“ทุกอย่างเลยเหรอ?”
น้ำเสียงที่ถามออกมาอย่างระมัดระวังนั้นทำให้ความรู้สึกบางอย่างในอกของเขาปั่นป่วนขึ้นมาทันที
ในสมัยที่เขายังเป็นเพียงอัศวินองครักษ์ ผู้หญิงคนนี้มักจะจิกหัวใช้เขาด้วยปลายคางเสมอ ทั้งความเอาแต่ใจสารพัด การตัดพ้อต่อว่า และการกลั่นแกล้งที่หาจุดประสงค์ไม่ได้ จนทำให้เขารู้สึกถึงคำว่า ‘เหนื่อยล้า’ เป็นครั้งแรกในชีวิตไม่ใช่หรือไง
เขาไม่ชอบใจเลยที่เห็นผู้หญิงซึ่งเคยร้องขอเรื่องเหลือเชื่อได้อย่างหน้าชื่นตาบาน กลับมาลังเลเพียงเพราะเรื่องอาหารการกินแบบนี้
เขากุมมือของเธอที่หดเกร็งจนกลมดิกดุจเปลือกหอยทากเอาไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ปรารถนาสิ่งใดโปรดบอกมาได้ทุกอย่างเถอะครับ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ผมจะหามาให้คุณให้ได้”
“ถ้าอย่างนั้น... ฉันอยากกินแอปริคอตด้วย เอาแบบสดๆ นะ ไม่เอาแบบอบแห้ง แล้วก็ฝากซื้อดอกไวโอเล็ตเชื่อมน้ำตาลกับซีตรอนมาให้ด้วยล่ะ ไม่เอาแบบนิ่มๆ นะ ฉันชอบแบบที่มันกัดแล้วดังกรุบกรอบน่ะ”
เธอรัวคำพูดออกมาเหมือนรอจังหวะนี้มานานแล้ว
ภาพที่เธอร้องขอขนมด้วยดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กน้อย ทำให้เขารู้สึกคันยุบยิบในช่องท้องเหมือนเพิ่งกลืนขนนกเข้าไปทั้งกำมือ
ผู้หญิงคนนี้คือคนเดียวกับที่เคยทำหน้าบูดบึ้งใส่โต๊ะอาหารหรูหราราวเห็นสิ่งปฏิกูลวางอยู่ตรงหน้า ต้องใช้ความพยายามกี่ครั้งกันที่เขาต้องระงับความต้องการที่จะง้างปากที่ปิดสนิทนั่นแล้วยัดอาหารเข้าไป
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า ตัวเขาเองหวังจะเห็นเธอทานให้อิ่มหนำสำราญมานานแสนนานแล้ว
ในตอนนั้น เขาคิดเพียงว่าเขารู้สึกหงุดหงิดที่เธอเลือกกินอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ ทว่าความจริงแล้ว เขาก็แค่รู้สึกร้อนใจที่เห็นเธอไม่ทานอะไรเลยต่างหาก
“แล้วมีอะไรอีกไหมครับ?”
เขาเอ่ยเร้าอย่างนุ่มนวลพลางลูบไล้แก้มที่เริ่มอุ่นเพราะพิษไข้ ทำให้สีระเรื่อบนใบหน้าของเธอเข้มขึ้นกว่าเดิม
หญิงสาวกวาดสายตาที่ฉ่ำวาวไปมาอย่างลังเล ก่อนจะปริปากพูดอย่างขัดเขิน
“ก็... จำเครื่องดื่มที่เราเคยกินตอนไปตรวจราชการแถบตะวันออกได้ไหม ที่ทำจากการหมักนมแพะน่ะ... ฉันอยากกินอันนั้นด้วย”
เมื่อเทียบกับสิ่งที่พูดมาก่อนหน้านี้ คำขอนี้นับว่าเล็กน้อยเหลือเกิน
เขาแอบขมวดคิ้วไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่งที่เธอร้องขออาหารพื้นๆ ที่สามัญชนทั่วไปหาทานได้ด้วยความยากลำบาก ทว่าเพียงครู่เดียวเขาก็ลอบกลืนน้ำลายเมื่อนึกถึงตอนที่เขาเป็นคนป้อนเครื่องดื่มนั้นให้เธอด้วยตัวเอง
