ทัศนียภาพของเธอที่ต้องมานั่งตากลมหนาวอยู่แบบนั้น ทำให้ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจเขาว่าเธออาจจะล้มป่วยลงอีก
บาร์คัสพิงหัวไหล่กับกรอบหน้าต่าง พลางทอดสายตาไล่ตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาว
ยามนี้ การย่างก้าวของเธอดูมั่นคงขึ้นกว่าเดิมมาก หากเธอก้าวเดินอย่างช้าๆ ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอก็แทบจะสังเกตไม่ออกเลยว่าขาของเธอนั้นมีความผิดปกติอยู่
ทว่าสภาวะเช่นนั้นกลับคงอยู่ได้ไม่นานนัก กล้ามเนื้อที่อ่อนแรงมักจะเกิดอาการตะคริวหากฝืนใช้งานเพียงนิด และเมื่อผ่านไปได้ราวสิบนาที ท่าทางการเดินก็จะเริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า แต่ดูเหมือนความเจ็บปวดก็ยังคงรบกวนเธออยู่ไม่เสื่อมคลาย
บาร์คัสที่ยืนกอดอกพลางใช้ปลายนิ้วเคาะท่อนแขนเป็นจังหวะ ในที่สุดก็คว้าเสื้อนอกที่ถอดวางไว้ขึ้นมาสวม ดูเหมือนเขาจะต้องออกไปดูแลอาการของเธอใกล้ๆ ถึงจะอุ่นใจ
เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊ค ตัดผ่านห้องที่ปูด้วยพรมหรูหรา และในจังหวะที่เปิดประตูออกสู่โถงทางเดิน เขาก็เดินสวนกับดาเรนที่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาพอดี
“ท่านแกรนด์ดยุค”
ชายหนุ่มในมือถือกระดาษแผ่นเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นโทรเลขปรี่เข้ามาหาเขา บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่นด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีนัก
“มีเรื่องอะไร?”
“สายลับที่ส่งไปยังภาคเหนือส่งจดหมายด่วนมาครับ ดูท่าเราควรจะเปิดประชุมฉุกเฉินโดยเร็ว”
ชายหนุ่มยื่นกระดาษที่ม้วนไว้มาให้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
บาร์คัสรับมาพลางกวาดสายตาอ่านรหัสลับที่เป็นการผสมผสานระหว่างตัวอักษรตะวันออกและภาษากลางของจักรวรรดิอย่างรวดเร็ว
เนื้อหาในรายงานนั้นชัดเจนยิ่ง ภาคเหนือกำลังเตรียมการทำสงคราม และดูเหมือนจะเตรียมตัวอย่างจริงจังเสียด้วย
“คนที่เราฝังตัวไว้ในเมืองหลวงยังไม่มีข่าวคราวส่งมาเลยเหรอ?”
“ครับ จนถึงตอนนี้ยังเงียบกริบ”
นั่นหมายความว่า การเคลื่อนไหวที่ไม่ปกติของภาคเหนือนั้นยังส่งไปไม่ถึงส่วนกลาง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าตระกูลเฮมดัลกำลังดำเนินการอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด
เขาใช้นิ้วเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นอย่างลวกๆ
“ข้อมูลแค่นี้ยังไม่พอ ก่อนที่สถานการณ์จะกระจ่างชัด ต้องระวังอย่าให้ข่าวลือแพร่ออกไป ไปคัดเลือกที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้มาพบฉันที่หอประชุม”
“ท่านเล็งใครไว้เป็นพิเศษไหมครับ?”
