คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 141 · แขกที่รอพบ

ตอน 141
แขกที่รอพบ

ภายนอกอาจดูเหมือนมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับร่างที่แทบไม่มีไขมันส่วนเกินเลยอย่างเธอ แม้แต่การขยายตัวเพียงนิดเดียวเขาก็สัมผัสได้ชัดเจน

เขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อโค้ทวูลหนาๆ ผ่านชุดชั้นในผ้าไหมเนื้อบาง แล้วค่อยๆ ลูบไล้จากใต้สะดือลงไปจนถึงกระดูกหัวเหน่าอย่างเชื่องช้า สัมผัสของผิวหนังที่ดูเต่งตึงขึ้นกว่าเดิมผ่านเนื้อผ้าบางเบานั้นชัดเจนจนน่าประหลาดใจ

เขารู้สึกอัศจรรย์ใจที่หน้าท้องที่เคยแบนราบเริ่มสร้างเส้นโค้งมนขึ้นมา จึงเผลอไผลลูบคลำอยู่อย่างนั้น จนหญิงสาวที่ขดตัวอยู่บนตักเริ่มขยับตะโพกไปมาคล้ายอึดอัด

เขาจ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตากังวล

"ผมทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า?"

"เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น... แต่ข้างล่างของนายน่ะมัน..."

ทาเลียที่แก้มแดงปลั่งพูดตะกุกตะกักพลางหลบสายตาอย่างขัดเขิน

ก่อนจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ทั้งคู่ร่วมหลับนอนกันแทบทุกวัน เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ดูประหม่านัก แต่เมื่อเห็นว่าเธอดูจะลำบากใจกับความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขา เขาจึงขยับท่าทางเพื่ออุ้มเธอให้สบายขึ้น

"เดี๋ยวสักพักมันก็สงบลงเองครับ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"

"จะไม่ให้ใส่ใจได้ยังไงล่ะ"

เธอกระเง้ากระงอดใส่พลางมองค้อนขวับ

เธอจะรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เธอเชิดหางตาขึ้นแบบนั้น ใบหน้าที่เย้ายวนอยู่แล้วกลับยิ่งดูยั่วยุมากขึ้นไปอีก

เขาพยายามระงับความปรารถนาที่จะงับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันนั่นเสีย ในขณะที่หญิงสาวก็ยังคงจ้อไม่หยุด

"ฉันเคยได้ยินมาว่าถ้าผู้ชายอยู่ในสภาพแบบนั้นมันจะทรมานมาก... คือ... ถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อยนานๆ จะรู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ..."

"ใครบอกคุณ?"

หญิงสาวสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นท่าทางของเขา เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าน้ำเสียงของตนเองกดต่ำลงจนฟังดูคุกคาม

เนื่องจากไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอตกใจ เขาจึงจงใจปรับน้ำเสียงให้ซอฟต์ลง

"ใครบอกเรื่องแบบนี้กับคุณครับ?"

"ไม่รู้สิ ก็แค่เคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งน่ะ"

เธอตอบตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังลนลาน

เขาคาดเดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอไปเก็บข้อมูลพวกนี้มาจากไหน คงจะไปเข้าหูมาจากไอ้หนุ่มหน้าไหนสักคนตอนที่เธอไปร่วมงานเลี้ยงที่วังของจักรพรรดินีนั่นแหละ

ภาพใบหน้าของพวกผู้ชายที่เคยตามตื๊อเธอแวบเข้ามาในหัวเขาทีละคน ในขณะที่เขากำลังคัดเลือกผู้สมัครที่น่าสงสัยที่สุด เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน

"เอาเป็นว่าสภาพแบบนั้นมันไม่ทรมานเหรอ?"

"...ถ้าทรมานแล้วจะทำไมครับ?"

บาร์คัสถามย้อนอย่างยี่หระ

"ถ้าผมบอกว่าทรมาน คุณจะทำยังไงล่ะ?"

ใบหน้าใสซื่อปรากฏแววเลิ่กลั่กออกมา

หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พลางพึมพำเสียงค่อย

"เห็นว่า... ถึงจะไม่ได้ร่วมหลับนอน... ก็มีวิธีปลดปล่อยอยู่นะ..."

"....."

"วิธีทำน่ะ... จะให้ฉันบอกไหม?"

