คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 140 · ภาพที่จินตนาการไม่ออก

ตอน 140
ภาพที่จินตนาการไม่ออก

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว... จะเป็นอย่างไรนะ หากบาร์คัส ราเอดโก เชียคาน ได้เข้าพิธีวิวาห์กับองค์หญิงหนึ่งตามกำหนดการเดิม

ในทางมิติด้านการเมือง แน่นอนว่ามันย่อมส่งผลดีกว่าอย่างเทียบไม่ได้ ความขัดแย้งระหว่างตระกูลเชียคานและองค์รัชทายาทก็คงไม่เกิดขึ้นอย่างเช่นทุกวันนี้

ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับจินตนาการภาพบาร์คัสที่มีหญิงอื่นเป็นภรรยาไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว

“ปล่อยให้แขกยืนรอนานเกินไปแล้ว มาเถอะ ตามฉันมา ฉันจะจัดเตรียมหอพักให้พวกท่านได้พักผ่อน”

ไทรรอนที่จมอยู่ในห้วงความคิดพลันดึงสติกลับมา เมื่อหันไปก็เห็นดาเรนกำลังนำทางชาวเหนือเหล่านั้นด้วยตัวเอง

ดาเรนหันกลับมาเหน็บแนมทิ้งท้ายขณะมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง

“ส่วนนายก็ไปอาบน้ำอาบท่าซะหน่อยนะ สภาพดูไม่ได้เลยจริงๆ”

ไทรรอนใช้นิ้วเกาแก้มที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังพลางลอบถอนหายใจ

ยามนี้ไม่ใช่เวลาจะมามัวเพ้อพกถึงข้อสมมติฐานที่ไร้สาระ หลังจากชำระล้างคราบเลือด คราบฝุ่น และรักษาบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ แล้ว เขาต้องรีบกลับเข้ากรมเพื่อจัดการงานที่กองเป็นภูเขาเลาการะหว่างที่เขาไม่อยู่ โดยเฉพาะปัญหาเรื่องความสงบเรียบร้อยที่ดูจะเร่งด่วนที่สุด

เขาขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงกลุ่มซูรามที่ลอบโจมตีเขา ในระหว่างที่เขามัวแต่วุ่นวายกับการดับไฟสงครามในภาคเหนือ ปัญหาภายในของดินแดนตะวันออกดูจะแย่ลงกว่าที่คิดไว้เสียแล้ว

ไทรรอนเสยผมที่ยุ่งเหยิงขี้นอย่างลวกๆ พลางนำลูกน้องที่อิดโรยเดินข้ามลานปราสาทที่กว้างขวางไป

ในตอนนั้นเอง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่กรีดผ่านผิวแก้ม จึงแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆสีขี้เถ้า

เป็นไปตามลางสังหรณ์ของท่านแกรนด์ดัชเชส เกล็ดหิมะสีขาวกำลังร่วงหล่นโปรยปรายตามแรงลม

มันเป็นหิมะที่มาเยือนเร็วกว่าปกติ

ไทรรอนถุกครอบงำด้วยลางสังหรณ์บางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

บางที... ฤดูหนาวปีนี้อาจจะยาวนานและโหดร้ายกว่าทุกปีที่ผ่านมา

◆ ◆ ◆

“นี่ นายไปสู้กับใครมาเหรอ?”

ระหว่างที่เดินผ่านโถงทางเดินอันยาวเหยียดในอ้อมแขนที่มั่นคงของเขา จู่ๆ หญิงสาวก็ย่นจมูกถามขึ้น

บาร์คัสเหลือบมองตามเสื้อผ้าของตนว่ามีคราบเลือดติดอยู่บ้างหรือไม่ ทว่ามันยังคงดูเนี้ยบกริบเช่นเดียวกับตอนที่เขาออกจากปราสาทไป

