มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเธอกลายเป็นปลาที่ติดอยู่ในตาข่ายอันถี่ถ้วน
ตามสัญชาตญาณ เธอพยายามดิ้นรนแขนขาเพื่อพยุงตัวหนีออกจากเตียง ทว่าบาร์คัสกลับกดร่างของเธอลงอย่างนุ่มนวลและใช้มือทั้งสองข้างประคองแก้มของเธอไว้
“ชู่ว... ไม่เป็นไรนะ”
ลมหายใจอันอบอุ่นพัดผ่านเปลือกตาที่เปียกชื้นด้วยเหง้า ร่างกายที่เคยแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งพลันละลายหายไปในพริบตา ทว่าในจิตใจเธอยังคงตึงเครียดด้วยความกังวล
เธอเบนหน้าหนีพยายามพาร่างท่อนบนออกไปให้พ้นจากความร้อนแรงของผ้าห่ม
“แสงจันทร์... ช่วยปิดมันที”
เธอเอื้อมแขนไปยังหน้าต่างประดุจคนจมน้ำที่โหยหาชายฝั่ง ทว่านิ้วมือที่ยาวและแข็งแกร่งกลับแทรกซึมเข้าสู่กลุ่มผมของเธอ จากนั้นศีรษะของเธอก็ถูกรั้งให้แหงนขึ้น และริมฝีปากก็ถูกครอบงำด้วยเยื่อบุที่ร้อนระอุ
ยามนี้เธอไม่อาจคิดสิ่งใดได้อีกต่อไป สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในสมองคือสัมผัสของเรียวลิ้นที่พัลวันราวกับเปลวเพลิง ทาเลียโอบกอดไหล่ของเขาไว้แน่นและปล่อยเสียงหอบหายใจที่เต็มไปด้วยตัณหาออกมา
“ยกสะโพกขึ้นหน่อยครับ”
เธอทำตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว ชุดเดรสเนื้อบางค่อยๆ ถูกรูดเลือนลงสู่ด้านล่าง
ร่างกายทั้งสองที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเสียดสีกันภายใต้ผ้าห่มที่คับแคบและอบอวลไปด้วยมวลอากาศที่ร้อนระอุ
หากลองก้าวเดินลงไปในปลักโคลนที่กำลังเดือดปุดๆ มันคงให้ความรู้สึกแบบนี้สินะ กระดูกและกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างดูเหมือนจะหลอมละลายหายไป
ทาเลียสะอื้นไห้แผ่วเบาพลางเบียดเสียดร่างกายที่อ่อนนุ่มเข้ากับร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและเรียบเนียนของเขา
ในจังหวะนั้นเอง เธอรู้สึกได้ว่าชายเสื้อที่เคยพันยุ่งอยู่ที่เอวเลื่อนหลุดลงไปกองอยู่ที่ใต้สะโพก
เมื่อปราการสุดท้ายที่ขวางกั้นระหว่างคนทั้งสองมลายหายไป สติที่เคยหลอมละลายประดุจน้ำตาเทียนก็พลันตื่นตัวขึ้นด้วยความหวั่นไหว
เธอรีบแหวกเรียวขาออกกว้างเพื่อไม่ให้ขาที่พันผ้าพันแผลไว้สัมผัสโดนตัวเขา และพยายามชะโงกหน้ามองว่าขานั้นโผล่พ้นผ้าห่มออกมาหรือไม่ ทว่าบาร์คัสกลับคว้าใบหน้าของเธอไว้และบังคับให้สบตาเขา
“อย่ามัวแต่สนใจเรื่องอื่นสิครับ”
ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนแสงจันทร์เข้ามาแทนที่ทัศนวิสัยทั้งหมด
