คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 135 · ความลับในห้องนอน

ตอน 135
ความลับในห้องนอน

เขาเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้พ้นใบหน้าอย่างทะนุถนอม พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตามส่วนโค้งมนที่ราบลื่นจากใต้ใบหูยาวไปจนถึงหัวไหล่

ภายใต้ผิวพรรณเนียนละเอียดที่มีเหงื่อซึมออกมาบางๆ เขาพยพบโครงสร้างกระดูกที่แสนบอบบาง

ร่างกายน้อยๆ ที่ดูราวกับจะแหลกสลายได้เพียงแค่ออกแรงบีบแรงๆ นี้ ทำให้เขารู้สึกกังวลใจอย่างประหลาด

มันเป็นร่างกายที่ดูจะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะโอบอุ้มเลือด เนื้อ และกระดูกของมนุษย์คนหนึ่งเอาไว้ได้ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภายในร่างนี้อาจจะมีชีวิตใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาจริงๆ

บาร์คัสทอดสายตามองเธอด้วยความกังวล ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วดึงร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทมาวางไว้บนตัก ให้ศีรษะของเธอพิงเข้ากับแผงอกของเขา

“ทาเลีย กินมื้อเย็นก่อนแล้วค่อยนอน”

“รำคาญจัง... จะนอนแล้ว”

เธอพึมพำงอแงเหมือนเด็กที่กำลังนอนง่วงพลางผลักเขาออก บาร์คัสไม่ได้ใส่ใจ เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบหลังเธอไว้แล้วหยิบชามซุปจากถาดขึ้นมา

“ต้องกินสักหน่อยนะจะได้มีแรง”

เขาใช้มือที่รวบกอดเธอไว้ประคองชามซุป และใช้อีกมือหนึ่งตักขึ้นมา

ควันอ่อนๆ พวยพุ่งออกมาจากซุปใสที่ทำจากน้ำสต๊อกไก่ ใส่บาร์เลย์นุ่มๆ และสมุนไพรหลากชนิด เขาเป่าจนความร้อนลดลงแล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปาก หญิงสาวที่ตอนแรกย่นจมูกใส่จำต้องยอมเปิดปากออกอย่างเสียไม่ได้

เขาค่อยๆ ป้อนอาหารให้เธอพลางเฝ้าสังเกตสีหน้าอย่างใกล้ชิด โชคดีที่มันดูจะถูกปากเธอ เพราะริมฝีปากสีดอกกุหลาบค่อยๆ ขยับขยุกขยิกก่อนจะกลืนซุปลงไป

เขาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วตักน้ำซุปใสขึ้นมาอีกช้อน

“อีกคำครับ”

หญิงสาวที่กำลังสัปหงกพิงอกเขา ยอมอ้าปากขึ้นอีกครั้ง ท่าทางของเธอดูเหมือนลูกนกตัวน้อยที่ชูคอรอรับเหยื่อจากแม่นกไม่มีผิด

เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนักแน่นเอ่อล้นขึ้นมาในก้นบึงของหัวใจขณะที่เคลื่อนไหวช้อนไปในจังหวะที่สม่ำเสมอ

ทาเลียที่ปกติมักจะอาละวาดฟัดเหวี่ยงไม่ยอมทานอะไร กลับทานซุปจนหมดพวงขวดสะอาดสะอ้าน

บาร์คัสจ้องมองชามที่ว่างเปล่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดริมฝีปากให้เธอแล้วถาม

“เอาเพิ่มอีกไหม?”

