เขาเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงให้พ้นใบหน้าอย่างทะนุถนอม พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ตามส่วนโค้งมนที่ราบลื่นจากใต้ใบหูยาวไปจนถึงหัวไหล่
ภายใต้ผิวพรรณเนียนละเอียดที่มีเหงื่อซึมออกมาบางๆ เขาพยพบโครงสร้างกระดูกที่แสนบอบบาง
ร่างกายน้อยๆ ที่ดูราวกับจะแหลกสลายได้เพียงแค่ออกแรงบีบแรงๆ นี้ ทำให้เขารู้สึกกังวลใจอย่างประหลาด
มันเป็นร่างกายที่ดูจะเหนื่อยล้าเกินกว่าจะโอบอุ้มเลือด เนื้อ และกระดูกของมนุษย์คนหนึ่งเอาไว้ได้ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภายในร่างนี้อาจจะมีชีวิตใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาจริงๆ
บาร์คัสทอดสายตามองเธอด้วยความกังวล ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วดึงร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทมาวางไว้บนตัก ให้ศีรษะของเธอพิงเข้ากับแผงอกของเขา
“ทาเลีย กินมื้อเย็นก่อนแล้วค่อยนอน”
“รำคาญจัง... จะนอนแล้ว”
เธอพึมพำงอแงเหมือนเด็กที่กำลังนอนง่วงพลางผลักเขาออก บาร์คัสไม่ได้ใส่ใจ เขาใช้แขนข้างหนึ่งโอบหลังเธอไว้แล้วหยิบชามซุปจากถาดขึ้นมา
“ต้องกินสักหน่อยนะจะได้มีแรง”
เขาใช้มือที่รวบกอดเธอไว้ประคองชามซุป และใช้อีกมือหนึ่งตักขึ้นมา
ควันอ่อนๆ พวยพุ่งออกมาจากซุปใสที่ทำจากน้ำสต๊อกไก่ ใส่บาร์เลย์นุ่มๆ และสมุนไพรหลากชนิด เขาเป่าจนความร้อนลดลงแล้วนำไปจ่อที่ริมฝีปาก หญิงสาวที่ตอนแรกย่นจมูกใส่จำต้องยอมเปิดปากออกอย่างเสียไม่ได้
เขาค่อยๆ ป้อนอาหารให้เธอพลางเฝ้าสังเกตสีหน้าอย่างใกล้ชิด โชคดีที่มันดูจะถูกปากเธอ เพราะริมฝีปากสีดอกกุหลาบค่อยๆ ขยับขยุกขยิกก่อนจะกลืนซุปลงไป
เขาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วตักน้ำซุปใสขึ้นมาอีกช้อน
“อีกคำครับ”
หญิงสาวที่กำลังสัปหงกพิงอกเขา ยอมอ้าปากขึ้นอีกครั้ง ท่าทางของเธอดูเหมือนลูกนกตัวน้อยที่ชูคอรอรับเหยื่อจากแม่นกไม่มีผิด
เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่หนักแน่นเอ่อล้นขึ้นมาในก้นบึงของหัวใจขณะที่เคลื่อนไหวช้อนไปในจังหวะที่สม่ำเสมอ
ทาเลียที่ปกติมักจะอาละวาดฟัดเหวี่ยงไม่ยอมทานอะไร กลับทานซุปจนหมดพวงขวดสะอาดสะอ้าน
บาร์คัสจ้องมองชามที่ว่างเปล่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดริมฝีปากให้เธอแล้วถาม
“เอาเพิ่มอีกไหม?”
