คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 139 · คู่ที่เหมาะสม

ตอน 139
คู่ที่เหมาะสม

“อา... นั่นสินะครับ”

ไทรรอนทำได้เพียงตอบรับคำสั้นๆ โดยไม่อาจหาคำพูดอื่นมาเสริมได้

ชายหนุ่มบนหลังม้าผู้ปกครองดินแดนควบม้าผ่านไปอย่างเยือกเย็น ราวกับไม่รับรู้สายตาตะลึงงันของเหล่าผู้ติดตามที่มองมา เขาเพียงแค่พยักหน้าให้คนข้างๆ อย่างสงบนิ่ง

“ขอโทษทีที่ทำให้เสียเวลา”

จากนั้นเขาก็เริ่มออกนำขบวนไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไทรรอนรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงเหือดหาย เขาเก็บดาบที่ถือค้างไว้กลับเข้าฝัก

ดาเรนเอ่ยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดขึ้นมาว่า “นายคงได้ยินข่าวเรื่องที่ท่านดัชเชสตั้งครรภ์แล้วใช่ไหม? ดูเหมือนจะเป็นท้องแรก ท่านแกรนด์ดยุคเลยดูจะกังวลเป็นพิเศษ ปกติท่านดัชเชสก็เป็นคนทานยากและช่างเลือกอยู่แล้ว ช่วงนี้ท่านเลยต้องใส่ใจเรื่องอาหารของเธอมากหน่อย”

‘ทั้งเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ดูไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย...’

ไทรรอนเหลือบมองแผ่นหลังของนายเหนือหัวพลางกลืนคำเหน็บแนมที่เกือบจะหลุดจากลำคอลงไป

ชายคนนี้แหละที่เคยใช้หอกแทงทะลุร่างชายร่างยักษ์จนตายเพียงเพราะไอ้หมอนั่นกล้าแตะต้องภรรยาของเขา

แล้วตอนที่ท่านหญิงล้มป่วยล่ะเป็นอย่างไร? ไม่เพียงแต่กวาดซื้อวัตถุดิบชั้นยอดมาจากทั่วภูมิภาคกลาง แต่เขายังถึงขั้นลงมือปรนนิบัติป้อนอาหารให้เธอราวกับเป็นคนรับใช้ด้วยตัวเอง

ยามนี้เมื่อเธอตั้งท้องแล้ว ไทรรอนแทบไม่ต้องเดาเลยว่าเขาจะ ‘ประคบประหงม’ ขนาดไหน ภาพในอนาคตมันช่างฉายชัดเหลือเกิน

“ผมได้ยินข่าวอันเป็นมงคลเรื่องทายาทแล้วครับ ขอแสดงความยินดีจากใจจริงครับ ท่านแกรนด์ดยุค”

พ่อค้าที่ควบม้าตามมาห่างๆ รีบแทรกบทสนทนาขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะรู้ดีว่าโชคชะตาของตนเองตกอยู่ในกำมือของแกรนด์ดยุคหนุ่มผู้นี้แล้ว หลังจากที่แสดงท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจมาตลอดทางที่ถูกคุมตัวมาจากภาคเหนือ บัดนี้เขากลับปั้นหน้ายิ้มประจบสอพลออย่างเต็มที่

“แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่กิลด์ของพวกเราก็ได้เตรียมของขวัญรอไว้แล้วครับ ผมได้ยินมาว่าท่านแกรนด์ดัชเชสโปรดผลไม้สด จึงได้สั่งระดมเครือข่ายขนส่งทั้งหมดเพื่อนำผลไม้ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาถวาย... แต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจเธอหรือเปล่า”

แกรนด์ดยุคที่เพิ่งจะควบม้าพ้นชายป่าและกำลังขึ้นเนินเขา หันกลับมามองพ่อค้าข้ามไหล่ สายตาที่เคยมองคนอื่นราวกับเป็นสิ่งไร้ชีวิตพลันปรากฏแววบางอย่างขึ้นเป็นครั้งแรก

“นึกว่าเป็นพวกชาวเหนือขนานแท้ซะอีก เห็นทีจะหูตาไวต่อสถานการณ์ในที่แห่งนี้ดีเหลือเกินนะ”

“หูและปากของพ่อค้าย่อมไวกว่าสายลมเสมอครับ ข่าวลือที่ว่าท่านแกรนด์ดยุคกำลังเฟ้นหาผลไม้หายากมาถวายท่านแกรนด์ดัชเชสนั้นแพร่ออกไปในหมู่พ่อค้าจนแซดไปหมดแล้ว”

“...หวังว่าเครือข่ายข้อมูลนั่นจะไม่ได้ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดหรอกนะ”

คำพูดที่แฝงแววข่มขู่จางๆ ทำเอาใบหน้าที่มันเยิ้มของพ่อค้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะเพิ่งตระหนักได้ว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถประจบสอพลอหรือใช้สินบนเล็กๆ น้อยๆ มาซื้อตัวได้