“ไม่เอา... อิ่มแล้ว”

เธอขมวดคิ้วพลางขดตัวกลม

เขาเคลื่อนชามไปวางไว้ข้างๆ แล้วช่วยลูบท้องให้เธอเบาๆ

ความรู้สึกอิ่มเอมมันเป็นแบบนี้เองเหรอ? ทั้งที่ตัวเขาเองไม่ได้ทานอะไร แต่เขากลับรู้สึกอิ่มเอิบใจอย่างประหลาด

เขาสูบลมหายใจลึก ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดนั้น

เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่เขาไม่เคยรู้จักถึงความอยากอาหาร แน่นอนว่าเขาไม่เคยลิ้มรสของคำว่า 'ตะกละ' และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกอิ่มแปล้เป็นอย่างไร เขาเพียงแค่ทานอาหารตามความจำเป็นในปริมาณที่เหมาะสมเสมอมา

ทว่าหากภายในตัวเขายังหลงเหลือความทะยานอยากเรื่องอาหารอยู่บ้าง เขาคิดว่าความอิ่มเต็มในยามนี้ก็น่าจะคล้ายกับความรู้สึกยามที่ได้ทานของชอบจนอิ่มหนำสำราญละมั้ง

เขาพิงแก้มลงบนเส้นผมหอมกรุ่นกลิ่นกุหลาบ พลางลูบไล้แผ่นหลังที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

เสียงลมหายใจสม่ำเสมอค่อยๆ หลอมละลายไปกับอากาศที่เงียบสงบในยามเย็น เขาเฝ้ามองใบหน้าที่ดูใสซื่อเหมือนทารกนั้นอยู่นานแสนนาน

บางที ความรู้สึกที่เปี่ยมล้นนี้อาจจะเป็นปฏิกิริยาปกติที่ลูกผู้ชายทุกคนย่อมต้องรู้สึก

ความปรารถนาที่จะให้คู่ของตนได้อิ่มหนำและได้รับการดูแลอย่างสุขสบาย ไม่ใช่สัญชาตญาณที่สลักอยู่ในสายเลือดของสัตว์ตัวผู้ทุกตัวหรอกหรือไง

พอนึกได้เช่นนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกว่าปฏิกิริยาที่ดูแปลกแยกของตนเองกลับกลายเป็นเรื่องธรรมชาติ

บาร์คัสเรียบเรียงความคิดในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโอบกอดเธอไว้ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นแล้วค่อยๆ หลับตาลง

**^

“ยินดีด้วยค่ะ ท่านหญิง ท่านตั้งครรภ์แน่นอนแล้วค่ะ”

นักบวชหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสหลังจากเสร็จสิ้นการตรวจอาการ

ทาเลียทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง จนกระทั่งได้ยินเสียงที่แสนจะตื่นเต้นของแม่นม เธอถึงได้ดึงสติกลับมาได้

“ตายจริง คุณหนูของฉัน! เก่งเหลือเกินค่ะ เก่งที่สุดเลย!”

แม่นมโผเข้ากอดเธอแน่นพลางตบหลังเธอด้วยฝ่ามือหนาๆ อย่างแรง ทาเลียมองข้ามหัวไหล่กลมๆ ของแม่นมไป และเห็นใบหน้าอันเคร่งเครียดของหัวหน้านางกำนัล

หรือว่า... ข่าวการตั้งครรภ์ของเธอจะไม่เป็นที่ยินดีกันนะ? ในขณะที่เธอกำลังส่งสายตาหวาดระแวงไปให้ หัวหน้านางกำนัลก็กระชากไหล่แม่นมให้ถอยห่างออกมาแล้วต่อว่าเสียงแข็ง

“ทำไมถึงทำรุนแรงกับคนท้องแบบนั้นล่ะคะ! ถ้าเด็กในท้องตกใจขึ้นมาจะทำยังไง!”

คำตำหนิที่รุนแรงทำให้ใบหน้าของแม่นมแดงก่ำด้วยความอับอาย

แม่นมมุ่ยหน้าพลางเถียงกลับ

“ใครทำรุนแรงกัน! ฉันดูแลคุณหนูมาตั้งแต่ยังแบเบาะนะคะ! ฉันน่ะรู้สภาพร่างกายของคุณหนูดีที่สุด!”

