คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 132 · สตรอว์เบอร์รีกลางฤดูหนาว

ตอน 132
สตรอว์เบอร์รีกลางฤดูหนาว

ทัศนียภาพของเธอที่ต้องมานั่งตากลมหนาวอยู่แบบนั้น ทำให้ความกังวลก่อตัวขึ้นในใจเขาว่าเธออาจจะล้มป่วยลงอีก

บาร์คัสพิงหัวไหล่กับกรอบหน้าต่าง พลางทอดสายตาไล่ตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาว

ยามนี้ การย่างก้าวของเธอดูมั่นคงขึ้นกว่าเดิมมาก หากเธอก้าวเดินอย่างช้าๆ ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอก็แทบจะสังเกตไม่ออกเลยว่าขาของเธอนั้นมีความผิดปกติอยู่

ทว่าสภาวะเช่นนั้นกลับคงอยู่ได้ไม่นานนัก กล้ามเนื้อที่อ่อนแรงมักจะเกิดอาการตะคริวหากฝืนใช้งานเพียงนิด และเมื่อผ่านไปได้ราวสิบนาที ท่าทางการเดินก็จะเริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า แต่ดูเหมือนความเจ็บปวดก็ยังคงรบกวนเธออยู่ไม่เสื่อมคลาย

บาร์คัสที่ยืนกอดอกพลางใช้ปลายนิ้วเคาะท่อนแขนเป็นจังหวะ ในที่สุดก็คว้าเสื้อนอกที่ถอดวางไว้ขึ้นมาสวม ดูเหมือนเขาจะต้องออกไปดูแลอาการของเธอใกล้ๆ ถึงจะอุ่นใจ

เขาก้าวเดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊ค ตัดผ่านห้องที่ปูด้วยพรมหรูหรา และในจังหวะที่เปิดประตูออกสู่โถงทางเดิน เขาก็เดินสวนกับดาเรนที่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาพอดี

“ท่านแกรนด์ดยุค”

ชายหนุ่มในมือถือกระดาษแผ่นเล็กที่ดูเหมือนจะเป็นโทรเลขปรี่เข้ามาหาเขา บาร์คัสขมวดคิ้วมุ่นด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่สู้ดีนัก

“มีเรื่องอะไร?”

“สายลับที่ส่งไปยังภาคเหนือส่งจดหมายด่วนมาครับ ดูท่าเราควรจะเปิดประชุมฉุกเฉินโดยเร็ว”

ชายหนุ่มยื่นกระดาษที่ม้วนไว้มาให้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

บาร์คัสรับมาพลางกวาดสายตาอ่านรหัสลับที่เป็นการผสมผสานระหว่างตัวอักษรตะวันออกและภาษากลางของจักรวรรดิอย่างรวดเร็ว

เนื้อหาในรายงานนั้นชัดเจนยิ่ง ภาคเหนือกำลังเตรียมการทำสงคราม และดูเหมือนจะเตรียมตัวอย่างจริงจังเสียด้วย

“คนที่เราฝังตัวไว้ในเมืองหลวงยังไม่มีข่าวคราวส่งมาเลยเหรอ?”

“ครับ จนถึงตอนนี้ยังเงียบกริบ”

นั่นหมายความว่า การเคลื่อนไหวที่ไม่ปกติของภาคเหนือนั้นยังส่งไปไม่ถึงส่วนกลาง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าตระกูลเฮมดัลกำลังดำเนินการอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด

เขาใช้นิ้วเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นอย่างลวกๆ

“ข้อมูลแค่นี้ยังไม่พอ ก่อนที่สถานการณ์จะกระจ่างชัด ต้องระวังอย่าให้ข่าวลือแพร่ออกไป ไปคัดเลือกที่ปรึกษาที่ไว้ใจได้มาพบฉันที่หอประชุม”

“ท่านเล็งใครไว้เป็นพิเศษไหมครับ?”