เขาได้แต่กลืนน้ำลายและหลบสายตาอย่างขัดเขิน บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาก่อนจะกระตุ้นม้าให้เร่งความเร็ว

ไทรรอนเร่งฝีเท้าตามไป ไม่นานนัก กำแพงเมืองอันมหึมาของการ์ลมอร์ก็ปรากฏขึ้นเหนือเนินเขา

ดาเรนที่ควบม้านำหน้าตะโกนสั่งการเสียงดังลั่น “พบพวกซูรามปรากฏตัวที่ป่าอาร์กันด์! ส่งหน่วยลาดตระเวนออกไปเดี๋ยวนี้ และเพิ่มการอารักขาเส้นทางสัญจรแถบตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด!”

เสียงทรงพลังนั้นดังกึกก้อง ทหารที่ประจำการอยู่บนกำแพงเมืองรีบกระจายตัวปฏิบัติหน้าที่อย่างว่องไว ดูเหมือนจะมีการส่งข่าวไปยังกองรักษาการณ์ในทันที

บาร์คัสทิ้งความโกลาหลนั้นไว้เบื้องหลัง ควบม้าผ่านย่านใจกลางเมืองไป

ในที่สุด กำแพงอันโอ่อ่าของปราสาทราเอดโกก็ปรากฏแก่สายตาทั้งหมด ไทรรอนที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวปราสาทในเขตรั้วรอบขอบชิดมองสำรวจทัศนียภาพที่ไม่ได้เห็นมาเกือบเดือน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานเริ่มจู่โจมเขาเมื่อกลับมาที่บ้านอันคุ้นเคย

เขาลงจากหลังม้าและบีบนวดหัวไหล่ที่ตึงเครียด

เมื่อครั้งที่เขาติดตามบาร์คัสออกไปทางเหนือ กลิ่นอายของสงครามเคยพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ทว่ายามนี้มันกลับสงบนิ่งลงชั่วคราว อาจเป็นเพราะเข้าสู่ฤดูกาลอันหนาวเหน็บที่เส้นทางเสบียงบางส่วนถูกจำกัดลง

อีกทั้งการที่บาร์คัสออกโรงกดดันผ่านเหล่าขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยม ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ขุนนางภาคเหนือบางส่วนเริ่มขยาดและล่าถอย และหากคนอย่างบาร์คัสสามารถเข้าควบคุมเส้นทางการค้าทางเหนือได้สำเร็จ ต่อให้เป็นตระกูลเฮมดัลก็คงไม่กล้าเปิดฉากสงครามส่งเดชแน่นอน

‘ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะ ‘ต้อน’ ไอ้หมอนี่ให้จนมุมได้ยังไง’

ไทรรอนชำเลืองมองหัวหน้ากิลด์ที่กำลังซุบซิบกับลูกน้องที่มุมลานปราสาท ก่อนจะหันกลับไปมองบาร์คัส

เขากำลังส่งนกไก่ฟ้าที่ล่ามาได้ให้แก่เหล่าคนรับใช้ ภาพการกระทำที่ดูเรียบง่ายเช่นนั้นทำให้ไทรรอนพลันผ่อนคลายไหล่ลง

เห็นทีว่าประเด็นเรื่อง ‘กบฏจะเกิดขึ้นหรือไม่’ ของนายเหนือหัวเขา จะดูสำคัญน้อยกว่า ‘เมนูอาหารบนโต๊ะของภรรยา’ เสียอีก

ชายหนุ่มถอดถุงมือที่เปื้อนคราบดินออกแล้วสั่งการคนรับใช้อย่างละเอียด

“เลือกตัวที่เนื้อนุ่มที่สุดเอาไปย่าง ส่วนที่เหลือให้จัดเตรียมทำสตูให้สะอาด และระวังเรื่องการใช้เครื่องเทศให้พอดี อย่าให้รุนแรงเกินไป”

“ทราบแล้วค่ะ”

คนรับใช้ห้าคนรับนกไก่ฟ้าไปแล้ววิ่งตรงไปยังห้องเครื่องทันที ท่าทางการทำงานที่ไร้ที่ติและรวดเร็วเช่นนั้น บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เพิ่งจะนำวัตถุดิบมาส่งด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก

ไทรรอนแอบสงสัยในใจขึ้นมาวูบหนึ่งว่า... หรือที่จริงแล้วเป้าหมายหลักของการออกไปลาดตระเวนครั้งนี้คือการออกไปหาของป่ามาให้ท่านหญิงกันแน่?

