“อา... นั่นสินะครับ”
ไทรรอนทำได้เพียงตอบรับคำสั้นๆ โดยไม่อาจหาคำพูดอื่นมาเสริมได้
ชายหนุ่มบนหลังม้าผู้ปกครองดินแดนควบม้าผ่านไปอย่างเยือกเย็น ราวกับไม่รับรู้สายตาตะลึงงันของเหล่าผู้ติดตามที่มองมา เขาเพียงแค่พยักหน้าให้คนข้างๆ อย่างสงบนิ่ง
“ขอโทษทีที่ทำให้เสียเวลา”
จากนั้นเขาก็เริ่มออกนำขบวนไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไทรรอนรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงเหือดหาย เขาเก็บดาบที่ถือค้างไว้กลับเข้าฝัก
ดาเรนเอ่ยทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดขึ้นมาว่า “นายคงได้ยินข่าวเรื่องที่ท่านดัชเชสตั้งครรภ์แล้วใช่ไหม? ดูเหมือนจะเป็นท้องแรก ท่านแกรนด์ดยุคเลยดูจะกังวลเป็นพิเศษ ปกติท่านดัชเชสก็เป็นคนทานยากและช่างเลือกอยู่แล้ว ช่วงนี้ท่านเลยต้องใส่ใจเรื่องอาหารของเธอมากหน่อย”
‘ทั้งเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ดูไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลย...’
ไทรรอนเหลือบมองแผ่นหลังของนายเหนือหัวพลางกลืนคำเหน็บแนมที่เกือบจะหลุดจากลำคอลงไป
ชายคนนี้แหละที่เคยใช้หอกแทงทะลุร่างชายร่างยักษ์จนตายเพียงเพราะไอ้หมอนั่นกล้าแตะต้องภรรยาของเขา
แล้วตอนที่ท่านหญิงล้มป่วยล่ะเป็นอย่างไร? ไม่เพียงแต่กวาดซื้อวัตถุดิบชั้นยอดมาจากทั่วภูมิภาคกลาง แต่เขายังถึงขั้นลงมือปรนนิบัติป้อนอาหารให้เธอราวกับเป็นคนรับใช้ด้วยตัวเอง
ยามนี้เมื่อเธอตั้งท้องแล้ว ไทรรอนแทบไม่ต้องเดาเลยว่าเขาจะ ‘ประคบประหงม’ ขนาดไหน ภาพในอนาคตมันช่างฉายชัดเหลือเกิน
“ผมได้ยินข่าวอันเป็นมงคลเรื่องทายาทแล้วครับ ขอแสดงความยินดีจากใจจริงครับ ท่านแกรนด์ดยุค”
พ่อค้าที่ควบม้าตามมาห่างๆ รีบแทรกบทสนทนาขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะรู้ดีว่าโชคชะตาของตนเองตกอยู่ในกำมือของแกรนด์ดยุคหนุ่มผู้นี้แล้ว หลังจากที่แสดงท่าทีฮึดฮัดไม่พอใจมาตลอดทางที่ถูกคุมตัวมาจากภาคเหนือ บัดนี้เขากลับปั้นหน้ายิ้มประจบสอพลออย่างเต็มที่
“แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่กิลด์ของพวกเราก็ได้เตรียมของขวัญรอไว้แล้วครับ ผมได้ยินมาว่าท่านแกรนด์ดัชเชสโปรดผลไม้สด จึงได้สั่งระดมเครือข่ายขนส่งทั้งหมดเพื่อนำผลไม้ที่เพิ่งเก็บเกี่ยวมาถวาย... แต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกใจเธอหรือเปล่า”
แกรนด์ดยุคที่เพิ่งจะควบม้าพ้นชายป่าและกำลังขึ้นเนินเขา หันกลับมามองพ่อค้าข้ามไหล่ สายตาที่เคยมองคนอื่นราวกับเป็นสิ่งไร้ชีวิตพลันปรากฏแววบางอย่างขึ้นเป็นครั้งแรก
“นึกว่าเป็นพวกชาวเหนือขนานแท้ซะอีก เห็นทีจะหูตาไวต่อสถานการณ์ในที่แห่งนี้ดีเหลือเกินนะ”
“หูและปากของพ่อค้าย่อมไวกว่าสายลมเสมอครับ ข่าวลือที่ว่าท่านแกรนด์ดยุคกำลังเฟ้นหาผลไม้หายากมาถวายท่านแกรนด์ดัชเชสนั้นแพร่ออกไปในหมู่พ่อค้าจนแซดไปหมดแล้ว”
“...หวังว่าเครือข่ายข้อมูลนั่นจะไม่ได้ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดหรอกนะ”
คำพูดที่แฝงแววข่มขู่จางๆ ทำเอาใบหน้าที่มันเยิ้มของพ่อค้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ดูเหมือนเขาจะเพิ่งตระหนักได้ว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาจะสามารถประจบสอพลอหรือใช้สินบนเล็กๆ น้อยๆ มาซื้อตัวได้
เขาได้แต่กลืนน้ำลายและหลบสายตาอย่างขัดเขิน บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเย็นชาก่อนจะกระตุ้นม้าให้เร่งความเร็ว
ไทรรอนเร่งฝีเท้าตามไป ไม่นานนัก กำแพงเมืองอันมหึมาของการ์ลมอร์ก็ปรากฏขึ้นเหนือเนินเขา
ดาเรนที่ควบม้านำหน้าตะโกนสั่งการเสียงดังลั่น “พบพวกซูรามปรากฏตัวที่ป่าอาร์กันด์! ส่งหน่วยลาดตระเวนออกไปเดี๋ยวนี้ และเพิ่มการอารักขาเส้นทางสัญจรแถบตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด!”