“เบยรอฟ เรเกน ลาโบมีร์... แค่นี้น่าจะพอเหมาะสม”
เมื่อเขาเอ่ยชื่อผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคยเฝ้าสังเกตฝีมือไว้ ดาเรนก็ลูบคางพลางพยักหน้าเห็นด้วย
“ทุกคนล้วนปากหนักครับ พวกเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างรอบคอบแน่นอน เดี๋ยวผมจะให้ไปรอที่ห้องประชุมครับ”
เมื่อชายหนุ่มเดินจากไป บาร์คัสซุกโทรเลขไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกแล้วก้าวลงบันไดไปทันที
ในห้วงความคิดของเขาพลันเต็มไปด้วยปัญหาความตึงเครียดของสถานการณ์แถบตะวันออกเฉียงเหนือขึ้นมาในพริบตา
เขาพยายามนึกถึงกรณีต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น ตามหลักการแล้วเขาควรรายงานสถานการณ์นี้ต่อราชสำนัก ทว่านั่นจะเป็นทางออกที่ฉลาดจริงหรือ
ตระกูลเฮมดัลคงไม่เริ่มเดินเกมเสี่ยงตายเช่นนี้โดยไม่มีหลักประกันอะไรเลย มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาอาจซือตัวข้าราชการระดับสูงรวมถึงเหล่าขุนนางจำนวนมากไว้แล้ว
หากมีเพียงตระกูลเจ้าเมืองคนเดียวที่เป็นคนทรยศ ระเบียบของจักรวรรดิก็อาจพังทลายลงได้ในชั่วพริบตา
ยามนี้คือเวลาที่ต้องรวบรวมข้อมูลและค่อยๆ บีบจุดตายของบัลโต้อย่างเงียบเชียบภายใต้น้ำนิ่ง
เขารู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นจากขมับไปจนถึงกลางหน้าผากจึงยกมือขึ้นนวดเบาๆ ในตอนนั้นเอง เสียงหวานอันแสนสงบก็ดังแว่วเข้ามาในระยะประชิด
“บาร์คัส?”
บาร์คัสที่เพิ่งก้าวออกจากโถงใหญ่เพื่อมุ่งหน้าไปยังกรมทหารถึงกับชะงักฝีเท้าลงทันควัน
ภรรยาของเขาที่เมื่อครู่ยังเดินเล่นอยู่ที่สวนหลังบ้าน บัดนี้กลับมานั่งอยู่ใกล้ๆ ศาลาหน้าปราสาทหลักเสียแล้ว
เธอรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
“มีเรื่องอะไรเหรอถึงออกมาเวลานี้? ฉันก็นึกว่านายน่าจะทำงานอยู่ข้างนอกซะอีก...”
หญิงสาวที่พยายามเร่งฝีเท้าเข้ามาหากลับเสียหลักเซไปครู่หนึ่ง เขาจึงรีบคว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที
พริบตาที่โอบกอดร่างบางที่ไร้น้ำหนักเข้ามาแนบอก เขารู้สึกได้ว่าในลำคอกำลังหดเกร็งและแห้งผากขึ้นมาดื้อๆ
เขาปรายสายตามองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเธอด้วยแววตาไม่พึงพอใจ
ยามที่สายตาปะทะเข้ากับลำคอและติ่งหูที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ร่างกายของเขาก็มีปฏิกิริยาประหลาดที่น่ารำคาญเกิดขึ้นมา เขาพยายามเพิกเฉยต่อความรู้สึกนั้นและพยุงร่างที่โอนเอนให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง
“ได้โปรดระวังตัวหน่อยเถอะครับ”
“ปกติฉันก็ระวังอยู่น่า เป็นเพราะนายโผล่มาปุ๊บปับต่างหากล่ะ”
เธอพึมพำบ่นเบาๆ พลางหลบสายตา แม้จะเป็นคำพูดกระเง้ากระงอดตามปกติ แต่ดูเหมือนน้ำเสียงจะไร้เรี่ยวแรงอย่างบอกไม่ถูก
เขาจัดปกเสื้อที่ยับเยินของเธอให้เรียบร้อย พลางใช้หลังมือแตะที่แก้มแดงปลั่งนั้นเบาๆ
“ไข้ยังไม่ลดลงสนิทเลยนะครับ ทำไมถึงไม่อยู่พักผ่อนในห้อง มาข้างนอกทำไม?”
