ภายนอกอาจดูเหมือนมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับร่างที่แทบไม่มีไขมันส่วนเกินเลยอย่างเธอ แม้แต่การขยายตัวเพียงนิดเดียวเขาก็สัมผัสได้ชัดเจน
เขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อโค้ทวูลหนาๆ ผ่านชุดชั้นในผ้าไหมเนื้อบาง แล้วค่อยๆ ลูบไล้จากใต้สะดือลงไปจนถึงกระดูกหัวเหน่าอย่างเชื่องช้า สัมผัสของผิวหนังที่ดูเต่งตึงขึ้นกว่าเดิมผ่านเนื้อผ้าบางเบานั้นชัดเจนจนน่าประหลาดใจ
เขารู้สึกอัศจรรย์ใจที่หน้าท้องที่เคยแบนราบเริ่มสร้างเส้นโค้งมนขึ้นมา จึงเผลอไผลลูบคลำอยู่อย่างนั้น จนหญิงสาวที่ขดตัวอยู่บนตักเริ่มขยับตะโพกไปมาคล้ายอึดอัด
เขาจ้องมองใบหน้าเธอด้วยสายตากังวล
"ผมทำให้คุณเจ็บหรือเปล่า?"
"เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น... แต่ข้างล่างของนายน่ะมัน..."
ทาเลียที่แก้มแดงปลั่งพูดตะกุกตะกักพลางหลบสายตาอย่างขัดเขิน
ก่อนจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ทั้งคู่ร่วมหลับนอนกันแทบทุกวัน เขาจึงไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้ดูประหม่านัก แต่เมื่อเห็นว่าเธอดูจะลำบากใจกับความเปลี่ยนแปลงทางร่างกายของเขา เขาจึงขยับท่าทางเพื่ออุ้มเธอให้สบายขึ้น
"เดี๋ยวสักพักมันก็สงบลงเองครับ ไม่ต้องใส่ใจหรอก"
"จะไม่ให้ใส่ใจได้ยังไงล่ะ"
เธอกระเง้ากระงอดใส่พลางมองค้อนขวับ
เธอจะรู้ไหมว่าทุกครั้งที่เธอเชิดหางตาขึ้นแบบนั้น ใบหน้าที่เย้ายวนอยู่แล้วกลับยิ่งดูยั่วยุมากขึ้นไปอีก
เขาพยายามระงับความปรารถนาที่จะงับริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันนั่นเสีย ในขณะที่หญิงสาวก็ยังคงจ้อไม่หยุด
"ฉันเคยได้ยินมาว่าถ้าผู้ชายอยู่ในสภาพแบบนั้นมันจะทรมานมาก... คือ... ถ้าไม่ได้รับการปลดปล่อยนานๆ จะรู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ..."
"ใครบอกคุณ?"
หญิงสาวสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นท่าทางของเขา เขาถึงเพิ่งรู้ตัวว่าน้ำเสียงของตนเองกดต่ำลงจนฟังดูคุกคาม
เนื่องจากไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอตกใจ เขาจึงจงใจปรับน้ำเสียงให้ซอฟต์ลง
"ใครบอกเรื่องแบบนี้กับคุณครับ?"
"ไม่รู้สิ ก็แค่เคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่งน่ะ"
เธอตอบตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังลนลาน
เขาคาดเดาได้ไม่ยากเลยว่าเธอไปเก็บข้อมูลพวกนี้มาจากไหน คงจะไปเข้าหูมาจากไอ้หนุ่มหน้าไหนสักคนตอนที่เธอไปร่วมงานเลี้ยงที่วังของจักรพรรดินีนั่นแหละ
ภาพใบหน้าของพวกผู้ชายที่เคยตามตื๊อเธอแวบเข้ามาในหัวเขาทีละคน ในขณะที่เขากำลังคัดเลือกผู้สมัครที่น่าสงสัยที่สุด เธอก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน
"เอาเป็นว่าสภาพแบบนั้นมันไม่ทรมานเหรอ?"
"...ถ้าทรมานแล้วจะทำไมครับ?"
บาร์คัสถามย้อนอย่างยี่หระ
"ถ้าผมบอกว่าทรมาน คุณจะทำยังไงล่ะ?"
ใบหน้าใสซื่อปรากฏแววเลิ่กลั่กออกมา
หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พลางพึมพำเสียงค่อย
"เห็นว่า... ถึงจะไม่ได้ร่วมหลับนอน... ก็มีวิธีปลดปล่อยอยู่นะ..."
"....."
