คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 138 · ไก่ฟ้าแห่งป่าอาร์กันด์

ตอน 138
ไก่ฟ้าแห่งป่าอาร์กันด์

สายลมคมกริบกวาดผ่านผืนพสุธาที่ปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง

ไทรรอนขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ที่ลอยล่องในอากาศกรีดผ่านนวลแก้มอย่างใจร้าย

เมื่อมวลอากาศสีขาวขุ่นเริ่มสงบลง ทัศนียภาพของป่าอาร์กันด์ก็ปรากฏแก่สายตาอีกครั้ง

เขาดึงบังเหียนม้าไว้มั่น ภายใต้เสื้อคลุมที่กดต่ำ ดวงตาของเขากวาดสำรวจเส้นทางสายเล็กที่จมดิ่งอยู่ในเงามืดสีหม่นอย่างเฉียบคม

ที่ปากทางเข้าป่าอันเงียบสงัด เกล็ดน้ำแข็งละเอียดสะท้อนแสงรางๆ ลอยคว้างอยู่อย่างเชื่องช้า

มองเผินๆ มันช่างเป็นทัศนียภาพที่ดูสงบนิ่งจนบอกไม่ได้ว่าสิ่งใดที่ดึงดูดความสนใจของเขา ไทรรอนหรี่ตาสำรวจรอบกายครู่หนึ่งก่อนจะเบนสายตาข้ามไหล่ไปมองด้านหลัง

โรเวลล์ หัวหน้ากิลด์ของสมาคมพ่อค้ายักษ์ใหญ่ที่มีอิทธิพลทั้งในดินแดนตะวันออกและภาคเหนือ พร้อมด้วยผู้ติดตาม กำลังควบม้าตามมาอย่างเชื่องช้าตามลำดับขบวน

ไทรรอนกวาดสายตาสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวและดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลอย่างละเอียด ก่อนจะตรวจสอบรถม้าบรรทุกสัมภาระสองคันที่อยู่ท้ายขบวน และเหล่าลูกน้องของเขาอีกแปดคนที่กระจายกำลังคุ้มกันอยู่รอบๆ

เมื่อมั่นใจว่าไม่มีความผิดปกติใดๆ ไทรรอนจึงออกแรงบังคับม้าให้มุ่งหน้าไปตามเส้นทางต่อ

ในตอนนั้นเอง เสียงพุ่มไม้สั่นไหวก็ดังมาจากด้านหน้า

ไทรรอนที่สัญชาตญาณบอกชัดว่าไม่ใช่เสียงลม รีบชักดาบออกมาทันที พริบตาเดียวกันนั้น ลูกธนูก็พุ่งแหวกอากาศออกมาจากระหว่างแมกไม้

“ซุ่มโจมตี!”

ไทรรอนตะโกนก้องพลางปัดลูกธนูที่พุ่งเข้ามาอย่างฉิวเฉียด เหล่านักรบรีบชักดาบออกมาโดยพร้อมเพรียง ทว่าศัตรูกลับไวกว่าหนึ่งก้าว จากพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้หนาทึบ ชายฉกรรจ์ลึกลับนับสิบคนพุ่งพรวดออกมาพร้อมกับเหวี่ยงบ่วงบาศเข้าใส่ขาม้า

ม้าที่ตกใจพากันกระโดดตัวโยนและแผดเสียงร้องลั่น

เขาออกแรงหนีบโคนขาไว้กับอานเพื่อไม่ให้ร่วงหล่นลงไป พลางตวัดดาบยาวออกไปตามสัญชาตญาณ

เสีงฉับของคมดาบที่กรีดผ่านเนื้อดังขึ้นพร้อมกับเลือดอุ่นๆ ที่พุ่งกระเซ็นใส่ใบหน้า ท่ามกลางภาพที่สับสนวุ่นวาย เขาเห็นเงาร่างของชายลึกลับที่กุมท่อนแขนอาบเลือดถอยร่นไป ชายผู้นั้นสวมหมวกเกราะที่ทำจากกะโหลกสัตว์

‘พวกซูรามงั้นเหรอ’

ไทรรอนขบเคี้ยวเขี้ยวฟันพลางกระตุ้นม้าให้ไล่ตามชายที่กำลังถอยหนีไป

ทว่าครั้งนี้ หอกยาวถูกแทงสวนออกมาจากทางด้านซ้าย ไทรรอนที่โยกตัวหลบคมหอกที่จะปักเข้าลำตัวม้าได้อย่างหวุดหวิด รีบกระชากบังเหียนอย่างแรง

