จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว... จะเป็นอย่างไรนะ หากบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ได้เข้าพิธีวิวาห์กับองค์หญิงหนึ่งตามกำหนดการเดิม
ในทางมิติด้านการเมือง แน่นอนว่ามันย่อมส่งผลดีกว่าอย่างเทียบไม่ได้ ความขัดแย้งระหว่างตระกูลเชียคานและองค์รัชทายาทก็คงไม่เกิดขึ้นอย่างเช่นทุกวันนี้
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับจินตนาการภาพบาร์คัสที่มีหญิงอื่นเป็นภรรยาไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว
“ปล่อยให้แขกยืนรอนานเกินไปแล้ว มาเถอะ ตามฉันมา ฉันจะจัดเตรียมหอพักให้พวกท่านได้พักผ่อน”
ไทรรอนที่จมอยู่ในห้วงความคิดพลันดึงสติกลับมา เมื่อหันไปก็เห็นดาเรนกำลังนำทางชาวเหนือเหล่านั้นด้วยตัวเอง
ดาเรนหันกลับมาเหน็บแนมทิ้งท้ายขณะมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง
“ส่วนนายก็ไปอาบน้ำอาบท่าซะหน่อยนะ สภาพดูไม่ได้เลยจริงๆ”
ไทรรอนใช้นิ้วเกาแก้มที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังพลางลอบถอนหายใจ
ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเพ้อพกถึงข้อสมมติฐานที่ไร้สาระ หลังจากชำระล้างคราบเลือด คราบฝุ่น และรักษาบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ แล้ว เขาต้องรีบกลับเข้ากรมเพื่อจัดการงานที่กองเป็นภูเขาเลาการะหว่างที่เขาไม่อยู่ โดยเฉพาะปัญหาเรื่องความสงบเรียบร้อยที่ดูจะเร่งด่วนที่สุด
เขาขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงกลุ่มซูรามที่ลอบโจมตีเขา ในระหว่างที่เขามัวแต่วุ่นวายกับการดับไฟสงครามในภาคเหนือ ปัญหาภายในของดินแดนตะวันออกดูจะแย่ลงกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว
ไทรรอนเสยผมที่ยุ่งเหยิงขี้นอย่างลวกๆ พลางนำลูกน้องที่อิดโรยเดินข้ามลานปราสาทที่กว้างขวางไป
ในตอนนั้นเอง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่กรีดผ่านผิวแก้ม จึงแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีขี้เถ้า
เป็นไปตามลางสังหรณ์ของท่านแกรนด์ดัชเชส เกล็ดหิมะสีขาวกำลังร่วงหล่นโปรยปรายตามแรงลม
มันเป็นหิมะที่มาเยือนเร็วกว่าปกติ
ไทรรอนถุกครอบงำด้วยลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
บางที... ฤดูหนาวปีนี้อาจจะยาวนานและโหดร้ายกว่าทุกปีที่ผ่านมา
“นี่ นายไปสู้กับใครมาเหรอ?”
ระหว่างที่เดินผ่านโถงทางเดินอันยาวเหยียดในอ้อมแขนที่มั่นคงของเขา จู่ๆ หญิงสาวก็ย่นจมูกถามขึ้น
บาร์คัสเหลือบมองตามเสื้อผ้าของตนว่ามีคราบเลือดติดอยู่บ้างหรือไม่ ทว่ามันยังคงดูเนี้ยบกริบเช่นเดียวกับตอนที่เขาออกจากปราสาทไป
เห็นทีกลิ่นคาวเลือดจะซึมรอยเข้าสู่เนื้อตัวเสียแล้ว เธอช่างเป็นผู้หญิงที่มีประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นที่ไวเกินไปจริงๆ และยิ่งตั้งแต่ท้องมา ดูเหมือนจมูกของเธอจะยิ่งเฉียบแหลมขึ้นไปอีก
เขาก้าวยาวขึ้นพลางโกหกนิ่งๆ ด้วยเสียงที่ราบเรียบ
“ก็แค่ไปล่าสัตว์มาน่ะครับ”
“โกหก เมื่อกี้เห็นนายกลับมาพร้อมกับอัศวินตั้งเยอะแยะ ใครเขาพากองอัศวินออกไปล่าสัตว์เยอะขนาดนั้นกัน”
“ช่วงนี้มีพวกโจรอาละวาดหนัก ผมเลยเพิ่มกำลังคุ้มกันน่ะครับ”
หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด
“จริงๆ นะ?”
