เขาปรายสายตามองดูหญิงสาวนิ่งๆ จากหัวจรดเท้า
“มีเรื่องอะไร?”
“เรื่องที่เกี่ยวกับท่านแกรนด์ดัชเชสค่ะ ฉันคิดว่าท่านควรจะทราบเอาไว้...”
หญิงสาวที่กำลังเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม จู่ๆ ก็หน้าซีดเผือดแล้วเงียบเสียงลงทันควัน เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้น เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเผลอแผ่รังสีคุกคามออกไป
บาร์คัสขมวดคิ้วเล็กน้อย ความผิดพลาดเรื่องการสั่งยาที่ผิดวิธีให้ภรรยาของเขานั้น ได้รับการพิสูจน์จนกระจ่างชัดแล้วว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ
ทั้งคำยืนยันจากเหล่าคนรับใช้และนักเวทผู้ช่วย ต่างก็เป็นพยานว่านักเวทผู้นี้พยายามสั่งยาอย่างระมัดระวังที่สุดเพื่อรับมือกับทาเลียที่มักจะปฏิเสธการรักษาอยู่บ่อยครั้งไม่ใช่หรือไง
ผู้หญิงคนนี้ได้รับโทษที่สาสมกับความผิดของนางไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องตั้งแง่อีก
บาร์คัสสงบสติอารมณ์ลงก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“ฉันต้องรู้อะไร?”
“คือ... ท่านแกรนด์ดัชเชสดูเหมือนจะมี...”
หญิงสาวเม้มริมฝีปากอย่างกระวนกระวายพลางลอบมองไปรอบๆ ดูเหมือนหล่อนจะกังวลสายตาของผู้คนแถวนั้น
เขาจึงใช้ปลายนิ้วชี้ไปยังห้องรับรองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ห้องเครื่อง
“ตามมา”
เมื่อเข้ามาในห้องที่ค่อนข้างสลัว บาร์คัสวางถาดอาหารลงบนชั้นวางแล้วหันกลับมามอง
นักเวทสาวที่ยืนลนลานมองไปรอบๆ ห้องรับรอง ในที่สุดก็ปริปากพูดอีกครั้ง
“ฉันได้ยินข่าวมาจากพวกคนใช้ว่า... ท่านแกรนด์ดัชเชสไม่ได้ต้อนรับ ‘แขกประจำเดือน’ มาพักใหญ่แล้วค่ะ และเมื่อพิจารณาจากอาการในช่วงระยะหลังมานี้ คาดว่าเธอน่าจะตั้งครรภ์ค่ะ”
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่เข้าใจความหมายของสิ่งที่หญิงตรงหน้าพูด
นักเวทสายรักษาเห็นเขายืนนิ่งอึ้งไป จึงรีบพูดรัวต่อทันที
“แต่ว่านักเวทประจำตัวของของท่านดัชเชสกลับไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้เลยสักนิด ฉันทราบดีว่ามันไม่ใช่ธุระของตนเอง... แต่ในช่วงต้นของการตั้งครรภ์มีข้อควรระวังมากมาย ฉันจึงคิดว่าท่านควรจะทราบโดยเร็วที่สุด ที่คาลมอร์มีหมอตำแยเก่งๆ มากมาย หากท่านเรียกพวกเขามาตรวจอาการให้แน่ชัดซะตั้งแต่...”
“เดี๋ยวก่อน”
เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากพลางเอ่ยขัดจังหวะหญิงสาวอย่างรวดเร็ว
น้ำเสียงที่แหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอที่ตีบตัน
“สรุปคือ... ภรรยาของฉันท้องงั้นเหรอ?”
“ถ้าดูจากอาการในช่วงหลังๆ มานี้ มีโอกาสสูงมากค่ะที่...”
บาร์คัสเลียริมฝีปากที่แห้งผาก
ภาพใบหน้าของภรรยาที่ดูอ่อนเพลียและหมดเรี่ยวแรงผิดปกติในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาแวบเข้ามาในหัว รวมไปถึงการที่จู่ๆ เธอก็ร้องขออยากทานโน่นทานนี่ขึ้นมา...