‘เอลาค’ ม้าศึกคู่ใจของเขาที่กำลังตื่นมัตพยายามสลัดเชือกที่รัดข้อเท้าจนขาดกระจุยพลางชูขาหน้าขึ้นสูง กีบเท้าที่หนักอึ้งของม้าศึกขยี้เข้าที่กะโหลกของชายที่เข้ามาโจมตีจนแตกละเอียดประดุจฟักทองที่ถูกทุบ

ภาพนั้นทำให้พวกศัตรูชะงักและเริ่มล่าถอย ไทรรอนไม่ปล่อยให้จังหวะนี้หลุดลอยไป เขาหันหัวม้ากลับไปสำรวจสถานการณ์ด้านหลัง

พวกพ่อค้าจากภาคเหนือยังพอประคองตัวอยู่บนอานม้าพลางชักดาบออกมาต่อสู้กับศัตรูได้ แต่คนที่ไม่เคยผ่านการฝึกทหารย่อมไม่อาจรับมือการซุ่มโจมตีได้อย่างเหมาะสม

ไม่นานนัก พ่อค้าคนหนึ่งก็ถูกพวกซูรามผลักตกจากหลังม้า ไทรรอนที่จำได้ว่านั่นคือหัวหน้ากิลด์แห่งสหภาพสีเงิน รีบกระตุ้นม้าพุ่งเข้าไปหาพลางตวัดดาบเป็นแนวนอน

ดาบยาวที่พุ่งออกไปประดุจปีกของนกอินทรีบั่นศีรษะของศัตรูที่กำลังจะเข้าถึงตัวบุคคลที่เขาอารักขาจนหลุดกระเด็นในพริบตา

ไทรรอนควบม้าขยี้ซากศพอาบเลือดที่ขวางทางพลางหันไปมองหาศัตรูตัวถัดไป ทว่าพวกมันกลับทิ้งระยะห่างและหายเข้าไปในป่าเสียแล้ว

เมื่อพวกโจรหายวับไปอย่างรวดเร็ว เขาถึงกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางตะโกนสั่งลูกน้อง

“ไม่ต้องตาม! จัดขบวนใหม่ ป้องกันรถม้าเป็นหลัก!”

ลูกน้องของเขารีบกระจายกำลังโอบล้อมรถม้าทันที

ทว่าดูเหมือนศัตรูจะยังไม่มีแผนที่จะโจมตีระลอกสอง ไทรรอนกวาดสายตาสำรวจป่าที่เงียบสงัดดุจป่าช้าก่อนจะลงจากอานม้าเพื่อไปพยุงชายที่นอนกองอยู่ที่พื้น ชายผู้นั้นส่งเสียงครางเครือเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอะไรก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

“พับผ่าสิ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันครับเนี่ย”

“ดึงสติแล้วรีบขึ้นม้าเดี๋ยวนี้! เราต้องออกจากป่านี้ให้เร็วที่สุด”

ชายที่มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มซึ่งหาได้ยากในหมู่ชาวบัลโต้พึมพำบ่นพึมพำพลางปีนขึ้นไปนั่งบนอาน

เมื่อเห็นว่าชายผู้นั้นยังพอขี่ม้าได้ ไทรรอนก็เดินกลับไปที่เอลาค ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะกระโดดขึ้นหลังม้า บางอย่างก็พุ่งออกมาจากระยะประชิด

เขากลิ้งตัวหลบตามสัญชาตญาณ ทำให้หลบคมดาบที่พุ่งใส่สีข้างได้อย่างหวุดหวิด ทว่าเขากลับไม่อาจรับมือการโจมตีถัดมาได้ทันท่วงที

ไทรรอนที่ยังไม่ทันตั้งตัวถูกเตะเข้าที่หน้าท้องอย่างจังจนทรุดลงไปนั่งกับพื้นพร้อมเสียงคราง ‘อั้ก’

เบื้องหน้าของเขา ชายที่มีดวงตาสีทองห่มหนังพรรณพฤกษ์พุ่งเข้ามาประดุจสายลมพลางชูขวานรูปพระจันทร์เสี้ยวขึ้นสูง ไทรรอนที่รับรู้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายทำได้เพียงเกร็งร่างกายไปทั้งตัว

ในวินาทีนั้น ปลายหอกยาวก็พุ่งทะลุออกมาจากกลางอกของชายลึกลับ

“อั้ก!”

