คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือน ตอนที่ 131 · ความกังวลยามเช้า

ตอน 131
ความกังวลยามเช้า

มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเธอกลายเป็นปลาที่ติดอยู่ในตาข่ายอันถี่ถ้วน

ตามสัญชาตญาณ เธอพยายามดิ้นรนแขนขาเพื่อพยุงตัวหนีออกจากเตียง ทว่าบาร์คัสกลับกดร่างของเธอลงอย่างนุ่มนวลและใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มของเธอไว้

“ชู่ว... ไม่เป็นไรนะ”

ลมหายใจอันอบอุ่นพัดผ่านเปลือกตาที่เปียกชื้นด้วยเหง้า ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งพลันละลายหายไปในพริบตา ทว่าในจิตใจเธอยังคงตึงเครียดด้วยความกังวล

เธอเบนหน้าหนีพยายามพาร่างท่อนบนออกไปให้พ้นจากความร้อนแรงของผ้าห่ม

“แสงจันทร์... ช่วยปิดมันที”

เธอเอื้อมแขนไปยังหน้าต่างประดุจคนจมน้ำที่โหยหาชายฝั่ง ทว่านิ้วมือที่ยาวและแข็งแกร่งกลับแทรกซึมเข้าสู่กลุ่มผมของเธอ จากนั้นศีรษะของเธอก็ถูกรั้งให้แหงนขึ้น และริมฝีปากก็ถูกครอบงำด้วยเยื่อบุที่ร้อนระอุ

ยามนี้เธอไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในสมองคือสัมผัสของเรียวลิ้นที่พัลวันราวกับเปลวเพลิง ทาเลียโอบกอดไหล่ของเขาไว้แน่นและปล่อยเสียงหอบหายใจที่เต็มไปด้วยตัณหาออกมา

“ยกสะโพกขึ้นหน่อยครับ”

เธอทำตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว ชุดเดรสเนื้อบางค่อยๆ ถูกรูดเลือนลงสู่ด้านล่าง

ร่างกายทั้งสองที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเสียดสีกันภายใต้ผ้าห่มที่คับแคบและอบอวลไปด้วยมวลอากาศที่ร้อนระอุ

หากลองก้าวเดินลงไปในปลักโคลนที่กำลังเดือดปุดๆ มันคงให้ความรู้สึกแบบนี้สินะ กระดูกและกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างดูเหมือนจะหลอมละลายหายไป

ทาเลียสะอื้นไห้แผ่วเบาพลางเบียดเสียดร่างกายที่อ่อนนุ่มเข้ากับร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและเรียบเนียนของเขา

ในจังหวะนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าชายเสื้อที่เคยพันยุ่งอยู่ที่เอวเลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ที่ใต้สะโพก

เมื่อปราการสุดท้ายที่ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองมลายหายไป สติที่เคยหลอมละลายประดุจน้ำตาเทียนก็พลันตื่นตัวขึ้นด้วยความหวั่นไหว

เธอรีบแหวกเรียวขาออกกว้างเพื่อไม่ให้ขาที่พันผ้าพันแผลไว้สัมผัสโดนตัวเขา และพยายามชะโงกหน้ามองว่าขานั้นโผล่พ้นผ้าห่มออกมาหรือไม่ ทว่าบาร์คัสกลับคว้าใบหน้าของเธอไว้และบังคับให้สบตาเขา

“อย่ามัวแต่สนใจเรื่องอื่นสิครับ”

ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนแสงจันทร์เข้ามาแทนที่ทัศนวิสัยทั้งหมด

ทาเลียลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจขณะจ้องมองประกายสีเงินที่มีอยู่ในดวงตาของเขา เส้นผมสีม่วงทองเทาหม่นปัดผ่านหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน

ในระหว่างที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าของเขาดุจถูกมนตร์สะกด มือที่ร้อนผ่าวของเขาก็ลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างลื่นไหล โดยที่ดวงตาสีฟ้านั้นยังคงตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา

เมื่อรับรู้ได้ว่าบาร์คัสกำลังเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างละเอียด ทาเลียก็ถูกความอัปยศรุนแรงเข้าจู่โจมจนต้องหลับตาแน่น

แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะเมื่อทัศนวิสัยถูกตัดขาด สัมผัสจากมือที่แสนจะร้อนแรงที่กำลังรุกรานร่างกายภายใน ความรู้สึกก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว

เธอไม่กล้าแม้แต่จะลมตาขึ้นมาพบความจริง และพยายามอดทนต่อสัมผัสอันรุนแรงนั้น ทันใดนั้นเสียงถอนหายใจที่แสนจะเปียกชื้นก็พัดผ่านแก้วหู

“ลืมตาสิ ทาเลีย”

น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นดูราวกับอาวุธร้าย

พริบตานั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจะใช้ดาบกรีดเอาเศษเสี้ยวหัวใจที่เหลือเพียงหยิบมือไปจากเธอ

หากถูกแย่งชิงไปจนหมดสิ้น แล้วชีวิตเธอจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ

“มองผม”

เมื่อทนต่อคำรบเร้าที่แสนจะจดจ่อไม่ได้ สุดท้ายเธอก็จำต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ในวินาทีนั้น เขาก็รุกล้ำเข้าสู่ร่างกายของเธอ

ทาเลียคว้าไหล่ที่ดูราวกับรูปสลักซึ่งเปล่งแสงสีขาวไว้แน่น ความอึดอัดที่พุ่งพล่านอยู่ในช่องท้องทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ

เขาที่กดทับร่างเธอไว้อย่างหนักแน่นใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวของเธอราวกับกำลังสำรวจลึกลงไปถึงก้นบึงของจิตวิญญาณ

ความวิงเวียนราวถูกเหล็กแหลมกระซวกเข้าที่ม่านตาเข้าจู่โจม ทว่าบาร์คัสกลับไม่ยอมให้เธอเบนสายตาหนีไปไหน

มือที่กอดกุมศีรษะเธอไว้อย่างมั่นคงเริ่มขยับเอวอย่างช้าๆ ร่างกายทั้งภายนอกและภายในที่ถูกเขาครอบงำไว้รู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลายประดุจผลไม้ที่สุกงอม

ทาเลียพึมพำอ้อนวอนสลับกับเสียงสะอื้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังขอร้องสิ่งใดกันแน่

ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อพ่นไอความร้อนออกมาภายใต้ผ้าห่มที่ร้อนระอุประดุจน้ำเดือด ดูเหมือนสมองของเธอกำลังจะระเหยกลายเป็นไอหายไป

“บาร์คัส...”

เสียงครางที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นหลั่งไหลออกมาจากลำคอไม่ขาดสาย

เสียงเตียงที่สั่นโยกเสียดสีกับเสียงผิวพรรณที่เปียกชื้นกระทบกัน และเสียงหัวใจที่เหมือนกำลังจะระเบิดออกสอดประสานกันอยู่ในนากนั้น

มันรู้สึกเหมือนกำลังจะคลุ้งคลั่ง ร่างกายและจิตใจทุกส่วนกำลังพังทลายลง และบาร์คัสก็กำลังเฝ้ามองทุกสิ่งอยู่ที่ตรงนั้น

เหนือพวงแก้มที่ร้อนระอุประดุจถูกเปลวไฟแผดเผาและแพขนตาที่เปียกชุ่ม เหนือริมฝีปากที่หอบหายใจรัวและดวงตาที่หลุดโฟกัส สายตาที่แหลมคมดุจใบดาบกำลังสาดเทลงมา

สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวจนต้องโผเข้ากอดคอเขาไว้แน่นและซุกใบหน้าลงบนหัวไหล่ที่เรียบเนียน

เธอได้ยินเสียงขบฟันดังกรอดที่ข้างหู ก่อนที่ร่างกายภายในจะถูกรุกรานอย่างไร้ความปรานี