พอนึกถึงสัมผัสของลิ้นเล็กๆ ที่ตวัดขยับเข้ามาหาเหมือนหยาดน้ำผึ้งที่เหนียวหนืด ท้องน้อยของเขาก็พลันแข็งทื่อดุจก้อนหิน
เขาฉุดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น หากเขายังมัวชักช้าอยู่ตรงนี้ เขาเกรงว่าเขาอาจจะเผลอทำเรื่องที่เธอไม่ปรารถนาลงไป
“เครื่องดื่มนั่นเตรียมให้ได้ทันทีครับ เดี๋ยวผมจะสั่งคนไว้ คุณทานได้มากเท่าที่ต้องการเลย”
“นายเป็นคนเอามาให้เองนะ”
มือที่เคยหดเกร็งอย่างกังวลพลันคว้าชายเสื้อของเขาไว้
บาร์คัสที่กำลังจะหันหลังกลับถึงกับชะงักแล้วก้มลงมองเธอ
เสียงของเธอเบาลงจนแทบไม่ได้ยิน
“ไม่ใช่ตอนนี้นะ... เอาเป็นตอนเย็น”
ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกคล้ายอาการหน้ามืดก็เข้าจู่โจมเขา
เขาหลับตาลงนิ่งๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โชคดีที่คำตอบที่สั้นและแสนสุขุมถูกเปล่งออกมาได้ท่วงที
“ตกลงครับ ผมจะเอามาให้ด้วยตัวเอง”
หญิงสาวที่เงยมองดูเขาด้วยสายตาใสซื่อค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยมือออกจากชายเสื้อที่กำไว้
“ดี งั้นตอนนี้ไปได้แล้วล่ะ”
พูดจบเธอก็เชิดหน้าส่งสัญญาณอย่างจองหอง
บาร์คัสไม่อาจต้านทานแรงขับเคลื่อนที่ถาโถมทั่วร่างกายได้อีกต่อไป เขาจึงคว้าเข้าที่ต้นคอของเธอทันที
ดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจพลันเคลิ้มหยาดเยิ้มลงในพริบตา เขาส่งลิ้นรุกล้ำเข้าไปลึกถึงภายในโถงปากพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เหนียวหนืดดุจหล่มโคลนที่ไร้ก้นบึ้งนั่น
เนื้อเยื่อที่ร้อนผ่าวดูดซับสัมผัสของเขาไว้ ไม่ว่าจะทำซ้ำกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายกับสิ่งเร้านี้เลย ราวกับอวัยวะภายในกำลังหลอมละลายกลายเป็นของเหลว
เขากุมปลายคางเล็กๆ ไว้มั่นพลางรุกล้ำลิ้นเข้าไปลึกๆ แล้วถอนออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับการประกอบกิจกรรมทางกาย
เขาจมดิ่งอยู่กับการกระทำนั้นจนเกือบเสียสติ จนกระทั่งร่างกายร้อนจัดจนแทบรับไม่ไหว เขาถึงยอมถอนใบหน้าออกมา
ภายใต้แสงสว่างจ้า ดวงตาของเธอที่สบประสานนับว่าเป็นแร่ธาตุที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใด
เขาจมลึกอยู่ในม่านตาสีน้ำเงินเข้มที่ดูแปลกตานั้น ขณะที่หญิงสาวซึ่งกำลังหอบหายใจรัวออกแรงผลักไหล่ของเขาออก
“พอได้แล้ว ไปเถอะ นายบอกว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะไปที่กรมทหารไม่ใช่เหรอ”
เขาเบนสายตาไปที่หน้าต่าง ดูเหมือนเวลาจะผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ ทว่าหากเขายังมัวโอ้เอ้อยู่นี่ เขาคงไม่อาจตัดใจเดินออกไปได้เลยตลอดกาล