“ครับ”
หลังจากส่งคำตอบที่ไร้ร่องรอยพิรุธไป บาร์คัสก็กระชับอ้อมกอดโอบร่างเธอด้วยแขนข้างเดียวแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป
ลมที่พัดผ่านเข้ามาทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบเพราะกำลังอยู่ระหว่างการระบายอากาศ เขารีบเดินไปปิดหน้าต่างกระจกแล้ววางเธอลงบนเก้าอี้หน้านกเตาผิง จากนั้นเขาก็เริ่มคีบฟืนใส่เข้าไปในกองไฟที่กำลังมอด ทว่าเธอกลับรั้งแขนเสื้อเขาไว้
“วันหลังไม่ต้องออกไปล่าสัตว์แล้วนะ ในเมื่อพวกโจรมันอาละวาดนัก นายจะไปเสี่ยงชีวิตทำไมกัน? เรื่องเนื้อสัตว์พวกนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนายพรานหรือพ่อค้าเขาสิ”
เขาขมวดคิ้วมุ่น
นับตั้งแต่ตั้งท้อง ภรรยาของเขาก็ขี้กังวลมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ดูเหมือนเธอจะกลัวว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ความมั่นคงของเธอรวมถึงลูกในท้องจะพังทลายลง
ต่อให้เขาจะโวออกไปว่าไม่มีอะไรต้องห่วงเธอก็คงไม่ฟังอยู่ดี
บาร์คัสเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
“เข้าใจแล้วครับ วันหลังผมจะไม่ไปล่าสัตว์เองแล้ว”
หญิงสาวที่เงยมองตาใสพลันผ่อนคลายหัวไหล่ที่ตึงเครียดลงด้วยความเบาใจ
เห็นทีเขาคงต้องสั่งปิดปากพวกคนรับใช้ ไม่ให้ใครเผลอหลุดปากพูดเรื่อง 'เนื้อที่ท่านแกรนด์ดยุคล่ามาด้วยตัวเอง' ออกมาให้เธอได้ยินเสียแล้ว
เขามองดูกองไฟที่เริ่มลุกโชนพลางปัดคราบฝุ่นที่ติดหน้ามือออกเบาๆ
เขารู้อยู่แล้วว่าการจ้างนายพรานนั้นมีประสิทธิภาพมากกว่าตามที่เธอบอก ทว่าเขาก็ยังไม่มีความคิดจะเลิกราจากการล่าในยามนี้เสียเลย ความรู้สึกบางอย่างในใจเขาไม่ชอบเอาเสียเลยที่ต้องให้เธอทานเนื้อที่ชายอื่นเป็นคนล่ามาให้
มันเป็นความคิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเขามาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เนื้อก็คือเนื้อ จะเป็นใครล่ามาแล้วมันต่างกันตรงไหนกันเล่า? เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำตามสัญชาตญาณที่ไร้เหตุผลเช่นนี้
ทว่ายามที่มองดูผู้หญิงที่เคยปฏิเสธเนื้อสัตว์มาตั้งแต่เด็ก กำลังเคี้ยวเนื้อติดมันชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อยจนเต็มสองแก้ม ความสงสัยในตัวเองเหล่านั้นก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง
การได้เห็นเธอที่อิ่มหนำด้วยอาหารที่เขาเป็นคนหามาให้ และได้เห็นเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาทีละนิด มันช่างให้ความรู้สึกที่อิ่มเอมใจอย่างน่าประหลาด จนเขาแทบไม่อยากจะยืมมือใครมาจัดการเรื่องเล่านี้แทนตนเองเลย
“แล้ว... วันนี้ล่าตัวอะไรมาได้เหรอ?”
จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง ดูเหมือนเธอก็กังวลว่าตนเองจะเพิ่งดุเขาแรงเกินไปหรือเปล่า
บาร์คัสใช้เครื่องเป่าลมเร่งไฟพลางตอบนิ่งๆ
“นกไก่ฟ้าครับ”
ดวงตาของเธอพลันประกายวาวขึ้นทันที
หญิงสาวโน้มตัวเข้าหาเขาพลางฉอเลาะออกมาด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้น
“แบบที่กินวันก่อนใช่ไหม? อันนั้นอร่อยดีนะ บอกให้คนครัวย่างให้หนังมันกรอบๆ ด้วยล่ะ แล้วอย่าลืมซอสกาแมลีนเชียวนะ!”
เขานิ่งอึ้งจ้องมองภาพนั้นโดยไม่กะพริบตา
มันช่างน่ามหัศจรรย์นัก ที่ผู้หญิงซึ่งเคยกางหนามแหลมคมระแวดระวังทุกสิ่งรอบตัวอยู่เสมอ กลับดูร่าเริงได้ขนาดนี้เพียงเพราะเรื่องของกิน
เมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆ เธอพลันหน้าแดงแล้วบ่นอุบอิบมุ่ยหน้า
“ไม่ใช่ว่าฉันอยากกินหรอกนะ ตะ-แต่ว่าเจ้านี่ต่างหากที่อยากกินน่ะ”
พูดจบเธอก็ใช้มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย
บาร์คัสเลื่อนสายตาลงมองที่หน้าท้องนั่นโดยอัตโนมัติพลางกำหมัดแน่น หากไม่ระงับใจไว้เดี๋ยวนี้ เขาเกรงว่าตนเองจะเผลอใช้มืออันสกปรกนี้รวบกอดเธอไว้แล้วบีบเค้นเธอตามใจชอบเสียให้ได้
หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิ่มพลางบ่นต่อโดยไม่รับรู้ถึงความสับสนในใจของเขาเลย
“ดูท่าเด็กคนนี้จะกินเก่งมากเลยนะ ถ้าคลอดออกมาแล้วอ้วนเป็นหมูป่าจะทำยังไงดีล่ะ? เด็กอ้วนๆ ดูไม่งามเลยนะ...”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะส่งให้แม่นมเป็นคนดูแล และจะพยายามไม่ให้เด็กมาปรากฏต่อหน้าท่านหญิงครับ”
เขาตอบส่งเดชไปเพื่อรวบรวมสติที่สั่นคลอน ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้หางตาของเธอเชิดขึ้นด้วยความโกรธ
“ไอ้เจ้าบ้า! นั่นใช่เรื่องที่ควรพูดตอนนี้เหรอ? นายต้องบอกว่า ‘ถึงจะอ้วนก็น่ารัก’ สิ!”