ทาเลียลืมแม้กระทั่งวิธีหายใจขณะจ้องมองประกายสีเงินที่มีอยู่ในดวงตาของเขา เส้นผมสีม่วงทองเทาหม่นปัดผ่านหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน
ในระหว่างที่เธอกำลังจ้องมองใบหน้าของเขาดุจถูกมนตร์สะกด มือที่ร้อนผ่าวของเขาก็ลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างลื่นไหล โดยที่ดวงตาสีฟ้านั้นยังคงตรึงแน่นอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา
เมื่อรับรู้ได้ว่าบาร์คัสกำลังเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาของเธออย่างละเอียด ทาเลียก็ถูกความอัปยศรุนแรงเข้าจู่โจมจนต้องหลับตาแน่น
แต่นั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด เพราะเมื่อทัศนวิสัยถูกตัดขาด สัมผัสจากมือที่แสนจะร้อนแรงที่กำลังรุกรานร่างกายภายใน ความรู้สึกก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว
เธอไม่กล้าแม้แต่จะลมตาขึ้นมาพบความจริง และพยายามอดทนต่อสัมผัสอันรุนแรงนั้น ทันใดนั้นเสียงถอนหายใจที่แสนจะเปียกชื้นก็พัดผ่านแก้วหู
“ลืมตาสิ ทาเลีย”
น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นดูราวกับอาวุธร้าย
พริบตานั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังจะใช้ดาบกรีดเอาเศษเสี้ยวหัวใจที่เหลือเพียงหยิบมือไปจากเธอ
หากถูกแย่งชิงไปจนหมดสิ้น แล้วชีวิตเธอจะเป็นอย่างไรต่อไปล่ะ
“มองผม”
เมื่อทนต่อคำรบเร้าที่แสนจะจดจ่อไม่ได้ สุดท้ายเธอก็จำต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ในวินาทีนั้น เขาก็รุกล้ำเข้าสู่ร่างกายของเธอ
ทาเลียคว้าไหล่ที่ดูราวกับรูปสลักซึ่งเปล่งแสงสีขาวไว้แน่น ความอึดอัดที่พุ่งพล่านอยู่ในช่องท้องทำให้เธอต้องแหงนหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ
เขาที่กดทับร่างเธอไว้อย่างหนักแน่นใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่พร่ามัวของเธอราวกับกำลังสำรวจลึกลงไปถึงก้นบึงของจิตวิญญาณ
ความวิงเวียนราวถูกเหล็กแหลมกระซวกเข้าที่ม่านตาเข้าจู่โจม ทว่าบาร์คัสกลับไม่ยอมให้เธอเบนสายตาหนีไปไหน
มือที่กอดกุมศีรษะเธอไว้อย่างมั่นคงเริ่มขยับเอวอย่างช้าๆ ร่างกายทั้งภายนอกและภายในที่ถูกเขาครอบงำไว้รู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลายประดุจผลไม้ที่สุกงอม
ทาเลียพึมพำอ้อนวอนสลับกับเสียงสะอื้นโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอกำลังขอร้องสิ่งใดกันแน่
ร่างกายที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อพ่นไอความร้อนออกมาภายใต้ผ้าห่มที่ร้อนระอุประดุจน้ำเดือด ดูเหมือนสมองของเธอกำลังจะระเหยกลายเป็นไอหายไป
“บาร์คัส...”