บาร์คัสกลืนเสียงถอนหายใจลงคอก่อนจะยันกายลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นพักผ่อนเถอะครับ”
“...แล้วเจอกันนะ”
เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงที่พร่ามัวพลางซบหน้าลงกับหัวเข่า เขาจำต้องออกแรงบีบบังคับเท้าให้หันหลังเดินจากไปอย่างยากลำบาก
ก่อนจะเข้าห้องประชุม เขาแวะไปที่ห้องเครื่องเพื่อสั่งให้เตรียมอาหารที่เธออยากทานไว้ล่วงหน้า ผลไม้สดอาจจะต้องไหว้วานพ่อค้าจากแดนใต้ แต่พวกดอกไวโอเล็ตเชื่อมหรือซีตรอนที่เป็นอาหารที่เก็บรักษาได้นานน่าจะหาได้ไม่ยากนัก
นอกจากความต้องการของเธอแล้ว เขายังพยายามนึกถึงอาหารที่เธอน่าจะชอบใจเพิ่มอีก ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากให้เธอทานอาหารที่มีสารอาหารครบถ้วนอย่างเนื้อสัตว์หรือผักบ้าง ทว่าในยามนี้ แค่เธอกลับมาให้ความสนใจเรื่องการทานอาหารได้ เขาก็พอใจมากแล้ว
เขาสั่งให้พ่อบ้านรีบตามตัวพ่อค้ามาให้เร็วที่สุด ก่อนจะเร่งฝีเท้าออกจากปราสาทหลัก
เมื่อก้าวเข้าสู่อาคารที่เหล่านักรบทหารม้าใช้งาน พื้นที่ที่เน้นการใช้งานจริงโดยไร้ซึ่งการตกแต่งฟุ่มเฟือยก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
ช่วงนี้เหล่านักรบทหารม้าส่วนใหญ่ถูกส่งไปประจำการอยู่ที่แนวชายแดนเพื่อกวาดล้างมอนสเตอร์และกลุ่มโจร ภายในอาคารจึงเงียบเชียบราวกับไร้ผู้คน
เขาเดินผ่านโถงที่จัดแสดงอาวุธนานาชนิดแล้วก้าวขึ้นบันไดไป
ภายในห้องประชุม มีนักรบรูปร่างกำยำสามนายยืนสแตนด์บายรออยู่ บาร์คัสกล่าวคำทักทายตามมารยาทก่อนจะเข้าสู่ประเด็นหลักทันที
อย่างไรเสีย มาตรการที่ทำได้ตอนนี้ก็มีเพียงการเสริมการป้องกันชายแดนทางเหนือ และการลักลอบสะสมอาวุธและเสบียงไว้อย่างเงียบๆ เท่านั้น
เขาลงมือเขียนใบสั่งการด้วยรหัสลับ พลางกำชับข้อควรระวังแก่เหล่าอัศวินทีละข้อ ส่วนใหญ่เน้นย้ำเรื่องการปิดปากให้เงียบ
“เราควรจะเรียกระดมพลกองกำลังสำรองไว้ด้วยดีไหมครับ?”
อัศวินหนุ่มที่ยืนฟังคำสั่งอยู่นิ่งๆ เอ่ยเสนอความคิดเห็นอย่างระมัดระวัง
บาร์คัสลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
“เตรียมการไว้ในระดับที่ไม่สะดุดตาก็ดี ส่งทูตลับไปบอกเหล่าเจ้าเมืองแต่ละที่ให้เตรียมกองกำลังไว้ให้พร้อมตามความเหมาะสม”
จู่ๆ ลางสังหรณ์บางอย่างก็แล่นปราดขึ้นที่ท้ายทอยว่าเพียงแค่นี้อาจจะยังไม่พอ
“แล้วก็ รวบรวมพวกหน่วยสอดแนมที่ใช้การได้มา คอยตรวจสอบพื้นที่รอยต่อของบัลโต้ให้ละเอียด”
“...ท่านคิดจริงๆ เหรอครับว่าที่บัลโต้จะก่อสงครามกู้เอกราชขึ้น?”
