รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของบาร์คัส เขาหยิบสตรอว์เบอร์รีอีกลูกออกมาจากห่อกระดาษที่ส่งเสียงกรอบแกรบ
“เอ้า”
ทาเลียมองเขาด้วยดวงตาที่รื้นน้ำเล็กน้อยก่อนจะยอมอ้าปากอีกครั้ง บาร์คัสค่อยๆ ป้อนผลไม้สีแดงลูกนั้นเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เนื่องจากผลค่อนข้างใหญ่เกินกว่าจะทานหมดในคำเดียว เธอจึงกัดไปเพียงครึ่งลูก น้ำหวานที่เอ่อทะลักออกมาจึงเปียกชุ่มริมฝีปาก บาร์คัสใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำหวานนั้นออกให้พลางทอดสายตาคมเข้มจดจ้องที่ริมฝีปากที่กำลังขยับขยุกขยิกของเธอ เธอรู้สึกขัดเขินอย่างบอกไม่ถูกจึงรีบหลุบตาลงต่ำแล้วกลืนสิ่งที่อยู่ในปากลงคอไป
“นายก็ลองกินดูสิ รสชาติมันก็พอใช้ได้นะ”
“ผมหามาเพื่อให้ท่านหญิงทานครับ”
บาร์คัสเอ่ยเสียงเรียบพลางนำผลไม้ที่เหลือมาจ่อที่ริมฝีปากเธอ
“โปรดทานให้หมดเถอะครับ”
ทาเลียจ้องมองใบหน้าที่ดูเนี้ยบกริบนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยอมอ้าปากรับแต่โดยดี บาร์คัสทำหน้าที่เป็นผู้นำส่งผลไม้สีแดงเข้าสู่ปากเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้เธอจะพยายามละเลียดรสชาติอย่างเต็มที่และเคี้ยวอย่างช้าๆ ทว่าสตรอว์เบอร์รีลูกใหญ่ทั้งหกลูกก็หายวับไปในชั่วพริบตา
ในขณะที่เธอกำลังเลียริมฝีปากด้วยความเสียดาย บาร์คัสก็ยันตัวลุกขึ้นจากเตียง
“รอสักครู่นะครับ ผมจะไปหามาเพิ่มให้”
“พอแล้ว อิ่มแล้วล่ะ”
เธอรีบคว้าแขนของชายหนุ่มที่ทำท่าจะหยิบเสื้อนอกออกไปข้างนอกทันที ยามนี้ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าอยู่แล้ว เธอคงยอมไม่ได้ที่จะให้ผู้ปกครองแดนตะวันออกต้องวิ่งวุ่นไปทั่วเพียงเพื่อจะหาผลไม้ที่ไม่ได้ออกตามฤดูกาลในยามนี้มาให้เพิ่ม
ทาเลียออกแรงดึงท่อนแขนของเขาไว้อย่างเด็ดขาด
“แค่นี้ก็พอแล้ว อย่าทำเรื่องให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลยน่า”
“เรื่องใหญ่?”
เขาส่งสายตางุนงงมาให้ หรือว่าเขาจะไม่รู้ตัวเลยว่าพฤติกรรมของตนเองน่ะมันเกินกว่าคำว่าปกติไปไกลแล้ว?