“รู้ดีนักแล้วทำไมถึงไม่สังเกตเห็นเรื่องท้องเลยล่ะคะ เอาแต่โวยวายอยู่ได้”

คำสวนกลับของหัวหน้านางกำนัลทำให้แม่นมเงียบกริบราวกับน้ำท่วมปาก มันก็จริงอย่างที่ว่า ทั้งที่ร่ำร้องโหยหาอยากให้เธอท้องมาตลอด แต่พอเกิดความเปลี่ยนแปลงในร่างกายขึ้นจริงๆ แม่นมกลับไม่ได้เอะใจเลยสักนิด

ทาเลียเองก็เช่นกัน แม้ประจำเดือนของเธอจะขาดหายไปนานแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยนำเรื่องนั้นมาเชื่อมโยงกับการตั้งครรภ์เลย บางทีในก้นบึงของหัวใจ เธออาจจะไม่ได้เชื่อเลยว่าตนเองมีความสามารถที่จะโอบอุ้มอีกชีวิตหนึ่งเอาไว้ได้จริงๆ

เธอก้มมองหน้าท้องของตนเองด้วยสีหน้าสับสน แม้ในวินาทีนี้เธอก็ยังไม่รู้สึกถึงความสมจริงนัก ในนี้มีเด็กอยู่จริงๆ เหรอ?

ในขณะที่เครื่องกำลังลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบด้วยความประหม่า เสียงที่แสนเด็ดขาดก็ดังขึ้นจากคนข้างกาย

“ที่ผ่านมาเราตามใจท่านหญิงมาตลอด แต่จากนี้ไป ท่านหญิงต้องได้รับการดูแลจากเหล่านางกำนัลแห่งตระกูลแกรนด์ดยุคเท่านั้นค่ะ”

ทาเลียถลึงตาจ้องมองหัวหน้านางกำนัลด้วยความระแวง มือที่กุมหน้าท้องออกแรงบีบโดยไม่รู้ตัว

“ทำไม? ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่นา”

“ตอนนี้ท่านหญิงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะคะ เราไม่อาจปล่อยให้ความปลอดภัยของทายาทคนถัดไปของตระกูลแกรนด์ดยุค อยู่ในความดูแลของผู้ติดตามที่ไร้ทักษะได้ค่ะ”

หัวหน้านางกำนัลยืนกรานเสียงแข็ง

ทาเลียกำชายเสื้อของแม่นมไว้แน่นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

“ถ้าฉันบอกว่าไม่เอาล่ะ คนอย่างเธอจะทำอะไรได้! กล้าดียังไงเป็นแค่คนใช้มาสั่งฉัน...!”

“ท่านหญิงคะ โปรดคิดถึงเด็กในครรภ์ด้วยเถอะค่ะ”

นักบวชหญิงที่เงียบอยู่นานแทรกขึ้นมา ทาเลียหันกลับไปมองเธอด้วยใบหน้าขรึม

นักบวชหญิงที่กำลังขีดเขียนบางอย่างลงบนแผ่นหนังเอ่ยต่ออย่างใจเย็น

“สภาวะร่างกายของท่านหญิงตอนนี้ การตั้งครรภ์เองก็นับเป็นภาระที่หนักหนามากนะคะ ถ้าต้องการจะคลอดลูกอย่างปลอดภัย ท่านจำเป็นต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากผู้เชี่ยวชาญค่ะ”

ใบหน้าของทาเลียซีดเผือดลงด้วยความกังวล

“ร่างกายของฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ตอนนี้แค่จะประคับประคองการตั้งครรภ์ต่อไปก็นับว่าลำบากแล้วค่ะ”

คำตอบที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นทำให้หัวใจของเธอร่วงวูบลง

นักบวชหญิงลดพวงตาลงอย่างสุภาพพลางเสริมอย่างระมัดระวัง

“โชคดีที่เด็กในครรภ์แข็งแรงมากค่ะ แต่สภาพของท่านหญิงกลับไม่สู้ดีนัก เมื่อเด็กโตขึ้น ภาระที่ท่านหญิงต้องแบกรับก็จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วย และแรงกดดันนั้นจะส่งตรงถึงตัวเด็กในครรภ์ค่ะ ถ้าต้องการให้อุ้มท้องไปจนครบสิบเดือน ท่านต้องเริ่มดูแลตัวเองอย่างเข้มงวดตั้งแต่วินาทีนี้ค่ะ”

“...แล้วต้องทำยังไงบ้าง?”