"วิธีทำน่ะ... จะให้ฉันบอกไหม?"
บาร์คัสรู้สึกเส้นเลือดที่ขมัวเต้นตุบจนต้องขมวดคิ้ว
ในใจเขาอยากจะคั้นถามเหลือเกินว่าใครเป็นคนสอนเรื่องพวกนี้ให้ แต่ในขณะที่เขากำลังกลืนคำพูดหยาบคายที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นลงไป สัมผัสที่ปลายนิ้วอันแผ่วเบาก็ตกลงบนบั้นเอวของเขา
เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเข้มข้นขณะที่เธอเริ่มเลิกชายเสื้อเชิ้ตของเขาขึ้น
ดูเหมือนเธอจะเริ่มขลาดกลัวขึ้นมาจริงๆ เมื่อต้องสัมผัสร่างกายเขา นิ้วมือสั่นระริกวนเวียนอยู่แถวหน้าท้องที่เกร็งแน่นครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ มุดเข้าไปในขอบเข็มขัด
วินาทีนั้น เขาชะงักไปเหมือนเลือดลมไหลย้อนกลับ เพียงแค่ภาพนิ้วมือที่เรียวยาวและละเอียดอ่อนประดุจงานศิลปะชั้นสูงกำลังพยายามแกะเข็มขัดของเขา ก็ทำให้ความตื่นตัวพุ่งสูงขึ้นจนถึงจุดอันตราย
เขารีบคว้าข้อมือเธอไว้ทันควัน
"ไม่ได้ครับ"
เธอดุ้งโหยงพลางเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าที่รื้นน้ำและขอบตาแดงระเรื่อนั่นมันดูเย้ายวนจนน่ากลัว
เขาหลับตาแน่นพลางท่องพึมพำในใจเพื่อเตือนตัวเองว่าเธอกำลังตั้งท้อง
"ไม่ต้องสนใจสภาพร่างกายของผมหรอกครับ"
"แต่ว่า... ปล่อยไว้แบบนี้มันไม่เจ็บเหรอ?"
"ไม่เจ็บครับ"
"เห็นบอกว่าถ้ากลั้นไว้นานๆ มันไม่ดีต่อร่างกายนะ..."
เขาจ้องมองเธอพลางพยายามระงับอารมณ์จนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดนูน
เขาอยากจะใช้ปากปิดริมฝีปากที่มัวแต่พร่ำพูดเรื่องไร้สาระที่คนอื่นสอนมา แล้วแกล้งรังแกเธอให้เข็ดหลาบนัก แต่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ดิบเถื่อนนั้นไว้แล้วเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ
"ผมไม่รู้ว่าใครเป่าหูเรื่องไร้สาระแบบนั้นมา แต่ลบมันทิ้งไปจากหัวซะเถอะครับ ทั้งหมดนั่นมันก็แค่แผนการของผู้ชายที่อยากจะเรียกร้องความสงสารจากผู้หญิงเท่านั้นแหละ"
"...ไม่ทรมานจริงๆ เหรอ?"
"ไม่ทรมานเลยสักนิดครับ"
เขาตอบหน้าตายอย่างเยือกเย็น
หญิงสาวส่งสายตาเคลือบแคลงมาให้ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าแล้วเอนศีรษะซบลงบนแผงอกของเขา
การที่เธอเชื่อคำพูดของเขาโดยดีและเบียดกายเข้ามาแนบชิดซ้ำเล่าทำให้จุดนั้นถูกกดทับอย่างรุนแรง
บาร์คัสพยายามประคองลมหายใจที่เริ่มหอบถี่ให้คงที่พลางลูบศีรษะทุยๆ ของเธออย่างทะนุถนอมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอไม่จำเป็นต้องมารู้สึกกังวลกับความลำบากเล็กๆ น้อยๆ ของร่างกายเขา
นับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เธอทานเก่งขึ้นจนเริ่มมีเนื้อมีนวลซึ่งเป็นเรื่องดี แต่เธอก็ยังคงเป็นร่างที่เล็กและบอบบางอยู่ดีไม่ใช่หรือไ
เหล่านักเวทสายรักษาต่างกำชับเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอต้องพักผ่อนให้มากที่สุด เขาจึงไม่อยากทำอะไรที่เป็นการเพิ่มภาระให้เธอเลย
"ผมกังวลเรื่องของคุณมากกว่าสภาพของผมซะอีก มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายตัวบ้างไหมครับ?"