เสียงครางที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นหลั่งไหลออกมาจากลำคอไม่ขาดสาย
เสียงเตียงที่สั่นโยกเสียดสีกับเสียงผิวพรรณที่เปียกชื้นกระทบกัน และเสียงหัวใจที่เหมือนกำลังจะระเบิดออกสอดประสานกันอยู่ในนากนั้น
มันรู้สึกเหมือนกำลังจะคลุ้งคลั่ง ร่างกายและจิตใจทุกส่วนกำลังพังทลายลง และบาร์คัสก็กำลังเฝ้ามองทุกสิ่งอยู่ที่ตรงนั้น
เหนือพวงแก้มที่ร้อนระอุประดุจถูกเปลวไฟแผดเผาและแพขนตาที่เปียกชุ่ม เหนือริมฝีปากที่หอบหายใจรัวและดวงตาที่หลุดโฟกัส สายตาที่แหลมคมดุจใบดาบกำลังสาดเทลงมา
สุดท้ายเธอก็ทนไม่ไหวจนต้องโผเข้ากอดคอเขาไว้แน่นและซุกใบหน้าลงบนหัวไหล่ที่เรียบเนียน
เธอได้ยินเสียงขบฟันดังกรอดที่ข้างหู ก่อนที่ร่างกายภายในจะถูกรุกรานอย่างไร้ความปรานี
เธอจีบปลายนิ้วลงตามแนวกล้ามเนื้อที่งดงามและส่องประกายสีขาวภายใต้แสงจันทร์ ปลายนิ้วที่เธอจงใจตัดเล็บจนสั้นเพื่อไม่ให้สร้างบาดแผลให้เขา ลื่นไหลไปบนผิวเมื้อที่เปียกชุ่ม
เสียงหอบหายใจที่รุนแรงและขาดช่วงดังกังวานขึ้นเหนือศีรษะ
เนิ่นนานเท่าไหร่ที่เธอพยายามรั้งสติที่กำลังจะดับวูบเอาไว้ จนกระทั่งจังหวะที่เคยเป็นระเบียบกลับกลายเป็นความเร่งรัดและร้อนรนจนยากจะคาดเดา
ทาเลียตกใจกับสัมผัสที่คาดไม่ถึงจึงเผลอกัดเข้าที่ลำคอของเขาเต็มแรง ทันใดนั้นความรู้สึกรุนแรงก็ระเบิดออกภายในร่างกาย
เธอสั่นไปทั้งตัวและโอบรัดเขาไว้แน่น น้ำตาที่รินไหลเปียกชุ่มไปทั่วพวงแก้มและลำคอ
เธอสัมผัสได้ถึงนิ้วมืออันอบอุ่นที่กำลังลูบไล้แก้มที่เปียกชื้น มันเป็นสัมผัสราวกับคนที่กำลังประคองกอดหัวใจที่ไร้การป้องกันไว้
ทาเลียถูกความวิงเวียนแสนประหลาดเข้าจู่โจมจนต้องหลับตาแน่น จากนั้นเธอก็ดูเหมือนจะหมดสติไป
ทาเลียที่พยายามบิดตัวหนีจากมวลอากาศที่ร้อนจนอึดอัด ตื่นขึ้นมาเพราะแรงบีบรัดที่เอว
ทัศนียภาพของห้องนอนที่ถูกห้อมล้อมด้วยแสงสีน้ำเงินจางๆ ปรากฏสู่สายตาที่ยังคงพร่ามัว เธอพยายามกะพริบตาเรียกสติแล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อรับรู้ถึงอุณหภูมิในร่างกายที่อบอุ่นจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองเธอจึงเห็นบาร์คัสกำลังนอนหลับปุ๋ยโดยซุกใบหน้าลงบนหมอน
เธอค่อยๆ พยุงกายท่อนบนขึ้นมานั่งและจ้องมองเขาเขม็ง
แสงจันทร์สีนวลตาไหลลื่นไปตามโหนกแก้มที่งดงามและส่องกระทบที่รอยกัดบนลำคอ
เธอนึกอยากจะลองเอื้อมนิ้วไปสัมผัสมัน แต่ก็ต้องรีบชดนิ้วกลับ เธอไม่อยากทำลายค่ำคืนที่แสนสงบสีของเขาไป
ทาเลียค่อยๆ หย่อนเท้าลงจากเตียง แสงจันทร์ที่สว่างจ้าทำให้เธอแยกแยะสิ่งของต่างๆ ได้ไม่ยาก
เธอหาชุดเดรสที่ยับยู่ยี่จนดูไม่ได้จากมุมเตียงขึ้นมาสวม
เมื่อจัดระเบียบชายกระโปรงเสร็จสิ้นและเงยหน้าขึ้น เธอจึงมองเห็นดวงจันทร์เต็มดวงสว่างโชติช่วงอยู่เหนือท้องฟ้าสีดำนวลผ่านหน้าต่างกระจกทรงโค้ง แสงจันทร์ที่สาดเทลงมานั้นทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมประดุจจะตาบอด
“อย่าไปนะ”