“ก็อยู่ในห้องมันอึดอัดนี่นา แถมกลิ่นควันจากฟืนยังทำให้ฉันแสบคอไปหมดเลย...”
เขาขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนว่าตั้งแต่เริ่มจุดไฟผิง เธอจะเริ่มมีอาการไอแห้งๆ บ่อยขึ้น เห็นทีเร็วๆ นี้เขาคงต้องเตรียมเครื่องทำความร้อนด้วยศิลามนตราไว้ให้เสียแล้ว
“ถึงอย่างนั้นก็อย่าอยู่นอกห้องนานนักเลยครับ อากาศมันเย็น”
“อ้าว แล้วผ้าคลุมตัวนี้จะมีไว้ทำไมล่ะ?”
เธอเหล่ตามองเขาเหมือนจะบอกว่าพูดเรื่องไร้สาระ บาร์คัสเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบกลับอย่างเรียบเฉย
“ก็เอาไว้ใส่ตอนที่ออกไปข้างนอกกับผมไงครับ”
คำตอบที่คาดไม่ถึงทำให้ดวงตาสีฟ้าครามดุจท้องฟ้าฤดูใบไม้ร่วงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เธอก้มหน้าลงซ่อนร่องรอยแห่งความหวั่นไหวภายใต้ม่านขนตาที่ยาวสลวย พลางตอบกลับด้วยท่าทีเฉยเมย
“นายน่ะยุ่งจนไม่มีเวลาพักหายใจไม่ใช่เหรอ จะเอาเวลาที่ไหนมาไปข้างนอกกินลมชมวิวกับฉันได้”
“เร็วๆ นี้แหละครับ...”
เขากำลังจะบอกว่าจะหาเวลาให้ แต่แล้วข่าวด่วนจากบัลโต้ก็แวบขึ้นมาในหัวจนต้องกลืนคำพูดลงคอไป
เขารู้สึกหงุดหงิดจนต้องยกนิ้วขึ้นนวดหัวคิ้ว หญิงสาวที่ลอบสังเกตสีหน้าของเขาอยู่จึงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางสะบัดเสียงใส่
“ช่างเถอะ ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาใส่ใจหรอก ไปทำงานของนายเถอะ”
พูดจบเธอก็หันหลังเดินมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ปราสาทหลัก ทว่าเขากลับรั้งตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาของเขาอีกครั้ง
“ผมจะไปส่งที่ห้องครับ”
“บอกว่าไม่ต้องไง ฉันเดินเองได้...!”
เขาเมินเฉยต่อคำประท้วงของเธอพลางอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนทันที
หญิงสาวส่งสายตาขุ่นเคืองให้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้ายอมจำนนและเอนศีรษะลงซบที่ไหล่ของเขา เขาพยุงหลังเธอไว้มั่นคงพลางพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการข้ารับใช้ควอเตอร์ดวอร์ฟยืนเก้อๆ กังๆ อยู่ไม่ไกล
“ไปบอกที่กรมทหารว่าฉันจะเข้าไปในอีก 1 ชั่วโมง ให้ทุกคนรออยู่ที่นั่น”
“คะ-ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”
เขาเดินผ่านหญิงรับใช้ที่ก้มศีรษะให้ด้วยท่าทางลนลานเข้าไปด้านในโถง พลางกวาดสายตาเมินเฉยต่อสายตาของเหล่าคนรับใช้ที่กำลังมองมาด้วยความสนใจ
เขาก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงซุบซิบเหล่านั้น จนกระทั่งพบกับนางกำนัลคนหนึ่งที่เดินวนเวียนอยู่แถวหน้าห้องนอนของเขา
“ทำอะไรอยู่ตรงนี้?”