วินาทีนั้น การไหลเวียนของเลือดในกายพลันรวดเร็วขึ้นจนอาหูอื้อไปพริบตา
เขาจ้องมองมือที่สั่นเทาเพียงแผ่วเบาของตนเองพลางขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมร่างกายถึงแสดงปฏิกิริยาเช่นนี้ออกมา เขาเองก็ไม่ได้หลับนอนกับเธอโดยไม่รู้ว่าผลจะเป็นอย่างไรไม่ใช่หรือไง
หากใส่พ่อโคที่กำลังตกมันไว้ในคอกเดียวกับแม่โค อีกไม่กี่เดือนต่อมาลูกโคก็จะถือกำเนิดขึ้น นั่นคือครรลองของธรรมชาติ
อันที่จริง การที่เขาสังเกตเห็นช้าไปเสียน่าจะเป็นเรื่องที่แปลกกว่าด้วยซ้ำ
“ขอบใจที่บอก ฉันจะรีบตามหมอตำแยมาพิสูจน์เดี๋ยวนี้”
บาร์คัสส่งคำตอบกลับไปราวกับเป็นเครื่องจักร ก่อนจะรีบก้าวเท้าไปที่ประตู
ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้อง เขาพลันนึกถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเธอได้ จึงหันกลับมาหยิบถาดอาหารติดมือไปด้วย
ทว่าจู่ๆ เขาก็คิดขึ้นมาว่าแค่นี้น่าจะยังไม่พอ
ดูท่าเขาควรจะไปหาอะไรมาเพิ่มจากในห้องเครื่องเพื่อให้เธอทานได้มากขึ้น เขาคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพรางจะหันหลังกลับ ทว่านักเวทสาวก็รีบเรียกเอาไว้เสียก่อน
“ฉันมีอีกเรื่องที่อยากจะบอกค่ะ”
เขาไม่ได้ซ่อนความรำคาญใจเอาไว้เลยแม้แต่น้อย พลางปรายสายตาดุดันมองดูหญิงสาว
นักเวทสาวดูจะมีท่าทีประหม่าเสียวูบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาที่แน่วแน่
“ได้โปรดให้โอกาสฉันได้รับใช้ท่านแกรนด์ดัชเชสอีกสักครั้งเถอะค่ะ”
เขาแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา
พอนึกถึงตอนที่ภรรยาของเขาอาเจียนเป็นเลือดและหมดสติไป เขายังรู้สึกอยากจับผู้หญิงคนนี้ไปแขวนคอประจานอยู่เลย
ที่เขายอมอดทนไว้ก็เพียงเพราะรู้ดีว่ามันเป็นบทลงโทษที่รุนแรงเกินไปสำหรับข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูลแกรนด์ดยุคมาตลอดชีวิตก็เท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะคำขอร้องอย่างลับๆ จากเหล่าขุนนางที่เสียดายในฝีมือของหล่อน และเสนอให้ลองให้หล่อนไปทำงานจิปาถะที่โรงพยาบาลดูแทนที่จะไล่ออกไป เขาก็คงจะสั่งเนรเทศหล่อนไปนานแล้ว
บาร์คัสเค้นน้ำเสียงเย็นชาออกมาราวกับสุนัขป่าที่กำลังแยกเขี้ยว
“เธอคิดจริงๆ เหรอว่าความผิดครั้งก่อนจะลบล้างได้ด้วยเรื่องแค่นี้?”
“จะเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันคะ ฉันไม่บังอาจฝันถึงการกลับไปเป็นนักเวทประจำตัวของท่านแกรนด์ดัชเชสเลยค่ะ”
หญิงสาวรีบก้มศีรษะลงอย่างร้อนรนพร้อมใบหน้าที่ซีดเผือด
“เพียงแต่... ฉันขอโอกาสเป็นเพียงนักเวทผู้ช่วยเท่านั้นค่ะ หากท่านอนุญาตให้ฉันได้เป็นผู้ช่วยภายใต้นักเวทที่รับผิดชอบการรักษาคนปัจจุบัน ฉันสัญญาว่าจะทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นเป็นครั้งที่สองค่ะ”
“ไม่อนุญาต ฉันไม่มีความคิดจะฝากภรรยาไว้กับคนที่เคยทำพลาดอย่างสาหัสอย่างเธอ...”