ชายตาสีทองกระอักเลือดพลางหันกลับไปมองด้านหลัง

ไทรรอนที่หันตามไปมองด้วยสัญชาตญาณถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายที่มีเส้นผมสีทองสว่างไสวเยือกเย็นขี่ม้าศึกสีเทายืนตระหง่านอยู่

ชายที่มีใบหน้าเย็นชาจนแทบไม่เชื่อว่าเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต ใช้มือเพียงข้างเดียวชูหอกขึ้น ร่างของศัตรูที่ถูกปลายหอกเสียบทะลุหน้าท้องลอยละลิ่วขึ้นฟ้าประดุจปลาที่ติดฉมวก ก่อนจะถูกเหวี่ยงเป็นวงกลมแหวกอากาศ

ใบมีดของฮาลเบิร์ดที่ถูกเหวี่ยงด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว บั่นร่างของพวกซูรามอีกสามคนที่ซุ่มล้อมอยู่ออกเป็นสองท่อนในคราวเดียว มันเป็นพละกำลังเหนือมนุษย์ที่ไม่ว่าจะเห็นกี่ครั้งก็ยากจะเชื่อสายตา

“มัวยืนเหม่ออะไรอยู่? รีบเตรียมการป้องกันเดี๋ยวนี้”

ชายผู้นั้นออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ พลางสะบัดศพที่ติดคาปลายหอกทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

ไทรรอนที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้รีบพยุงตัวลุกขึ้นยืน ทว่าฝ่ายศัตรูที่สูญเสียขวัญกำลังใจต่างพากันล่าถอยไปอย่างรวดเร็ว

บาร์คัสส่งสัญญาณให้เหล่านักรบที่ตามมาเบื้องหลัง

“ตามไป”

สิ้นคำสั่ง อัศวินนับสิบนายก็ควบม้าพุ่งเข้าไปในป่าทันที

ผู้ปกครองแดนตะวันออกจ้องมองภาพนั้นด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะปรายสายตาลงมองเขา

ไทรรอนที่เพิ่งจะสงบจิตใจลงได้รีบก้มศีรษะทำความเคารพ

“ขอบคุณที่มาช่วยไว้ครับ ท่านแกรนด์ดยุค”

“โชคดีนะ ดรากัน ที่ทางเราได้รับแจ้งมาว่ามีกลุ่มโจรซุ่มกบดานอยู่ในป่าอาร์กันด์ เลยกำลังส่งคนออกมาสำรวจพอดี ไม่อย่างนั้นนายคงได้รับวิบากกรรมหนักแน่”

คนที่ตอบไม่ใช่ท่านแกรนด์ดยุค แต่เป็นดาเรน ดรู เชียคาน ผู้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาคนสนิท

ดาเรนจูงม้าออกมาจากระหว่างพุ่มไม้พลางสำรวจซากศพที่กระจายอยู่บนพื้น

“แต่ไม่นึกเลยว่าพวกซูรามจะกล้าบุกมาอาละวาดถึงพื้นที่ใกล้เมืองคาลมอร์แบบนี้”

เขาเดาะลิ้นเบาๆ พลางหันไปมองผู้ปกครองแดนตะวันออกอย่างขอความเห็น

“เราควรจะเริ่มการกวาดล้างก่อนที่หิมะแรกจะตกดีไหมครับ?”

“...นี่ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม ตอนนี้ให้เน้นขยายเครือข่ายลาดตระเวนและควบคุมเส้นทางไปก่อน”

ชายหนุ่มส่งฮาลเบิร์ดที่เปื้อนเลือดให้ข้ารับใช้ พลางเบนสายตาไปที่พวกพ่อค้าจากภาคเหนือที่ยืนตัวแข็งทื่อ ทุกคนล้วนมีสีหน้าเหมือนเพิ่งเห็นผี

ผู้ปกครองแดนตะวันออกควบม้าเข้าไปหาคนเหล่านั้น พลางกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่สง่างามเกินกว่าสถานการณ์จะเอื้ออำนวย

“ยินดีต้อนรับสู่คาลมอร์ เสียใจด้วยที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องไม่เป็นเรื่องตั้งแต่วันแรก”