ทาเลียถอนหายใจออกมาแผ่วเบา
“การที่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อหาค้นหาสตรอว์เบอร์รีในฤดูหนาวแบบนี้ ถ้าไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ”
บาร์คัสเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจ
“การที่สามีหาอาหารมาประเคนให้ภรรยา มันเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหนกันครับ? กระทั่งสัตว์เดรัจฉานทั่วไปมันยังทำเป็นเรื่องปกติเลยไม่ใช่เหรอ”
ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสีหน้าพูดไม่ออก ดูเหมือนเขาจะคิดเช่นนั้นจากใจจริง
บางที... ต่อให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ เขาก็คงจะทำแบบเดียวกันนี้ ความรู้สึกที่เคยล่องลอยพองโตในอกพลันดิ่งวูบลงมาที่พื้นดิน เธอจึงรีบแผดเสียงใส่เขาแก้เก้อ
“เอาเถอะ นั่งลงได้แล้ว ต่อให้นายหามาเพิ่ม ฉันก็อิ่มจนกินไม่ลงอยู่ดีนั่นแหละ”
“เดี๋ยวพวกนางกำนัลคงจะยกพายซีตรอนขึ้นมาให้ อย่างน้อยก็ช่วยทานอันนั้นสักหน่อยนะครับ”
น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและนุ่มนวลที่ดังอยู่ข้างหูทำให้หัวใจของเธอพลันหลอมละลายลงอีกครั้ง เธอพยายามโยนความผิดทั้งหมดไปที่การตั้งครรภ์ ทั้งอารมณ์ที่แปรปรวนขึ้นๆ ลงๆ ทั้งความโหยหาอาหารที่ไม่เคยอยู่ในสายตา... ทั้งหมดนี้เป็นเพราะสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในท้องเธอนั่นแหละ
“...จะกินแค่ชิ้นเดียวเท่านั้นนะ”
มุมปากของบาร์คัสปรากฏรอยยิ้มจางๆ อีกครั้ง เธอจ้องมองรอยยิ้มนั้นนิ่งๆ ก่อนจะรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกจนต้องเบนสายตาไปที่ทางหน้าต่างแทน
ไม่นานนัก เหล่านางกำนัลก็ยกถาดที่มีพายร้อนๆ ควันฉุย พร้อมเครื่องดื่มดั้งเดิมของชาวตะวันออกมาให้
ในระหว่างที่คนรับใช้กำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหาร บาร์คัสที่เพิ่งผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาก็ช้อนอุ้มเธอขึ้นมาพร้อมกับผ้าห่มแล้วไปนั่งลงที่หน้าเตาผิง จากนั้นเขาก็เริ่มตัดพายซีตรอนร้อนๆ ที่โรยด้วยน้ำผึ้ง อบเชย และถั่วต่างๆ เป็นชิ้นเล็กๆ แล้วป้อนให้เธอทาน
ทาเลียอ้าปากรับตามความเคยชิน ทว่าเมื่อเธอสบตากับนางกำนัลที่ยืนเบิกตาโพลงมองดูอยู่ เธอพลันหน้าแดงก่ำ ผิดกับบาร์คัสที่ดูไม่ยี่หระกับสิ่งใด เธอรู้ดีว่าการที่ผู้ใหญ่เต็มตัวมานั่งให้คนป้อนอาหารเหมือนเด็กทารกแบบนี้ มันเป็นกิริยาที่ดูไร้ซึ่งศักดิ์ศรีเพียงใด
“ให้พวกหล่อนออกไปให้หมดสิ เกะกะลูกตา”
เขาดูจะเพิ่งตระหนักได้ถึงการดำรงอยู่ของนางกำนัล จึงบุ้ยปากสั่ง
“พวกเธอไม่ต้องคอยรับใช้แล้ว ออกไปซะ”
นางกำนัลที่ยืนตัวแข็งทื่อรีบพากันลาออกจากห้องไปทันที บาร์คัสทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นพลางจิ้มพายมาจ่อที่ริมฝีปากเธออีกครั้ง
นี่ยังคิดว่าพฤติกรรมแบบนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ หรือ? ทาเลียถลึงตาจ้องหน้าเขาอย่างคาดคั้น ก่อนจะยอมอ้าปากทานอย่างเลี่ยงไม่ได้
สุดท้ายบาร์คัสก็บีบบังคับให้เธอทานพายชิ้นโตจนหมดเกลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังป้อนแอปริคอตดองที่ไปหามาจากไหนก็ไม่รู้ให้เธอทานอีกด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอทานอาหารปริมาณมากขนาดนี้นับตั้งแต่ย้ายออกมาจากตระกูลทาเรนมา
“เจ็บท้องหรือเปล่าครับ?”
