ทาเลียกวาดสายตาเคลือบแคลงมองใบหน้าอันเคร่งครัดของหัวหน้านางกำนัล สลับกับเหล่าางกำนัลที่ยืนเรียงแถวอยู่ด้านหลัง
“พูดต่อหน้าแบบนี้ แต่ลับหลังตั้งใจจะคาบข่าวไปรายงานทุกเรื่องเลยใช่ไหมล่ะ?”
“จะเป็นเช่นนั้นได้ยังไงกันคะ พวกฉันจะไม่ปริปากพูดจนกว่าท่านหญิงจะทรงแจ้งด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นโปรดอย่าได้กังวลเลยค่ะ”
หัวหน้านางกำนัลยืดตัวตรงและให้คำมั่นสัญญาด้วยสีหน้าอันขรึมขลัง
ทาเลียหรี่ตามองหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหน้าเชิดใส่
“ก็ได้ งั้นพวกเธอออกไปให้หมด”
“ลืมสิ่งที่นักบวชหญิงเพิ่งกำชับไปแล้วเหรอคะ? ช่วงนี้ท่านหญิงต้องพักผ่อนให้มากที่สุด ต่อจากนี้ไปนางกำนัลที่รับผิดชอบจะอยู่ดูแลท่านหญิงอย่างใกล้ชิดตลอดเวลาค่ะ”
หัวหน้านางกำนัลเอ่ยเสียงเฉียบขาดราวกับจะตอกตะปูให้แน่นหนา ก่อนจะเรียกตัวนางกำนัลที่ยืนอยู่ด้านหลังออกมา
“บริซ่า อีวอนน์”
เด็กสาวสองคนเดินออกมาข้างเตียงอย่างนอบน้อมเมื่อถูกเรียกชื่อ
ทาเลียกวาดสายตามองใบหน้าที่ยังเยาว์วัยของพวกหล่อนอย่างละเอียด พวกหล่อนคือนางกำนัลเด็กที่เคยแวะเวียนมาช่วยแต่งตัวหรือยกอาหารมาให้บ้างเป็นครั้งคราว
“เด็กสองคนนี้คล่องแคล่วและมือไม้เบาที่สุดในบรรดานางกำนัลแล้วค่ะ โปรดเก็บไว้ใกล้ตัวและเรียกใช้ได้ตามสบายเถอะค่ะ”
เด็กสาวทั้งสองก้มศีรษะลงพร้อมกัน
ทาเลียจ้องมองพวกหล่อนด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพึงใจนัก ก่อนจะเอ่ยคำเตือนด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ
“ถ้าทำตัวเกะกะแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไล่ออกไปทันที”
“พวกฉันจะรับใช้ท่านหญิงอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้เกิดความไม่สะดวกสบายใดๆ ค่ะ”
นางกำนัลที่ชื่อบริซ่าตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
ทาเลียแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหลังให้
เมื่อได้รับคำสั่งไล่ทางอ้อม คนอื่นๆ จึงค่อยทยอยออกจากห้องไป เหลือเพียงนางกำนัลสองคน ทว่าความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะในเวลาต่อมา นักเวทสายรักษาก็มาหาเธอ
“ยินดีด้วยค่ะ ท่านหญิง”
หญิงสาวเดินเข้ามาทักทายอย่างระมัดระวังด้วยใบหน้าที่ราบเรียบเช่นเคย
ทาเลียจ้องมองหล่อนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง
“ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอไม่สังเกตเห็นเลยเหรอว่าฉันท้อง?”
“ฉันพอจะคาดเดาได้บ้างค่ะ เพียงแต่คิดว่ารอให้แน่ใจก่อนแล้วค่อยบอกจะดีกว่า”
หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
ทาเลียหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ
“คาดเดา? เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์มา ‘ตัดสินใจ’ แทนร่างกายของฉันงั้นเหรอ?”