เสียงทรงพลังนั้นดังกึกก้อง ทหารที่ประจำการอยู่บนกำแพงเมืองรีบกระจายตัวปฏิบัติหน้าที่อย่างว่องไว ดูเหมือนจะมีการส่งข่าวไปยังกองรักษาการณ์ในทันที
บาร์คัสทิ้งความโกลาหลนั้นไว้เบื้องหลัง ควบม้าผ่านย่านใจกลางเมืองไป
ในที่สุด กำแพงอันโอ่อ่าของปราสาทราเอดโกก็ปรากฏแก่สายตาทั้งหมด ไทรรอนที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวปราสาทในเขตรั้วรอบขอบชิดมองสำรวจทัศนียภาพที่ไม่ได้เห็นมาเกือบเดือน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานเริ่มจู่โจมเขาเมื่อกลับมาที่บ้านอันคุ้นเคย
เขาลงจากหลังม้าและบีบนวดหัวไหล่ที่ตึงเครียด
เมื่อครั้งที่เขาติดตามบาร์คัสออกไปทางเหนือ กลิ่นอายของสงครามเคยพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ทว่ายามนี้มันกลับสงบนิ่งลงชั่วคราว อาจเป็นเพราะเข้าสู่ฤดูกาลอันหนาวเหน็บที่เส้นทางเสบียงบางส่วนถูกจำกัดลง
อีกทั้งการที่บาร์คัสออกโรงกดดันผ่านเหล่าขุนนางฝ่ายอนุรักษนิยม ก็เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ขุนนางภาคเหนือบางส่วนเริ่มขยาดและล่าถอย และหากคนอย่างบาร์คัสสามารถเข้าควบคุมเส้นทางการค้าทางเหนือได้สำเร็จ ต่อให้เป็นตระกูลเฮมดัลก็คงไม่กล้าเปิดฉากสงครามส่งเดชแน่นอน
‘ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะ ‘ต้อน’ ไอ้หมอนี่ให้จนมุมได้ยังไง’
ไทรรอนชำเลืองมองหัวหน้ากิลด์ที่กำลังซุบซิบกับลูกน้องที่มุมลานปราสาท ก่อนจะหันกลับไปมองบาร์คัส
เขากำลังส่งนกไก่ฟ้าที่ล่ามาได้ให้แก่เหล่าคนรับใช้ ภาพการกระทำที่ดูเรียบง่ายเช่นนั้นทำให้ไทรรอนพลันผ่อนคลายไหล่ลง
เห็นทีว่าประเด็นเรื่อง ‘กบฏจะเกิดขึ้นหรือไม่’ ของนายเหนือหัวเขา จะดูสำคัญน้อยกว่า ‘เมนูอาหารบนโต๊ะของภรรยา’ เสียอีก
ชายหนุ่มถอดถุงมือที่เปื้อนคราบดินออกแล้วสั่งการคนรับใช้อย่างละเอียด
“เลือกตัวที่เนื้อนุ่มที่สุดเอาไปย่าง ส่วนที่เหลือให้จัดเตรียมทำสตูให้สะอาด และระวังเรื่องการใช้เครื่องเทศให้พอดี อย่าให้รุนแรงเกินไป”
“ทราบแล้วค่ะ”
คนรับใช้ห้าคนรับนกไก่ฟ้าไปแล้ววิ่งตรงไปยังห้องเครื่องทันที ท่าทางการทำงานที่ไร้ที่ติและรวดเร็วเช่นนั้น บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เพิ่งจะนำวัตถุดิบมาส่งด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก
ไทรรอนแอบสงสัยในใจขึ้นมาวูบหนึ่งว่า... หรือที่จริงแล้วเป้าหมายหลักของการออกไปลาดตระเวนครั้งนี้คือการออกไปหาของป่ามาให้ท่านหญิงกันแน่?