“...ถึงจะอ้วนก็น่ารักครับ”
แม้จะส่งคำตอบที่ต้องการไปให้ทันที แต่สีหน้าของเธอก็ยังไม่ดีขี้น
หญิงสาวหอบหายใจฟืดฟาดไม่รู้ระงับโทสะอย่างไร จึงคว้าหมอนบนเก้าอี้ฟาดเข้าที่แผ่นหลังเขาอย่างไร้ปรานี
“แล้วลูกของฉันจะดูไม่งดงามได้ยังไงกัน! ต้องสวยที่สุดอยู่แล้วสิ! ต่อให้อ้วนเหมือนหมู แต่ก็จะเป็นหมูที่น่ารักที่สุดในโลกย่ะ!”
ทั้งที่เมื่อกี้เป็นฝ่ายกังวลเองแท้ๆ ว่าถ้าน่าเกลียดจะทำอย่างไร แต่กลับมาพาลลงที่เขาเสียอย่างนั้น บาร์คัสไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทว่าใบหน้าที่แง่งอนและโกรธเกรี้ยวแบบไร้เหตุผลนั้นกลับดูงดงามจนน่าหงุดหงิด
เขากลืนเสียงถอนหายใจพลางหันหน้าไปทางชั้นวาง กางเกงผ้าเนื้อหนาที่สวมอยู่เริ่มรู้สึกคับแน่นจนอึดอัดขึ้นมา
หากปล่อยไว้เฉยๆ สักพักมันก็คงจะทุเลาลงไปเอง แต่เขาเกรงว่าจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเสียมากกว่า
เขาไม่อยากให้ทาเลียต้องมาคอยพะวงกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขาเพียงอยากให้เธออยู่อย่างสงบและสบายใจเหมือนตอนนี้เท่านั้น
บาร์คัสวักน้ำเย็นจากอ่างขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเพื่อดับความร้อนรุ่ม ทว่าร่างกายที่ตื่นตัวกลับไม่ยอมสงบลงง่ายๆ
‘หรือจะแวบไปจัดการที่ห้องข้างๆ ให้มันจบๆ ไปดีนะ’
ในขณะที่เขากำลังขมวดคิ้วก้มมองช่วงล่างของตนเอง เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ทาบทับลงบนแผ่นหลัง
“โกรธเหรอ?”
หญิงสาวที่เข้ามากอดเขาไว้แน่นชะโงกหน้าออกมามองเขาตาใส
เขาหรี่ตาลง
นี่เธอตั้งใจทำแบบนี้หรือเปล่านะ
เขาส่งสายตาหวาดระแวงจ้องมองดูเธอพลางค่อยๆ ผละตัวออกเล็กน้อย
“ที่ตัวผมมีกลิ่นม้าครับ รบกวนช่วยถอยห่างออกมาอีกนิด”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย...”
เธอฝังจมูกลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ไออุ่นจางๆ จากลมหายใจที่ลอดผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้ามาทำให้เขาใจสั่นผวา
“ได้กลิ่นมิ้นต์กับกลิ่นตัวของนายแรงที่สุดเลยล่ะ”
เห็นที... จะตั้งใจทำจริงๆ นั่นแหละ
บาร์คัสกัดฟันแน่นพลางหมุนตัวกลับไปอุ้มเธอขึ้นมา จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วโอบกอดร่างที่นับวันจะนุ่มนิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา
หน้าอกที่ดูอวบอิ่มขึ้นกว่าเดิมถูกบดเบียดเข้ากับร่างกายของเขา เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดไว้พลางลูบพรมเบาๆ ก่อนจะวางมือลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาอย่างเด่นชัด
ไทรรอนลองนึกถึงภาพบาร์คัสแต่งงานกับไอล่าตามกำหนดเดิมแต่กลับนึกไม่ออก ขณะที่บาร์คัสโอบกอดทาเลียและสัมผัสหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัด
กำลังโหลดความเห็น...