ในจังหวะที่เธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนประดุจคนเสียสติ ความอบอุ่นจากด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่
ทาเลียสั่นระริกด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นที่แหลมคม
บาร์คัสที่โอบกอดเธอไว้ด้วยผ้าห่มที่เริ่มเย็นลงจากอุณหภูมิภายนอก แนบใบหน้าลงที่ขมับ
“คืนนี้... อยู่ที่นี่เถอะ”
เธอกลั้นใจหลับตาแน่น
ภายในใจคิดว่าควรจะต้องสะบัดหนีไป ทว่าเธอกลับนึกเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้นไม่ออกเลยสักนิด
นับตั้งแต่พบเขาครั้งแรกเธอก็โหยหาอ้อมกอดนี้มาโดยตลอด ปรารถนาที่จะให้เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยความอบอุ่นและไม่ปล่อยมือไป
ทว่าทำไมเธอถึงต้องฝืนต่อสู้กับความต้องการของตนเองด้วยล่ะ
ทาเลียที่สั่นเทาอย่างไร้เรี่ยวแรง สุดท้ายก็พยักหน้าตอบรับ
“...ได้สิ”
“พรุ่งนี้ด้วยนะ”
“...อืม”
“และวันต่อๆ ไปด้วย”
ในขณะที่เธอพยักหน้าตอบรับราวถูกมนตร์สะกด เขาก็รั้งเธอเขากลับมาที่เตียงอีกครั้ง
อ้อมแขนที่อบอุ่นทั้งสองข้างโอบกอดร่างกายที่เริ่มเย็นชื้นไว้แน่น ทาเลียลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็คว้าเอวเขาไว้
ดูเหมือนจะเห็นประกายแห่งความพึงพอใจพาดผ่านใบหน้าที่แสนจะนิ่งเฉยนั้นแวบหนึ่ง ทาเลียที่เชิดหน้าขึ้นสังเกตเขา สุดท้ายก็ซุกหน้าลงบนแผงอกกว้างตามเดิม
ฤดูกาลแห่งสายลมก็ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลา
บาร์คัสที่กำลังอ่านรายงานในห้องทำงานหันหน้าไปทางทิศที่มีไอเย็นพัดผ่านแก้วหู
เหนือหน้าต่างที่เปิดอ้าไว้คือท้องฟ้าสีครามที่งดงามจนแสบตา ในจังหวะที่เขากำลังเหม่อมองภาพนั้น สายลมที่หนาวเหน็บก็พัดพาเอาเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะให้กระจัดกระจาย
เขาหยิบที่ทับกระดาษมาวางทับแผ่นไว้ด้วยความรำคาญใจ แล้วลุกขึ้นไปปิดหน้าต่าง
ในตอนนั้นเอง เส้นผมสีทองที่ส่องประกายก็เข้าสู่ครรลองสายตาระหว่างหน้าต่างกระจก
บาร์คัสก้มมองลงไปเบื้องล่าง ทาเลียในชุดคลุมสีขาวที่เพิ่งจะทำเสร็จเมื่อไม่กี่วันก่อน กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนร่วมกับแม่นม
ทุกครั้งที่สายลมอันรุนแรงพัดผ่านพวงแก้มที่แดงระเรื่อของเธอ เส้นผมสีทองก็ปลิวไสวประดุจปีกนก
เขาหรี่ตาลงและเฝ้ามองภาพนั้นอยู่นาน ภาพของเธอในชุดขนของสัตว์ร้ายที่เขาล่ามาด้วยตัวเองนั้นมอบความรู้สึกพึงพอใจประหลาดให้แก่เขา รู้สึกอิ่มในใจประดุจเพิ่งได้รับประทานมื้อใหญ่มา ทั้งที่เขากำลังงดมื้อเช้าอยู่แท้ๆ
ทว่าเพียงไม่นาน ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็ตามเข้าครอบงำ
ผู้หญิงคนที่ทำตัวหงอยเหงามาตลอดหลายวันมานี้ เมื่อเช้ามืดยังมีไข้รุมๆ อยู่จนทำให้เขาต้องกระวนกระวายใจอยู่แท้ๆ ไม่ใช่หรือไง
บาร์คัสปลอบทาเลียให้ผ่อนคลาย เช้าวันต่อมาเขารู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด แต่ก็หงุดหงิดเมื่อเห็นเธอที่เพิ่งหายไข้นั่งตากลมหนาว
กำลังโหลดความเห็น...