“พวกนั้นถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ก็พร้อมจะแยกเขี้ยวใส่เราเสมอแหละ”
บาร์คัสเสริมพลางกวาดสายตาสำรวจแผนที่ที่แผ่อยู่บนโต๊ะ
“การสกัดไม่ให้เกิดสงครามคือทางออกที่ดีที่สุด แต่การเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ที่แย่ที่สุดไว้ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายไม่ใช่เหรอ”
เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมาทำเครื่องหมายพิกัดพื้นที่ตรวจสอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อไปยังวาระถัดไป
หากต้องการตรวจสอบว่าอำนาจของตระกูลเฮมดัลแผ่ขยายไปถึงจุดไหน เขาเองก็ต้องระดมเครือข่ายข้อมูลของตระกูลออกมาใช้งานทั้งหมดเช่นกัน
หลังจากนั้น เขาต้องค่อยๆ กำจัดสมุนของพวกมันออกไปอย่างรอบคอบ ในเมื่อมีพวกหนูสกปรกชอนไชอยู่ทั่วบ้าน จะให้เผาบ้านทิ้งทั้งหลังเลยก็คงไม่ได้ มีแต่ต้องทนเหนื่อยค่อยๆ วางยา วางกับดัก เพื่อกำจัดพวกมันให้สิ้นซากไปทีละตัว
“ไปติดสินบนหัวหน้ากิลด์ ‘สหภาพสีเงิน’ ไว้ซะ หาโอกาสนัดเจอให้เร็วที่สุด”
“ไม่น่าจะง่ายนะครับ เห็นว่าหัวหน้ากิลด์คนปัจจุบันมาจากตระกูลขุนนางในบัลโต้ด้วย”
“ถึงจะเป็นขุนนาง แต่เขาก็คือพ่อค้า ถ้าสามารถก้าวขึ้นมาเป็นตัวแทนสมาคมพ่อค้าที่มีอิทธิพลต่อพื้นที่แถบตะวันออกเฉียงเหนือได้ล่ะก็ ในสายเลือดของเขาก็ต้องมีความเป็นพ่อค้าอยู่เต็มเปี่ยม”
บาร์คัสพิงหลังลงบนพนักเก้าอี้พลางเอ่ยสรุปอย่างเด็ดขาด
“ถ้าเขาเป็นพวกหัวแข็งงี่เง่าจนกล้าปฏิเสธข้อเสนอของฉันล่ะก็ แค่เปลี่ยนตัวหัวหน้ากิลด์ให้เป็นคนตะวันออกก็จบเรื่องแล้ว ตอนที่ไปตรวจราชการตะวันออก ฉันเล็งคนที่เหมาะสมไว้สองสามคนแล้ว ลองติดต่อดูพร้อมๆ กันสิ”
คำพูดที่ตรงไปตรงมาและเด็ดขาดทำให้เหล่าที่ปรึกษาแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมาวูบหนึ่ง ชายที่ตั้งคำถามรีบพยักหน้าตอบรับด้วยสีหน้าขึงตึง
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะดำเนินการตามนั้น”
บาร์คัสสั่งการเพิ่มเติมอีกสองสามอย่างก่อนจะยันกายลุกขึ้น
แม้จะยังเร็วเกินไปที่จะสรุป แต่ทางตระกูลเฮมดัลเองก็คงยังไม่กล้าก่อสงครามขึ้นทันที พวกนั้นน่าจะต้องการเวลาสำหรับเตรียมการที่เพียงพอ คาดว่าช่วงฤดูหนาวปีนี้น่าจะเป็นตัวตัดสินพิกัดที่ชัดเจน
เขาใช้นิ้วกดเปลือกตาที่ล้าจนร้อนผ่าวเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุม
หลังจากจัดการงานราชการเสร็จและกลับมาถึงปราสาทหลัก ดวงอาทิตย์ก็เริ่มโอนอ่อนมึนงับลับขอบกำแพงเมืองไปเสียแล้ว
วันเวลาที่ยุ่งจนไม่มีเวลาได้หยุดหายใจมักจะเป็นเช่นนี้เสมอ ทว่าวันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันยาวนานจนน่าประหลาด
บาร์คัสก้าวยาวๆ เข้าสูโถงใหญ่แล้วมุ่งตรงไปยังห้องเครื่องทันที เขาหยิบเครื่องดื่มและขนมที่สั่งเตรียมไว้มาถือไว้ในมือ ขณะที่กำลังจะเดินออกไป เสียงที่แสนคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ท่านแกรนด์ดยุค”
บาร์คัสหันกลับไปมอง และเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูเนี้ยบกริบซึ่งแฝงไปด้วยความกังวล เขาก็หรี่ตาลง นักเวทสายรักษาประจำตระกูลกำลังเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเรื่องกลุ้มใจ
“ฉันมีเรื่องด่วนจะต้องแจ้งให้ท่านทราบค่ะ”
บาร์คัสรู้สึกปั่นป่วนเมื่อทาเลียถามอย่างระมัดระวังว่าขอได้ทุกอย่างจริงหรือ ก่อนที่นักเวทรักษาประจำตระกูลจะขอพบเขาด้วยเรื่องด่วนเกี่ยวกับท่านแกรนด์ดัชเชส
กำลังโหลดความเห็น...