ป้อนจนอิ่มแปล้แล้วเพิ่งมานึกกังวล เขาลูบท้องช่วงบนให้เธอเบาๆ ทาเลียส่ายศีรษะเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร”
“...ได้ยินว่าวันนี้ได้รับการตรวจจากนักบวชหญิงแล้ว ทางนั้นได้พูดอะไรบ้างไหมครับ?”
ทาเลียที่กำลังจมอยู่กับความรู้สึกอิ่มหนำที่ไม่ได้สัมผัสมานานพลันรู้สึกเกร็งตัวขึ้นมาเล็กน้อย ตอนที่เพิ่งล่วงรู้ข่าวการตั้งครรภ์ครั้งแรก เธอเคยนึกสงสัยว่าบาร์คัสจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ทว่าพอต้องมาเผชิญหน้ากับเขาจริงๆ เธอกลับพูดไม่ออกเสียดื้อๆ
หลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน ทาเลียก็พึมพำออกมาอย่างขัดเขิน
“...ก็ไม่ได้พูดอะไรมากหรอก แค่บอกว่าช่วงนี้ให้กินอิ่มนอนหลับพักผ่อนให้เยอะๆ”
“.....”
“ฉันง่วงแล้วล่ะ จะนอนแล้ว”
ในระหว่างที่เธอกำลังพยายามดิ้นขยุกขยิกอยู่ในผ้าห่มเพื่อหลบสายตาเขา เธอก็สัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่โอบหลังเธออยู่กระชับแน่นขึ้น ทาเลียชำเลืองมองขึ้นไปเห็นบาร์คัสกำลังหรี่ตามองเธออย่างจดจ่อ
“ไม่มีอะไรจะบอกผมจริงๆ เหรอ?”
ทาเลียลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก
“...ไม่มี”
“มีสิ”
น้ำเสียงของเขาเริ่มหนักแน่นขึ้น ทาเลียพลันโกรธจนคิ้วขมวด ยัยพวกคนรับใช้บอกว่าจะปิดปากให้เงียบจนกว่าฉันจะพูดเอง สุดท้ายก็คาบข่าวไปบอกไอ้หมอนี่จนหมดแล้วงั้นเหรอ? เธอเบนสายตาหลบดวงตาที่เหมือนจะมองทะลุพื้นผิวไปถึงก้นบึงของหัวใจพลางแหวใส่
“จะให้พูดอะไรล่ะ ในเมื่อนายก็รู้หมดทุกอย่างแล้ว”
“ผมรู้อะไรล่ะครับ?”
“อย่ามาทำเป็นไก๋นะ! นายก็ได้ยินมาหมดแล้วไม่ใช่เหรอถึงได้มาถามย้ำอยู่แบบนี้?”
“ถ้าผมรู้แล้วผมจะมามัวถามให้เสียเวลาทำไมล่ะ?”
บาร์คัสโต้แย้งอย่างใจเย็น ทาเลียจ้องมองเขาด้วยสายตาหวาดระแวง
“...นายยังไม่ได้ยินอะไรจริงๆ เหรอ?”
“ยังไม่ได้ยินครับ”
คำตอบที่สม่ำเสมอไร้รอยร้าวทำให้ความระแวงของเธอค่อยๆ ทุเลาลง บางทีหัวหน้านางกำนัลอาจจะแค่เปรยๆ กับเขาว่าเธอมีเรื่องจะพูดด้วยเฉยๆ ก็เป็นได้
ทาเลียเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตนเอง
บาร์คัสปัดเส้นผมออกจากหน้าผากให้เธออย่างนุ่มนวลพลางเอ่ยเร้า
“เพราะงั้นรีบพูดมาเถอะครับ นักบวชหญิงนั่นพูดว่ายังไงบ้าง?”
