างว่าจะต้องเจอกับการตำหนิและแรงกดดันเมื่อถูกคุมตัวมาที่นี่ แต่เขาไม่นึกเลยว่าชายคนนี้จะขุดรากถอนโคนข้อมูลของเขามาได้ลึกถึงขนาดนี้ เขามองช้อนขึ้นไปที่แกรนด์ดยุคหนุ่มด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ชายหนุ่มวางแก้วเปล่าลงดัง ‘กึก’ พลางถอนหายใจออกมาอย่างเวทนา
“ลำพังแค่ละเมิดสิทธิ์ในการผลิตเงินตราของราชวงศ์ก็มีโทษร้ายแรงถึงขั้นประหารล้างตระกูลสามชั่วโคตรแล้ว แต่นี่ยังเอาเหรียญพวกนั้นไปเติมกระเป๋าให้พวกกบฏอีก... เห็นทีร่างของนายคงไม่ได้ฝังในสุสานในสภาพที่ครบสมบูรณ์หรอก ฉันคงต้องขอไว้อาลัยให้แก่คนตายล่วงหน้าซะแล้ว”
โรเวลล์รีบคุกเข่าลงต่อหน้าชายหนุ่มทันที
ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมานั่งชั่งใจว่าอีกฝ่ายถือไพ่ใบไหนไว้อีกแล้ว การที่ชายคนนี้เรียกเขามาที่ปราสาทราเอดโกแทนที่จะส่งตัวให้ศาลหลวง ย่อมหมายความว่าเขาต้องมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงแน่นอน เขาจึงละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดแล้วเริ่มอ้อนวอน
“ผะ-ผมไม่เคยมีความคิดจะเข้าร่วมกับการก่อกบฏเลยจริงๆ ครับ! เพียงแต่หากผมไม่ให้ความร่วมมือ ผมก็ไม่รู้ว่าธุรกิจและครอบครัวจะเป็นยังไงเลยจำใจต้องร่วมมือผลิตเงินตราเท่านั้น ได้โปรดเมตตาผมด้วยเถอะครับ!”
“นายรู้หรือเปล่าว่าการที่ฉันยอมหลับตาข้างหนึ่งให้กับความผิดของนาย มันก็คือการกบฏอย่างหนึ่งเหมือนกัน? แล้วนายคิดว่าฉันจะได้ประโยชน์อะไรที่ต้องมายอมกุมความเสี่ยงขนาดนั้นล่ะ?”
ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาหาเขา ใบหน้าที่งดงามและไร้อารมณ์นั้นดูราวกับทูตสวรรค์ผู้ลงทัณฑ์
โรเวลล์รวบรวมความกล้าเค้นคำพูดออกมาผ่านริมฝีปากที่สั่นระริก
“ขอเพียงแค่ไว้ชีวิตผมในครั้งนี้ ผมสาบานว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง ผมจะไม่มีวันเอ่ยถึงชื่อของท่านเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งไปกว่านั้นผมจะยอมเป็นมือเป็นเท้าให้แก่ท่าน งานที่สกปรกแค่ไหนผมก็จะยอมทำไม่เกี่ยงงอน ตั้งแต่นี้ไปผมคือทาสของท่านครับ”
โรเวลล์รู้สึกได้ด้วยสัญชาตญาณว่าชายคนนี้เรียกเขามาเพื่อรอฟังคำพูดนี้โดยเฉพาะ
ผู้ปกครองหนุ่มนัยน์ตาสีประหลาดจ้องมองใบหน้าของเขาเงียบๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแหลมคมดุจใบดาบ
“งั้นฉันจะลองเชื่อใจในการเล่นลิ้นสามนิ้วของนายดูสักครั้งแล้วกัน”
ระหว่งที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียง ดูเหมือนเธอจะเผลอหลับไปชั่วครู่
ทาเลียที่กำลังพ่นลมหายใจสม่ำเสมอยามหลับใหล สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เย็นเยียบแตะลงบนริมฝีปาก เธอจึงอ้าปากออกโดยสัญชาตญาณ ทันใดนั้น เมล็ดพืชเล็กๆ ก็ถูกดันเข้ามาในปาก
เมื่อเธอกัดเข้าไปเบาๆ รสชาติหวานอมเปรี้ยวก็แผ่กระจายไปทั่วอุ้งปาก เธอเลียริมฝีปากและกลืนมันลงคอพลางใช้หลังมือขยี้ตาที่ยังง่วงงุนเล็กน้อย เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัสได้ชัดเจนขึ้น ภาพของบาร์คัสก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
เธอนิ่วหน้าเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พลางใช้ข้อศอกค้ำหัวเข่าและกำลังขะมักเขม้นทำบางอย่างในมือ
“นั่นอะไรน่ะ?”
“ทับทิมครับ แขกที่มานำมาเป็นของขวัญน่ะ อ้าปากสิครับ”
เขาค่อยๆ แกะเมล็ดสีแดงสดจากทับทิมที่ผ่าครึ่งซีกออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วนำมาจ่อที่ริมฝีปากของเธอ
ทาเลียจ้องมองสิ่งนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยอมอ้าปากรับ เขาบรรจงใส่เมล็ดทับทิมเข้าไปในปากเธอ แล้วก้มลงแกะเมล็ดถัดไปอย่างตั้งอกตั้งใจทันที
ทาเลียรั้งแขนเสื้อบาร์คัสพร้อมสั่งให้รีบกลับมา เมื่อเขากลับมาก็นำทับทิมที่แขกให้มาแกะป้อนเธอทีละเมล็ดอย่างตั้งใจ
กำลังโหลดความเห็น...