“เบยรอฟ เรเกน ลาโบมีร์... แค่นี้น่าจะพอเหมาะสม”

เมื่อเขาเอ่ยชื่อผู้ใต้บังคับบัญชาที่เคยเฝ้าสังเกตฝีมือไว้ ดาเรนก็ลูบคางพลางพยักหน้าเห็นด้วย

“ทุกคนล้วนปากหนักครับ พวกเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างรอบคอบแน่นอน เดี๋ยวผมจะให้ไปรอที่ห้องประชุมครับ”

เมื่อชายหนุ่มเดินจากไป บาร์คัสซุกโทรเลขไว้ในกระเป๋าเสื้อนอกแล้วก้าวลงบันไดไปทันที

ในห้วงความคิดของเขาพลันเต็มไปด้วยปัญหาความตึงเครียดของสถานการณ์แถบตะวันออกเฉียงเหนือขึ้นมาในพริบตา

เขาพยายามนึกถึงกรณีต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้น ตามหลักการแล้วเขาควรรายงานสถานการณ์นี้ต่อราชสำนัก ทว่านั่นจะเป็นทางออกที่ฉลาดจริงหรือ

ตระกูลเฮมดัลคงไม่เริ่มเดินเกมเสี่ยงตายเช่นนี้โดยไม่มีหลักประกันอะไรเลย มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาอาจซือตัวข้าราชการระดับสูงรวมถึงเหล่าขุนนางจำนวนมากไว้แล้ว

หากมีเพียงตระกูลเจ้าเมืองคนเดียวที่เป็นคนทรยศ ระเบียบของจักรวรรดิก็อาจพังทลายลงได้ในชั่วพริบตา

ยามนี้คือเวลาที่ต้องรวบรวมข้อมูลและค่อยๆ บีบจุดตายของบัลโต้อย่างเงียบเชียบภายใต้น้ำนิ่ง

เขารู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นจากขมับไปจนถึงกลางหน้าผากจึงยกมือขึ้นนวดเบาๆ ในตอนนั้นเอง เสียงหวานอันแสนสงบก็ดังแว่วเข้ามาในระยะประชิด

“บาร์คัส?”

บาร์คัสที่เพิ่งก้าวออกจากโถงใหญ่เพื่อมุ่งหน้าไปยังกรมทหารถึงกับชะงักฝีเท้าลงทันควัน

ภรรยาของเขาที่เมื่อครู่ยังเดินเล่นอยู่ที่สวนหลังบ้าน บัดนี้กลับมานั่งอยู่ใกล้ๆ ศาลาหน้าปราสาทหลักเสียแล้ว

เธอรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที

“มีเรื่องอะไรเหรอถึงออกมาเวลานี้? ฉันก็นึกว่านายน่าจะทำงานอยู่ข้างนอกซะอีก...”

หญิงสาวที่พยายามเร่งฝีเท้าเข้ามาหากลับเสียหลักเซไปครู่หนึ่ง เขาจึงรีบคว้าเอวเธอไว้ได้ทันท่วงที

พริบตาที่โอบกอดร่างบางที่ไร้น้ำหนักเข้ามาแนบอก เขารู้สึกได้ว่าในลำคอกำลังหดเกร็งและแห้งผากขึ้นมาดื้อๆ

เขาปรายสายตามองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเธอด้วยแววตาไม่พึงพอใจ

ยามที่สายตาปะทะเข้ากับลำคอและติ่งหูที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ ร่างกายของเขาก็มีปฏิกิริยาประหลาดที่น่ารำคาญเกิดขึ้นมา เขาพยายามเพิกเฉยต่อความรู้สึกนั้นและพยุงร่างที่โอนเอนให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง

“ได้โปรดระวังตัวหน่อยเถอะครับ”

“ปกติฉันก็ระวังอยู่น่า เป็นเพราะนายโผล่มาปุ๊บปับต่างหากล่ะ”

เธอพึมพำบ่นเบาๆ พลางหลบสายตา แม้จะเป็นคำพูดกระเง้ากระงอดตามปกติ แต่ดูเหมือนน้ำเสียงจะไร้เรี่ยวแรงอย่างบอกไม่ถูก

เขาจัดปกเสื้อที่ยับเยินของเธอให้เรียบร้อย พลางใช้หลังมือแตะที่แก้มแดงปลั่งนั้นเบาๆ

“ไข้ยังไม่ลดลงสนิทเลยนะครับ ทำไมถึงไม่อยู่พักผ่อนในห้อง มาข้างนอกทำไม?”