“...ฉันเพียงแต่กังวลว่าท่านหญิงจะเสียใจหากผลออกมาไม่เป็นอย่างที่คิดค่ะ”
นักเวทสายรักษาหลุบตาลงพลางเอ่ยแก้ตัว
“ในเมื่อท่านหญิงทรงรู้สึกกดดันเรื่องการตั้งครรภ์อยู่แล้ว ช่วงแรกๆ มีโอกาสที่จะวินิจฉัยผิดพลาดได้ ประกอบกับสถาวะร่างกายของท่านหญิงที่ไม่สู้ดีนัก ฉันจึงตั้งใจจะเฝ้าดูอาการอีกสักสองสามวันแล้วค่อยบอกค่ะ”
สีหน้าของทาเลียหม่นลง
“ร่างกายของฉัน... มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ชั่วขณะหนึ่ง แววตาของนักเวทสายรักษาฉายแววลังเล
หล่อนเหลือบมองนางกำนัลสองคนที่ยืนรออยู่ข้างเตียง ก่อนจะเริ่มอธิบายด้วย ภาษาเอลฟ์
“ท่านหญิงมีร่างกายที่ตั้งครรภ์ได้ยากเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่ะ นอกจากเรี่ยวแรงจะน้อยแล้ว กระดูกเชิงกรานยังบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากอุบัติเหตุครั้งนั้นด้วย ต่อให้ตั้งครรภ์ได้ก็ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษอย่างยิ่งค่ะ”
แม้จะมีคำศัพท์บางคำที่ทาเลียไม่คุ้นเคยปนอยู่บ้าง แต่เธอก็เข้าใจความหมายได้ไม่ยาก
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นจนใบหน้าซีดเผือด เมื่อนักเวทสายรักษาสังเกตเห็นว่าเธอเข้าใจสิ่งที่พูดแล้ว จึงอธิบายต่อ
“ที่ฉันปิดปากเงียบมาตลอดเพราะไม่อยากให้เรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงตระกูลแกรนด์ดยุคค่ะ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันกับเด็กขึ้นมา ท่านหญิงอาจจะตกเป็นเป้าของการถูกประณามได้”
ทาเลียลอบกลืนน้ำลายที่แห้งผาก ก่อนจะพยายามเค้นคำพูดด้วยภาษาเอลฟ์ที่ยังไม่คล่องมือนัก
“นักบวชหญิงจากมหาวิหารคาลมอร์มาตรวจฉันแล้ว ตอนนี้ทุกคนคงรู้เรื่องกันหมดแล้วล่ะ”
“ฉันเพิ่งไปพบนักบวชท่านนั้นมา โดยอ้างว่าจะไปฟังความเห็นเพิ่มเติมค่ะ โชคดีที่ดูเหมือนทางนั้นจะยังไม่สังเกตเห็นความผิดปกติเรื่องสรีระของท่านหญิงนะคะ”
นักเวทสายรักษาถอนหายใจแผ่วเบาพลางกุมมือเธอไว้และกำชับ
“แต่ออกไปจากนี้ โปรดหลีกเลี่ยงการให้ผู้อื่นตรวจร่างกายให้มากที่สุดเถอะค่ะ หากครั้งนี้ท่านหญิงสามารถคลอดทายาทได้อย่างปลอดภัยทุกอย่างก็คงไม่มีปัญหา แต่ว่า... เราต้องเผื่อกรณีฉุกเฉินเอาไว้ด้วย”
ทาเลียเกร็งริมฝีปากจนตึงเครียด ความรู้สึกปีติยินดีที่เหมือนคนเมาพรั่งพรูเมื่อครู่พลันดิ่งวูบลงสู่ก้นเหว
เธอพยักหน้าเบาๆ พลางกัดริมฝีปาก
“ฉันเข้าใจที่เธอพูดแล้ว”
“อย่ากังวลเกินไปเลยค่ะ ฉันจะดูแลสุขภาพของท่านหญิงให้ละเอียดยิ่งขึ้นไปอีก”
นักเวทสายรักษาตบหลังมือเธอเบาๆ ราวกับจะปลอบโยนที่มือนั้นช่างเย็นเยียบ ก่อนจะกลับมาพูดด้วยภาษาจักรวรรดิตามปกติ
“เอาละค่ะ เดี๋ยวฉันจะตรวจขาให้”
พูดจบ หล่อนก็เปิดกระเป๋าหนังที่พกมา หยิบยาทาสำหรับแผลเป็นและยาแก้ปวดที่ต้องทานประจำออกมา