เมื่อเขาก้าวเข้าไปทัก นางกำนัลสาวที่กำลังเดินกระวนกระวายอยู่หน้าประตูก็สะดุ้งสุดตัวและรีบก้มทำความเคารพ
“ท่านแกรนด์ดยุค เมื่อเช้านี้ท่านแกรนด์ดัชเชสรับรับสั่งว่าอยากทานผลไม้สด ฉันจึงรีบไปหาซื้อมาจากตลาดค่ะ แต่เห็นท่านไม่อยู่ที่ห้อง ฉันเลยยืนรออยู่ค่ะ”
เขาเลื่อนสายตาลงมองที่ถาดในมือของนางกำนัล
ในถาดเงินนั้นมีองุ่นป่าอยู่พวงหนึ่ง และสาลี่ที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วสองสามชิ้น
ปกติเธอมักจะทานเพียงผลไม้หรือเครื่องดื่มผสมน้ำผึ้งเป็นหลัก แต่อย่างน้อยนั่นก็ต้องเป็นตอนที่แม่นมเฝ้าอ้อนวอนขอถึงจะยอมทานสักนิด เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าเธออยากทานอะไรด้วยตัวเอง ความรู้สึกยินดีจางๆ จึงก่อตัวขึ้นในใจ
เขากระชับอ้อมกอดโอบร่างเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว แล้วยื่นมืออีกข้างมารับถาดผลไม้มา
“ขอบใจมาก ฉันจะจัดการเอง เธอไปได้แล้ว”
จากนั้นเขาก็เปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้องนอน
“อยากทานผลไม้เหรอครับ?”
เขาวางเธอลงบนเก้าอี้ที่บุนวมหนานุ่มแล้วโน้มตัวลงตรงหน้า ทว่าเขากลับพบเพียงใบหน้าที่ดูประหม่าของเธอ
ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความรู้สึก ก่อนจะตอบอย่างสะบัดสะบิ้ง
“ผลไม้ที่ฉันอยากทานไม่ใช่ของพวกนี้สักหน่อย”
“แล้วอยากทานอะไรล่ะครับ?”
หญิงสาวอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบพลางจิกนิ้วเล่นบนชายเสื้ออยู่นาน ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ
“สตรอว์เบอร์รี...”
เขาย่นคิ้วเข้าหากัน สตรอว์เบอร์รีน่ะมันหมดฤดูกาลไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ
เหมือนเธอจะรู้ดีถึงความจริงข้อนั้น จึงรีบพูดแก้ต่างราวกับกำลังป้องกันตัว
“ฉันก็แค่บอกว่าถ้าหาได้ก็ช่วยหามาหน่อย ไม่ได้จะบังคับหรืออาละวาดจะเอาให้ได้สักหน่อย แค่สั่งให้คนลองไปดูที่ตลาดมันก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรไม่ใช่เหรอ”
“ธุระแค่นี้สั่งได้ตามสบายเลยครับ”
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความรู้สึกร้อนรนบางอย่างจู่โจมเขาเมื่อเห็นท่าทางเกรงอกเกรงใจของเธอ
เธอคิดจริงๆ หรือว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้เขาดุเอาได้ ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอแล่นลงไปถึงลิ้นปี่ เขาจึงเอื้อมมือไปเชิดคางของเธอขึ้นเบาๆ
“อยากทานสตรอว์เบอร์รีเหรอครับ?”
“ก็แค่... จู่ๆ ก็นึกอยากทานขึ้นมา...”
“วันนี้อาจจะลำบากหน่อย แต่ภายในสองสามวันนี้ ผมจะหามาให้แน่นอนครับ”
หญิงสาวที่พยายามหลบสายตาค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมาสบตาเขา
เขาจึงรีบสำทับต่อด้วยน้ำเสียงร้อนรน
“นอกจากนี้ ถ้าอยากทานอะไรอีกล่ะก็ บอกผมได้ทุกอย่างเลยนะครับ”
บาร์คัสเฝ้ามองย่างก้าวที่มั่นคงขึ้นของทาเลียด้วยความกังวล เมื่อเธอบอกว่าอยากทานสตรอว์เบอร์รี เขาสัญญาว่าจะหามาให้และบอกให้ขอได้ทุกอย่าง
กำลังโหลดความเห็น...