“ก็อยู่ในห้องมันอึดอัดนี่นา แถมกลิ่นควันจากฟืนยังทำให้ฉันแสบคอไปหมดเลย...”

เขาขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนว่าตั้งแต่เริ่มจุดไฟผิง เธอจะเริ่มมีอาการไอแห้งๆ บ่อยขึ้น เห็นทีเร็วๆ นี้เขาคงต้องเตรียมเครื่องทำความร้อนด้วยศิลามนตราไว้ให้เสียแล้ว

“ถึงอย่างนั้นก็อย่าอยู่นอกห้องนานนักเลยครับ อากาศมันเย็น”

“อ้าว แล้วผ้าคลุมตัวนี้จะมีไว้ทำไมล่ะ?”

เธอเหล่ตามองเขาเหมือนจะบอกว่าพูดเรื่องไร้สาระ บาร์คัสเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะตอบกลับอย่างเรียบเฉย

“ก็เอาไว้ใส่ตอนที่ออกไปข้างนอกกับผมไงครับ”

คำตอบที่คาดไม่ถึงทำให้ดวงตาสีฟ้าครามดุจท้องฟ้าฤดูใบไม้ร่วงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

เธอก้มหน้าลงซ่อนร่องรอยแห่งความหวั่นไหวภายใต้ม่านขนตาที่ยาวสลวย พลางตอบกลับด้วยท่าทีเฉยเมย

“นายน่ะยุ่งจนไม่มีเวลาพักหายใจไม่ใช่เหรอ จะเอาเวลาที่ไหนมาไปข้างนอกกินลมชมวิวกับฉันได้”

“เร็วๆ นี้แหละครับ...”

เขากำลังจะบอกว่าจะหาเวลาให้ แต่แล้วข่าวด่วนจากบัลโต้ก็แวบขึ้นมาในหัวจนต้องกลืนคำพูดลงคอไป

เขารู้สึกหงุดหงิดจนต้องยกนิ้วขึ้นนวดหัวคิ้ว หญิงสาวที่ลอบสังเกตสีหน้าของเขาอยู่จึงก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งพลางสะบัดเสียงใส่

“ช่างเถอะ ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาใส่ใจหรอก ไปทำงานของนายเถอะ”

พูดจบเธอก็หันหลังเดินมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ปราสาทหลัก ทว่าเขากลับรั้งตัวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตหันกลับมาสบเข้ากับดวงตาของเขาอีกครั้ง

“ผมจะไปส่งที่ห้องครับ”

“บอกว่าไม่ต้องไง ฉันเดินเองได้...!”

เขาเมินเฉยต่อคำประท้วงของเธอพลางอุ้มร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนทันที

หญิงสาวส่งสายตาขุ่นเคืองให้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้ายอมจำนนและเอนศีรษะลงซบที่ไหล่ของเขา เขาพยุงหลังเธอไว้มั่นคงพลางพยักหน้าเป็นเชิงสั่งการข้ารับใช้ควอเตอร์ดวอร์ฟยืนเก้อๆ กังๆ อยู่ไม่ไกล

“ไปบอกที่กรมทหารว่าฉันจะเข้าไปในอีก 1 ชั่วโมง ให้ทุกคนรออยู่ที่นั่น”

“คะ-ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

เขาเดินผ่านหญิงรับใช้ที่ก้มศีรษะให้ด้วยท่าทางลนลานเข้าไปด้านในโถง พลางกวาดสายตาเมินเฉยต่อสายตาของเหล่าคนรับใช้ที่กำลังมองมาด้วยความสนใจ

เขาก้าวขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจเสียงซุบซิบเหล่านั้น จนกระทั่งพบกับนางกำนัลคนหนึ่งที่เดินวนเวียนอยู่แถวหน้าห้องนอนของเขา

“ทำอะไรอยู่ตรงนี้?”