เห็นทีกลิ่นคาวเลือดจะซึมรอยเข้าสู่เนื้อตัวเสียแล้ว เธอช่างเป็นผู้หญิงที่มีประสาทสัมผัสเรื่องกลิ่นที่ไวเกินไปจริงๆ และยิ่งตั้งแต่ท้องมา ดูเหมือนจมูกของเธอจะยิ่งเฉียบแหลมขึ้นไปอีก

เขาก้าวยาวขึ้นพลางโกหกนิ่งๆ ด้วยเสียงที่ราบเรียบ

“ก็แค่ไปล่าสัตว์มาน่ะครับ”

“โกหก เมื่อกี้เห็นนายกลับมาพร้อมกับอัศวินตั้งเยอะแยะ ใครเขาพากองอัศวินออกไปล่าสัตว์เยอะขนาดนั้นกัน”

“ช่วงนี้มีพวกโจรอาละวาดหนัก ผมเลยเพิ่มกำลังคุ้มกันน่ะครับ”

หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด

“จริงๆ นะ?”

“ครับ”

หลังจากส่งคำตอบที่ไร้ร่องรอยพิรุธไป บาร์คัสก็กระชับอ้อมกอดโอบร่างเธอด้วยแขนข้างเดียวแล้วเปิดประตูห้องนอนเข้าไป

ลมที่พัดผ่านเข้ามาทำให้บรรยากาศภายในห้องเย็นเยียบเพราะกำลังอยู่ระหว่างการระบายอากาศ เขารีบเดินไปปิดหน้าต่างกระจกแล้ววางเธอลงบนเก้าอี้หน้านกเตาผิง จากนั้นเขาก็เริ่มคีบฟืนใส่เข้าไปในกองไฟที่กำลังมอด ทว่าเธอกลับรั้งแขนเสื้อเขาไว้

“วันหลังไม่ต้องออกไปล่าสัตว์แล้วนะ ในเมื่อพวกโจรมันอาละวาดนัก นายจะไปเสี่ยงชีวิตทำไมกัน? เรื่องเนื้อสัตว์พวกนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของนายพรานหรือพ่อค้าเขาสิ”

เขาขมวดคิ้วมุ่น

นับตั้งแต่ตั้งท้อง ภรรยาของเขาก็ขี้กังวลมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน ดูเหมือนเธอจะกลัวว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเขา ความมั่นคงของเธอรวมถึงลูกในท้องจะพังทลายลง

ต่อให้เขาจะโวออกไปว่าไม่มีอะไรต้องห่วงเธอก็คงไม่ฟังอยู่ดี

บาร์คัสเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพยักหน้าตอบรับ

“เข้าใจแล้วครับ วันหลังผมจะไม่ไปล่าสัตว์เองแล้ว”

หญิงสาวที่เงยมองตาใสพลันผ่อนคลายหัวไหล่ที่ตึงเครียดลงด้วยความเบาใจ

เห็นทีเขาคงต้องสั่งปิดปากพวกคนรับใช้ ไม่ให้ใครเผลอหลุดปากพูดเรื่อง 'เนื้อที่ท่านแกรนด์ดยุคล่ามาด้วยตัวเอง' ออกมาให้เธอได้ยินเสียแล้ว

เขามองดูกองไฟที่เริ่มลุกโชนพลางปัดคราบฝุ่นที่ติดหน้ามือออกเบาๆ

เขารู้อยู่แล้วว่าการจ้างนายพรานนั้นมีประสิทธิภาพมากกว่าตามที่เธอบอก ทว่าเขาก็ยังไม่มีความคิดจะเลิกราจากการล่าในยามนี้เสียเลย ความรู้สึกบางอย่างในใจเขาไม่ชอบเอาเสียเลยที่ต้องให้เธอทานเนื้อที่ชายอื่นเป็นคนล่ามาให้

มันเป็นความคิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นในหัวเขามาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เนื้อก็คือเนื้อ จะเป็นใครล่ามาแล้วมันต่างกันตรงไหนกันเล่า? เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงได้ทำตามสัญชาตญาณที่ไร้เหตุผลเช่นนี้