“ทานอาหารที่มีสารอาหารเพียงพอ และรักษาสภาพจิตใจให้สงบค่ะ โดยเฉพาะช่วงต้นของการตั้งครรภ์ ท่านต้องระมัดระวังการเคลื่อนไหวให้มากเป็นพิเศษ”

ทาเลียที่หน้าซีดเผือดกัดริมฝีปากแน่นพลางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“...ถ้าทำตามที่บอกจะปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหม?”

เมื่อเห็นคนไข้ที่เคยพยศยอมอ่อนข้อลง นักบวชหญิงก็ยกยิ้มอย่างอ่อนโยน

“แน่นอนค่ะ หากเริ่มดูแลตัวเองตั้งแต่ตอนนี้ ท่านจะสามารถคลอดลูกได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”

ทาเลียจ้องมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าตอบรับ

นักบวชหญิงรวบรวมเครื่องมือใส่กระเป๋าแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็ยื่นแผ่นหนังที่เขียนข้อความไว้ให้หัวหน้านางกำนัล พลางอธิบายข้อควรระวังในช่วงต้นของการตั้งครรภ์อย่างละเอียด

ทาเลียชำเลืองมองแม่นมที่ถูกเบียดออกจากตำแหน่งผู้ดูแลคนสนิทกำลังมุ่ยหน้าไม่พอใจ แต่อย่างไรเธอก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เรื่องที่แม่นมสะเพร่าและไม่รอบคอบนั้นก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่หรือไง

หากเป็นแค่ตัวเธอเองเธอก็ไม่สน ทว่าเมื่อเป็นเรื่องของลูกในท้อง เธอก็คิดว่าการมีคนรับใช้ที่มีฝีมืออยู่ข้างกายก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

'ลูกในท้อง...'

เธอก้มลงมองที่หน้าท้องของตนเองอีกครั้ง

ภายในท้องนี้ มีลูกของบาร์คัสอยู่

ในขณะที่กำลังขบคิดถึงความจริงที่ไม่อยากจะเชื่อนั้น เธอก็รีบคว้าตัวหัวหน้านางกำนัลเอาไว้

“ห้ามบอกเรื่องนี้กับบาร์คัสนะ”

หัวหน้านางกำนัลแสดงสีหน้าตกใจวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและมองมาที่เธอ

“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ แน่นอนว่าท่านแกรนด์ดยุคต้องทราบเรื่องนี้...”

“ฉันจะเป็นคนบอกเขาเอง”

ทาเลียรีบเอ่ยขัด

“เพราะฉะนั้น เก็บเป็นความลับไปก่อนจนกว่าจะถึงตอนนั้น”

เธอถลึงตาใส่พลางออกคำสั่งอย่างเข้มงวด ทำเอาเหล่านางกำนัลในห้องมองหน้ากันอย่างประอักประอ่วน

หนึ่งในนั้นอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปริปากพูด

“ท่านหญิงคะ ท่านแกรนด์ดยุคน่ะ...”

“เข้าใจแล้วค่ะ จนกว่าท่านหญิงจะเป็นคนบอกด้วยตนเองในวันนี้ พวกเราจะปิดปากให้เงียบค่ะ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 135

สรุปตอน 135

บาร์คัสกังวลกับร่างกายที่บอบบางของทาเลีย ส่วนทาเลียสั่งเหล่านางกำนัลให้เก็บเรื่องสำคัญเป็นความลับจนกว่าเธอจะบอกเขาด้วยตัวเอง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 136 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 134กลับหน้าเรื่อง
ตอน 134ตอน 136