ในขณะที่เขากำลังมองตามบาร์คัสด้วยสายตาเคลือบแคลง ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินเข้าปราสาทหลักก็จู่ๆ หยุดฝีเท้าลง

ไทรรอนมองตามสายตานั้นไปแล้วก็เผลอกลั้นหายใจ

ใกล้ทางเข้าปราสาทหลัก บริเวณน้ำพุเล็กๆ มีสตรีผมทองสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีเงินนั่งรออยู่

วินาทีที่เห็นใบหน้าของเธอภายใต้แสงแดดฤดูหนาวที่ทอดลงมา ความคิดในหัวของไทรรอนก็พลันขาวโพลนไปหมด

เขานึกถึงครั้งแรกที่พบเธอ เธอดูเหมือนวิญญาณหญิงสาวที่ปกคลุมด้วยความลึกลับและเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่าบัดนี้เธอกลับดูมีชีวิตชีวาท่ามกลางรัศมีที่นวลเนียนประดุจไข่มุก

ท่ามกลางทัศนียภาพที่ดูเหนือจริงนั้น ผู้ปกครองดินแดนตะวันออกก็ก้าวเข้าไปหาเธอในพริบตา

“ออกมาทำอะไรข้างนอกนี้ครับ?”

ดวงตากลมโตของหญิงสาวที่เคยเหม่อมองท้องฟ้าเหมือนกำลังฝันกลางวัน หันกลับมามองสามีของตน

บนใบหน้าที่เคยเย็นชาจนถึงจุดเยือกแข็ง บัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้น

“ออกมาดูหิมะน่ะ”

“นี่ยังไม่ใช่เวลาที่หิมะจะตกนะครับ”

“ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อกี้มีเกล็ดสีขาวลอยผ่านมานิดนึงด้วยนะ ถ้ารออีกหน่อยมันอาจจะตกหนักกว่านี้ก็ได้”

“ดูจากในห้องก็ได้นี่ครับ”

“อยู่ในห้องนอนตลอดมันน่ารำคาญจะตายไป อีกอย่างมารีเซนก็บอกว่าให้ขยับร่างกายบ้างจะดีกว่า”

ใบหน้าของเธอเริ่มมุ่ยลงเพราะไม่ชอบใจที่ถูกบ่น

“ถ้าออกมาข้างนอกแล้วต้องโดนจุกจิกขนาดนี้ นายจะซื้อเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวนี้ให้ฉันเป็นของขวัญทำไมกัน?”

“ผมไม่ได้ให้ไว้เพื่อให้คุณออกมาเดินเล่นรอบปราสาทในสภาพที่ไร้การป้องกันขนาดนี้นะครับ”

“สภาพฉันมันทำไมเหรอ?”

หางตาของเธอเริ่มเชิดขึ้นด้วยความหงุดหงิด ขอบตาสีแดงเรื่อที่ดูเหมือนกำลังมีไข้ต่ำๆ ทำให้เธอดูลึกลับและเย้ายวนอย่างประหลาด

ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะรับรู้ถึงความรู้สึกเดียวกันนั้น เพราะใบหน้าที่นิ่งสงบราวรูปสลักของเขามีร่องรอยของความเกร็งเครียดพาดผ่าน

แต่หญิงสาวดูจะไม่สังเกตเห็น และยังซักไซ้ต่อไม่ยอมเลิก “พูดมาสิ สภาพฉันมันมีตรงไหนที่ผิดปกติหรือไง?”

บาร์คัสสูดลมหายใจเข้าลึกพลางสะบัดเสื้อนอกส่งให้ข้ารับใช้เบื้องหลัง แล้วช้อนอุ้มภรรยาของตนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ถ้าได้กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปบ้างก็รบกวนทนหน่อยนะครับ”

จากนั้นเขาก็รีบก้าวเดินเข้าสู่ปราสาทหลักโดยไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เหล่าคนที่ยืนอยู่ในลานปราสาทต่างมองภาพนั้นด้วยสีหน้าตะลึงงัน

มันก็สมควรอยู่หรอก... ด้วยผมสีทองประกายเนตรสีฟ้า และผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับงาช้าง ทั้งคู่ดูราวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่หลุดออกมาจากโลกแห่งเทพนิยายมากกว่าจะเป็นมนุษย์เดินดิน

“...เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ นะครับ”

พ่อค้าชาวเหนือเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง

คำพูดนั้นทำให้ไทรรอนขมวดคิ้วสงสัย

แต่เมื่อมองดูแล้ว พวกเขาก็ดูเหมาะสมกันราวกับม้าศึกคู่สายพันธุ์ดีจริงๆ น่าเหลือเชื่อที่ทั้งสองคนเคยเป็นคู่กัดที่เกลียดขี้หน้ากันปานจะแหกอกมาเป็นเวลาหลายปีจนถึงขนาดนี้ได้

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 139

สรุปตอน 139

ไทรรอนแทบหมดเรี่ยวแรงกับท่าทีของผู้ปกครองดินแดน พ่อค้าชาวเหนือชื่นชมว่าทั้งคู่เหมาะสมกัน จนไทรรอนต้องยอมรับว่าเป็นเช่นนั้นจริง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 140 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 138กลับหน้าเรื่อง
ตอน 138ตอน 140