ทว่ายามที่มองดูผู้หญิงที่เคยปฏิเสธเนื้อสัตว์มาตั้งแต่เด็ก กำลังเคี้ยวเนื้อติดมันชิ้นโตอย่างเอร็ดอร่อยจนเต็มสองแก้ม ความสงสัยในตัวเองเหล่านั้นก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

การได้เห็นเธอที่อิ่มหนำด้วยอาหารที่เขาเป็นคนหามาให้ และได้เห็นเธอเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นมาทีละนิด มันช่างให้ความรู้สึกที่อิ่มเอมใจอย่างน่าประหลาด จนเขาแทบไม่อยากจะยืมมือใครมาจัดการเรื่องเล่านี้แทนตนเองเลย

“แล้ว... วันนี้ล่าตัวอะไรมาได้เหรอ?”

จู่ๆ เธอก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง ดูเหมือนเธอก็กังวลว่าตนเองจะเพิ่งดุเขาแรงเกินไปหรือเปล่า

บาร์คัสใช้เครื่องเป่าลมเร่งไฟพลางตอบนิ่งๆ

“นกไก่ฟ้าครับ”

ดวงตาของเธอพลันประกายวาวขึ้นทันที

หญิงสาวโน้มตัวเข้าหาเขาพลางฉอเลาะออกมาด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้น

“แบบที่กินวันก่อนใช่ไหม? อันนั้นอร่อยดีนะ บอกให้คนครัวย่างให้หนังมันกรอบๆ ด้วยล่ะ แล้วอย่าลืมซอสกาแมลีนเชียวนะ!”

เขานิ่งอึ้งจ้องมองภาพนั้นโดยไม่กะพริบตา

มันช่างน่ามหัศจรรย์นัก ที่ผู้หญิงซึ่งเคยกางหนามแหลมคมระแวดระวังทุกสิ่งรอบตัวอยู่เสมอ กลับดูร่าเริงได้ขนาดนี้เพียงเพราะเรื่องของกิน

เมื่อรู้ตัวว่าถูกจ้องมองด้วยสายตาแปลกๆ เธอพลันหน้าแดงแล้วบ่นอุบอิบมุ่ยหน้า

“ไม่ใช่ว่าฉันอยากกินหรอกนะ ตะ-แต่ว่าเจ้านี่ต่างหากที่อยากกินน่ะ”

พูดจบเธอก็ใช้มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย

บาร์คัสเลื่อนสายตาลงมองที่หน้าท้องนั่นโดยอัตโนมัติพลางกำหมัดแน่น หากไม่ระงับใจไว้เดี๋ยวนี้ เขาเกรงว่าตนเองจะเผลอใช้มืออันสกปรกนี้รวบกอดเธอไว้แล้วบีบเค้นเธอตามใจชอบเสียให้ได้

หญิงสาวเม้มริมฝีปากอิ่มพลางบ่นต่อโดยไม่รับรู้ถึงความสับสนในใจของเขาเลย

“ดูท่าเด็กคนนี้จะกินเก่งมากเลยนะ ถ้าคลอดออกมาแล้วอ้วนเป็นหมูป่าจะทำยังไงดีล่ะ? เด็กอ้วนๆ ดูไม่งามเลยนะ...”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะส่งให้แม่นมเป็นคนดูแล และจะพยายามไม่ให้เด็กมาปรากฏต่อหน้าท่านหญิงครับ”

เขาตอบส่งเดชไปเพื่อรวบรวมสติที่สั่นคลอน ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้หางตาของเธอเชิดขึ้นด้วยความโกรธ

“ไอ้เจ้าบ้า! นั่นใช่เรื่องที่ควรพูดตอนนี้เหรอ? นายต้องบอกว่า ‘ถึงจะอ้วนก็น่ารัก’ สิ!”