บาร์คัสรู้สึกเส้นเลือดที่ขมัวเต้นตุบจนต้องขมวดคิ้ว

ในใจเขาอยากจะคั้นถามเหลือเกินว่าใครเป็นคนสอนเรื่องพวกนี้ให้ แต่ในขณะที่เขากำลังกลืนคำพูดหยาบคายที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นลงไป สัมผัสที่ปลายนิ้วอันแผ่วเบาก็ตกลงบนบั้นเอวของเขา

เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเข้มข้นขณะที่เธอเริ่มเลิกชายเสื้อเชิ้ตของเขาขึ้น

ดูเหมือนเธอจะเริ่มขลาดกลัวขึ้นมาจริงๆ เมื่อต้องสัมผัสร่างกายเขา นิ้วมือสั่นระริกวนเวียนอยู่แถวหน้าท้องที่เกร็งแน่นครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ มุดเข้าไปในขอบเข็มขัด

วินาทีนั้น เขาชะงักไปเหมือนเลือดลมไหลย้อนกลับ เพียงแค่ภาพนิ้วมือที่เรียวยาวและละเอียดอ่อนประดุจงานศิลปะชั้นสูงกำลังพยายามแกะเข็มขัดของเขา ก็ทำให้ความตื่นตัวพุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดอันตราย

เขารีบคว้าข้อมือเธอไว้ทันควัน

"ไม่ได้ครับ"

เธอดุ้งโหยงพลางเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าที่รื้นน้ำและขอบตาแดงระเรื่อนั่นมันดูเย้ายวนจนน่ากลัว

เขาหลับตาแน่นพลางท่องพึมพำในใจเพื่อเตือนตัวเองว่าเธอกำลังตั้งท้อง

"ไม่ต้องสนใจสภาพร่างกายของผมหรอกครับ"

"แต่ว่า... ปล่อยไว้แบบนี้มันไม่เจ็บเหรอ?"

"ไม่เจ็บครับ"

"เห็นบอกว่าถ้ากลั้นไว้นานๆ มันไม่ดีต่อร่างกายนะ..."

เขาจ้องมองเธอพลางพยายามระงับอารมณ์จนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดนูน

เขาอยากจะใช้ปากปิดริมฝีปากที่มัวแต่พร่ำพูดเรื่องไร้สาระที่คนอื่นสอนมา แล้วแกล้งรังแกเธอให้เข็ดหลาบนัก แต่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ดิบเถื่อนนั้นไว้แล้วเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ

"ผมไม่รู้ว่าใครเป่าหูเรื่องไร้สาระแบบนั้นมา แต่ลบมันทิ้งไปจากหัวซะเถอะครับ ทั้งหมดนั่นมันก็แค่แผนการของผู้ชายที่อยากจะเรียกร้องความสงสารจากผู้หญิงเท่านั้นแหละ"

"...ไม่ทรมานจริงๆ เหรอ?"

"ไม่ทรมานเลยสักนิดครับ"

เขาตอบหน้าตายอย่างเยือกเย็น

หญิงสาวส่งสายตาเคลือบแคลงมาให้ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าแล้วเอนศีรษะซบลงบนแผงอกของเขา

การที่เธอเชื่อคำพูดของเขาโดยดีและเบียดกายเข้ามาแนบชิดซ้ำเล่าทำให้จุดนั้นถูกกดทับอย่างรุนแรง

บาร์คัสพยายามประคองลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ให้คงที่พลางลูบศีรษะทุยๆ ของเธออย่างทะนุถนอมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เธอไม่จำเป็นต้องมารู้สึกกังวลกับความลำบากเล็กๆ น้อยๆ ของร่างกายเขา

นับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เธอทานเก่งขึ้นจนเริ่มมีเนื้อมีนวลซึ่งเป็นเรื่องดี แต่เธอก็ยังคงเป็นร่างที่เล็กและบอบบางอยู่ดีไม่ใช่หรือไ

เหล่านักเวทสายรักษาต่างกำชับเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอต้องพักผ่อนให้มากที่สุด เขาจึงไม่อยากทำอะไรที่เป็นการเพิ่มภาระให้เธอเลย

"ผมกังวลเรื่องของคุณมากกว่าสภาพของผมซะอีก มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายตัวบ้างไหมครับ?"