“ไม่เอา... อิ่มแล้ว”
เธอขมวดคิ้วพลางขดตัวกลม
เขาเคลื่อนชามไปวางไว้ข้างๆ แล้วช่วยลูบท้องให้เธอเบาๆ
ความรู้สึกอิ่มเอมมันเป็นแบบนี้เองเหรอ? ทั้งที่ตัวเขาเองไม่ได้ทานอะไร แต่เขากลับรู้สึกอิ่มเอิบใจอย่างประหลาด
เขาสูบลมหายใจลึก ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกแปลกประหลาดนั้น
เป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วที่เขาไม่เคยรู้จักถึงความอยากอาหาร แน่นอนว่าเขาไม่เคยลิ้มรสของคำว่า 'ตะกละ' และจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกอิ่มแปล้เป็นอย่างไร เขาเพียงแค่ทานอาหารตามความจำเป็นในปริมาณที่เหมาะสมเสมอมา
ทว่าหากภายในตัวเขายังหลงเหลือความทะยานอยากเรื่องอาหารอยู่บ้าง เขาคิดว่าความอิ่มเต็มในยามนี้ก็น่าจะคล้ายกับความรู้สึกยามที่ได้ทานของชอบจนอิ่มหนำสำราญละมั้ง
เขาพิงแก้มลงบนเส้นผมหอมกรุ่นกลิ่นกุหลาบ พลางลูบไล้แผ่นหลังที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอค่อยๆ หลอมละลายไปกับอากาศที่เงียบสงบในยามเย็น เขาเฝ้ามองใบหน้าที่ดูใสซื่อเหมือนทารกนั้นอยู่นานแสนนาน
บางที ความรู้สึกที่เปี่ยมล้นนี้อาจจะเป็นปฏิกิริยาปกติที่ลูกผู้ชายทุกคนย่อมต้องรู้สึก
ความปรารถนาที่จะให้คู่ของตนได้อิ่มหนำและได้รับการดูแลอย่างสุขสบาย ไม่ใช่สัญชาตญาณที่สลักอยู่ในสายเลือดของสัตว์ตัวผู้ทุกตัวหรอกหรือไง
พอนึกได้เช่นนั้น เขาก็เริ่มรู้สึกว่าปฏิกิริยาที่ดูแปลกแยกของตนเองกลับกลายเป็นเรื่องธรรมชาติ
บาร์คัสเรียบเรียงความคิดในหัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโอบกอดเธอไว้ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นแล้วค่อยๆ หลับตาลง
**^
“ยินดีด้วยค่ะ ท่านหญิง ท่านตั้งครรภ์แน่นอนแล้วค่ะ”
นักบวชหญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสหลังจากเสร็จสิ้นการตรวจอาการ
ทาเลียทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง จนกระทั่งได้ยินเสียงที่แสนจะตื่นเต้นของแม่นม เธอถึงได้ดึงสติกลับมาได้
“ตายจริง คุณหนูของฉัน! เก่งเหลือเกินค่ะ เก่งที่สุดเลย!”
แม่นมโผเข้ากอดเธอแน่นพลางตบหลังเธอด้วยฝ่ามือหนาๆ อย่างแรง ทาเลียมองข้ามหัวไหล่กลมๆ ของแม่นมไป และเห็นใบหน้าอันเคร่งเครียดของหัวหน้านางกำนัล
หรือว่า... ข่าวการตั้งครรภ์ของเธอจะไม่เป็นที่ยินดีกันนะ? ในขณะที่เธอกำลังส่งสายตาหวาดระแวงไปให้ หัวหน้านางกำนัลก็กระชากไหล่แม่นมให้ถอยห่างออกมาแล้วต่อว่าเสียงแข็ง
“ทำไมถึงทำรุนแรงกับคนท้องแบบนั้นล่ะคะ! ถ้าเด็กในท้องตกใจขึ้นมาจะทำยังไง!”
คำตำหนิที่รุนแรงทำให้ใบหน้าของแม่นมแดงก่ำด้วยความอับอาย
แม่นมมุ่ยหน้าพลางเถียงกลับ
“ใครทำรุนแรงกัน! ฉันดูแลคุณหนูมาตั้งแต่ยังแบเบาะนะคะ! ฉันน่ะรู้สภาพร่างกายของคุณหนูดีที่สุด!”