“...ถึงจะอ้วนก็น่ารักครับ”

แม้จะส่งคำตอบที่ต้องการไปให้ทันที แต่สีหน้าของเธอก็ยังไม่ดีขี้น

หญิงสาวหอบหายใจฟืดฟาดไม่รู้ระงับโทสะอย่างไร จึงคว้าหมอนบนเก้าอี้ฟาดเข้าที่แผ่นหลังเขาอย่างไร้ปรานี

“แล้วลูกของฉันจะดูไม่งดงามได้ยังไงกัน! ต้องสวยที่สุดอยู่แล้วสิ! ต่อให้อ้วนเหมือนหมู แต่ก็จะเป็นหมูที่น่ารักที่สุดในโลกย่ะ!”

ทั้งที่เมื่อกี้เป็นฝ่ายกังวลเองแท้ๆ ว่าถ้าน่าเกลียดจะทำอย่างไร แต่กลับมาพาลลงที่เขาเสียอย่างนั้น บาร์คัสไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทว่าใบหน้าที่แง่งอนและโกรธเกรี้ยวแบบไร้เหตุผลนั้นกลับดูงดงามจนน่าหงุดหงิด

เขากลืนเสียงถอนหายใจพลางหันหน้าไปทางชั้นวาง กางเกงผ้าเนื้อหนาที่สวมอยู่เริ่มรู้สึกคับแน่นจนอึดอัดขึ้นมา

หากปล่อยไว้เฉยๆ สักพักมันก็คงจะทุเลาลงไปเอง แต่เขาเกรงว่าจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเสียมากกว่า

เขาไม่อยากให้ทาเลียต้องมาคอยพะวงกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เขาเพียงอยากให้เธออยู่อย่างสงบและสบายใจเหมือนตอนนี้เท่านั้น

บาร์คัสวักน้ำเย็นจากอ่างขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเพื่อดับความร้อนรุ่ม ทว่าร่างกายที่ตื่นตัวกลับไม่ยอมสงบลงง่ายๆ

‘หรือจะแวบไปจัดการที่ห้องข้างๆ ให้มันจบๆ ไปดีนะ’

ในขณะที่เขากำลังขมวดคิ้วก้มมองช่วงล่างของตนเอง เขาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ทาบทับลงบนแผ่นหลัง

“โกรธเหรอ?”

หญิงสาวที่เข้ามากอดเขาไว้แน่นชะโงกหน้าออกมามองเขาตาใส

เขาหรี่ตาลง

นี่เธอตั้งใจทำแบบนี้หรือเปล่านะ

เขาส่งสายตาหวาดระแวงจ้องมองดูเธอพลางค่อยๆ ผละตัวออกเล็กน้อย

“ที่ตัวผมมีกลิ่นม้าครับ รบกวนช่วยถอยห่างออกมาอีกนิด”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย...”

เธอฝังจมูกลงบนเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอด ไออุ่นจางๆ จากลมหายใจที่ลอดผ่านเนื้อผ้าบางเบาเข้ามาทำให้เขาใจสั่นผวา

“ได้กลิ่นมิ้นต์กับกลิ่นตัวของนายแรงที่สุดเลยล่ะ”

เห็นที... จะตั้งใจทำจริงๆ นั่นแหละ

บาร์คัสกัดฟันแน่นพลางหมุนตัวกลับไปอุ้มเธอขึ้นมา จากนั้นเขาก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วโอบกอดร่างที่นับวันจะนุ่มนิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา

หน้าอกที่ดูอวบอิ่มขึ้นกว่าเดิมถูกบดเบียดเข้ากับร่างกายของเขา เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดไว้พลางลูบพรมเบาๆ ก่อนจะวางมือลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาอย่างเด่นชัด

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 140

สรุปตอน 140

ไทรรอนลองนึกถึงภาพบาร์คัสแต่งงานกับไอล่าตามกำหนดเดิมแต่กลับนึกไม่ออก ขณะที่บาร์คัสโอบกอดทาเลียและสัมผัสหน้าท้องที่เริ่มนูนเด่นชัด

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 141 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 139กลับหน้าเรื่อง
ตอน 139ตอน 141