เธอจีบปลายนิ้วลงตามแนวกล้ามเนื้อที่งดงามและส่องประกายสีขาวภายใต้แสงจันทร์ ปลายนิ้วที่เธอจงใจตัดเล็บจนสั้นเพื่อไม่ให้สร้างบาดแผลให้เขา ลื่นไหลไปบนผิวเมื้อที่เปียกชุ่ม

เสียงหอบหายใจที่รุนแรงและขาดช่วงดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะ

เนิ่นนานเท่าไหร่ที่เธอพยายามรั้งสติที่กำลังจะดับวูบเอาไว้ จนกระทั่งจังหวะที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นความเร่งรัดและร้อนรนจนยากจะคาดเดา

ทาเลียตกใจกับสัมผัสที่คาดไม่ถึงจึงเผลอกัดเข้าที่ลำคอของเขาเต็มแรง ทันใดนั้นความรู้สึกรุนแรงก็ระเบิดออกภายในร่างกาย

เธอสั่นไปทั้งตัวและโอบรัดเขาไว้แน่น น้ำตาที่รินไหลเปียกชุ่มไปทั่วพวงแก้มและลำคอ

เธอสัมผัสได้ถึงนิ้วมืออันอบอุ่นที่กำลังลูบไล้แก้มที่เปียกชื้น มันเป็นสัมผัสราวกับคนที่กำลังประคองกอดหัวใจที่ไร้การป้องกันไว้

ทาเลียถูกความวิงเวียนแสนประหลาดเข้าจู่โจมจนต้องหลับตาแน่น จากนั้นเธอก็ดูเหมือนจะหมดสติไป

ทาเลียที่พยายามบิดตัวหนีจากมวลอากาศที่ร้อนจนอึดอัด ตื่นขึ้นมาเพราะแรงบีบรัดที่เอว

ทัศนียภาพของห้องนอนที่ถูกห้อมล้อมด้วยแสงสีน้ำเงินจางๆ ปรากฏสู่สายตาที่ยังคงพร่ามัว เธอพยายามกะพริบตาเรียกสติแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่อบอุ่นจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองเธอจึงเห็นบาร์คัสกำลังนอนหลับปุ๋ยโดยซุกใบหน้าลงบนหมอน

เธอค่อยๆ พยุงกายท่อนบนขึ้นมานั่งและจ้องมองเขาเขม็ง

แสงจันทร์สีนวลตาไหลลื่นไปตามโหนกแก้มที่งดงามและส่องกระทบที่รอยกัดบนลำคอ

เธอนึกอยากจะลองเอื้อมนิ้วไปสัมผัสมัน แต่ก็ต้องรีบชดนิ้วกลับ เธอไม่อยากทำลายค่ำคืนที่แสนสงบสีของเขาไป

ทาเลียค่อยๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง แสงจันทร์ที่สว่างจ้าทำให้เธอแยกแยะสิ่งของต่างๆ ได้ไม่ยาก

เธอหาชุดเดรสที่ยับยู่ยี่จนดูไม่ได้จากมุมเตียงขึ้นมาสวม

เมื่อจัดระเบียบชายกระโปรงเสร็จสิ้นและเงยหน้าขึ้น เธอจึงมองเห็นดวงจันทร์เต็มดวงสว่างโชติช่วงอยู่เหนือท้องฟ้าสีดำนวลผ่านหน้าต่างกระจกทรงโค้ง แสงจันทร์ที่สาดเทลงมานั้นทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมประดุจจะตาบอด

“อย่าไปนะ”

ในจังหวะที่เธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนประดุจคนเสียสติ ความอบอุ่นจากด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่

ทาเลียสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นที่แหลมคม

บาร์คัสที่โอบกอดเธอไว้ด้วยผ้าห่มที่เริ่มเย็นลงจากอุณหภูมิภายนอก แนบใบหน้าลงที่ขมับ

“คืนนี้... อยู่ที่นี่เถอะ”