ในขณะที่เขากำลังมองตามบาร์คัสด้วยสายตาเคลือบแคลง ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินเข้าปราสาทหลักก็จู่ๆ หยุดฝีเท้าลง
ไทรรอนมองตามสายตานั้นไปแล้วก็เผลอกลั้นหายใจ
ใกล้ทางเข้าปราสาทหลัก บริเวณน้ำพุเล็กๆ มีสตรีผมทองสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีเงินนั่งรออยู่
วินาทีที่เห็นใบหน้าของเธอภายใต้แสงแดดฤดูหนาวที่ทอดลงมา ความคิดในหัวของไทรรอนก็พลันขาวโพลนไปหมด
เขานึกถึงครั้งแรกที่พบเธอ เธอดูเหมือนวิญญาณหญิงสาวที่ปกคลุมด้วยความลึกลับและเปราะบางราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ทว่าบัดนี้เธอกลับดูมีชีวิตชีวาท่ามกลางรัศมีที่นวลเนียนประดุจไข่มุก
ท่ามกลางทัศนียภาพที่ดูเหนือจริงนั้น ผู้ปกครองดินแดนตะวันออกก็ก้าวเข้าไปหาเธอในพริบตา
“ออกมาทำอะไรข้างนอกนี้ครับ?”
ดวงตากลมโตของหญิงสาวที่เคยเหม่อมองท้องฟ้าเหมือนกำลังฝันกลางวัน หันกลับมามองสามีของตน
บนใบหน้าที่เคยเย็นชาจนถึงจุดเยือกแข็ง บัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้น
“ออกมาดูหิมะน่ะ”
“นี่ยังไม่ใช่เวลาที่หิมะจะตกนะครับ”
“ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อกี้มีเกล็ดสีขาวลอยผ่านมานิดนึงด้วยนะ ถ้ารออีกหน่อยมันอาจจะตกหนักกว่านี้ก็ได้”
“ดูจากในห้องก็ได้นี่ครับ”
“อยู่ในห้องนอนตลอดมันน่ารำคาญจะตายไป อีกอย่างมารีเซนก็บอกว่าให้ขยับร่างกายบ้างจะดีกว่า”
ใบหน้าของเธอเริ่มมุ่ยลงเพราะไม่ชอบใจที่ถูกบ่น
“ถ้าออกมาข้างนอกแล้วต้องโดนจุกจิกขนาดนี้ นายจะซื้อเสื้อคลุมขนสัตว์ตัวนี้ให้ฉันเป็นของขวัญทำไมกัน?”
“ผมไม่ได้ให้ไว้เพื่อให้คุณออกมาเดินเล่นรอบปราสาทในสภาพที่ไร้การป้องกันขนาดนี้นะครับ”
“สภาพฉันมันทำไมเหรอ?”
หางตาของเธอเริ่มเชิดขึ้นด้วยความหงุดหงิด ขอบตาสีแดงเรื่อที่ดูเหมือนกำลังมีไข้ต่ำๆ ทำให้เธอดูลึกลับและเย้ายวนอย่างประหลาด
ดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะรับรู้ถึงความรู้สึกเดียวกันนั้น เพราะใบหน้าที่นิ่งสงบราวรูปสลักของเขามีร่องรอยของความเกร็งเครียดพาดผ่าน
แต่หญิงสาวดูจะไม่สังเกตเห็น และยังซักไซ้ต่อไม่ยอมเลิก “พูดมาสิ สภาพฉันมันมีตรงไหนที่ผิดปกติหรือไง?”
บาร์คัสสูดลมหายใจเข้าลึกพลางสะบัดเสื้อนอกส่งให้ข้ารับใช้เบื้องหลัง แล้วช้อนอุ้มภรรยาของตนขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“ถ้าได้กลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปบ้างก็รบกวนทนหน่อยนะครับ”
จากนั้นเขาก็รีบก้าวเดินเข้าสู่ปราสาทหลักโดยไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เหล่าคนที่ยืนอยู่ในลานปราสาทต่างมองภาพนั้นด้วยสีหน้าตะลึงงัน
มันก็สมควรอยู่หรอก... ด้วยผมสีทองประกายเนตรสีฟ้า และผิวพรรณที่ขาวผ่องราวกับงาช้าง ทั้งคู่ดูราวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่หลุดออกมาจากโลกแห่งเทพนิยายมากกว่าจะเป็นมนุษย์เดินดิน
“...เป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ นะครับ”
พ่อค้าชาวเหนือเอ่ยพึมพำออกมาด้วยความทึ่ง
คำพูดนั้นทำให้ไทรรอนขมวดคิ้วสงสัย
แต่เมื่อมองดูแล้ว พวกเขาก็ดูเหมาะสมกันราวกับม้าศึกคู่สายพันธุ์ดีจริงๆ น่าเหลือเชื่อที่ทั้งสองคนเคยเป็นคู่กัดที่เกลียดขี้หน้ากันปานจะแหกอกมาเป็นเวลาหลายปีจนถึงขนาดนี้ได้
ไทรรอนแทบหมดเรี่ยวแรงกับท่าทีของผู้ปกครองดินแดน พ่อค้าชาวเหนือชื่นชมว่าทั้งคู่เหมาะสมกัน จนไทรรอนต้องยอมรับว่าเป็นเช่นนั้นจริง
กำลังโหลดความเห็น...