บาร์คัสที่กำลังเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงกระด้าง จู่ๆ ก็เงียบเสียงลง
อย่างไรเสียผู้หญิงคนนี้ก็คือเภสัชกรที่เก่งที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในแดนตะวันออก
แม้แต่นักเวทระดับสูงยังไม่อาจจัดการกับพิษของมอนสเตอร์ที่หล่อนใช้เวลาเพียงไม่กี่วันในการถอนพิษได้เลยไม่ใช่หรือ
หากเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝันที่เหล่านักเวทหรือนักบวชรับมือไม่ได้ล่ะก็ ผู้หญิงคนนี้อาจจะมีประโยชน์ขึ้นมาก็ได้
และเหนือสิ่งอื่นใด เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจที่จะปล่อยให้ภรรยาอยู่ในความดูแลของนักเวทจากตระกูลทาเรนเพียงลำพัง หากมีคนของตระกูลแกรนด์ดยุคคอยประกบดูอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายคงไม่กล้าเล่นตุกติกแน่
บาร์คัสเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะเดาะลิ้นเบาๆ
“ก็ได้ ฉันอนุญาตให้เธอกลับมาในฐานะนักเวทผู้ช่วย”
สีหน้าของหญิงสาวปรากฏแววโล่งอกออกมาวูบหนึ่ง เขาจ้องมองภาพนั้นเงียบๆ ก่อนจะเสริมต่อ
“แต่ถ้าภรรยาของฉันปฏิเสธ เธอจะต้องกลับไปทำงานระดับล่างที่โรงพยาบาลตามเดิม”
“ฉันจะจำใส่ใจไว้ค่ะ”
หญิงสาวก้มศีรษะรับคำด้วยสีหน้าที่มืดมนลง ดูเหมือนหล่อนจะนึกถึงท่าทางอันเผ็ดร้อนของทาเลียที่มีต่อหล่อนขึ้นมาได้ ทว่าเรื่องการคลายความระแวงใจของทาเลียนั้นไม่ใช่ธุระที่เขาต้องยื่นมือเข้าไปยุ่ง หากหล่อนไม่มีความสามารถพอจะทำได้ ก็แค่กลับไปทำงานจิปาถะตามเดิมก็เท่านั้นเอง
เขาหันข้างเดินอย่างเย็นชาออกจากห้องไป
บาร์คัสตั้งใจจะจ้างนักเวทสายรักษามาดูแลทาเลียเพิ่มเติมอยู่แล้ว ให้บิชอปประจำอยู่ที่ปราสาทราเอดโกก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดี
แม้จะผิดหลักการไปบ้าง แต่หากเสนอข้อแลกเปลี่ยนเป็นการต่อเติมวิหารให้ บิชอปก็คงไม่อาจปฏิเสธได้
การใช้ข้ออ้างเรื่องการจัดเตรียมที่พักให้เหล่านักบวชระหว่างการก่อสร้าง จะทำให้เขาสามารถให้บรรดานักบวชมาพำนักอยู่ในปราสาทได้ และหากเกิดเหตุฉุกเฉิน มนตราแห่งเทพก็จะได้ถูกนำมาใช้งานได้ทันท่วงที
บาร์คัสที่กำลังครุ่นคิดถึงแผนการต่างๆ อย่างหนักหน่วง เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องนอนของตนเอง เขาก็พ่นลมหายใจที่กลั้นไว้ออกมาอย่างยาวเหยียด
หัวใจที่ไม่เคยเต้นผิดจังหวะแม้จะรบราฆ่าฟันมาตลอดทั้งวัน กลับกำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเขามักจะสูญเสียการควบคุมเสมอเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น
ในอดีต เขาเคยเกลียดความรู้สึกนั้นจนแทบทนไม่ได้ ทุกครั้งที่อยู่กับเธอ เขารู้สึกราวกับต้องทำสงครามกับตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอทำให้เขาต้องรู้สึกในสิ่งที่ไม่อยากรู้สึก ทำให้ต้องการในสิ่งที่ไม่อยากต้องการ จนเขาเคยอยากควักเอาดวงตาที่แสนสั่นคลอนคู่นั้นออกไปจากความทรงจำเสียให้พ้น
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่ความคิดเหล่านั้นเปลี่ยนไป
“ฉัน... รู้อยู่แล้ว นายจะต้องมาช่วยฉันแน่... ฉันรู้อยู่แล้ว”
เขาโละความทรงจำที่เพิ่งแวบขึ้นมาทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ยามที่นึกถึงช่วงเวลานั้น เขารู้สึกเหมือนบางอย่างในตัวเขากำลังจะพังทลายลงจนไม่อาจแก้ไขได้
เขาสลัดความฟุ้งซ่านในหัวทิ้งพลางเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้อง กลิ่นหอมฟุ้งอันรุ่มรวยก็อบอวลไปทั่วปอด เขาสูดดมกลิ่นกายของเธอที่เริ่มซึมลึกอยู่ในห้องนอนมาได้พักหนึ่งแล้วพลางเดินฝ่าแสงตะเกียงอันอบอุ่นไป เมื่อไปถึงข้างเตียง เขาก็เห็นเธอนอนขดตัวกลมดิบอยู่บนนั้น
เขาวางถาดอาหารลงบนชั้นวางพลางนั่งลงที่ขอบเตียง เมื่อใช้หลังมือแตะที่แก้มแดงปลั่ง เขาก็สัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ
นี่ก็คือปฏิกิริยาปกติของร่างกายผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ด้วยหรือเปล่านะ
ในขณะที่เขากำลังกังวลและเฝ้าสังเกตสีหน้าของเธอ แพนขนตาที่งอนยาวและหลุบต่ำอยู่นั้นก็ค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น
“...เพิ่งมาเหรอ?”