เธอกลั้นใจหลับตาแน่น

ภายในใจคิดว่าควรจะต้องสะบัดหนีไป ทว่าเธอกลับนึกเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้นไม่ออกเลยสักนิด

นับตั้งแต่พบเขาครั้งแรกเธอก็โหยหาอ้อมกอดนี้มาโดยตลอด ปรารถนาที่จะให้เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยความอบอุ่นและไม่ปล่อยมือไป

ทว่าทำไมเธอถึงต้องฝืนต่อสู้กับความต้องการของตนเองด้วยล่ะ

ทาเลียที่สั่นเทาอย่างไร้เรี่ยวแรง สุดท้ายก็พยักหน้าตอบรับ

“...ได้สิ”

“พรุ่งนี้ด้วยนะ”

“...อืม”

“และวันต่อๆ ไปด้วย”

ในขณะที่เธอพยักหน้าตอบรับราวถูกมนตร์สะกด เขาก็รั้งเธอเขากลับมาที่เตียงอีกครั้ง

อ้อมแขนที่อบอุ่นทั้งสองข้างโอบกอดร่างกายที่เริ่มเย็นชื้นไว้แน่น ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็คว้าเอวเขาไว้

ดูเหมือนจะเห็นประกายแห่งความพึงพอใจพาดผ่านใบหน้าที่แสนจะนิ่งเฉยนั้นแวบหนึ่ง ทาเลียที่เชิดหน้าขึ้นสังเกตเขา สุดท้ายก็ซุกหน้าลงบนแผงอกกว้างตามเดิม

◆ ◆ ◆

ฤดูกาลแห่งสายลมก็ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา

บาร์คัสที่กำลังอ่านรายงานในห้องทำงานหันหน้าไปทางทิศที่มีไอเย็นพัดผ่านแก้วหู

เหนือหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้คือท้องฟ้าสีครามที่งดงามจนแสบตา ในจังหวะที่เขากำลังเหม่อมองภาพนั้น สายลมที่หนาวเหน็บก็พัดพาเอาเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะให้กระจัดกระจาย

เขาหยิบที่ทับกระดาษมาวางทับแผ่นไว้ด้วยความรำคาญใจ แล้วลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง

ในตอนนั้นเอง เส้นผมสีทองที่ส่องประกายก็เข้าสู่ครรลองสายตาระหว่างหน้าต่างกระจก

บาร์คัสก้มมองลงไปเบื้องล่าง ทาเลียในชุดคลุมสีขาวที่เพิ่งจะทำเสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนร่วมกับแม่นม

ทุกครั้งที่สายลมอันรุนแรงพัดผ่านพวงแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ เส้นผมสีทองก็ปลิวไสวประดุจปีกนก

เขาหรี่ตาลงและเฝ้ามองภาพนั้นอยู่นาน ภาพของเธอในชุดขนของสัตว์ร้ายที่เขาล่ามาด้วยตัวเองนั้นมอบความรู้สึกพึงพอใจประหลาดให้แก่เขา รู้สึกอิ่มในใจประดุจเพิ่งได้รับประทานมื้อใหญ่มา ทั้งที่เขากำลังงดมื้อเช้าอยู่แท้ๆ

ทว่าเพียงไม่นาน ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็ตามเข้าครอบงำ

ผู้หญิงคนที่ทำตัวหงอยเหงามาตลอดหลายวันมานี้ เมื่อเช้ามืดยังมีไข้รุมๆ อยู่จนทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจอยู่แท้ๆ ไม่ใช่หรือไง

[นิยาย] ทุ่งหญ้าที่ลืมเลือนจบตอน 131

สรุปตอน 131

บาร์คัสปลอบทาเลียให้ผ่อนคลาย เช้าวันต่อมาเขารู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด แต่ก็หงุดหงิดเมื่อเห็นเธอที่เพิ่งหายไข้นั่งตากลมหนาว

ตอนนี้แปลโดยแซลมอนจาแปลติดตาม
อ่านตอน 132 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 260
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 130กลับหน้าเรื่อง
ตอน 130ตอน 132