“รู้ดีนักแล้วทำไมถึงไม่สังเกตเห็นเรื่องท้องเลยล่ะคะ เอาแต่โวยวายอยู่ได้”
คำสวนกลับของหัวหน้านางกำนัลทำให้แม่นมเงียบกริบราวกับน้ำท่วมปาก มันก็จริงอย่างที่ว่า ทั้งที่ร่ำร้องโหยหาอยากให้เธอท้องมาตลอด แต่พอเกิดความเปลี่ยนแปลงในร่างกายขึ้นจริงๆ แม่นมกลับไม่ได้เอะใจเลยสักนิด
ทาเลียเองก็เช่นกัน แม้ประจำเดือนของเธอจะขาดหายไปนานแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยนำเรื่องนั้นมาเชื่อมโยงกับการตั้งครรภ์เลย บางทีในก้นบึงของหัวใจ เธออาจจะไม่ได้เชื่อเลยว่าตนเองมีความสามารถที่จะโอบอุ้มอีกชีวิตหนึ่งเอาไว้ได้จริงๆ
เธอก้มมองหน้าท้องของตนเองด้วยสีหน้าสับสน แม้ในวินาทีนี้เธอก็ยังไม่รู้สึกถึงความสมจริงนัก ในนี้มีเด็กอยู่จริงๆ เหรอ?
ในขณะที่เครื่องกำลังลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบด้วยความประหม่า เสียงที่แสนเด็ดขาดก็ดังขึ้นจากคนข้างกาย
“ที่ผ่านมาเราตามใจท่านหญิงมาตลอด แต่จากนี้ไป ท่านหญิงต้องได้รับการดูแลจากเหล่านางกำนัลแห่งตระกูลแกรนด์ดยุคเท่านั้นค่ะ”
ทาเลียถลึงตาจ้องมองหัวหน้านางกำนัลด้วยความระแวง มือที่กุมหน้าท้องออกแรงบีบโดยไม่รู้ตัว
“ทำไม? ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่นา”
“ตอนนี้ท่านหญิงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วนะคะ เราไม่อาจปล่อยให้ความปลอดภัยของทายาทคนถัดไปของตระกูลแกรนด์ดยุค อยู่ในความดูแลของผู้ติดตามที่ไร้ทักษะได้ค่ะ”
หัวหน้านางกำนัลยืนกรานเสียงแข็ง
ทาเลียกำชายเสื้อของแม่นมไว้แน่นด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
“ถ้าฉันบอกว่าไม่เอาล่ะ คนอย่างเธอจะทำอะไรได้! กล้าดียังไงเป็นแค่คนใช้มาสั่งฉัน...!”
“ท่านหญิงคะ โปรดคิดถึงเด็กในครรภ์ด้วยเถอะค่ะ”
นักบวชหญิงที่เงียบอยู่นานแทรกขึ้นมา ทาเลียหันกลับไปมองเธอด้วยใบหน้าขรึม
นักบวชหญิงที่กำลังขีดเขียนบางอย่างลงบนแผ่นหนังเอ่ยต่ออย่างใจเย็น
“สภาวะร่างกายของท่านหญิงตอนนี้ การตั้งครรภ์เองก็นับเป็นภาระที่หนักหนามากนะคะ ถ้าต้องการจะคลอดลูกอย่างปลอดภัย ท่านจำเป็นต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดจากผู้เชี่ยวชาญค่ะ”
ใบหน้าของทาเลียซีดเผือดลงด้วยความกังวล
“ร่างกายของฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ตอนนี้แค่จะประคับประคองการตั้งครรภ์ต่อไปก็นับว่าลำบากแล้วค่ะ”
คำตอบที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นทำให้หัวใจของเธอร่วงวูบลง
นักบวชหญิงลดพวงตาลงอย่างสุภาพพลางเสริมอย่างระมัดระวัง
“โชคดีที่เด็กในครรภ์แข็งแรงมากค่ะ แต่สภาพของท่านหญิงกลับไม่สู้ดีนัก เมื่อเด็กโตขึ้น ภาระที่ท่านหญิงต้องแบกรับก็จะใหญ่ขึ้นตามไปด้วย และแรงกดดันนั้นจะส่งตรงถึงตัวเด็กในครรภ์ค่ะ ถ้าต้องการให้อุ้มท้องไปจนครบสิบเดือน ท่านต้องเริ่มดูแลตัวเองอย่างเข้มงวดตั้งแต่วินาทีนี้ค่ะ”
“...แล้วต้องทำยังไงบ้าง?”