“กะ-ก็... คือว่าที่ช่วงนี้ฉันชอบง่วงนอนบ่อยๆ แล้วก็ไม่มีแรงน่ะ...”
น้ำเสียงของเธอสั่นเครือและแหบพร่าจนน่าเกลียด ทาเลียรีบกลืนน้ำลายลงคอพลางลอบสังเกตสีหน้าของเขา
แสงสว่างจากเตาผิงฉายอาบใบหน้าที่เคยดูเยือกเย็นของเขาให้ดูอบอุ่นและมีมิติขึ้น แววตาอันอ่อนโยนนั้นทำให้ความกังวลและอาการขัดเขินในอกมลายหายไปในพริบตา
“นั่นก็เพราะ... มีเด็กอยู่ในท้องฉันน่ะ”
เขานิ่งงันไป ไม่ขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด ได้แต่จ้องมองเธอเงียบๆ ทว่าทาเลียสังเกตเห็นประกายสีเงินที่ซ่อนอยู่ในม่านตาสีน้ำเงินเข้มของเขากำลังสั่นไหวระยิบระยับราวกับระลอกคลื่น
เขาพ่นลมหายใจราวกับจะระบายเสียงถอนหายใจที่ออกมาจากส่วนลึกของปอด พลางซบศีรษะลงที่หัวไหล่ของเธอ ในขณะเดียวกัน มือใหญ่ที่มีเส้นเลือดนูนออกมาชัดเจนก็เคลื่อนมาทาบทับที่หน้าท้องของเธอ มือที่ตอนแรกดูเหมือนจะหยาบกร้านบัดนี้กลับปกคลุมทั่วหน้าท้องของเธอไว้อย่างมิดชิด
“...จากนี้ไปผมคงต้องดูแลคุณให้ดียิ่งขึ้นไปอีกสินะ”
เสียงลมหายใจที่เหมือนเสียงครางต่ำของแมวตัวใหญ่ที่ดังอยู่ที่ข้างหูทำให้เธอรู้สึกจั๊กจี้และขัดเขิน
ไม่รู้ทำไมน้ำตามันถึงจะไหลออกมา ทาเลียจึงรีบกัดริมฝีปากไว้ กว่าจะเค้นน้ำเสียงให้ดูปกติตามปกติได้ก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่
“ใช่แล้ว จากนี้ไปนายต้องดูแลปรนนิบัติฉันให้ถึงที่สุดเลยนะ”
“ผมจะทำแบบนั้นครับ”
ผิดกับคำตอบที่สั้นและแสนจะราบเรียบตามสไตล์ของเขา ทว่าสัมผัสที่เขากำลังลูบไล้หน้าท้องของเธอนั้นกลับนุ่มนวลและทะนุถนอมยิ่งกว่าสิ่งใด
จู่ๆ เธอก็พลันนึกถึงตอนที่พบเขาครั้งแรกขึ้นมา ในวินาทีที่โลกทั้งใบมันช่างเหน็บหนาวและโหดเหี้ยม มือนี้นี่แหละที่เอื้อมมาโอบกอดโอบอุ้มเธอไว้ด้วยความอบอุ่น
ความทรงจำในวันนั้นที่บางครั้งเคยรู้สึกเหมือนคำสาป มาในวินาทีนี้มันกลับไม่เจ็บปวดอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป
เธอซุกตัวกลมดิบอยู่ในอ้อมกอดของเขาพลางแนบแก้มลงบนแผงอกที่กว้างขวางและมีเสียงหัวใจเต้นตึกตักอย่างมั่นคง
บาร์คัสป้อนสตรอว์เบอร์รีให้ทาเลียอย่างทะนุถนอม เธอซุกตัวในอ้อมกอดของเขาและพบว่าความทรงจำในวันนั้นไม่เจ็บปวดอีกต่อไป
กำลังโหลดความเห็น...