ทาเลียมองตามนางกำนัลด้วยสายตาไม่มั่นใจ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ต้องการเปิดเผยร่างกายให้ใครเห็น เด็กสาวทั้งสองจึงรีบกางฉากกั้นรอบเตียงให้ทันที
การกระทำที่รู้ใจนั้นทำให้ทาเลียแอบเบาใจขึ้นมาบ้าง เธอค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง
ยามที่เธอยกชายกระโปรงพองโตขึ้น รอยแผลเป็นสีคล้ำก็ปรากฏให้เห็นผ่านผ้าพันแผลที่ห่อไว้หลวมๆ เพราะผิวหนังมักจะอักเสบจนเธอต้องพันไว้ไม่ให้รัดแน่นจนเกินไป
นักเวทสายรักษาค่อยๆ แกะผ้าออก ทายาลงบนรอยแผลเป็นอย่างประณีตก่อนจะพันผ้าพันแผลผืนใหม่กลับเข้าไปอย่างหลวมๆ จากนั้นหล่อนก็ชงชาสมุนไพรที่ช่วยให้จิตใจสงบมาให้จิบหนึ่งถ้วย แล้วจึงลาออกจากห้องนอนไปอย่างเงียบเชียบ
ในที่สุด เมื่อไม่มีใครมารบกวนการพักผ่อน ทาเลียก็ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม
เธอตั้งครรภ์แล้ว เป้าหมายที่เธอต้องการก็นับว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่ง ทว่าทำไมในใจเธอกลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลเช่นนี้กันนะ
หากเด็กในท้องเป็นผู้หญิง เธอคงต้องเริ่มทุกอย่างใหม่ตั้งแต่ต้น และถ้าเกิดว่าท้องครั้งที่สองไม่สำเร็จล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?
ครั้งนี้อาจจะเป็นเพราะโชคช่วย แต่ครั้งหน้าไม่อาจรับประกันได้เลย และสิ่งที่แย่ที่สุด หากเรื่องที่เธอมีร่างกายที่ท้องยากแพร่ออกไป คนตะวันออกคงพยายามจะเขี่ยเธอลงจากตำแหน่งแกรนด์ดัชเชสแน่ๆ
ในกรณีที่ร้ายแรงที่สุด เธออาจถูกส่งไปยังอารามสักแห่ง และที่นั่นเธอก็คงไม่อาจหวังถึงบั้นปลายชีวิตที่สงบสุขได้ กาเร็ธคงหาทุกวิถีทางเพื่อฆ่าเธอให้ตาย และท่านแม่ก็คงไม่ยื่นมือเข้ามาปกป้องลูกที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป...
ความคิดด้านลบเริ่มกัดกินใจจนทาเลียต้องรีบดึงสติกลับมา
ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะมาคาดการณ์เรื่องที่แย่ที่สุด อย่างน้อยเธอก็ประสบความสำเร็จในการตั้งครรภ์ตามแผนที่วางไว้แล้ว หากเธอคลอดทายาทของตระกูลแกรนด์ดยุคได้อย่างปลอดภัย ความมั่นคงของเธอก็จะได้รับการการันตี
ทาเลียพยายามสลัดความกังวลทิ้งไป เธอทานข้าวต้มที่นางกำนัลยกมาให้จนหมดชามแล้วขอนอนพักผ่อน
ยามที่เธอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงอาทิตย์ก็เริ่มโอนอ่อนคล้อยลงไปมากแล้ว
เธอมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสีผ่านหน้าต่าง และเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น เธอก็ยันตัวลุกขึ้นนั่ง
บาร์คัสเดินเข้ามาในห้องนอนเร็วกว่าปกติ
“ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ?”