“ทานอาหารที่มีสารอาหารเพียงพอ และรักษาสภาพจิตใจให้สงบค่ะ โดยเฉพาะช่วงต้นของการตั้งครรภ์ ท่านต้องระมัดระวังการเคลื่อนไหวให้มากเป็นพิเศษ”
ทาเลียที่หน้าซีดเผือดกัดริมฝีปากแน่นพลางถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“...ถ้าทำตามที่บอกจะปลอดภัยจริงๆ ใช่ไหม?”
เมื่อเห็นคนไข้ที่เคยพยศยอมอ่อนข้อลง นักบวชหญิงก็ยกยิ้มอย่างอ่อนโยน
“แน่นอนค่ะ หากเริ่มดูแลตัวเองตั้งแต่ตอนนี้ ท่านจะสามารถคลอดลูกได้อย่างปลอดภัยแน่นอน”
ทาเลียจ้องมองเธอด้วยสายตาเคลือบแคลงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมพยักหน้าตอบรับ
นักบวชหญิงรวบรวมเครื่องมือใส่กระเป๋าแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็ยื่นแผ่นหนังที่เขียนข้อความไว้ให้หัวหน้านางกำนัล พลางอธิบายข้อควรระวังในช่วงต้นของการตั้งครรภ์อย่างละเอียด
ทาเลียชำเลืองมองแม่นมที่ถูกเบียดออกจากตำแหน่งผู้ดูแลคนสนิทกำลังมุ่ยหน้าไม่พอใจ แต่อย่างไรเธอก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เรื่องที่แม่นมสะเพร่าและไม่รอบคอบนั้นก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่หรือไง
หากเป็นแค่ตัวเธอเองเธอก็ไม่สน ทว่าเมื่อเป็นเรื่องของลูกในท้อง เธอก็คิดว่าการมีคนรับใช้ที่มีฝีมืออยู่ข้างกายก็น่าจะเป็นเรื่องที่ดีกว่า
'ลูกในท้อง...'
เธอก้มลงมองที่หน้าท้องของตนเองอีกครั้ง
ภายในท้องนี้ มีลูกของบาร์คัสอยู่
ในขณะที่กำลังขบคิดถึงความจริงที่ไม่อยากจะเชื่อนั้น เธอก็รีบคว้าตัวหัวหน้านางกำนัลเอาไว้
“ห้ามบอกเรื่องนี้กับบาร์คัสนะ”
หัวหน้านางกำนัลแสดงสีหน้าตกใจวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและมองมาที่เธอ
“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ แน่นอนว่าท่านแกรนด์ดยุคต้องทราบเรื่องนี้...”
“ฉันจะเป็นคนบอกเขาเอง”
ทาเลียรีบเอ่ยขัด
“เพราะฉะนั้น เก็บเป็นความลับไปก่อนจนกว่าจะถึงตอนนั้น”
เธอถลึงตาใส่พลางออกคำสั่งอย่างเข้มงวด ทำเอาเหล่านางกำนัลในห้องมองหน้ากันอย่างประอักประอ่วน
หนึ่งในนั้นอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปริปากพูด
“ท่านหญิงคะ ท่านแกรนด์ดยุคน่ะ...”
“เข้าใจแล้วค่ะ จนกว่าท่านหญิงจะเป็นคนบอกด้วยตนเองในวันนี้ พวกเราจะปิดปากให้เงียบค่ะ”
บาร์คัสกังวลกับร่างกายที่บอบบางของทาเลีย ส่วนทาเลียสั่งเหล่านางกำนัลให้เก็บเรื่องสำคัญเป็นความลับจนกว่าเธอจะบอกเขาด้วยตัวเอง
กำลังโหลดความเห็น...