ดวงตาสีฟ้าครามที่ยังดูสะลึมสะลือสะท้อนภาพเขาชัดแจ๋ว เธอใช้กำปั้นขยี้ตาพลางหาวออกมาเบาๆ
“สิ่งที่ฉันฝากไว้ได้เอามาให้ไหม?”
“ตอนนี้เอามาให้แค่เครื่องดื่มก่อนครับ...”
น้ำเสียงที่แหบพร่าและอึดอัดเสียจนแม้แต่หูของเขาเองยังรู้สึกได้ หลุดออกมาจากลำคอ
โชคดีที่เธอดูจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกตินั้น
ทาเลียขยับร่างเข้ามาแนบชิดสีข้างของเขาแล้วเอ่ยปากอย่างเป็นธรรมชาติ
“งั้นก็ป้อนฉันสิ”
พูดจบเธอก็เชิดหน้าขี้นระเบิดริมฝีปากที่แดงก่ำประดุจกุหลาบออกเล็กน้อย
บาร์คัสที่จ้องมองภาพนั้นอย่างแข็งทื่อจัดคว้าแก้วขึ้นมาพลางอมของเหลวรสเปรี้ยวหวานไว้ในปาก
ในขณะที่กุมแก้มที่นุ่มนวลไว้ด้วยสองมือพลางป้อนเครื่องดื่มให้อย่างระมัดระวัง ร่างกายของเขาก็ร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา
เขาโอบกอดเธอไว้พลางเอนกายลงนอนบนเตียง แต่แล้วเขาก็พลันนึกถึงคำพูดของนักเวทรักษาที่เตือนให้ระวังในช่วงต้นของการตั้งครรภ์ขึ้นมาได้ เขาจึงต้องรีบดึงสติกลับมาอย่างยากลำบาก
“...ทำไมวันนี้ไม่ทำล่ะ?”
ในขณะที่เธอกำลังหอบหายใจรัวอยู่ในอ้อมอกของเขาด้วยร่างกายที่เริ่มผ่อนคลายเพราะพิษไข้จางๆ เธอก็ส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวงมาให้
เขาประคองแก้มสีกุหลาบไว้พลางพึมพำ
“คุณมีไข้อยู่ จนกว่าจะดีขึ้นผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้นครับ”
“ฉันไม่เป็นไรแล้วนะ...”
เขาหลับตาที่พร่ามัวลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“ไม่เป็นไรไม่ได้ครับ”
เขาพ่นลมหายใจออกมาราวกับเสียงถอนหายใจพลางพรมจูบลงบนเอวที่บอบบางและเย้ายวนใจนั้น
บางที... ภายในร่างนี้อาจจะมีลูกของเขาอยู่จริงๆ ก็ได้
ในขณะที่กำลังขบคิดถึงความจริงที่ยังดูไม่สมจริงนั้น เขาก็มองดูใบหน้าที่แสนใสซื่อซึ่งกำลังกลับไปสู่นิทราอีกครั้ง
ยามที่ทาเลียไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึง เธอนั้นดูเหมือนหญิงสาวแรกรุ่นที่แสนเปราะบาง ยามที่เห็นภาพลักษณ์ที่เยาว์วัยเช่นนั้น หัวใจของเขาก็พลันหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนตะกั่วมหาศาล
นักเวทรักษาแจ้งข่าวสำคัญเกี่ยวกับทาเลียให้บาร์คัสรู้ เขาเฝ้ามองใบหน้าที่หลับใหลอย่างไร้เดียงสาของเธอด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง
กำลังโหลดความเห็น...