“หะ-หาไม่ได้ครับ ท่านแกรนด์ดยุค! การนำขบวนสินค้าย่อมต้องเจอเรื่องแบบนี้เป็นธรรมดาอยู่แล้วครับ”

หัวหน้ากิลด์ก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม ดูเหมือนความเก๋าเกมในฐานะผู้นำสมาคมใหญ่จะทำให้เขารู้ฐานะของบาร์คัสได้ในทันที

ชายผู้นั้นรีบปั้นคำพูดประจบประแจงออกมาอย่างลื่นไหล

“แต่ว่าทักษะของท่านนั้นช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ชื่อเสียงที่ว่าเป็นอัศวินหอกที่เก่งที่สุดในแผ่นดินไม่ได้เป็นคำกล่าวอ้างที่เกินจริงเลยครับ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง ผมคงไม่อาจเชื่อในความยิ่งใหญ่ของท่านได้เลย ร่างกายที่ดูปราดเปรียวเช่นนั้นกลับมีพละกำลังที่มหาศาลขนาดนี้ได้ยังไงกัน...!”

“เรื่องไร้สาระเอาไว้คุยทีหลัง ตอนนี้รีบออกจากป่าคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

น้ำเสียงที่ราบเรียบและไร้อารมณ์ใดๆ ตัดบทประจบสอพลอนั้นอย่างเด็ดขาด

ชายชาวเหนือก้มศีรษะรับคำทันทีโดยไม่มีท่าทีเคอะเขิน

“แน่นอนครับ! ผมจะตามหลังท่านไปอย่างเงียบๆ ครับ”

ชาวเหนือส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ทุกคนจึงรีบจัดขบวนใหม่ทันที

บาร์คัสจ้องมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เฉียบแหลมก่อนจะหันหัวม้ากลับ ไทรรอนควบม้าขนาบทางทิศซ้ายพลางคอยระแวดระวังรอบกายเผื่อกรณีการซุ่มโจมตีที่อาจเกิดขึ้นได้อีก โชคดีที่พวกเขาสามารถออกจากป่ามาได้อย่างปลอดภัย

ในขณะที่ไทรรอนกำลังลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก บาร์คัสที่ขี่ม้าด้วยท่วงท่าที่สง่างามก็จู่ๆ หยิบธนูออกมาจากอาน

ศัตรูปรากฏตัวงั้นหรือ

ไทรรอนชักดาบออกมากระชับไว้แน่น

บาร์คัสจ้องมองเข้าไปในป่าที่มืดสลัวพลางง้างสายธนู พริบตานั้นเสียงพุ่มไม้สั่นไหวพร้อมเสียงร้องแหลมก็ดังขึ้น

ไทรรอนมองตามด้วยใบหน้าที่งุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์ ทันใดนั้น สุนัขล่าเนื้อที่วิ่งตามมาเงียบๆ ก็พุ่งออกไปประดุจสายลม ก่อนจะคาบบางอย่างกลับมา

“...ไก่ฟ้า?”

ไทรรอนกะพริบตาปริบๆ

สุนัขล่าเนื้อตัวเขื่องคาบนกที่ถูกธนูปักอกมาส่งให้เจ้านายอย่างภาคภูมิใจ

บาร์คัสกระโดดลงจากอานม้าพลางง้างปากสุนัขเพื่อรับนกมา แล้วใช้เชือกหนังมัดขาของมันไว้แขวนติดกับอาน

เมื่อสังเกตดูดีๆ ไทรรอนถึงเพิ่งเห็นนกไก่ฟ้าสีน้ำตาลอีกสามสี่ตัวแขวนรุงรังอยู่ใกล้ๆ สะโพกม้า

เมื่อเห็นไทรรอนทำหน้าปั้นยาก ดาเรนจึงเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงขัดเขิน

“ท่านแกรนด์ดัชเชสชอบทานเนื้อไก่ฟ้าน่ะ มันไม่มีกลิ่นคาวมาก ท่านเลยพอจะทานได้สะดวกหน่อย”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 138

สรุปตอน 138

ไทรรอนลาดตระเวนในป่าอาร์กันด์ท่ามกลางน้ำค้างแข็ง และต้องตะลึงเมื่อพบว่าบาร์คัสออกล่าไก่ฟ้าเพราะท่านแกรนด์ดัชเชสชอบทาน

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 139 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 137กลับหน้าเรื่อง
ตอน 137ตอน 139