เมื่อเขาก้าวเข้าไปทัก นางกำนัลสาวที่กำลังเดินกระวนกระวายอยู่หน้าประตูก็สะดุ้งสุดตัวและรีบก้มทำความเคารพ

“ท่านแกรนด์ดยุค เมื่อเช้านี้ท่านแกรนด์ดัชเชสรับรับสั่งว่าอยากทานผลไม้สด ฉันจึงรีบไปหาซื้อมาจากตลาดค่ะ แต่เห็นท่านไม่อยู่ที่ห้อง ฉันเลยยืนรออยู่ค่ะ”

เขาเลื่อนสายตาลงมองที่ถาดในมือของนางกำนัล

ในถาดเงินนั้นมีองุ่นป่าอยู่พวงหนึ่ง และสาลี่ที่ปอกเปลือกเรียบร้อยแล้วสองสามชิ้น

ปกติเธอมักจะทานเพียงผลไม้หรือเครื่องดื่มผสมน้ำผึ้งเป็นหลัก แต่อย่างน้อยนั่นก็ต้องเป็นตอนที่แม่นมเฝ้าอ้อนวอนขอถึงจะยอมทานสักนิด เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินว่าเธออยากทานอะไรด้วยตัวเอง ความรู้สึกยินดีจางๆ จึงก่อตัวขึ้นในใจ

เขากระชับอ้อมกอดโอบร่างเธอไว้ด้วยแขนข้างเดียว แล้วยื่นมืออีกข้างมารับถาดผลไม้มา

“ขอบใจมาก ฉันจะจัดการเอง เธอไปได้แล้ว”

จากนั้นเขาก็เปิดประตูและก้าวเข้าไปในห้องนอน

“อยากทานผลไม้เหรอครับ?”

เขาวางเธอลงบนเก้าอี้ที่บุนวมหนานุ่มแล้วโน้มตัวลงตรงหน้า ทว่าเขากลับพบเพียงใบหน้าที่ดูประหม่าของเธอ

ทาเลียเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความรู้สึก ก่อนจะตอบอย่างสะบัดสะบิ้ง

“ผลไม้ที่ฉันอยากทานไม่ใช่ของพวกนี้สักหน่อย”

“แล้วอยากทานอะไรล่ะครับ?”

หญิงสาวอ้ำอึ้งไม่ยอมตอบพลางจิกนิ้วเล่นบนชายเสื้ออยู่นาน ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

“สตรอว์เบอร์รี...”

เขาย่นคิ้วเข้าหากัน สตรอว์เบอร์รีน่ะมันหมดฤดูกาลไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ

เหมือนเธอจะรู้ดีถึงความจริงข้อนั้น จึงรีบพูดแก้ต่างราวกับกำลังป้องกันตัว

“ฉันก็แค่บอกว่าถ้าหาได้ก็ช่วยหามาหน่อย ไม่ได้จะบังคับหรืออาละวาดจะเอาให้ได้สักหน่อย แค่สั่งให้คนลองไปดูที่ตลาดมันก็ไม่ใช่เรื่องลำบากอะไรไม่ใช่เหรอ”

“ธุระแค่นี้สั่งได้ตามสบายเลยครับ”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความรู้สึกร้อนรนบางอย่างจู่โจมเขาเมื่อเห็นท่าทางเกรงอกเกรงใจของเธอ

เธอคิดจริงๆ หรือว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้เขาดุเอาได้ ความรู้สึกบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอแล่นลงไปถึงลิ้นปี่ เขาจึงเอื้อมมือไปเชิดคางของเธอขึ้นเบาๆ

“อยากทานสตรอว์เบอร์รีเหรอครับ?”

“ก็แค่... จู่ๆ ก็นึกอยากทานขึ้นมา...”

“วันนี้อาจจะลำบากหน่อย แต่ภายในสองสามวันนี้ ผมจะหามาให้แน่นอนครับ”

หญิงสาวที่พยายามหลบสายตาค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมาสบตาเขา

เขาจึงรีบสำทับต่อด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“นอกจากนี้ ถ้าอยากทานอะไรอีกล่ะก็ บอกผมได้ทุกอย่างเลยนะครับ”

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 132

สรุปตอน 132

บาร์คัสเฝ้ามองย่างก้าวที่มั่นคงขึ้นของทาเลียด้วยความกังวล เมื่อเธอบอกว่าอยากทานสตรอว์เบอร์รี เขาสัญญาว่าจะหามาให้และบอกให้ขอได้ทุกอย่าง

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 133 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 131กลับหน้าเรื่อง
ตอน 131ตอน 133