บาร์คัสถอดเสื้อนอกวางพาดไว้บนเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจพลางก้าวยาวๆ มาที่เตียง ดูเหมือนวันนี้เขาจะไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำส่วนรวมของเหล่านักรบมาเช่นเคย เพราะจากตัวเขามีกลิ่นสบู่และกลิ่นมิ้นต์ที่รุนแรงโชยออกมา
“ก็... เหมือนเดิมนั่นแหละ”
ทาเลียลอบมองเส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่ยังไม่แห้งสนิทของเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหลุบตาลงต่ำด้วยความประหม่า
ชายหนุ่มนั่งลงที่ขอบเตียงพลางใช้หลังมือแตะหน้าผากเธอและขมวดคิ้ว
“ยังมีไข้ต่ำๆ อยู่นะครับ”
“คงเป็นเพราะฉันอยู่ใกล้เตาผิงนานเกินไปน่ะ”
ทาเลียแสร้งกระแอมไอแก้เก้อแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง
“แล้วทำไมวันนี้วันกลับมาเร็วจังล่ะ? พ่อบ้านใหญ่บอกว่านายจะติดประชุมจนค่ำไม่ใช่เหรอ...”
“เพราะผมหาซื้อของที่คุณต้องการมาได้แล้ว เลยรีบกลับมาครับ”
บาร์คัสสอดมือเข้าไปในเสื้อที่ปักลวดลายหรูหราแล้วหยิบห่อของเล็กๆ ออกมา
ทาเลียจ้องมองสิ่งนั้นนิ่งๆ นิ้วมือที่เรียวยาวและงดงามของเขาค่อยๆ แกะห่อหนังอย่างประณีต เผยให้เห็นผลสีแดงห้าหกผลที่ห่ออยู่ในกระดาษยับๆ
“เนื้อของมันอาจจะค่อนข้างแข็งแกร่งไปนิดและความหวานก็น้อยไปหน่อย แต่นี่คือเกรดที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้ครับ ผมได้สั่งให้พ่อค้าจากละกาซิมไปหามาให้เพิ่มแล้ว คาดว่าภายในหนึ่งเดือนน่าจะได้ของที่ดีกว่านี้ ระหว่างนี้รบกวนช่วยทนทานสิ่งนี้ไปก่อนนะครับ”
ทาเลียแสดงสีหน้าอึ้งไป
ถึงเธอจะเป็นฝ่ายขอให้เขาหามาให้ แต่ยามนี้เข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว เธอรู้ดีว่าการจะหา สตรอว์เบอร์รี ในดินแดนที่หนาวเย็นเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ยากลำบากแม้แต่กับองค์จักรพรรดิเองก็ตาม
“ลองทานสักลูกไหมครับ?”
บาร์คัสหยิบสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งที่แกะห่อแล้วยื่นให้เธอ
ทาเลียจ้องมองผลไม้สีแดงสดที่ดูน่าทานนั้นนิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากรับ
ทันทีที่ผลไม้เล็กๆ นั้นเข้ามาในปาก เธอใช้ลิ้นดุนไปมาแล้วขบฟันลงไปเบาๆ รสเปรี้ยวจัดที่ทำให้เกือบน้ำตาซึมพุ่งกระจายออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมหวาน
“เป็นยังไงบ้าง?”
บาร์คัสถามพลางใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดคราบน้ำผลไม้ที่เปื้อนริมฝีปากของเธอ
เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนบางอย่างจุดอยู่ที่ลำคอจนพูดไม่ออก จึงรีบหลุบตามองต่ำเพื่อหลบสายตาเขา
มันอร่อยจนน้ำตาแทบจะไหล อร่อยยิ่งกว่าสิ่งใดที่เธอเคยได้กินมาตลอดทั้งชีวิต
“...ก็ไม่เลวนะ”
เหล่านางกำนัลให้คำมั่นว่าจะไม่ปริปาก บาร์คัสหาสตรอว์เบอร์รีมาป้อนทาเลียได้ตามสัญญา ซึ่งอร่อยจนเธอแทบน้ำตาไหลแต่ตอบเพียงว่าไม่เลว
กำลังโหลดความเห็น...