"ไม่มีหรอก แค่ง่วงบ่อยแล้วก็หิวเร็วขึ้น นอกนั้นก็ดูไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยนะ"

เธอก้มลงมองลูบหน้าท้องตัวเองอย่างสงสัย เขาจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะบีบแก้มที่เริ่มนุ่มนิ่มนั่นเบาๆ

เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงมากกว่าที่ตัวเธอรู้เสียอีก ไม่ว่าจะเป็นอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเล็กน้อย ผิวพรรณที่มีสีระเรื่อจางๆ กลิ่นกายที่เข้มข้นขึ้น และส่วนโค้งเว้าที่ชัดเจนขึ้น...

"นาย... แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร? ข้างล่างนั่นมันเริ่มที่จะ..."

เขาถอนหายใจยาวเหยียด หากยังอุ้มเธออยู่แบบนี้เขาเกรงว่าจะตบะแตกเข้าจริงๆ

"แขกมาถึงแล้ว ผมต้องออกไปต้อนรับก่อน คุณพักผ่อนอยู่ในห้องเถอะครับ อย่าเพิ่งออกไปไหนเลย"

เขาวางเธอลงข้างกายอย่างระมัดระวังแล้วลุกขึ้นยืน ทว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงก็มองตามเขามา

"จะออกไปทั้งสภาพแบบนั้นเหรอ?"

ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างเลื่อนลงไปมองที่ท่อนล่างของเขา

เขากระชากเสื้อคลุมทูนิก้าที่แขวนอยู่บนผนังมาสวมพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงคล้ายการดุเล็กๆ

"เดี๋ยวผมจัดการเองเถอะครับ เลิกกังวลเรื่อง 'ส่วนล่าง' ของผมได้แล้ว"

ใบหน้าของทาเลียกลายเป็นสีม่วงแดงทันควัน

"ใครเขาอยากจะทำตัวเป็นพวกโรคจิตกัน! ฉันก็แค่กลัวว่านายจะออกไปขายหน้าน่ะสิ!"

บาร์คัสที่คลุมเสื้อนอกทับไว้ลวกๆ หันมามองเธอด้วยสายตาที่เหนื่อยใจ

แค่ภาพที่เธอกำลังหอบหายใจฟืดฟาดด้วยความโกรธก็ดูยั่วยวนจนน่าหงุดหงิด

เขาสะบัดผมอย่างลวกๆ แล้วโน้มตัวลงตรงหน้าเธอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังปลอบเด็ก

"ตอนนี้สุขภาพของคุณสำคัญที่สุดครับ เรื่องอื่นไม่ต้องเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว"

"...ไม่ต้องทำเหมือนฉันเป็นคนป่วยหนักขนาดนั้นก็ได้ มารีเซนก็บอกว่าอาการฉันดีกว่าที่คิดไว้ซะด้วยซ้ำ"

"คำว่าดีกว่าที่คิดไม่ได้แปลว่าวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ"

เขาตอบค่อนข้างแข็งกระด้างพลางเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอขึ้นเบาๆ

ตอนนี้เธอยอมรับสัมผัสจากเขาเป็นเรื่องปกติแล้ว เมื่อเห็นดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างหวาดระแวงกลับดูเคลิบเคลิ้มผ่อนคลาย ความรู้สึกซ่านสยิวก็แล่นพล่านจากบั้นเอวขึ้นไปจนถึงต้นคอ

ความตั้งใจที่จะทำตัวสุภาพบุรุษพังทลายลงในพริบตา เขาจึงประกบปากลงบนริมฝีปากของเธอ

แม้จะเป็นการกระทำที่เหมือนการทำร้ายตัวเอง แต่เขาก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป

บาร์คัสดูดดื่มความชุ่มฉ่ำจากกลีบปากและลิ้นเล็กๆ ของเธออย่างหิวกระหายจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาถึงยอมถอนใบหน้าออกมา เสียงของพ่อบ้านใหญ่ดังลอดประตูเข้ามาทันที

"ท่านแกรนด์ดยุคครับ แขกสอบถามมาว่าท่านจะสะดวกพบไหร่ จะให้ผมแจ้งว่ายังไงดีครับ?”

"บอกไปว่าเดี๋ยวจะออกไป"

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 141

สรุปตอน 141

บาร์คัสรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของทาเลียอย่างชัดเจน และไม่อาจอดทนต่อความรู้สึกได้จนกระทั่งพ่อบ้านใหญ่มาเคาะประตูแจ้งว่ามีแขกรอพบ

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 142 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 140กลับหน้าเรื่อง
ตอน 140ตอน 142