"ไม่มีหรอก แค่ง่วงบ่อยแล้วก็หิวเร็วขึ้น นอกนั้นก็ดูไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลยนะ"
เธอก้มลงมองลูบหน้าท้องตัวเองอย่างสงสัย เขาจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะบีบแก้มที่เริ่มนุ่มนิ่มนั่นเบาๆ
เขาสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงมากกว่าที่ตัวเธอรู้เสียอีก ไม่ว่าจะเป็นอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้นเล็กน้อย ผิวพรรณที่มีสีระเรื่อจางๆ กลิ่นกายที่เข้มข้นขึ้น และส่วนโค้งเว้าที่ชัดเจนขึ้น...
"นาย... แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร? ข้างล่างนั่นมันเริ่มที่จะ..."
เขาถอนหายใจยาวเหยียด หากยังอุ้มเธออยู่แบบนี้เขาเกรงว่าจะตบะแตกเข้าจริงๆ
"แขกมาถึงแล้ว ผมต้องออกไปต้อนรับก่อน คุณพักผ่อนอยู่ในห้องเถอะครับ อย่าเพิ่งออกไปไหนเลย"
เขาวางเธอลงข้างกายอย่างระมัดระวังแล้วลุกขึ้นยืน ทว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงก็มองตามเขามา
"จะออกไปทั้งสภาพแบบนั้นเหรอ?"
ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างเลื่อนลงไปมองที่ท่อนล่างของเขา
เขากระชากเสื้อคลุมทูนิก้าที่แขวนอยู่บนผนังมาสวมพลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงคล้ายการดุเล็กๆ
"เดี๋ยวผมจัดการเองเถอะครับ เลิกกังวลเรื่อง 'ส่วนล่าง' ของผมได้แล้ว"
ใบหน้าของทาเลียกลายเป็นสีม่วงแดงทันควัน
"ใครเขาอยากจะทำตัวเป็นพวกโรคจิตกัน! ฉันก็แค่กลัวว่านายจะออกไปขายหน้าน่ะสิ!"
บาร์คัสที่คลุมเสื้อนอกทับไว้ลวกๆ หันมามองเธอด้วยสายตาที่เหนื่อยใจ
แค่ภาพที่เธอกำลังหอบหายใจฟืดฟาดด้วยความโกรธก็ดูยั่วยวนจนน่าหงุดหงิด
เขาสะบัดผมอย่างลวกๆ แล้วโน้มตัวลงตรงหน้าเธอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังปลอบเด็ก
"ตอนนี้สุขภาพของคุณสำคัญที่สุดครับ เรื่องอื่นไม่ต้องเก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่นิดเดียว"
"...ไม่ต้องทำเหมือนฉันเป็นคนป่วยหนักขนาดนั้นก็ได้ มารีเซนก็บอกว่าอาการฉันดีกว่าที่คิดไว้ซะด้วยซ้ำ"
"คำว่าดีกว่าที่คิดไม่ได้แปลว่าวางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์นะครับ"
เขาตอบค่อนข้างแข็งกระด้างพลางเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเธอขึ้นเบาๆ
ตอนนี้เธอยอมรับสัมผัสจากเขาเป็นเรื่องปกติแล้ว เมื่อเห็นดวงตาที่เคยจ้องมองเขาอย่างหวาดระแวงกลับดูเคลิบเคลิ้มผ่อนคลาย ความรู้สึกซ่านสยิวก็แล่นพล่านจากบั้นเอวขึ้นไปจนถึงต้นคอ
ความตั้งใจที่จะทำตัวสุภาพบุรุษพังทลายลงในพริบตา เขาจึงประกบปากลงบนริมฝีปากของเธอ
แม้จะเป็นการกระทำที่เหมือนการทำร้ายตัวเอง แต่เขาก็ไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป
บาร์คัสดูดดื่มความชุ่มฉ่ำจากกลีบปากและลิ้นเล็กๆ ของเธออย่างหิวกระหายจนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาถึงยอมถอนใบหน้าออกมา เสียงของพ่อบ้านใหญ่ดังลอดประตูเข้ามาทันที
"ท่านแกรนด์ดยุคครับ แขกสอบถามมาว่าท่านจะสะดวกพบไหร่ จะให้ผมแจ้งว่ายังไงดีครับ?”
"บอกไปว่าเดี๋ยวจะออกไป"
บาร์คัสรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของทาเลียอย่างชัดเจน และไม่อาจอดทนต่อความรู้สึกได้จนกระทั่งพ่อบ้านใหญ่มาเคาะประตูแจ้งว่ามีแขกรอพบ
กำลังโหลดความเห็น...